Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2721265

Wyrok
Sądu Okręgowego w Gliwicach
z dnia 6 lutego 2019 r.
VIII U 2119/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SO Grażyna Łazowska.

Sentencja

Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2019 r. w Gliwicach sprawy M. R. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. o wysokość emerytury na skutek odwołania M. R. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. z dnia 12 czerwca 2018 r. nr (...)- (...)

1. oddala odwołanie;

2. nowy wniosek ubezpieczonego z 21 grudnia 2018 r. o przeliczenie emerytury na podstawie art. 110 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, w oparciu o zaświadczenie Rp-7 z 25 lipca 2018 r. wystawione przez Spółkę (...) S.A. w B. przekazuje organowi rentowemu do rozpoznania.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z 12 czerwca 2018 r. organ rentowy Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. odmówił ubezpieczonemu M. R. (R.) prawa do ponownego przeliczenia podstawy wymiaru emerytury na podstawie art. 110 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ponieważ ubezpieczony nie spełnił warunków wymaganych powyższym przepisem.

W odwołaniu od decyzji ubezpieczony domagał się jej zmiany i orzeczenia co do istoty sprawy. Wniósł również o obciążenie organu rentowego kosztami postępowania, w tym kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu ubezpieczony wskazał, że w okresie jego zatrudnienia na kopalni zarobki w latach 80 - tych przekraczały 250%. W konsekwencji możliwym jest, że po odtworzeniu zarobków za lata wcześniejsze nieudokumentowane, to jest od 1974 r., wskaźnik z 20 lat będzie wyższy niż dotychczasowy.

Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania podtrzymując stanowisko zajęte w skarżonej decyzji. Organ rentowy dodał, że najkorzystniejszy wskaźnik z 20 lat kalendarzowych wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu, to jest z lat 1980 - 1999 wynosi tylko 164,45%. Gdyby zastąpić zarobek z 1999 r. (wskaźnik 38,33%) zarobkiem po przyznaniu świadczenia, to jest z 2017 r. (wskaźnik 16,56%), to wskaźnik wysokości podstawy wymiaru z 20 lat kalendarzowych będzie jeszcze niższy niż 164,45%.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Ubezpieczonemu M. R. decyzją z 2 czerwca 1999 r. przyznane zostało prawo do emerytury górniczej od 1 lipca 1999 r. Dla potrzeb ustalenia wysokości tego świadczenia ubezpieczony przedłożył do akt organu rentowego zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu z 25 marca 1999 r., 15 kwietnia 1999 r. z wykazanymi zarobkami z lat 1980 - 1988, 1990, 1988 - 1992.

Wysokość emerytury górniczej organ rentowy obliczył przy uwzględnieniu zarobków z 10 kolejnych lat od stycznia 1980 r. do grudnia 1989 r.

Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru wyniósł 218,95%.

W dniu 17 października 2017 r. ubezpieczony złożył wniosek o ponowne ustalenie wysokości emerytury na podstawie art. 110a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych załączając do niego m.in. zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu z 2 października 2017 r. wystawione przez Spółkę (...) S.A. w B. z wykazanymi zarobkami z lat 1992 - 1999 oraz kolejne sporządzone przez (...) Sp. z o.o. z wykazanymi zarobkami z lat 1988 - 1992 dotyczącymi zatrudnienia w Przedsiębiorstwie (...) w B.

W rozpoznaniu tego wniosku organ rentowy wydał 20 października 2017 r. decyzję, którą odmówił ubezpieczonemu przeliczenia świadczenia w oparciu o art. 110a ustawy emerytalnej, ponieważ nowo ustalony wskaźnik podstawy wymiaru nie przekroczył 250%.

Ubezpieczony złożył odwołanie się od tej decyzji, które następnie cofnął, w następstwie czego Sąd Okręgowy w Gliwicach prawomocnym postanowieniem z 25 kwietnia 2018 r. sygn. VIII U 1991/17 umorzył postępowanie.

W dniu 4 czerwca 2018 r. ubezpieczony złożył wniosek o ponowne ustalenie wysokości emerytury na podstawie art. 110 ustawy emerytalnej, domagając się takiego przeliczenia w oparciu o dokumentację znajdującą się w posiadaniu organu rentowego.

W rozpoznaniu tego wniosku organ rentowy wydał skarżoną decyzję.

Ubezpieczony był zatrudniony:

- od 21 kwietnia 1969 r. do 14 listopada 1970 r. w Zakładzie (...) w B.,

- od 23 listopada 1970 r. do 12 sierpnia 1971 r. w KWK (...) jako pracownik niewykwalifikowany pod ziemią i pracownik fizyczny na powierzchni,

- od 10 maja 1974 r. do 2 listopada 1974 r. w Cementowni (...) w M.,

- od 8 listopada 1974 r. do 2 kwietnia 1988 r. w KWK (...) jako robotnik dołowy pod ziemią, młodszy górnik pod ziemią, górnik pod ziemią,

- od 8 kwietnia 1988 r. do 8 czerwca 1992 r. w Przedsiębiorstwie (...) w B.,

- od 11 czerwca 1992 r. do 30 czerwca 1999 r. w KWK (...) (od 1 czerwca 1998 r. urlop górniczy),

- w 2016 i 2017 r. w Przedsiębiorstwie Usługowo - Handlowym (...) R. M. oraz B. K. K.

W przedłożonych w toku postępowania aktach osobowych ubezpieczonego dotyczących jego zatrudnienia w KWK (...) znajduje się zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu z 25 lipca 2018 r. z wykazanymi zarobkami z lat 1974 - 1988.

W piśmie procesowym z 8 listopada 2018 r. sprecyzowanym na rozprawie 6 lutego 2019 r. organ rentowy wskazał, że w druku Rp-7 z 25 lipca 2018 r. wystawionym na podstawie kartotek zarobkowych z wliczonym węglem w pełnej wysokości za okres od 1980 r. do 1987 r. wykazane są wyższe kwoty niż w druku Rp-7 z 25 marca 1999 r. Ubezpieczony do tej pory nie złożył wniosku o ponowne ustalenie wysokości podstawy wymiaru z uwzględnieniem dodatkowego składnika z Rp-7 z 25 lipca 2018 r. Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru z uwzględnieniem dodatkowego składnika wyniósłby 222,97%. Jednocześnie organ rentowy dodał, że przy uwzględnieniu ww. zaświadczenia z 25 lipca 2018 r. (w zakresie lat 1974 - 1979) i pozostałej dokumentacji zarobkowej znajdującej się w aktach ZUS wskaźnik wysokości podstawy wymiaru emerytury ubezpieczonego wyliczony z najkorzystniejszych 20 lat kalendarzowych, w tym z uwzględnieniem zarobku po przyznaniu świadczenia z 2017 r., wynosi jedynie 190,71% i jest niższy od dotychczas przyjętego.

W piśmie procesowym z 21 grudnia 2018 r. ubezpieczony zawarł wniosek o ponowne ustalenie wysokości podstawy wymiaru z uwzględnieniem dodatkowego składnika wynikającego z Rp-7 z 25 lipca 2018 r. oraz wniósł o przekazanie tego żądania do rozpoznania organowi rentowego.

Powyższe Sąd ustalił na podstawie dokumentacji akt organu rentowego, akt osobowych ubezpieczonego jako okoliczności jednoznacznie wynikające z tych dowodów i niekwestionowane przez strony.

Sąd nie uwzględnił dalszych wniosków dowodowych ubezpieczonego o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków na okoliczność zasad wynagradzania i składników wynagrodzenia w KWK (...) oraz opinii biegłego z zakresu emerytur i rent dla odtworzenia wysokości wynagrodzenia z lat 1974 - 1980, gdyż Sąd oceniał prawidłowość skarżonej decyzji na dzień jej wydania według dokumentacji jaką dysponował organ rentowy na ten dzień w sytuacji, gdy ubezpieczony we wniosku o przeliczenie świadczenia domagał się takiego przeliczenia na podstawie dokumentacji będącej w posiadaniu organu rentowego. Nadto w toku postępowania okazało się, że w aktach osobowych ubezpieczonego z okresu jego zatrudnienia w KWK (...) zachowało się zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu z wykazanymi zarobkami za wszystkie lata pracy na Kopalni sporządzone na podstawie kartotek zarobkowych i ubezpieczony w piśmie procesowym 7 grudnia 2018 r. wskazał, że nie kwestionuje treści tego dokumentu. Zaświadczenie to będzie stanowiło podstawę ponownego przeliczenia emerytury górniczej, bo ubezpieczony złożył w tym przedmiocie nowy wniosek.

Uzasadnienie prawne

Sąd zważył co następuje:

Odwołanie ubezpieczonego M. R. nie zasługuje na uwzględnienie.

Kwestia sporna w rozpoznawanej sprawie sprowadzała się do ustalenia czy ubezpieczonemu przysługuje prawo do przeliczenia emerytury górniczej na podstawie art. 110 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1270).

Zgodnie z tym przepisem wysokość emerytury lub renty oblicza się ponownie od podstawy wymiaru ustalonej w sposób określony w art. 15, z uwzględnieniem ust. 3, jeżeli do jej obliczenia wskazano podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe na podstawie przepisów prawa polskiego przypadającą w całości lub w części po przyznaniu świadczenia, a wskaźnik wysokości podstawy wymiaru jest wyższy od poprzednio obliczonego.

Warunek posiadania wyższego wskaźnika wysokości podstawy wymiaru nie jest wymagany od emeryta lub rencisty, który od dnia ustalenia prawa do świadczenia do dnia zgłoszenia wniosku o ponowne ustalenie świadczenia, w myśl ust. 1, nie pobrał świadczenia wskutek zawieszenia prawa do emerytury lub renty lub okres wymagany do ustalenia podstawy przypada w całości po przyznaniu prawa do świadczenia, a wskaźnik wysokości podstawy wynosi co najmniej 130%.

Okres ostatnich 20 lat kalendarzowych, o których mowa w art. 15 ust. 1, obejmuje okres przypadający bezpośrednio przed rokiem, w którym zgłoszono wniosek o ponowne ustalenie wysokości świadczenia, z uwzględnieniem art. 176.

Z uregulowania tego wynika zatem możliwość przeliczenia świadczenia od nowej podstawy wymiaru wyliczonej z uwzględnieniem zarobków przypadających w całości lub w części po przyznaniu świadczenia, pod warunkiem, że ten nowo wyliczony wskaźnik jest wyższy od poprzednio obliczonego.

W przypadku ubezpieczonego musiałby to być wskaźnik przekraczający 218,95%.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że na dzień wydania skarżonej decyzji organ rentowy na podstawie dokumentacji zarobkowej jaka była w tym czasie w jego posiadaniu prawidłowo ustalił, że ubezpieczony nie spełnia przesłanek do wnioskowanego przeliczenia, ponieważ najkorzystniejszy nowo wyliczony wskaźnik z 20 lat kalendarzowych wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu, to jest z lat 1980 - 1999 wynosi tylko 164,45%.

Zaznaczyć w tym miejscu należy, że we wniosku o ww. przeliczenie ubezpieczony wyraźnie wskazał, że domaga się takiego przeliczenia w oparciu o dokumentację znajdującą się w posiadaniu organu rentowego. Także w toku postępowania sądowego nie przedłożył nowych dowodów. Dopiero po nadesłaniu przez (...) S.A. akt osobowych ubezpieczonego z okresu jego zatrudnienia w KWK (...) okazało się, że znajduje się w nich również zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu z 25 lipca 2018 r. z wykazanymi zarobkami z lat 1974 - 1988, w którym uwzględniono za lata 1980 - 1987 dodatkowy składnik wynagrodzenia w postaci zaliczenia pełnej wartości węgla. Był to nowy dowód w sprawie, ze względu na który ubezpieczony w piśmie procesowym z 21 grudnia 2018 r. wniósł o przekazanie sprawy do organu rentowego jako nowy wniosek o przeliczenie.

W takiej sytuacji Sąd na mocy art. 47714 § 1 k.p.c. w punkcie 1 wyroku oddalił odwołanie ubezpieczonego od decyzji skarżonej uznając, że wobec dokumentacji jaką dysponował organ rentowy na dzień jej wydania i wobec treści wniosku ubezpieczonego, który domagał się przeliczenia emerytury w oparciu o dokumentację będąca w posiadaniu ZUS, decyzja ta odpowiada prawu.

Jednocześnie w pkt 2 wyroku Sąd na mocy art. 47710 § 2 k.p.c. nowy wniosek ubezpieczonego z 21 grudnia 2018 r. o przeliczenie emerytury na podstawie art. 110 ustawy emerytalnej w oparciu o zaświadczenie Rp-7 z 25 lipca 2018 r. przekazał organowi rentowemu do rozpoznania. Organ rentowy wyda w tym przedmiocie decyzję, od której przysługiwał będzie ubezpieczonemu środek odwoławczy.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów powszechnych.