Procedury
Status: Aktualna
Wersja od: 1 stycznia 2012 r.
Autorzy:

Decyzja określająca wysokość straty

Decyzja określająca wysokość straty

Decyzja określająca wysokość straty

Procedura ma na celu przedstawienie przesłanek wydania decyzji określającej stratę.

Krok: sposób określenia wysokości straty

Decyzja określająca wysokość straty jest rodzajem decyzji deklaratoryjnej określającej wysokość zobowiązania podatkowego - zob. procedury:

– Rodzaje decyzji podatkowych,

– Decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego.

Jest decyzją, która nie prowadzi do powstania nowego zobowiązania podatkowego. Określa wyłącznie jeden z elementów stosunku prawnopodatkowego, który sam w sobie nie jest zobowiązaniem podatkowym (zob. wyrok NSA z 27.08.2010 r., II FSK 583/09).

Ze względu na obowiązywanie pojęcia straty wyłącznie w art. 7 ust. 2 ustawy z 15.02.1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 865 ze zm.) oraz art. 9 ust. 2 ustawy z 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1387 ze zm.) decyzja będzie dotyczyć tylko podatków dochodowych.

Krok: przeprowadzenie postępowania podatkowego

Jeżeli w toku przeprowadzonych czynności sprawdzających (zob. procedury: Czynności sprawdzające - brak złożenia deklaracji w terminie; Czynności sprawdzające - weryfikacja deklaracji) lub kontroli podatkowej (zob. procedura: Kontrola podatkowa) organ stwierdzi nieprawidłowości w kwocie zadeklarowanej straty, a podatnik nie dokona jej korekty zgodnie ze wskazaniami organu, względnie podatnik nie złożył deklaracji lub nie wpłacił podatku pomimo obowiązku, wszczyna się postępowanie podatkowe w celu wydania decyzji określającej wysokość straty w prawidłowej wysokości.

Stwierdzenie przesłanek wydania przedmiotowej decyzji wymaga przeanalizowania przez organ obu elementów konstrukcyjnych podatków dochodowych - przychodów i kosztów ich uzyskania. Postępowanie podatkowe musi obejmować zatem cały stosunek prawnopodatkowy. Wszczynając postępowanie podatkowe organ podatkowy nie ma obowiązku określenia w sposób szczegółowy tego postępowania, tj. czy jest to postępowanie w celu określenia zobowiązania podatkowego, straty, czy też nadpłaty. To, że art. 24 ustawy z 29.08.1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.) - dalej o.p., stanowi samoistną podstawę wydania decyzji podatkowej nie oznacza, że równocześnie jest samoistną podstawą wszczęcia postępowania podatkowego (zob. wyrok NSA z 8.12.2009 r., II FSK 991/08). Reasumując, organ musi wpierw ustalić w toku postępowania podatkowego, że strata wystąpiła, aby mieć podstawę do wydania tej decyzji.

Niewykluczone, że stratę organ może określić w sytuacji, gdy istniało pierwotne zobowiązanie, lecz podatnik nie rozliczył wszystkich kosztów i przedłożył je w toku postępowania, bądź też organ zmienił rozliczenie poprzedniego roku i w jego wyniku podatnik może rozliczyć stratę z zeszłych lat, co będzie skutkowało akurat stratą za rok objęty postępowaniem.

Prawo do wydania takiej decyzji jest ograniczone w czasie, choć decyzja nie dotyczy zobowiązania podatkowego (zob. wyrok NSA z 3.09.2013 r., II FSK 2208/12).

Omawianej tematyki dotyczy procedura Wszczęcie postępowania z urzędu.

Pełna treść dostępna po zalogowaniu do LEX

Zaloguj się do LEX | Nie korzystasz jeszcze z programów LEX?