Orzeczenia sądów
Opublikowano: OSNwSK 2010/1/1253

Wyrok
Sądu Najwyższego
z dnia 22 czerwca 2010 r.
WA 15/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia E. Matwijów,

Sędziowie: M. Buliński (spraw.), J. B. Rychlicki,

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie mjr. S. S. oskarżonego z art. 351 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Wojskowej na rozprawie w dniu 22 czerwca 2010 r. apelacji, wniesionych przez prokuratora na korzyść oskarżonego oraz obrońcy od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w W. z dnia 19 listopada 2010 r., sygn. akt So 54/08,

1.

zmienia zaskarżony wyrok przez:

-

wyeliminowanie z podstawy skazania art. 329 k.k.,

-

przyjęcie, że określony w art. 323 § 3 k.k. obowiązek pozostawania na terenie macierzystej jednostki wojskowej oskarżony realizuje w czasie od zakończenia zajęć służbowych przez 4 godziny 2 dni w tygodniu,

-

i z tymi zmianami wyrok ten w pozostałej części utrzymuje w mocy,

2.

kosztami sądowymi postępowania odwoławczego obciąża skazanego.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem Wojskowego Sądu Okręgowego w W. z dnia 19 listopada 2009 r. (So. 54/08) mjr. S. S. został skazany za popełnienie przestępstwa określonego w art. 351 k.k., na podstawie tegoż przepisu przy zastosowaniu art. 329 k.k. i art. 330 k.k. w zw. z art. 34 § 1 k.k. w zw. z art. 323 § 3 k.k., na karę 6 miesięcy ograniczenia wolności, połączonej z obowiązkiem pozostawiania w miejscu pełnienia służby w czasie od zakończenia zajęć służbowych do capstrzyku przez 2 dni w tygodniu wyznaczone przez przełożonego, z jednoczesnym potrąceniem 15% miesięcznego uposażenia na rzecz Fundacji - Warszawskie Hospicjum dla Dzieci z siedzibą w W., z przeznaczeniem na realizację celów statutowych. Nadto na podstawie art. 50 k.k. orzeczono środek karny w postaci podania wyroku do publicznej wiadomości przez odczytanie jego treści na zbiórce oficerów pełniących służbę w JW N.

Apelację od tego wyroku złożył obrońca oskarżonego zarzucając temuż orzeczeniu:

-

"błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na treść tego orzeczenia, a polegający na przecenieniu okoliczności obciążających w postaci: lekceważenia godności, czci i nietykalności cielesnej drugiego człowieka zaprezentowane przez oskarżonego zarówno wobec pokrzywdzonego, jak i innej przypadkowej osoby, nieokazanie skruchy za swoje postępowanie, lekceważące i przedmiotowe traktowanie świadków, oraz niedocenieniu okoliczności łagodzących w postaci "formalnego" przyznania się oskarżonego do winy, dotychczasowej niekaralności sądowej i dyscyplinarnej i bardzo dobrej opinii służbowej, a także pominięciu w uzasadnieniu wyroku istotnych okoliczności będących przedmiotem wyjaśnień w toku rozpraw;

-

rażącą niewspółmierność kary, przejawiającą się w wymierzeniu oskarżonemu za zarzucany mu czyn rażąco niewspółmiernie surowej kary do stopnia zawinienia".

W oparciu o to skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze poprzez warunkowe zawieszenie jej wykonania na okres próby wynoszący rok.

Apelację od tego wyroku na korzyść oskarżonego złożył także prokurator, zarzucając temuż orzeczeniu:

"obrazę przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 329 k.k., poprzez jego niezasadne powołanie w podstawie prawnej wymiaru kary ograniczenia wolności za czyn określony w art. 351 k.k., w sytuacji gdy przepis ten stanowi samoistną podstawę do wymierzenia kary aresztu wojskowego, natomiast art. 329 k.k. stanowić może podstawę wymiaru tej kary jedynie w sytuacji, gdy nie jest ona przewidziana w sankcji za dane przestępstwo".

W oparciu o to skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez wyeliminowanie art. 329 k.k. z pkt 1 sentencji orzeczenia zawierającego podstawę prawną skazania oskarżonego za zarzucany mu występek z art. 351 k.k.

Na rozprawie odwoławczej obrońca i oskarżony poparli złożone apelacje, prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej, popierając apelację prokuratora oraz wnosząc o nieuwzględnienie apelacji obrońcy, opowiedział się za zmianą z urzędu obowiązku pozostawania na terenie jednostki wojskowej (art. 323 § 3 k.k.) zgodnie z treścią tego przepisu obowiązującą od 1 stycznia 2010 r., oskarżyciel posiłkowy wniósł zaś o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy.

Uzasadnienie prawne

W tej sytuacji Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wbrew zarzutom obrońcy oskarżonego, zdaniem Sądu Najwyższego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił zarówno okoliczności obciążające, jak i okoliczności łagodzące występujące w przedmiotowej sprawie, nie przeceniając ani nie doceniając żadnych z nich. Trafnie Sąd orzekający ocenił, że oskarżony nie okazał skruchy za swoje postępowanie, uznając, że oskarżony jedynie formalnie przyznał się do winy (jego wyjaśnienia są bowiem nieudaną próbą wykazania przypadkowości uderzenia, i to z winy nagannego postępowania pokrzywdzonego) oraz zadeklarował jedynie chęć przeprosin pokrzywdzonego, których w takiej formie pokrzywdzony nie przyjął. Czynione przez obrońcę próby wytłumaczenia zachowania oskarżonego tym, że jako przełożony żołnierzy chciał, by opuścili pomieszczenia "palarni" i udali się spać, aby wypoczęci mogli następnego dnia przystąpić do wypełnienia obowiązków służbowych, nie ma żadnego oparcia w materiale dowodowym sprawy. Z wyjaśnień samego oskarżonego wynika, że chciał by opuścili "palarnię" i razem z nim palili papierosy poza budynkiem (na powietrzu). Także zarzucanie pokrzywdzonemu, że szantażem chciał zmienić swoją opinię służbową, uzależniając od tego przyjęcie przeprosin oskarżonego, mija się z prawdą, zważywszy że czyn oskarżonego miał miejsce w dniu 18 grudnia 2007 r., a pokrzywdzony był opiniowany dopiero po upływie około 5 miesięcy.

Zwrócić wreszcie należy uwagę i na to, że przestępstwo określone w art. 351 k.k. jest zagrożone karą pozbawienia wolności bądź karą aresztu wojskowego. Sąd orzekł wobec oskarżonego zamiast kary aresztu wojskowego karę łagodniejszego rodzaju, orzekając po myśli art. 330 k.k. karę ograniczenia wolności.

Taką karę nie sposób uznać nawet za surową, a tym bardziej rażąco niewspółmiernie surową.

Rację ma natomiast prokurator. Zgodnie z art. 351 k.k. sprawca takiego czynu podlega karze aresztu wojskowego albo pozbawienia wolności. Nie było zatem potrzeby powoływania w podstawie skazania art. 329 k.k.

Zauważyć również należy, że obecnie, od 1 stycznia 2010 r., art. 323 § 3 k.k. określa, że odbywanie kary ograniczenia wolności polega na pozostawaniu w określonym miejscu w dyspozycji przełożonego w czasie od zakończenia zajęć służbowych przez 4 godziny 2 dni w tygodniu (ustawa z dnia 9 października 2009 r. o dyscyplinie wojskowej, Dz. U. Nr 190, poz. 1474).

Z tych względów należało orzec jak na wstępie.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.