Pisma urzędowe
Status: Nieoceniane

Pismo
z dnia 14 sierpnia 2013 r.
Izba Skarbowa w Poznaniu
ILPB3/423-248/13-2/KS

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, przedstawione we wniosku z dnia 16 maja 2013 r. (data wpływu 24 maja 2013 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na nabycie napojów oraz produktów spożywczych przekazanych do spożycia:

* pracownikom - jest prawidłowe;

* klientom - jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 24 maja 2013 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na nabycie napojów oraz produktów spożywczych przekazanych do spożycia pracownikom oraz klientom.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca jest firmą handlową i serwisową, z bogatym doświadczeniem w branży urządzeń kontrolno - pomiarowych, narzędzi i obrabiarek do obróbki skrawaniem. Siedziba firmy mieści się w Poznaniu, a swoim zasięgiem obejmuje cały kraj, a także Słowację i Republikę Czeską, gdzie znajdują się zagraniczne Oddziały Spółki.

W ramach zapewnienia pracownikom napojów zgodnie z obligującymi Spółkę do tego przepisami, Spółka kupuje artykuły spożywcze do przygotowania ciepłych i zimnych napojów (tekst jedn.: kawę, herbatę, wodę, cukier, mleko do kawy) i następnie udostępnia je pracownikom do swobodnego użytku. Zakupione artykuły na przygotowanie ciepłych i zimnych napojów oraz dodatkowo inne drobne produkty spożywcze (np. ciastka, słodycze, kanapki) Spółka zużywa również podczas spotkań z kontrahentami i potencjalnymi klientami, w trakcie których omawiane są aspekty wzajemnej współpracy. Przeprowadzane rozmowy handlowe niejednokrotnie trwają po kilka godzin.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy wydatki poniesione na nabycie napojów oraz produktów spożywczych przekazywanych do spożycia pracownikom oraz klientom Wnioskodawcy, na zasadach określonych w stanie faktycznym, będą stanowiły dla Spółki koszt uzyskania przychodów.

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Z kolei, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 28 ww. ustawy, nie stanowią kosztów uzyskania przychodów koszty reprezentacji, w szczególności poniesione na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych.

Spółka podkreśla, że nabywając napoje w celu wykorzystania ich przez pracowników, zgodnie z przedstawionym stanem faktycznym, realizuje obowiązek nałożony przez powszechnie obowiązujące przepisy prawa, w tym Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (tekst jedn.: Dz. U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1650 z późn. zm.), które to określa obowiązki pracodawcy w zakresie zapewnienia wszystkim pracownikom wody zdatnej do picia lub innych napojów. Jednocześnie należy wskazać, iż ustawodawca nie sprecyzował, jakiego rodzaju mają to być napoje, pozostawiając decyzję w gestii pracodawcy, pod warunkiem, iż woda i inne napoje będą dostępne w ilościach zaspokajających potrzeby pracowników w ciągu całej zmiany roboczej. Jednocześnie podkreśla się, iż w sytuacji gdy pracodawca, ponosząc wydatki na rzecz pracownika, realizuje ciążący na nim ustawowy obowiązek zapewnienia pracownikom napojów, wydatki takie stanowią koszt uzyskania przychodów. Spółka uważa zatem, iż wydatki na napoje przeznaczone dla pracowników spełniają określony w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych warunek konieczny do zakwalifikowania danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów.

Z kolei, wydatki na napoje oraz produkty spożywcze dla kontrahentów / klientów Spółki przeznaczone do spożycia w czasie spotkań z klientami / kontrahentami w siedzibie firmy Spółka ponosi w celach związanych z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą, ponieważ pozwalają one na przeprowadzenie rozmów dotyczących wzajemnej współpracy, związanej z działalnością Spółki z dotychczasowymi lub potencjalnymi klientami w siedzibie firmy.

Spółka uważa, że bez zapewnienia swoim rozmówcom napojów i drobnego poczęstunku nie byłoby możliwe przeprowadzanie długotrwałych rozmów, a także mogłoby to zostać odebrane przez rozmówcę jako wyraz ignorancji i przykładania małej wagi do wzajemnych stosunków handlowych, w związku z tym, że zapewnienie kawy, herbaty, drobnego poczęstunku ma charakter zwyczajowy w kontaktach handlowych. Doprowadziłoby to w rezultacie do pogorszenia wzajemnych relacji biznesowych, a nawet do zerwania istniejących już stosunków handlowych, dzięki którym Spółka uzyskuje przychód.

Spółka pragnie zaznaczyć, że podstawowe napoje takie jak: kawa czy herbata oraz drobne artykuły spożywcze nie charakteryzują się przepychem ani wystawnością, nie mają na celu stworzenia dobrego wizerunku firmy, lecz umożliwienie przeprowadzenia rozmów (niejednokrotnie długotrwałych) dotyczących wzajemnej współpracy, przyczyniającej się do osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Nie jest to zatem zakup żywności i napojów na cele reprezentacji i w konsekwencji, zdaniem Spółki, ww. wydatki ponoszone w celu umożliwienia przeprowadzenia rozmów handlowych, w podobny sposób jak wydatki związane z wyjazdem do klienta czy poświęconym czasem pracowników na rozmowy handlowe, spełniają warunki umożliwiające zaliczenie ich do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Nie zostały one bowiem wymienione w art. 16 ust. 1 ww. ustawy, mają związek z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą i wpływają na wielkość osiągniętego przez Wnioskodawcę przychodu. Podobne stanowisko zajął Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu sygn. ILPB3/423-253/10-4/AP.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za:

* prawidłowe - w części dotyczącej możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na nabycie napojów oraz produktów spożywczych przekazanych do spożycia pracownikom;

* nieprawidłowe - w części dotyczącej możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na nabycie napojów oraz produktów spożywczych przekazanych do spożycia klientom.

Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określają przepisy art. 15 i art. 16 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 (...).

Przytoczona powyżej regulacja wskazuje, iż podatnik ma możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wszelkich wydatków pod warunkiem, iż nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu, czy też zachowanie albo zabezpieczenie źródła pozyskiwania przychodu.

W związku z powyższym, kosztami tymi będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów, w tym również w celu zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów (zachowania albo zabezpieczenia), przy czym dany wydatek nie może być wymieniony w art. 16 ust. 1 ww. ustawy, tj. w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów.

Innymi słowy, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

* został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

* jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

* pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

* poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

* został właściwie udokumentowany,

* nie znajduje się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Kosztami uzyskania przychodów są zatem wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie bądź zachowanie źródła przychodów.

Należy jednocześnie zaznaczyć, iż prawidłowe zaliczenie wydatku do kosztów uzyskania przychodów uwarunkowane jest wykazaniem jego celowości i związku z przychodem, jak i prawidłowym udokumentowaniem. Trzeba pamiętać, że to na podatniku ciąży obowiązek wykazania związku poniesionych wydatków z przychodami, bo to on wywodzi skutki prawne w postaci zmniejszenia zobowiązania podatkowego.

W związku z cytowanym przepisem art. 15 ust. 1 ww. ustawy, do kosztów uzyskania przychodów można również zaliczyć wydatki zarówno bezpośrednio wynikające z zatrudnienia, jak i pośrednio związane z zatrudnieniem, ponoszone przez pracodawców na rzecz swoich pracowników. Tzw. koszty pracownicze obejmują przede wszystkim wynagrodzenie zasadnicze, wszelkiego rodzaju nagrody, premie i diety oraz wydatki związane z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych pracowników, ale mogą obejmować również inne wydatki ponoszone na rzecz pracowników.

Pracodawca może bowiem zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów tylko te wydatki na rzecz pracowników, które pozostają w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą i z uzyskiwanymi przez niego przychodami, a jednocześnie wydatki te nie mogą znajdować się w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Podkreślić należy, iż stosownie do postanowień art. 232 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (tekst jedn.: Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm.), pracodawca obowiązany jest zapewnić pracownikom zatrudnionym w warunkach szczególnie uciążliwych, nieodpłatnie, odpowiednie posiłki i napoje, jeśli jest to niezbędne ze względów profilaktycznych. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje tych posiłków i napojów oraz wymagania, jakie powinny spełniać, a także przypadki i warunki ich wydawania.

Pracownikiem - zgodnie z art. 2 Kodeksu pracy - jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę.

Przepisy wykonawcze, regulujące obowiązek pracodawcy w zakresie zaopatrzenia pracowników w artykuły spożywcze to:

1.

rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie profilaktycznych posiłków i napojów (Dz. U. z 1996 r. Nr 60, poz. 279) oraz

2.

rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (tekst jedn.: Dz. U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1650 z późn. zm.).

Pierwsze z wymienionych rozporządzeń dotyczy obowiązku pracodawcy wobec pracowników zatrudnionych w warunkach szczególnie uciążliwych. Natomiast drugie z przywołanych rozporządzeń określa obowiązki pracodawcy m.in. w zakresie zapewnienia wszystkim pracownikom wody zdatnej do picia lub innych napojów. Jednocześnie należy wskazać, iż ustawodawca nie sprecyzował, jakiego rodzaju mają to być napoje, pozostawiając decyzję w gestii pracodawcy, pod warunkiem, iż woda i inne napoje będą dostępne w ilościach zaspokajających potrzeby pracowników w ciągu całej zmiany roboczej.

Jednocześnie podkreśla się, iż w sytuacji gdy pracodawca, ponosząc wydatki na rzecz pracownika, realizuje ciążący na nim ustawowy obowiązek zapewnienia pracownikom napojów, wydatki takie stanowią koszt uzyskania przychodów. Natomiast wydatki na zakup artykułów spożywczych dla pracowników, do których ponoszenia pracodawca nie jest zobowiązany, mogą zostać uznane za koszt uzyskania przychodów, pod warunkiem, że pozostawały i pozostają w związku przyczynowo - skutkowym z uzyskiwanymi przychodami.

Ponadto, wskazać należy, iż w świetle art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, do katalogu wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów zaliczają się koszty reprezentacji, w szczególności poniesione na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych.

Wyłączając z kosztów podatkowych koszty reprezentacji ustawa podatkowa nie definiuje terminu "reprezentacja" ani też nie odsyła do innych przepisów prawa. Brak ustawowej definicji pojęcia "reprezentacja" nie uprawnia jednak do dowolnego określania zakresu znaczeniowego tego terminu.

Występujący w obrocie prawnym termin "reprezentacja" wyrażający się w sposobie jego stosowania i rozumienia przez ustawodawcę, a także przez naukę i praktykę prawa, prowadzi jednak do wniosku, że termin ten w zakresie języka prawnego i prawniczego należy rozumieć jako "przedstawicielstwo, reprezentowanie czyichś interesów, występowanie w czyimś imieniu", a nie "wystawność, okazałość, wytworność". Dlatego też termin "reprezentacja" użyty w art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych powinno się definiować jako "przedstawicielstwo podatnika, działanie w jego imieniu, w jego interesie, na jego rzecz".

Powyższe rozumienie pojęcia reprezentacji, zdaniem tut. Organu, należy uzupełnić o stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 maja 1998 r. - sygn. akt SA/Sz 1412/97, stwierdził, że "reprezentacja nie musi odnosić się do "okazałości, wystawności", a odnosi się do "dobrego reprezentowania firmy", które może polegać na odpowiednim ubiorze pracowników, wystroju firmy, jej logo, tablicach informacyjnych, sposobie podejmowania interesantów i kontrahentów".

Podkreślenia wymaga również fakt, iż norma art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera żadnych wyjątków, tak odnoszących się do miejsca, w którym obowiązki przedstawicielstwa są realizowane, jak i do wystawności lub braku wystawności w zakresie nabywania usług gastronomicznych, zakupu żywności lub napojów. Należy zatem stwierdzić, że wydatki na wszelkiego tego typu usługi i artykuły, wiążące się z reprezentowaniem podatnika lub prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa, nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów - niezależnie od tego, czy usługi te i zakupione artykuły były wykorzystywane w kontaktach z kontrahentami w siedzibie przedsiębiorstwa (zakładu), czy też poza nią (por. wyrok NSA z 25 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1445/10).

W konsekwencji wskazać należy, iż zwyczajowa powszechność częstowania kontrahentów handlowych napojami czy przekąskami, a także wystawność oferowanego kontrahentowi poczęstunku w ogóle nie stanowi kryterium kwalifikowania wydatków jako reprezentacji, gdyż o takim charakterze decyduje związek z pełnieniem funkcji przedstawicielskich, rozumianych jako występowanie w imieniu podatnika, a nie okazałość lub wystawność sprawowania takiego przedstawicielstwa. Rozróżnienie wydatków związanych z reprezentacją na przeciętne, typowe i wystawne, okazałe nie ma żadnego uzasadnienia normatywnego.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca, w ramach zapewnienia pracownikom napojów zgodnie z obligującymi Go przepisami kupuje artykuły spożywcze do przygotowywania ciepłych i zimnych napojów (tekst jedn.: kawę, herbatę, wodę, cukier, mleko do kawy). Zakupione artykuły spożywcze na przygotowanie ciepłych i zimnych napojów oraz dodatkowo inne drobne produkty spożywcze (np. ciastka, słodycze, kanapki) Spółka zużywa również podczas spotkań z kontrahentami i potencjalnymi klientami.

W związku z powyższym stwierdzić należy, iż wydatki poniesione na nabycie napojów oraz produktów spożywczych udostępnianych kontrahentom i potencjalnym klientom przeznaczone do spożycia w czasie spotkań z nimi w siedzibie Spółki, są kosztami reprezentacji, o której mowa w art. 16 ust. 1 pkt 28 cyt. ustawy i jako takie nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów.

Należy zaznaczyć, że podniesiona w uzasadnieniu własnego stanowiska Spółki kwestia, iż: "podstawowe napoje takie jak: kawa, herbata oraz drobne artykuły spożywcze nie charakteryzują się przepychem ani wystawnością, nie mają na celu stworzenie dobrego wizerunku firmy lecz umożliwienie przeprowadzenia rozmów (niejednokrotnie długich) dotyczących wzajemnej współpracy (...). Nie jest to zatem zakup żywności i napojów na cele reprezentacji" nie stanowi kryterium kwalifikowania wydatków jako reprezentacji, gdyż o takim charakterze decyduje związek z pełnieniem funkcji przedstawicielskich, rozumianych jako występowanie w imieniu podatnika, a nie okazałość lub wystawność sprawowania takiego przedstawicielstwa.

Również argument Spółki, iż brak poniesienia wydatków na przedmiotowe artykuły w trakcie spotkań z kontrahentami / klientami dotyczących wzajemnej współpracy, doprowadziłby do pogorszenia wzajemnych relacji biznesowych itp. nie uprawnia do zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów.

Natomiast wydatków poniesionych przez Spółkę na artykuły spożywcze do przygotowania ciepłych i zimnych napojów (kawa, herbata, woda, cukier, mleko do kawy), zgodnie z obowiązującymi Spółkę do tego przepisami, które udostępniane są pracownikom do swobodnego użytku nie należy kwalifikować do wydatków na reprezentację, podlegających wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 28 ww. ustawy. Powyższych wydatków nie należy rozpatrywać w zakresie kosztów reprezentacji, ponieważ nie są skierowane do kontrahentów lub potencjalnych kontrahentów Spółki lecz dotyczą Jej pracowników.

W konsekwencji stwierdzić należy, iż ww. wydatki ponoszone na rzecz pracowników spełniają warunki umożliwiające zaliczenie ich do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Nie zostały one bowiem wymienione w art. 16 ust. 1 ww. ustawy, jak również mają związek z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą i wpływają na wielkość osiągniętego przez Wnioskodawcę przychodu.

Reasumując, wydatki poniesione przez Wnioskodawcę na nabycie pracownikom napojów oraz produktów spożywczych (do przygotowania ciepłych i zimnych napojów, tj. kawę, herbatę, wodę, cukier, mleko do kawy) stanowią koszty uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Natomiast wydatki poniesione na nabycie napojów oraz produktów spożywczych przekazywanych do spożycia klientom, jako stanowiące koszty reprezentacji, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, mogą stanowić dla Spółki koszty uzyskania przychodów.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.

Opublikowano: http://sip.mf.gov.pl