Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1663743

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 30 czerwca 2010 r.
WSP 7/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Wiesław Błuś.

Sędziowie SN: Marian Buliński, Jan Bogdan Rychlicki (sprawozdawca).

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie skargi Sławomira G. na przewlekłość postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Wojskową Prokuraturę Garnizonową w Z. w sprawie Pg.D 328/97, na posiedzeniu w dniu 30 czerwca 2010 r. w Izbie Wojskowej, na podstawie art. 430 § 1 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k.

postanowił:

pozostawić skargę bez rozpoznania.

Uzasadnienie faktyczne

Sławomir G. w dniu 16 kwietnia 2010 r., na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. z 2004 r. Nr 179, poz. 1843 zez zm.), złożył skargę na przewlekłość postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Wojskową Prokuraturę Garnizonową w Z. w sprawie Pg.D 328/97.

Wnioskodawca wnosząc, że w postępowaniu tym nastąpiła przewlekłość postępowania przez fakt prowadzenia go przez okres 13 lat, domagał się zasądzenia na jego rzecz kwoty 20.000 zł.

W uzasadnieniu skargi wnioskodawca podniósł, że do dnia dzisiejszego nie doręczono mu odpisu postanowienia o umorzeniu i częściowym umorzeniu dochodzenia w sprawie Pg.D 328/97.

Wojskowy Sąd Okręgowy w P. postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2010 r., sygn. akt: Sp 1/10, uznał się niewłaściwym do rozpoznania niniejszej sprawy Sławomira G. i przekazał ją według właściwości Sądowi Najwyższemu w Warszawie.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.

Skargę należało pozostawić bez rozpoznania z następujących powodów.

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 cyt. na wstępie ustawy skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy wnosi się w toku aktualnie prowadzonego postępowania w sprawie. Ponadto termin do złożenia skargi jest zachowany tylko wtedy, jeżeli skarga została złożona na tym etapie postępowania, którego dotyczy (por. szerzej postanowienie SN z dnia 10 czerwca 2008 r., KSP 2/08, OSNKW 2008, z. 9, poz. 71). Tymczasem wnioskodawca wniósł skargę po prawomocnym zakończeniu postępowania przygotowawczego w sprawie Pg.D 328/97. Otóż w dniu 24 czerwca 1998 r. prokurator Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w Z. w sprawie niezgodnego z prawem zachowania się szeregu osób funkcyjnych JW 2378 w Żarach i JW 1588 w Żaganiu wobec ppor. Sławomira G. z JW 2378 w Żarach, na podstawie art. 280 § 1 k.p.k. w zw. z art. 11 § 1 lub 2 k.p.k. umorzył dochodzenie w części dotyczącej popełnienia przez mjr. Janusza B. czynów z art. 320 i innych k.k. (pkt I-XXXII, (...)). Sławomir G. pouczony o prawie wniesienia zażalenia, w dniu 4 lipca 1998 r. wniósł to zażalenie (...). W dniu 5 sierpnia 1998 r. prokurator Wojskowej Prokuratury Okręgowej w P. po rozpoznaniu zażalenia Sławomira G., na podstawie art. 413 § 2 k.p.k. nie uwzględnił tego zażalenia i zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy (...). Zauważyć też należało, że postępowanie w sprawie skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy m.in. w postępowaniu przygotowawczym nie tylko jest samodzielnym postępowaniem mogącym prowadzić do stwierdzenia przewlekłości tegoż postępowania i ewentualnego zasądzenia z tego tytułu odpowiedniego odszkodowania, lecz celem tego postępowania jest przeciwdziałanie przewlekłości postępowania przygotowawczego w trakcie jego prowadzenia (por. uchwała w składzie siedmiu sędziów SN z dnia 16 listopada 2004 r., III SPP 42/04, OSNP 2005, Nr 5, poz. 71). W niniejszej sprawie jest oczywiste, że osiągnięcie wskazanych celów skargi nie jest możliwe w stosunku do postępowania przygotowawczego, które było prowadzone przez Wojskową Prokuraturę Garnizonową w Z. i zakończyło się prawomocnym postanowieniem prokuratora WPG w Z. z dnia 24 czerwca 1998 r.

W związku z tym, na podstawie art. 430 § 1 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. skargę Sławomira G. należało pozostawić bez rozpoznania (por. też post. SN z dnia 7 grudnia 2004 r., III SPP 23/04, OSNKW 2005, z. 2, poz. 16).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.