Księga 4 - PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE - Rozporządzenie 1612/68 w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty
Dz.U.UE.L.1968.257.2
Akt utracił mocCZĘŚĆ IV
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Przepisy przejściowe
Przepisy przejściowe
Do czasu przyjęcia przez Komisję jednolitego systemu, o którym mowa w art. 15 ust. 2, Europejski Urząd Koordynacji zaproponuje wszelkie środki ułatwiające opracowywanie i rozpowszechnianie zastawień określonych w art. 15 ust. 1.
Regulaminy Komitetu Doradczego i Komitetu Technicznego obowiązujące w chwili wejścia w życie niniejszego rozporządzenia pozostają w mocy.
Do chwili wejścia w życie środków podjętych przez Państwa Członkowskie na podstawie dyrektywy Rady z dnia 15 października 1968 r.(7) oraz w sytuacji, gdy na mocy środków podjętych przez Państwa Członkowskie na podstawie dyrektywy Rady z dnia 25 marca 1964 r.(8) zezwolenie na pracę przewidziane w art. 22 rozporządzenia nr 38/64/EWG jest niezbędne do ustalenia okresu ważności i przedłużenia karty pobytu; może być ono zastąpione pisemnym potwierdzeniem stosunku pracy wystawionym przez pracodawcę lub świadectwem pracy określającym okres zatrudnienia. Każde pisemne potwierdzenie wystawione przez pracodawcę lub świadectwo pracy wykazujące, że pracownik był zatrudniony na czas nieokreślony, ma taką samą moc, jak stałe zezwolenie na pracę.
Jeżeli z powodu zniesienia zezwoleń na pracę Państwo Członkowskie nie jest w stanie sporządzać niektórych statystyk dotyczących zatrudniania cudzoziemców, państwo to może, do celów statystycznych, utrzymać zezwolenie na pracę w stosunku do obywateli innych Państw Członkowskich do chwili wprowadzenia nowych metod statystycznych, ale najpóźniej w dniu dnia 31 grudnia 1969 r. zezwolenie na pracę powinno być wydawane automatycznie i musi być ważne aż do faktycznego zniesienia zezwoleń na pracę w tym Państwie Członkowskim.
Przepisy końcowe
Przepisy końcowe
Niniejsze rozporządzenie stosuje się jednak do kategorii pracowników, o których mowa w pierwszym akapicie, oraz do członków ich rodzin w takim zakresie, w jakim ich sytuacja prawna nie jest regulowana przez wspomniane powyżej traktaty lub środki prawne.
– wynikających ze szczególnych stosunków lub przyszłych umów z określonymi państwami bądź terytoriami pozaeuropejskimi, opartych na więzach instytucjonalnych istniejących w chwili wejścia w życie niniejszego rozporządzenia;
– wynikających z umów, istniejących w chwili wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, z określonymi państwami bądź terytoriami pozaeuropejskimi, opartych na istniejących więzach instytucjonalnych.
Pracownicy z tych państw lub terytoriów, którzy zgodnie z niniejszym przepisem wykonują pracę najemną na terytorium jednego z Państw Członkowskich, nie mogą korzystać z przepisów niniejszego rozporządzenia na terytorium innego Państwa Członkowskiego.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji w celach informacyjnych teksty umów, konwencji lub porozumień na temat siły roboczej zawartych między nimi w okresie między ich podpisaniem i wejściem w życie.
Komisja przyjmie środki konieczne do stosowania niniejszego rozporządzenia. W tym celu będzie działać w ścisłej współpracy z centralnymi władzami publicznymi Państw Członkowskich.
Komisja przedłoży Radzie wnioski zmierzające do zniesienia, zgodnie z warunkami Traktatu, ograniczeń w dostępie do zatrudniania pracowników, którzy są obywatelami Państw Członkowskich, jeżeli brak wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji może stanowić przeszkodę w swobodnym przepływie pracowników.
Wydatki administracyjne Komitetów, o których mowa w części III, będą uwzględnione w budżecie Wspólnot Europejskich w sekcji dotyczącej Komisji.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do terytoriów Państw Członkowskich oraz do ich obywateli, bez uszczerbku dla przepisów art. 2, 3, 10 i 11.
Rozporządzenie (EWG) nr 38/64 traci moc z chwilą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
© Unia Europejska, http://eur-lex.europa.eu/
Za autentyczne uważa się wyłącznie dokumenty Unii Europejskiej opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.