Zasady podejmowania pracy przez obywateli polskich za granicą u pracodawców zagranicznych.

Monitor Polski

M.P.1984.23.157

| Akt utracił moc
Wersja od: 28 listopada 1985 r.

UCHWAŁA Nr 123
RADY MINISTRÓW
z dnia 3 września 1984 r.
w sprawie zasad podejmowania pracy przez obywateli polskich za granicą u pracodawców zagranicznych.

W celu ujednolicenia zasad podejmowania pracy przez obywateli polskich za granicą u pracodawców zagranicznych Rada Ministrów uchwala, co następuje:
1.
Przepisy uchwały stosuje się do obywateli polskich posiadających miejsce stałego zamieszkania w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, kierowanych do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych.
2.
Przepisów uchwały nie stosuje się do obywateli polskich kierowanych do pracy za granicą w organizacjach międzynarodowych, w spółkach handlowych i produkcyjno-handlowych z udziałem kapitału polskiego, mających siedzibę za granicą, oraz w bankach, a także do obywateli polskich kierowanych do pracy w Czechosłowackiej Republice Socjalistycznej i Niemieckiej Republice Demokratycznej na podstawie umów zawieranych z tymi państwami.
3. 1
Przepisów uchwały nie stosuje się również do obywateli polskich kierowanych do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych w ramach umów o świadczenie usług artystycznych oraz do osób kierowanych do pracy za granicą w ramach umów z radiofoniami zagranicznymi.
1.
Minister Pracy, Płac i Spraw Socjalnych koordynuje w porozumieniu z Ministrem Handlu Zagranicznego oraz Ministrem Spraw Zagranicznych całokształt spraw związanych z zatrudnieniem obywateli polskich za granicą.
2.
W ramach uprawnień koordynacyjnych, o których mowa w ust. 1:
1)
Minister Pracy, Płac i Spraw Socjalnych w szczególności przestrzega zgodności kierowania osób do pracy za granicą z bilansem siły roboczej w kraju oraz zatwierdza corocznie - na wniosek Ministra Handlu Zagranicznego - limity liczbowe kandydatów do pracy za granicą w określonych zawodach i specjalnościach,
2)
Minister Handlu Zagranicznego w szczególności sprawuje nadzór w zakresie kierowania obywateli polskich do pracy za granicą, zapewnia przestrzeganie zgodności kierowania osób do pracy za granicą z kierunkiem polityki handlowej i związanej z nią współpracy gospodarczej oraz podejmuje działania w celu prowadzenia i wykorzystania realizowanej przez te osoby promocji polskiego eksportu, współpracy z polskimi przedstawicielstwami handlowymi w tych krajach, jak też z polskimi centralami handlu zagranicznego.
3.
Minister Handlu Zagranicznego w porozumieniu z Ministrem Pracy, Płac i Spraw Socjalnych oraz Ministrem Spraw Zagranicznych uzgadnia z kontrahentami zagranicznymi ogólne warunki zatrudniania obywateli polskich za granicą.
4.
Organem opiniodawczo-doradczym w sprawach zatrudnienia obywateli polskich za granicą jest Komisja Międzyresortowa do Spraw Zatrudnienia Obywateli Polskich za Granicą, powołana przez Prezesa Rady Ministrów.
1.
Organy założycielskie nadzorujące zakłady pracy osób kierowanych do pracy za granicą są obowiązane do:
1)
uzgadniania z Ministrami Pracy, Płac i Spraw Socjalnych oraz Handlu Zagranicznego liczby osób, według zawodów i specjalności oraz regionów, które mogą być skierowane do pracy za granicą,
2)
współdziałania z Ministrem Zdrowia i Opieki Społecznej w zakresie zapewnienia przeprowadzania oceny stanu zdrowia obywateli polskich kierowanych do pracy za granicą,
3)
zapewnienia prowadzenia ewidencji kandydatów da pracy za granicą, właściwego ich przygotowania zawodowego oraz badania potrzeb i możliwości zatrudnienia za granicą,
4)
wykorzystywania wiedzy i doświadczeń obywateli polskich zatrudnionych za granicą do aktywizacji stosunków gospodarczych i naukowo-technicznych z zagranicą.
2.
Zasady i tryb przeprowadzania oceny stanu zdrowia obywateli polskich kierowanych do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych określi Minister Zdrowia i Opieki Społecznej.
1.
Obywateli polskich kieruje do pracy za granicą jednostka organizacyjna, która uzyskała upoważnienie Ministra Handlu Zagranicznego na prowadzenie działalności w zakresie kierowania obywateli polskich do pracy za granicą i zezwolenie dewizowe Ministra Finansów na dokonywanie związanych z tą działalnością czynności obrotu dewizowego, zwana dalej "jednostką kierującą".
2.
Minister Handlu Zagranicznego wydaje upoważnienie, o którym mowa w ust. 1, na wniosek organu założycielskiego jednostki kierującej lub organu sprawującego nadzór nad jednostką kierującą.
1.
Kandydata do pracy za granicą zgłasza jednostce kierującej zatrudniający go zakład pracy, biorąc pod uwagę jego kwalifikacje zawodowe, znajomość właściwego języka obcego oraz stan zdrowia i postawę etyczno-moralną kandydata.
2.
Zgłoszenie kandydata jest uzależnione od przedstawienia przez zakład pracy pozytywnej opinii właściwego terenowego organu administracji państwowej o właściwości szczególnej stopnia wojewódzkiego, wykonującego pośrednictwo pracy, organu założycielskiego bądź organu sprawującego nadzór nad zakładem pracy.
3.
Kandydat na wyjazd do pracy za granicą powinien przepracować w zakładzie pracy zgłaszającym go jednostce kierującej okres co najmniej pięciu lat.
4. 2
Minister Pracy, Płac i Spraw Socjalnych - na wniosek organu założycielskiego lub organu sprawującego nadzór nad zakładem pracy - może w wyjątkowych wypadkach wyrazić zgodę na odstąpienie od stosowania wobec kandydata warunku określonego w ust. 3.
5.
Jednostka kierująca może skierować do pracy za granicą kandydata, jeżeli ma on zawartą z pracodawcą zagranicznym umowę o pracę oraz zawrze odrębną umowę z jednostką kierującą, określającą wzajemne prawa i obowiązki kandydata i jednostki, związane ze skierowaniem kandydata do pracy za granicą.
6.
Umowa zawarta między obywatelem polskim a jednostką kierującą na warunkach określonych przez Ministra Handlu Zagranicznego powinna określać w szczególności: rodzaj pracy za granicą, termin jej rozpoczęcia i zakończenia, wysokość ryczałtu pieniężnego w złotych wypłacanego obywatelowi polskiemu przez jednostkę kierującą oraz wysokość i tryb przekazywania przez osobę kierowaną do pracy za granicą wpłat w walucie obcej na konto jednostki kierującej - na pokrycie ponoszonych przez nią kosztów świadczeń socjalnych oraz innych kosztów z tytułu tego zatrudnienia.
7. 3
Jednostka kierująca nie może skierować do pracy za granicą kandydata, którego praca świadczona na rzecz pracodawcy zagranicznego ma polegać na wykonywaniu czynności akwizycyjno-handlowych i przedstawicielskich na terytorium Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.
8. 4
Jednostka kierująca może skierować do pracy za granicą również osobę pobierającą emeryturę lub rentę. Osoby te przedstawiają wnioski w sprawie skierowania do pracy za granicą u pracodawcy zagranicznego bezpośrednio jednostce kierującej.
9. 5
Jednostka kierująca może zawrzeć umowę, o której mowa w ust. 5 i 6, ze współmałżonkiem obywatela polskiego skierowanego przez nią do pracy za granicą u pracodawcy zagranicznego. Wobec współmałżonków mogą być stosowane odstępstwa od przepisów określonych w ust. 1-3; nie dotyczy to jednak warunku wykazania właściwej postawy etyczno-moralnej.
 
1.
Jednostka kierująca jest obowiązana do:
1)
zbierania i udostępniania Ministrowi Pracy, Płac i Spraw Socjalnych materiałów dotyczących potrzeb, możliwości oraz warunków zatrudnienia i pobytu obywateli polskich w poszczególnych krajach,
2)
zbierania i udostępniania Ministrowi Zdrowia i Opieki Społecznej danych dotyczących warunków pracy na konkretnych stanowiskach, niezbędnych do przeprowadzania prawidłowej oceny stanu zdrowia kandydatów i ich przydatności do pracy za granicą,
3)
określenia potrzeb w zakresie szkolenia zawodowego oraz kursów nauczania języków obcych,
4)
ubezpieczenia obywateli polskich od następstw nieszczęśliwych wypadków i chorób tropikalnych za granicą zgodnie z obowiązującymi w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w tym zakresie przepisami,
5)
reprezentowania, w razie potrzeby i w miarę możliwości, interesów obywateli polskich wobec pracodawców zagranicznych,
6)
pouczenia obywatela polskiego skierowanego do pracy za granicą u pracodawcy zagranicznego o obowiązku zgłoszenia w polskim przedstawicielstwie dyplomatycznym, właściwym według siedziby pracodawcy zagranicznego, faktu podjęcia pracy,
7)
powiadomienia wojewódzkiego urzędu spraw wewnętrznych, właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu danej osoby, o fakcie skierowania jej do pracy u pracodawcy zagranicznego, przewidywanym okresie zatrudnienia oraz o jego ewentualnym przedłużeniu.
2.
Ze środków, o których mowa w § 5 ust. 6, jednostka kierująca jest obowiązana przekazywać na konto Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w celu refundacji kosztów świadczeń z ubezpieczenia społecznego miesięcznie kwotę w złotych odpowiadającą 28% średniej płacy z roku poprzedniego w gospodarce uspołecznionej, bez uwzględnienia płac w przemyśle wydobywczym.
3.
Jednostka kierująca jest również obowiązana potwierdzać - dla celów ubezpieczenia społecznego - na podstawie posiadanej dokumentacji okresy zatrudnienia za granicą, za które stosownie do ust. 2 dokonała wpłat na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.
Obywatelowi polskiemu skierowanemu do pracy za granicą w czasie trwania stosunku pracy z pracodawcą zagranicznym przysługują następujące świadczenia:
1)
uprawnienie do pomocy leczniczej w okresie czasowego pobytu w Polsce oraz do zasiłku porodowego i pogrzebowego z ubezpieczenia społecznego - na zasadach ustalonych dla pracowników zatrudnionych w Polsce; dotyczy to również członków rodziny przebywających stale lub czasowo w Polsce,
2)
niezależnie od wynagrodzenia walutowego otrzymywanego od pracodawcy zagranicznego - ryczałt pieniężny w złotych wypłacany w Polsce przez jednostkę kierującą.
1.
Zakład pracy udziela pracownikowi, który został zgłoszony jednostce kierującej jako kandydat do pracy za granicą, urlopu bezpłatnego na okres zatrudnienia za granicą.
2.
Okres urlopu bezpłatnego, o którym mowa w ust. 1, a także przypadający bezpośrednio po zakończeniu tego urlopu okres niezdolności do pracy z powodu choroby lub odosobnienia w związku z chorobą zakaźną wlicza się do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze, jeżeli pracownik podejmie zatrudnienie w macierzystym zakładzie pracy w terminie 30 dni od dnia zakończenia pracy za granicą, a w razie niezdolności do pracy z powodu choroby lub odosobnienia w związku z chorobą zakaźną lub z innych ważnych przyczyn niezależnych od pracownika - bezzwłocznie po ustaniu tych przyczyn.
3. 7
(skreślony).
Minister Handlu Zagranicznego w upoważnieniu, o którym mowa w § 4 ust. 1, określi w porozumieniu z Ministrem Pracy, Płac i Spraw Socjalnych, po uzgodnieniu z organem założycielskim jednostki kierującej lub organem nadzorującym tę jednostkę, szczegółowy tryb i zasady kierowania obywateli polskich do pracy za granicą oraz zakres uprawnień jednostki kierującej.
1.
Minister Finansów w porozumieniu z Ministrem Handlu Zagranicznego określi:
1)
zasady ustalania wysokości i trybu przekazywania wpłat w walucie obcej, o których mowa w § 5 ust. 6,
2)
sposób wykorzystania wpłat w walucie obcej, o których mowa w pkt 1.
2.
Wysokość ryczałtu pieniężnego w złotych, o którym mowa w § 7 pkt 2, określi Minister Pracy, Płac i Spraw Socjalnych w porozumieniu z Ministrem Finansów.
Przy kierowaniu obywateli polskich do pracy za granicą należy uwzględniać wymaganie ochrony bezpieczeństwa i obronności państwa wynikające z odrębnych przepisów.
Zaleca się centralnym organizacjom spółdzielczym i społecznym stosowanie przepisów niniejszej uchwały.
1.
Do umów zawartych przez jednostki kierujące z obywatelami polskimi skierowanymi do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych przed dniem wejścia w życie uchwały mają zastosowanie dotychczasowe przepisy, chyba że przepisy niniejszej uchwały są korzystniejsze dla tych obywateli.
2.
Do umów przedłużonych po dniu wejścia w życie niniejszej uchwały mają zastosowanie przepisy tej uchwały.
Traci moc uchwała nr 113 Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1976 r. w sprawie zasad kierowania specjalistów do pracy za granicą w ramach współpracy gospodarczej i naukowo-technicznej.
Uchwała wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1985 r.
1 § 1 ust. 3 dodany przez § 1 pkt 1 uchwały nr 170 z dnia 28 października 1985 r. (M.P.85.35.232) zmieniającej nin. uchwałę z dniem 28 listopada 1985 r.
2 § 5 ust. 4 zmieniony przez § 1 pkt 2 uchwały nr 170 z dnia 28 października 1985 r. (M.P.85.35.232) zmieniającej nin. uchwałę z dniem 28 listopada 1985 r.
3 § 5 ust. 7 dodany przez § 1 pkt 3 uchwały nr 170 z dnia 28 października 1985 r. (M.P.85.35.232) zmieniającej nin. uchwałę z dniem 28 listopada 1985 r.
4 § 5 ust. 8 dodany przez § 1 pkt 3 uchwały nr 170 z dnia 28 października 1985 r. (M.P.85.35.232) zmieniającej nin. uchwałę z dniem 28 listopada 1985 r.
5 § 5 ust. 9 dodany przez § 1 pkt 3 uchwały nr 170 z dnia 28 października 1985 r. (M.P.85.35.232) zmieniającej nin. uchwałę z dniem 28 listopada 1985 r.
6 § 6 zmieniony przez § 1 pkt 4 uchwały nr 170 z dnia 28 października 1985 r. (M.P.85.35.232) zmieniającej nin. uchwałę z dniem 28 listopada 1985 r.
7 § 8 ust. 3 skreślony przez § 1 pkt 5 uchwały nr 170 z dnia 28 października 1985 r. (M.P.85.35.232) zmieniającej nin. uchwałę z dniem 28 listopada 1985 r.