Art. 3. - Krajowe ramy polityki - Dyrektywa 2014/94/UE w sprawie rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych
Dzienniki UE
Dz.U.UE.L.2014.307.1
Akt utracił moc Wersja od: 12 listopada 2021 r.
Artykuł 3
Krajowe ramy polityki
1.
Każde państwo członkowskie przyjmuje krajowe ramy polityki w zakresie rozwoju rynku w odniesieniu do paliw alternatywnych w sektorze transportu i rozwoju właściwej infrastruktury. Krajowe ramy polityki zawierają co najmniej następujące elementy:-
ocena istniejącego stanu i przyszłego rozwoju rynku w odniesieniu do paliw alternatywnych w sektorze transportu, w tym w świetle ich ewentualnego jednoczesnego i łączonego stosowania, oraz ocena rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych, obejmująca - w stosowanych przypadkach - ciągłość transgraniczną,-
krajowe cele ogólne i szczegółowe na podstawie art. 4 ust. 1, 3 i 5, art. 6 ust. 1, 2, 3, 4, 6, 7 i 8 oraz - tam, gdzie ma to zastosowanie - art. 5 ust. 1 w zakresie rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych. Te krajowe cele ogólne i szczegółowe są ustalane i mogą być zmieniane na podstawie oceny krajowego, regionalnego lub ogólnounijnego zapotrzebowania, przy zapewnieniu zgodności z minimalnymi wymogami dotyczącymi infrastruktury określonymi w niniejszej dyrektywie,-
środki konieczne, aby zapewnić osiągnięcie krajowych celów ogólnych i szczegółowych zawartych w krajowych ramach polityki,-
środki, które mogą wspierać rozwój infrastruktury paliw alternatywnych w usługach transportu publicznego,-
wskazanie aglomeracji miejskich/podmiejskich, innych obszarów gęsto zaludnionych i sieci, które - w zależności od potrzeb rynkowych - mają być wyposażone w publicznie dostępne punkty ładowania zgodnie z art. 4 ust. 1,-
wskazanie aglomeracji miejskich/podmiejskich, innych obszarów gęsto zaludnionych i sieci, które - w zależności od potrzeb rynkowych - mają być wyposażone w punkty tankowania CNG zgodnie z art. 6 ust. 7,-
ocena potrzeby instalowania punktów tankowania LNG w portach poza siecią bazową TEN-T,-
rozważenie potrzeby instalowania w portach lotniczych instalacji do zasilania energią elektryczną samolotów podczas postoju.2.
Państwa członkowskie zapewniają, by krajowe ramy polityki uwzględniały potrzeby poszczególnych rodzajów transportu istniejących na ich terytorium, w tym rodzajów transportu, w przypadku których istnieją ograniczone alternatywy dla paliw kopalnych.3.
Krajowe ramy polityki uwzględniają, w odpowiednich przypadkach, interesy organów regionalnych i lokalnych, a także interesy zainteresowanych stron.4.
W razie konieczności państwa członkowskie współpracują ze sobą, w drodze konsultacji lub wspólnych ram polityki, w celu zapewnienia spójności i koordynacji środków wymaganych do osiągnięcia celów niniejszej dyrektywy.5.
Środki wsparcia dla infrastruktury paliw alternatywnych realizuje się zgodnie z zasadami pomocy państwa zawartymi w TFUE.6.
Krajowe ramy polityki muszą być zgodne z obowiązującymi przepisami unijnymi w dziedzinie środowiska i ochrony klimatu.7.
Państwa członkowskie notyfikują krajowe ramy polityki Komisji do dnia 18 listopada 2016 r.8.
W oparciu o krajowe ramy polityki Komisja publikuje i regularnie aktualizuje informacje na temat krajowych celów ogólnych i szczegółowych przedstawionych przez każde państwo członkowskie w odniesieniu do:-
liczby publicznie dostępnych punktów ładowania,-
punktów tankowania LNG w portach morskich i śródlądowych,-
publicznie dostępnych punktów tankowania LNG dla pojazdów silnikowych,-
publicznie dostępnych punktów tankowania CNG dla pojazdów silnikowych. W odpowiednich przypadkach publikowane są również informacje dotyczące:-
publicznie dostępnych punktów tankowania wodoru,-
infrastruktury do zasilania energią elektryczną z lądu w portach morskich i śródlądowych,-
infrastruktury do zasilania energią elektryczną samolotów podczas postoju.9.
Komisja wspomaga państwa członkowskie w zakresie sprawozdawczości dotyczącej krajowych ram polityki za pomocą wytycznych, o których mowa w art. 10 ust. 4, ocenia spójność krajowych ram polityki na szczeblu Unii, a także wspomaga państwa członkowskie w działaniach w ramach współpracy przewidzianej w ust. 4 niniejszego artykułu.© Unia Europejska, http://eur-lex.europa.eu/
Za autentyczne uważa się wyłącznie dokumenty Unii Europejskiej opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.