Dziennik UE

Dz.U.UE.C.2017.239.71/2

| Akt nieoceniany
Wersja od: 24 lipca 2017 r.

Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2017 r. - Mubarak/Rada
Sprawa T-358/17)

Język postępowania: angielski

(2017/C 239/83)

(Dz.U.UE C z dnia 24 lipca 2017 r.)

Strony

Strona skarżąca: Mohamed Hosni Elsayed Mubarak (Kair, Egipt) (przedstawiciele: B. Kennelly, QC, J. Pobjoy, Barrister, G. Martin, M. Rushton i C. Enderby Smith, Solicitors)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

- stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2017/496 z dnia 21 marca 2017 r. zmieniającej decyzję 2011/172/ WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (zwanej dalej "zaskarżoną decyzją"; Dz.U. 2017, L 76, s. 22) oraz i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/491 z dnia 21 marca 2017 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 270/ 2011 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (zwanego dalej "zaskarżonym rozporządzeniem"; Dz.U. 2017, L 76, s. 10), w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego;
- stwierdzenie, że art. 1 ust. 1 decyzji Rady 2011/172/WPZiB z dnia 21 marca 2011 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (zwanej dalej "decyzją"; Dz.U. 2011 L 76, s. 63) oraz art. 2 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 270/2011 z dnia 21 marca 2011 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (zwanego dalej "rozporządzeniem"; Dz.U. 2011 L 76, s. 4) nie mają zastosowanie w zakresie, w jakim dotyczą skarżącego oraz w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji (WPZiB) 2016/411, w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego, oraz
- obciążenie Rady kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącego.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

1. Zarzut pierwszy, w którym skarżący twierdzi, iż art. 1 ust. 1 decyzji i art. 2 ust. 1 rozporządzenia są niezgodne z prawem ze względu na a) brak podstawy prawnej lub b) naruszenie zasady proporcjonalności.
2. Zarzut drugi dotyczący naruszenia praw skarżącego na mocy art. 6 w związku z art. 2 i 3 TUE oraz art. 47 i 48 Karty praw podstawowych wynikającego ze stwierdzenia przez Radę, że postępowania sądowe w Egipcie są zgodne podstawowymi prawami człowieka.
3. Zarzut trzeci, w którym skarżący twierdzi, że Rada popełniła błędy w ocenie poprzez stwierdzenie, że zostały spełnione ustanowione w art. 1 ust. 1 decyzji i art. 2 ust. 1 rozporządzenia kryteria umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie.
4. Zarzut czwarty, w którym skarżący zarzuca Radzie, że naruszyła prawo skarżącego do obrony oraz prawo do dobrej administracji i skutecznej kontroli sądowej. W szczególności Rada nie zbadała w sposób staranny i bezstronny, czy wspomniane powody uzasadniające ponowne umieszczenie nazwiska skarżącego w wykazie są zasadne w świetle uwag przedstawionych przez skarżącego przed ponownym umieszczeniem jego nazwiska w wykazie.
5. Zarzut piąty, w którym skarżący twierdzi, że Rada naruszyła bez uzasadnienia i w sposób nieproporcjonalny prawa podstawowe skarżącego, w tym prawo do ochrony własności i reputacji. Zaskarżona decyzja i zaskarżone rozporządzenie znacznie wpłynęły na sytuację skarżącego, zarówno pod względem jego prawa własności jak i reputacji na świecie. Rada nie wykazała, że zamrożenie środków finansowych oraz zasobów gospodarczych skarżącego jest związane z jakimkolwiek uzasadnionym celem lub przez ten cel uzasadnione, a tym bardziej, że jest ono do takiego celu proporcjonalne.
© Unia Europejska, http://eur-lex.europa.eu/
Za autentyczne uważa się wyłącznie dokumenty Unii Europejskiej opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.