Dz.U.UE.C.2019.54.27/2

| Akt nienormatywny
Wersja od: 11 lutego 2019 r.

Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2018 r. - Apostolopoulou i Apostolopoulou-Chrysanthaki / Komisja
(Sprawa T-721/18)

Język postępowania: grecki

(2019/C 54/41)

(Dz.U.UE C z dnia 11 lutego 2019 r.)

Strony

Strona skarżąca: Zoï Apostolopoulou (Ateny, Grecja) i Anastasia Apostolopoulou-Chrysanthaki (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat D. Gkouskos)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Skarżące wnoszą do Sądu o:

- uwzględnienie ich skargi i zasądzenie solidarnie od pozwanych zapłaty na rzecz każdej ze skarżących całkowitej kwoty 500 000 EUR, przedstawionej szczegółowo w ich skardze;
- nakazanie pozwanym, by powstrzymały się w przyszłości od wszelkich naruszeń praw osobistych skarżących;
- nakazanie pierwszej pozwanej, by przywróciła honor i reputację skarżących w drodze oświadczenia przed Efeteio Athinon (sądem apelacyjnym w Atenach, Grecja), przed którym toczy się obecnie w drugiej instancji postępowanie ze sprzeciwu wniesionego przez skarżące w dniu 11 września 2017 r., zarejestrowanego pod numerem ogólnym 572461/ 2017 i pod numerem szczególnym 1898/2017, w ramach którego to postępowania pierwsza pozwana złożyła nieprawdziwe i obraźliwe oświadczenia w odniesieniu do skarżących;
- obciążenie pozwanych kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsza skarga została wniesiona przeciwko Komisji Europejskiej i Unii Europejskiej. Zważywszy, że Unia jest zawsze reprezentowana przed Trybunałem przez instytucję, której można przypisać kwestionowany akt lub kwestionowane zachowanie, Komisja jest jedyną pozwaną w tej sprawie.

Na poparcie skargi skarżące podnoszą cztery zarzuty.

1. Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia godności ludzkiej i praw osobistych skarżących, jako że Komisja złożyła oszczercze oświadczenia przed Monomeles Protodikeio Athinon (sądem okręgowym w składzie jednoosobowym w Atenach, Grecja), jak również naruszenia zasady dobrej administracji w celu przeprowadzenia przymusowej egzekucji wobec skarżących.
2. Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady legalności, dobrej wiary i uzasadnionych oczekiwań, jako że Komisja utrzymuje, iż skarżące jako wspólnicy ponoszą odpowiedzialność w świetle prawa oraz że spółka nie miała osobowości prawnej, mimo że zawarła wiele umów, wiedząc, iż skarżące nie były osobiście odpowiedzialne za zobowiązania spółki.
3. Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do skutecznego środka prawnego i prawa do bezstronnego sądu, gdyż skarżące nie były stronami postępowań, w ramach których zostały wydane tytuły egzekucyjne.
4. Zarzut czwarty dotyczący niesprawiedliwego i niezgodnego z prawem przyspieszenia postępowania egzekucyjnego wobec skarżących.