Dziennik Ustaw

Dz.U.1920.81.543

| Akt utracił moc
Wersja od: 24 sierpnia 1920 r.

ROZPORZĄDZENIE
RADY OBRONY PAŃSTWA
z dnia 18 sierpnia 1920 r.
w przedmiecie obostrzenia kar za przestępstwa osób wojskowych wynikające ze stosunku służbowego.

Art.  1.

Za przestępstwa, polegające na niewykonaniu lub przekroczeniu rozkazu, nadużyciu władzy służbowej, naruszeniu obowiązków służbowych, oraz zaniedbanie dozoru nad podwładnymi, przewidziane w §§ 92, 114, 141, 147 Kodeksu Kurnego Wojskowego, wprowadzonego rozporządzeniem z dnia 10 maja 1920 r. (Dz. Ust. R. P. № 59, poz. 369), sądy wojskowe, zamiast przepisanej w tych paragrafach kary aresztu, stosować mogą, zależnie od okoliczności sprawy, karę pozbawienia wolności do lat trzech. Pozostałe przepisy karzące tych paragrafów stosować należy bez zmiany.

Art.  2.

Kto popełni inne, prócz przewidzianych w §§ 92, 114, 141, 147 Kodeksu Karnego Wojskowego, przestępstwo, polegające na zaniedbaniu lub lekceważeniu obowiązków służbowych albo niedbalstwie, o ile według przepisów Kodeksu Karnego Wojskowego lub mających zastosowanie w myśl § 145 tegoż kodeksu powszechnych ustaw karnych dzielnicowych nie grozi mu kara surowsza, ulegnie karze pozbawienia wolności do lat pięciu.

Jeżeli skutkiem takiego przestępstwa będzie znaczna szkoda dla interesu wojskowego lub publicznego albo dobra państwowego, wymierza się Karę pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat dwóch, a w polu na czas nie krótszy od lat pięciu.

Art.  3.

Kara pozbawienia wolności za przestępstwa, wymienione w art. 1 i 2 niniejszego rozporządzenia, wymierzona ponad rok jeden, pociąga za sobą wydalenie z wojska z następstwami, przewidzianemi w art. 32 Kodeksu Kornego Wojskowego.

Art.  4.

O ile skazanym za jedno z przestępstw, wymienionych w art. 1 i 2 niniejszego rozporządzenia, jest oficer, to wydalenie z wojska z następstwami przewidzianemi w art. 32 Kodeksu Karnego Wojskowego można zastosować do obwinionego również wówczas, gdy kara pozbawienia wolności nie przekracza jednego roku.