Art. 18. - Przepisy końcowe - Dyrektywa 93/104/WE dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy
Dz.U.UE.L.1993.307.18
Akt utracił mocPrzepisy końcowe
1. a) Państwa Członkowskie przyjmują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 23 listopada 1996 r. lub zapewniają do tego czasu, że partnerzy społeczni w drodze porozumień wprowadzają niezbędne postanowienia przy jednoczesnym zobowiązaniu Państw Członkowskich do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności, by mogły zawsze zagwarantować, że cele wyznaczone w niniejszej dyrektywie zostaną osiągnięte;
b) i) Państwo Członkowskie ma jednakże możliwość niestosowania art. 6, jeżeli przestrzega ogólnych zasad bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników i pod warunkiem że podejmuje niezbędne środki dla zapewnienia, że:
- żaden pracodawca nie będzie wymagać od pracownika przepracowania dłuższego czasu pracy niż 48 godzin w siedmiodniowym okresie, obliczanych jako przeciętny czas dla okresu odniesienia, o którym mowa w art. 16 ust. 2, chyba że wcześniej uzyskał zgodę pracownika na wykonywanie pracy w takim wymiarze,
- żaden pracownik nie jest narażony na jakąkolwiek szkodę ze strony pracodawcy, ponieważ nie chce wyrazić zgody na wykonywanie pracy w takim wymiarze,
- pracodawca prowadzi aktualne listy wszystkich pracowników, którzy wykonują taką pracę,
- listy pracowników zostały udostępnione właściwym organom, które ze względów bezpieczeństwa i/lub ochrony zdrowia pracownika mogą ograniczyć lub zakazać możliwość przekroczenia tygodniowego maksymalnego czasu pracy,
- na wniosek właściwych organów pracodawca poinformuje o tym, którzy pracownicy zgodzili się pracować średnio więcej niż 48 godzin w ciągu siedmiodniowego czasu pracy, odnośnie do wymienionego w art. 16 pkt 2 okresu odniesienia.
Przed upływem okresu siedmiu lat, którego data wymieniona została w lit. a), Rada uwzględniając wniosek Komisji, który jest dołączony do sprawozdania podsumowującego, weryfikuje postanowienia wymienione w i), i podejmuje decyzję o dalszym postępowaniu;
ii) również odnośnie stosowania art. 7 Państwa Członkowskie mają możliwość skorzystania z maksymalnie trzyletniego okresu przejściowego, rozpoczynającego się od momentu wymienionego w lit. a), pod warunkiem że w ciągu tego okresu przejściowego:
- każdy pracownik otrzyma płatny urlop w ciągu roku, w minimalnej ilości trzech tygodni, według warunków przewidzianych w ustawodawstwie krajowym i/lub według krajowych praktyk dla jego otrzymania i korzystania;
- coroczny urlop płatny w ilości trzech tygodni, z wyjątkiem przypadku ustania stosunku pracy, nie może być zastąpiony ekwiwalentem pieniężnym;
c) Państwa Członkowskie powiadamiają o tym niezwłocznie Komisję.
Komisja informuje o tym Parlament Europejski, Radę, Komitet Ekonomiczno-Społeczny, jak również Komitet Doradczy ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy.
© Unia Europejska, http://eur-lex.europa.eu/
Za autentyczne uważa się wyłącznie dokumenty Unii Europejskiej opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.