Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2451119

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 8 lutego 2018 r.
VIII SA/Wa 736/17
Brak zasady prawdy obiektywnej.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Nawrot (spr.).

Sędziowie WSA: Artur Kot, Iwona Szymanowicz-Nowak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2018 r. w Radomiu sprawy ze skargi S. M. na decyzję Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w (...) z dnia (...) lipca 2017 r. nr (...) w przedmiocie płatności bezpośrednich na 2016 rok oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga S. M. na decyzję Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie Nr (...) z (...) lipca 2017 r. utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. Nr (...) z (...) czerwca 2016 r. w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2016 rok.

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy:

W dniu 11 kwietnia 2016 r. (data wpływu do organu) S. M. (zwany dalej: wnioskodawca, skarżący, beneficjent) złożył do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (zwany dalej: Kierownik BP, organ I instancji) wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (zwana także: płatność OB) na 2016 rok. We wniosku wnioskodawca zadeklarował działki rolne o łącznej powierzchni (...) ha do jednolitej płatności obszarowej (zwana dalej: JPO), płatności z tytułu praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska (płatność na zazielenianie, zwana dalej: PZ) i płatności redystrybucyjnej (płatność dodatkowa, zwana dalej: PR).

W dniach 7-8 marca 2017 r. w gospodarstwie wnioskodawcy przeprowadzona została kontrola w zakresie kwalifikowalności powierzchni, w ramach której dokonano pomiarów powierzchni działek rolnych deklarowanych do płatności. Wykonano również zdjęcia w charakterystycznych miejscach oraz sporządzono szkice z pomiarów. Wyniki kontroli zapisano w raporcie nr dok. (...). W wyniku kontroli stwierdzono zmniejszenie powierzchni użytków rolnych w stosunku do powierzchni deklarowanej o (...) ha, ponieważ:

1)

na działce rolnej (...), nr ewid. (...) (zadeklarowanej na powierzchni (...) ha) stwierdzono powierzchnię użytków rolnych na (...) ha. Zastosowano kod DR52 (stwierdzono powiększenie zasięgu pola zagospodarowania), DR49 (do wyliczenia tolerancji pomiaru zastosowano wartość obwodu zewnętrznego), DR53 (stwierdzono zmniejszenie zasięgu pola zagospodarowania), DR13+ (zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej);

2)

na działce rolnej (...), nr ewid. (...) (zadeklarowanej na powierzchni (...) ha) stwierdzono powierzchnię użytków rolnych na (...) ha. Zastosowano kod DR52 (stwierdzono powiększenie zasięgu pola zagospodarowania), DR22 (działka rolna nie jest spójna - błędnie zadeklarowano kilka działek głównych/podrzędnych, nie sąsiadujących ze sobą, jako jedną działkę rolną), DR 49 (do wyliczenia tolerancji pomiaru zastosowano wartość obwodu zewnętrznego), DR53 (stwierdzono zmniejszenie zasięgu pola zagospodarowania), DR13+ (zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej);

3)

na działce rolnej (...), nr ewid. (...) (zadeklarowanej na powierzchni (...) ha) stwierdzono powierzchnię użytków rolnych na (...) ha. Zastosowano kod DR52 (stwierdzono powiększenie zasięgu pola zagospodarowania), DR49 (do wyliczenia tolerancji pomiaru zastosowano wartość obwodu zewnętrznego), DR13+ (zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej);

4)

na działce rolnej (...), nr ewid. (...) (zadeklarowanej na powierzchni (...) ha) stwierdzono powierzchnię użytków rolnych na (...) ha. Zastosowano kod DR52 (stwierdzono powiększenie zasięgu pola zagospodarowania), DR49 (do wyliczenia tolerancji pomiaru zastosowano wartość obwodu zewnętrznego), DR39 (stwierdzono rozbieżności liczy/wielkości/położenia na załączniku graficznym rów o szerokości do 2 m), DR22 (działka rolna nie jest spójna - błędnie zadeklarowano kilka działek głównych/podrzędnych, nie sąsiadujących ze sobą, jako jedną działkę rolną), DR13+ (zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej).

Decyzją nr (...) z (...) czerwca 2017 r. Kierownik BP, działając na podstawie art. 5, art. 6 i art. 24 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2017 r. poz. 278 zez zm., zwana dalej: ustawą OB) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, zwana dalej: k.p.a.), orzekł o przyznaniu beneficjentowi płatności OB, w tym: 1) JPO w kwocie (...) zł wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę (...) zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia i zastosowanie współczynnika korygującego; 2) PZ w kwocie (...) zł wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę (...) zł ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego; 3) PR w kwocie (...) zł wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę (...) zł ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego. Jednocześnie beneficjentowi przyznano kwotę (...) zł z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej.

Przedmiotową decyzją organ I instancji nakazał beneficjentowi ponowne przekształcenie, nie później niż do dnia 31 sierpnia 2017 r., gruntów wyznaczonych jako trwałe użytki zielone wartościowe pod względem środowiskowym, w okresie wegetacyjnym traw, w trwałe użytki zielone.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ I instancji podał, iż powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku do płatności JPO wynosiła (...) ha. Powierzchnia działek rolnych stwierdzona w toku prowadzonego postępowania wyniosła (...) ha. Łączna powierzchnia obszaru wykluczonego z płatności JPO wynosi (...) ha. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych we wniosku do JPO, a powierzchnią stwierdzoną wynosi 13,60%, co zgodnie z art. 19a ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) Nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odnowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.Urz.UE.L 181 z 20 czerwca 2014 r., str. 48, zwane dalej: rozporządzeniem 640/2014) skutkowało przyznaniem płatności do powierzchni stwierdzonej pomniejszonej o półtorakrotność stwierdzonej różnicy.

Początkowa kwota JPO wyniosła (...) zł. Kwota ta została pomniejszona ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego. Łączna kwota przyznanych płatności JPO po zastosowaniu ewentualnych obniżek z tytułu stwierdzonych nieprawidłowości wynosi (...) zł, co przy kursie wymiany euro 4,3192 zł stanowi kwotę (...) euro, należało więc do kwoty stanowiącej nadwyżkę w wysokości (...) euro zastosować współczynnik korygujący w wysokości 1,353905%. Całkowita kwota pomniejszenia wynikająca z zastosowania współczynnika korygującego wynosi (...) euro, z czego proporcjonalna kwota pomniejszenia przypadająca dla JPO wynosi (...) zł. O kwotę tą została pomniejszona kwota JPO. Kwota przyznanej JPO po uwzględnieniu wszystkich pomniejszeń wynosi (...) zł.

PZ (płatność na zazielenienie) przysługuje rolnikowi, który spełnia minimalne wymagania do otrzymania płatności bezpośrednich. Stwierdzona w toku postępowania powierzchnia działek rolnych deklarowanych do JPO wynosiła (...) ha, a zatem powierzchnia ta stanowi podstawę do przyznania PZ. Stawka płatności za zazielenienie do 1 ha w 2015 r. wynosiła 310,10 zł. Początkowa kwota PZ wynosiła (...) zł. Kwota ta została pomniejszona ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego, o kwotę (...) zł.

PR (płatność redystrybucyjna tzw. dodatkowa) przysługuje rolnikowi, który spełnia minimalne wymagania dla przyznania płatności bezpośrednich. PR jest przyznawana rolnikowi, jeżeli łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym do JPO będących w posiadaniu tego rolnika jest większa niż 3 ha. Przysługuje do powierzchni gruntów objętych obszarem zatwierdzonym do JPO będących w posiadaniu rolnika nie większej niż (...) ha oraz pomniejszonej o 3 ha. Tym samym płatność dodatkowa może być przyznana maksymalnie do (...) ha. Powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku do JPO wynosiła (...) ha, powierzchnia deklarowana kwalifikowana do tej płatności wynosiła (...) ha. Natomiast powierzchnia działek rolnych stwierdzona w toku prowadzonego postępowania wynosiła (...) ha. Powierzchnię tą pomniejszono o 3 ha i powierzchnia kwalifikowana do płatności wyniosła (...) zł. Początkowa kwota PR wyniosła (...) zł. Kwota ta została pomniejszona ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego, o kwotę (...) zł.

Jednocześnie z uwagi na wniosek beneficjenta oraz fakt, że kwoty przyznanych wnioskodawcy płatności OB objęte zostały zmniejszeniem z tytułu dyscypliny finansowej, skarżącemu przyznana została płatność z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej w wysokości (...) zł.

W odwołaniu złożonym na powołaną decyzję beneficjent wniósł pozytywne rozpatrzenie odwołania. Podał, iż nie zrozumiał raportu z kontroli, co spowodowało, że nie zgłosił doń zastrzeżeń. Oświadczył, że całe jego gospodarstwo leży na obszarze NATURA 2000. Podstawą tego programu są dwie unijne dyrektywy: Dyrektywa ptasia (Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa - wcześniej Dyrektywa Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa), która określa kryteria do wyznaczania ostoi dla gatunków ptaków zagrożonych wyginięciem oraz Dyrektywa siedliskowa (Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory), która ustala zasady ochrony pozostałych gatunków zwierząt, a także roślin i siedlisk przyrodniczych oraz procedury ochrony obszarów szczególnie ważnych przyrodniczo.

Skarżący wskazał, że zadrzewienia i zakrzaczenia występują od kilkunastu lat. Nie ingerował i nie prowadził wycinki zadrzewień i zakrzaczeń. Nie kosił terenów gdzie występowała trzcina (podmokłe miejsca na działkach rolnych (...) i (...) o powierzchni ok. (...) ha). Zarośnięte trzciną, krzewami i drzewami rowy są siedliskiem lęgowym ptaków objętych ścisłą ochroną gatunkową, zatem wycinanie i koszenie w okresie lęgowym (1 marca - 15 października) jest niezgodne z przepisami dotyczącymi ochrony gatunkowej zwierząt.

Podał dalej, iż zgodnie z rozporządzeniem PRŚ rolnik musi pozostawić od 5 do 10% obszaru nieskoszonego na każdej działce rolnej, przy czym w każdym roku realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego obszar ten musi pozostać w innym miejscu. To zostało sprecyzowane w ekspertyzie przyrodniczo-ornitologicznej i w 2016 r. wynosiło: dla działki rolnej (...) - powierzchnię niekoszoną (...) ha, dla działki rolnej (...) - powierzchnię niekoszoną (...) ha, dla działki rolnej (...) - powierzchnię niekoszoną (...) ha, dla działki rolnej (...) - powierzchnię niekoszoną (...) ha.

Wyjaśnił również, iż wariant 5.1 realizuje od 2012 r., zgodnie z wymogami programu, prowadzi rejestr rolnośrodowiskowy, zabiegi agrotechniczne wykonuje zgodnie z planem rolnośrodowiskowym i dokumentacją przyrodniczą.

Odnosząc się do nakazu ponownego przekształcenia gruntów w trwałe użytki zielone wartościowe pod względem środowiskowym podał, iż zmuszony będzie ingerować w środowisko lęgowe chronionych gatunków ptaków, które do tej pory chronił.

Wskazaną na wstępie i stanowiącą przedmiot rozpoznania w niniejszej sprawie decyzją Nr (...) z (...) lipca 2017 r. Dyrektor (...) Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (zwany dalej: Dyrektor ARiMR, organ odwoławczy) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy oraz treść mających zastosowanie w sprawie przepisów - art. 7 ust. 1-4, art. 8 ust. 1-4, art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy OB, art. 32 ust. 2 lit.a i art. 4 ust. 1 lit.c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. U. L 347 z 20.12.2013, s. 608, zwane dalej: rozporządzeniem 1307/2013), § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu (Dz. U. Dz. U. 2015.351 z późn. zm., zwane dalej: rozporządzeniem OB), § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 6 marca 2015 r. w sprawie elementów krajobrazu uznawanych za część kwalifikującego się obszaru działki rolnej oraz ich szerokości (Dz. U. z 2015 r. poz. 336, zwane dalej: rozporządzeniem z 6 marca 2015 r.).

Podał, że deklarowane do przyznania JPO powierzchnie winny spełniać wymogi przyznania tej płatności. Obszary zachwaszczone oraz te, na których rolnik nie prowadził działalności rolniczej rozumianej jako przeprowadzenie przynajmniej jednego zabiegu agrotechnicznego (tereny zakrzaczone, zadrzewione, rowy o szerokości powyżej 2 m), nie kwalifikują się do przyznania płatności JPO i nie powinny być deklarowane do jej przyznania, niezależnie od tego czy stanowią one siedliska przyrodnicze lub siedliska gatunków roślin i zwierząt, na których wyznaczono obszar Natura na podstawie przepisów ochrony gatunkowej zwierząt.

Wskazał, iż organ prowadzący sprawę wniosku przeprowadza kontrole administracyjne i kontrole na miejscu w ramach których, w oparciu o informacje podane przez rolnika na materiale graficznym, weryfikowana jest powierzchnia poszczególnych działek rolnych spełniająca warunki otrzymania płatności. Kontrola w gospodarstwie beneficjenta w sprawie dotyczącej przyznania płatności za 2016 r. przeprowadzona została w dniach 7-8 marca 2017 r. Na podstawie analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (szkiców wykonanych w trakcie kontroli oraz zdjęć) stwierdzono w obrębie deklarowanych działek rolnych, rowy wypełnione wodą o szerokości powyżej 2 metrów, dodatkowo na ich obrzeżach znajdują się zakrzaczenia, drzewa czy chwasty i nieskoszona trzcina (czego skarżący nie kwestionuje), które powiększają szerokość elementu krajobrazu, na którym w 2016 r. nie była prowadzona działalność rolnicza.

W ocenie Dyrektora ARiMR nieuznanie obszarów położonych bezpośrednio w pobliżu rowów i samych rowów jako część działki rolnej i wykluczenie takich powierzchni z wniosku było uzasadnione. Natomiast obszary pozostawione przez rolnika jako nieskoszone według załączników graficznych zostały zakwalifikowane prawidłowo przez inspektorów terenowych i wliczone do obszaru danej działki rolnej. Wykluczeniu podlegały również inne powierzchnie nie znajdujące się w pobliżu rowów, takie jak obszar w południowo-wschodniej części działki (...) (nr (...)) widoczny na fot. nr (...),(...),(...) (po prawej stronie) - obszar porośnięty wysoką trawą i trzciną, bez widocznego wykonania jakiegokolwiek zabiegu agrotechnicznego. Obszar ten nie odpowiada powierzchni zaznaczonej na załączniku działki (...) jako powierzchnia pozostawiona jako nieskoszona w 2016 r. Powierzchnia nieskoszona widoczna jest na fot. nr (...) i (...) i jako taka została zakwalifikowana przez inspektorów terenowych jako działka (...).

Zdaniem organu odwoławczego powierzchnia stwierdzona w trakcie czynności kontrolnych spełniająca warunki przyznania płatności i tym samym kwalifikująca się do przyznania płatności została prawidłowo określona w wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych. Powierzchnia kwalifikująca się do przyznania płatności JPO i PZ w wysokości (...) ha jest prawidłowa. Prawidłowo ustalono także kwotę płatności dodatkowej oraz kwotę zwrotu dyscypliny finansowej.

Odnosząc się do zawartego w decyzji organu I instancji nakazu dotyczącego ponownego przekształcenia przez wnioskodawcę, nie później niż do 31 maja 2017 r., gruntów wyznaczonych jako trwałe użytki zielone wartościowe pod względem środowiskowym w trwały użytek zielony na powierzchni (...) ha, organ odwoławczy wskazał, iż powyższe wynika z regulacji art. 45 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia 1307/2013. Wyjaśnił w tym zakresie, iż o ile nakaz przekształcenia gruntów, które uległy przekształceniu rozumianemu jako zaprzestanie prowadzenia działalności rolniczej (brak przynajmniej jednego zabiegu agrotechnicznego) jest prawidłowy i wynika z przepisów prawa, to jak wskazał organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, powierzchnia, która powinna zostać przekształcona w TUZ wynosi (...) ha. Obszar ten będący różnicą między powierzchnią zadeklarowaną przez rolnika we wniosku i powierzchnią stwierdzoną obejmuje jednak powierzchnie rowów wypełnionych wodą oraz obszary zakrzaczone na ich nabrzeżach, które stanowią siedliska ptaków objętych ochroną. Nakaz przekształcenia może obejmować obszary zachwaszczone porośnięte trawą i pastewnymi roślinami zielnymi, na których rolnik nie wykonał zabiegu agrotechnicznego w danym roku. Obszary stanowiące rowy nawadniające oraz siedliska ptaków chronionych nie mogą zostać przekształcone w trwały użytek zielony. Takie przekształcenie naruszałoby, jak słusznie podnosi skarżący, przepisy dotyczące ochrony gatunkowej zwierząt, jak i przepisy w zakresie przyznawania płatności rolnośrodowiskowej w ramach realizowanego wariantu 5.1 - ochrona siedlisk lęgowych ptaków na obszarach Natura 2000, w odniesieniu do którego rolnik posiada dokumentację przyrodniczą stanowiącą szczegółową charakterystykę danego siedliska przyrodniczego lub siedliska lęgowego ptaków. Oczywiste zatem jest, że w okolicznościach sprawy nakaz przekształcenia obszarów w trwałe użytki zielone dotyczy w rozpatrywanym przypadku obszarów stanowiących trwały użytek zielony (obszary, na których znajduje się uprawa traw lub pastewne rośliny zielne), nie zaś tych które stanowią siedliska lęgowe ptaków (zakrzaczenia, drzewa i rowy melioracyjne).

Skargę na powołaną wyżej decyzję do sądu administracyjnego złożył skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnioskując o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zwrot kosztów postępowania. Wydanemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił naruszenie:

1.

art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2016 r. poz. 2134 z późn. zm., zwana dalej: u.o.p.). poprzez jego niezastosowanie w sprawie niniejszej;

2.

art. 6 i art. 8 k.p.a.;

3.

§ 6 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz. U. z 2016 r. poz. 2183, zwane dalej: rozporządzeniem MS) poprzez jego niezastosowanie w sprawie niniejszej;

4.

§ 2 rozporządzenia OB poprzez niewłaściwą wykładnię przepisu.

W uzasadnieniu skargi beneficjent podał, że zastosowana w niniejszej sprawie przez organy wykładnia prawa jest niezgodna z intencją ustawodawcy oraz celem przepisów. Organy rozpatrując okoliczności niniejszej sprawy pominęły całkowicie normy, które uniemożliwiają przeprowadzanie działań mogących ingerować w środowisko gatunków chronionych i obowiązujących w tym zakresie przepisów u.o.p. i rozporządzenia MS.

Uważa, iż działania, których organy domagają się od beneficjenta będą prowadzić do zniszczenia obszarów koniecznych do prawidłowego rozwoju żyjących tam gatunków ptaków. Zgodnie z opinią ornitologa (z 11 czerwca 2017 r.) istnienie obszarów, które nie są przekształcane przez działania rolnicze dookoła siedlisk zagrożonych gatunków bytujących na obszarach użytkowanych przez skarżącego jest konieczne do prawidłowego wylęgu i rozwoju ptaków. Niezasadne jest stanowisko organów, iż jedynie obszary lęgowe ptaków mogą być wyłączone z obowiązku koszenia. Nie jest tak, że ptaki żyją jedynie na obszarach, na których gniazdują, gdyż potrzebują one również odpowiednio rozległego obszaru, który wykorzystują do wychowania młodych oraz żerowania. Tę okoliczność dostrzega również ustawodawca, który w szczególności w okresie lęgowym ptaków trwającym od 1 marca do 15 października uniemożliwia dokonywanie jakichkolwiek działań prowadzących do naruszenia nie tylko siedlisk, ale również ostoi ptaków. Tym samym podejmowanie przez wnioskodawcę działań (koszenia) na wskazanych gruntach w czasie, w którym na obszarach znajdujących się w okolicach gniazd, występuje zwiększona liczba ptaków razem z młodymi, które należą do gatunków ściśle chronionych, jest działaniem niezgodnym z obowiązującymi w tym zakresie przepisami u.o.p. i rozporządzenia MS.

Wskazał, iż organy niewłaściwie uznały, że do przekształcenia trwałych użytków zielonych doszło poprzez niewykonywanie na nich zabiegów agrotechnicznych, o których mowa w § 2 rozporządzenia PRŚ. Organy bezwzględnie uznały, że jakiekolwiek odstępstwo od reguły skutkować będzie odmową przyznania płatności. Taka wykładnia przepisów jest niezgodna zarówno z intencją ustawodawcy, jak i celem § 2 rozporządzenia OB i art. 4 ust. 1 pkt h 1307/2013. Interpretowanie wskazanych przepisów w sposób bezwzględny w przedmiotowej sytuacji powoduje ich niezgodność z przepisami u.o.p. i rozporządzenia MŚ. Odmowa płatności z uwagi na niewykoszenie części gruntów oraz powiązany z nią nakaz wykoszenia spowoduje realne, poważne niebezpieczeństwo dla gatunków ptaków zamieszkujących opisany obszar.

Skarżący wskazał, iż z § 6 rozporządzenia MS wynika zakaz niszczenia ostoi, na których występują zagrożone gatunki zwierząt. Stanowisko, które prezentują organy nakłada na beneficjenta obowiązek ingerencji w ten obszar, co stanowić będzie realne zagrożenie dla warunków bytowania ptaków, których duża część jest sklasyfikowana jako objęta ścisłą ochroną. Jest to okoliczność szczególnie istotna i niebezpieczna dla młodych ptaków, ponieważ zgodnie z nakazem organów, koszenie działek ma nastąpić do 31 sierpnia, tj. w środku okresu lęgowego, trwającego od 1 marca, do 15 października a więc w okresie zwiększonej bytności ptaków razem z młodymi na żerowiskach.

Skarżący wyjaśnił, że organy zakwalifikowały do płatności obszar (...) ha, nie zakwalifikowały zaś obszaru (...) ha.

Stwierdził dalej, iż realizując zobowiązanie rolnośrodowiskowe, rolnik winien pozostawić od 5 do 10% powierzchni działek nieskoszonych. Skarżący zastosował się do powyższego wymogu. Zgodnie z deklaracją zawartą we wniosku wnioskodawca do płatności zadeklarował (...) ha, z czego nie kosił (...) ha. W związku z powyższym wypełnił on wymogi dla realizowanego w ramach zobowiązania rolnośrodowiskowego wariantu.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w rozpoznawanej sprawie skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności podać należy, że tryb i warunki przyznawania, wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2016 r. określa ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (publ. jw.) oraz rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu (Dz. U. z 2015 r. poz. 351 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 6 ustawy OB, płatności bezpośrednie oraz płatność niezwiązana do tytoniu są przyznawane rolnikowi, jeżeli są spełnione warunki przyznania tych płatności określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, w przepisach ustawy OB oraz w przepisach wydanych na jej podstawie.

Zgodnie z art. 7 ust. 1-2 ustawy OB, płatności bezpośrednie są przyznawane rolnikowi, jeżeli: 1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności oraz 2) 4) łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym będących w posiadaniu tego rolnika jest nie mniejsza niż 1 ha. Pomimo niespełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, płatności bezpośrednie są przyznawane, jeżeli: 1) rolnik spełnia warunki do przyznania płatności związanych do zwierząt i złożył wniosek o przyznanie tych płatności oraz

2)

łączna kwota płatności bezpośrednich, przed zastosowaniem art. 63 rozporządzenia nr 1306/2013, wynosi co najmniej równowartość w złotych kwoty 200 euro.

Stosownie do treści art. 8 ust. 1 ustawy OB, jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa i płatności związane do powierzchni upraw, zwane dalej "płatnościami obszarowymi", są przyznawane do powierzchni działki rolnej: 1) położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013, zwanych dalej "kwalifikującymi się hektarami"; 2) będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności; 3) o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha; 4) nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy OB, rolnik obowiązany na podstawie art. 43 ust. 1 rozporządzenia nr 1307/2013 do przestrzegania praktyk, o których mowa w tym przepisie: 1) nie może wykonać tego obowiązku, stosując praktyki równoważne objęte systemami, o których mowa w art. 43 ust. 3 lit. b tego rozporządzenia; 2) realizując zobowiązania, o których mowa w art. 43 ust. 3 lit. a tego rozporządzenia, może wykonać praktykę, o której mowa w art. 43 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 1307/2013, wyłącznie stosując praktyki, o których mowa w części I pkt 2 tiret drugie załącznika IX do tego rozporządzenia.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 i 2 ustawy OB, płatność dodatkowa jest przyznawana rolnikowi, jeżeli łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym dla tego rolnika do jednolitej płatności obszarowej jest większa niż 3 ha. Płatność dodatkowa przysługuje do powierzchni gruntów objętych obszarem zatwierdzonym do jednolitej płatności obszarowej będących w posiadaniu rolnika: 1) nie większej niż 30 ha oraz 2) pomniejszonej o 3 ha.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy OB, płatności związane do powierzchni upraw przysługują do uprawy w plonie głównym roślin wysokobiałkowych, ziemniaków skrobiowych, buraków cukrowych, pomidorów, chmielu, owoców miękkich (truskawek lub malin), lnu lub konopi włóknistych.

Ustawa OB reguluje także postępowanie dotyczące przyznania ww. płatności. Płatności OB przyznawane są na wniosek rolnika, który deklaruje powierzchnię działek rolnych i uprawę (art. 21 ust. 1). Płatności przyznawane są w drodze decyzji (art. 24 ust. 1). Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy OB z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy k.p.a., chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Ustawodawca przyznaje zatem pierwszeństwo przepisom ustawy OB regulującym tryb postępowania w sprawach o przyznanie płatności bezpośrednich oraz płatności niezwiązanej do tytoniu, przepisom unijnym, a dopiero w zakresie nieuregulowanym zastosowanie mają przepisy k.p.a. Istotne odrębności od tej zasady ustanowiono w art. 3 ust. 2 ustawy OB, zgodnie z którym w analizowanych postępowaniach organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 k.p.a. nie stosuje się. Z kolei, w myśl art. 3 ust. 3 ustawy OB strony oraz inne osoby uczestniczące w rozpatrywanych postępowaniach są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Brzmienie przytoczonego przepisu, podobnie jak regulacja zawarta w art. 27 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków EFR na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, a poprzednio w ustawie z 2007 r. o płatnościach bezpośrednich, wprowadza istotne ograniczenia obowiązków dowodowych organów administracji. Organy zobowiązane są jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego wskazanego przez stronę.

Zaznaczyć należy, że organ nie ma obowiązku poszukiwania i przeprowadzania z urzędu dowodów na poparcie stanowiska strony. To rolnik ma obowiązek wskazywania konkretnych dowodów i współdziałania z organem przy gromadzeniu materiału dowodowego. Art. 27 ust. 1 wyłączył więc obowiązywanie w tym postępowaniu zasady prawdy obiektywnej zawartej w art. 7 k.p.a. (por. wyrok NSA z 30 listopada 2016 r. II GSK 1007/15, wyrok NSA z 25 listopada 2016 r. II GSK 1113/15, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim II SA/Go 475/16 z 12 października 2016 r.; publ.: cbois).

Rolnik ubiegający się o przyznanie pomocy wskazując we wniosku konkretne działki i ich powierzchnię do płatności bierze na siebie odpowiedzialność za zgłoszone dane podpisując wniosek oraz oświadczenia i zobowiązania związane z płatnością. Rolnik podpisuje oświadczenie o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, oświadczenie o znajomości zasad przyznawania płatności oraz pomocy finansowej, objętych wnioskiem o przyznanie pomocy.

Wskazać dalej należy, iż zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy OB wysokość płatności obszarowej w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn powierzchni obszaru zatwierdzonego do danej płatności i stawki tej płatności na 1 ha tej powierzchni. Według regulacji art. 2 pkt 19 ustawy OB w związku z art. 2 ust. 1 pkt 23 lit.a rozporządzenia 640/2014 "obszar zatwierdzony" - oznacza w przypadku systemów pomocy obszarowej obszar, w odniesieniu do którego spełniono wszystkie kryteria kwalifikowalności lub inne obowiązki związane z warunkami przyznania pomocy, bez względu na liczbę uprawnień do płatności, które posiada beneficjent.

Jednym z warunków uzyskania płatności jest oznaczenie przez stronę w złożonym wniosku działki (działek) i powierzchni obszaru użytkowanego rolniczo, co do którego strona ubiega się o otrzymanie danej płatności. Zadeklarowany w ten sposób obszar podlega weryfikacji organu, dokonywanej w drodze kontroli administracyjnej lub kontroli na miejscu i dopiero wówczas stanowi podstawę przyznania płatności.

Weryfikacja powierzchni zadeklarowanej przez rolnika jako użytkowana rolniczo następuje przy pomocy systemu identyfikacji działek rolnych, który określony został w art. 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.Urz.UE Seria L z 2013 r. Nr 347, poz. 549 z późn. zm., zwane dalej: rozporządzeniem 1306/2013).

Stosownie do art. 70 ust. 1 akapitu 1 rozporządzenia 1306/2013 system identyfikacji działek rolnych ustanawia się w oparciu o mapy, dokumenty ewidencji gruntów lub też inne dane kartograficzne. Korzysta się z technik opartych na skomputeryzowanym systemie informacji geograficznej, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10.000, a od 2016 r. w skali 1:5.000, przy uwzględnieniu obwodu i stanu działki. Należy to określić zgodnie z istniejącymi normami unijnymi.

Natomiast zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia 640/2014 system identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia 1306/2013, stosuje się na poziomie działek referencyjnych. Działka referencyjna obejmuje jednostkę gruntu stanowiącą powierzchnię użytków rolnych zgodnie z definicją w art. 4 ust. 1 lit.e rozporządzenia 1307/2013. Państwa członkowskie wytyczają działkę referencyjną w sposób gwarantujący, że działka referencyjna jest mierzalna, umożliwia niepowtarzalną i jednoznaczną lokalizację każdej zgłaszanej corocznie działki rolnej i co do zasady jest stabilna w czasie. Państwa członkowskie dopilnowują ponadto, aby zgłaszane działki rolne były identyfikowane w sposób pewny, co wynika z art. 5 ust. 2 lit.a rozporządzenia 640/2014. Zatem państwa członkowskie wymagają, aby wnioski o przyznanie pomocy i wnioski o płatność były składane wraz z określonymi informacjami lub aby towarzyszyły im dokumenty określone przez właściwy organ, które umożliwią lokalizację i pomiar każdej działki rolnej. W odniesieniu do każdej działki referencyjnej państwa członkowskie określają maksymalny kwalifikowalny obszar do celów systemów wsparcia wymienionych w załączniku I do rozporządzenia 1307/2013. W myśl art. 4 ust. 1 lit.e rozporządzenia 1307/2013 "użytki rolne" oznaczają każdy obszar zajmowany przez grunty orne, trwałe użytki zielone i pastwiska trwałe lub uprawy trwałe.

Powyżej wskazany system identyfikacji działek rolnych (LPIS) ma na celu jednoznaczną w skali kraju identyfikację deklarowanej działki rolnej i jej położenia.

W oparciu o ten system przeprowadzana jest kontrola prawidłowości zadeklarowanej powierzchni łącznie z oceną i kontrolą uprawnienia do dopłat. System ten obejmuje wszystkie podstawowe moduły zintegrowanego sytemu zarządzania i kontroli. Maksymalną powierzchnię referencyjną (PEG) określoną w systemie LPIS stanowią grunty rolne spełniające kryteria do przyznania dopłat, a jej ustalenie następuje w trakcie przeprowadzonej kontroli administracyjnej, w oparciu o bezpośrednio przeprowadzony pomiar na aktualnym obrazie ortofotomapy, tj. zdjęciu lotniczym bądź satelitarnym wykonanym w skali określonej przepisami prawa. Powierzchnie PEG stanowią różnicę pomiędzy powierzchnią działki referencyjnej, a powierzchnią obszarów nieuprawnionych do płatności (np. takich jak lasy, wody, drogi, siedliska), których granica określona jest na podstawie ortofotomapy.

Weryfikując dane zawarte we wniosku skarżącego o przyznanie płatności na 2016 r. organ w rozpatrywanej sprawie przeprowadził w dniach 7-8 marca 2017 r. kontrolę na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni, która wykazała zawyżenie we wniosku powierzchni działek (...),(...),(...) i (...) łącznie o (...) ha (przy powierzchni deklarowanej we wniosku (...) ha). W wyniku przeprowadzonej w gospodarstwie beneficjenta kontroli stwierdzono nieprawidłowości, które oznaczono m.in. kodem DR13+, stwierdzono występowanie drzew, kilkuletnich samosiewek i wieloletnich chwastów, co oznacza brak użytkowania, występowanie trzciny wokół rowów. Stwierdzić należy, że o przeprowadzeniu kontroli skarżący został zawiadomiony i był obecny w czasie kontroli, otrzymał raport kontroli i nie składał doń zastrzeżeń. Ustalenia poczynione w toku kontroli zawarte w protokole kontroli są dowodem w sprawie i podstawą wydanego rozstrzygnięcia. Raport z kontroli stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 2 k.p.a., sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy. Ponadto z przeprowadzonej kontroli został sporządzony raport oraz zdjęcia (płyta cd) i w ocenie Sądu nie ma podstaw do podważenia wyników kontroli w odniesieniu do powierzchni użytkowanej rolniczo.

Jednocześnie w ocenie Sądu w uzasadnieniu podjętych decyzji organy szczegółowo wyjaśniły i przytoczyły przepisy dotyczące kontroli i wyjaśniły na jakich dowodach się oparły i dlaczego. Z ustaleń inspektorów wyraźnie wynika, iż nastąpiło zmniejszenie powierzchni użytków rolnych w stosunku do powierzchni deklarowanej o (...) ha. Dla działki rolnej (...) (nr ewid. (...)), zadeklarowanej na powierzchni (...) ha, stwierdzono powierzchnię użytków rolnych na (...) ha. Dla działki rolnej (...) (nr ewid. (...)), zadeklarowanej na powierzchni (...) ha stwierdzono powierzchnię użytków rolnych na (...) ha. Dla działki rolnej (...) (nr ewid. (...)), zadeklarowanej na powierzchni (...) ha, stwierdzono powierzchnię użytków rolnych na (...) ha. Dla działki rolnej (...) (nr ewid. (...)) zadeklarowanej na powierzchni (...) ha, stwierdzono powierzchnię użytków rolnych na (...) ha. Dla ww. działek zastosowano DR13+ (zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej).

Zgodnie z brzmieniem art. 18 ust. 6 rozporządzenia 640/2014, jeżeli obszar zgłoszony przekracza obszar zatwierdzony dla danej grupy upraw, o której mowa w art. 17 ust. 1, pomoc oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego dla tej grupy upraw (...)."

Kwestię obniżek i włączeń w zakresie płatności reguluje art. 19a rozporządzenia 640/2014 stanowiąc, że (ust. 1) jeżeli w odniesieniu do danej grupy upraw, o której mowa w art. 17 ust. 1, obszar zgłoszony do celów systemów pomocy przewidzianych w tytule III rozdział 1, 2, 4 i 5 oraz tytule V rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 oraz środków wsparcia, o których mowa w art. 30 i 31 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013, przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 18 mniejszego rozporządzenia, pomoc lub wsparcie oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o wartość 1,5 raza większą od stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3% zatwierdzonego obszaru lub dwa hektary. Kara administracyjna nie przekracza 100% wartości kwot obliczonych w oparciu o zgłoszony obszar. Jeśli na beneficjenta nie nałożono jeszcze żadnej kary administracyjnej zgodnie z ust. 1 za zawyżenie deklaracji obszaru w odniesieniu do danego systemu pomocy lub środka wsparcia, wówczas karę administracyjną, o której mowa w tym ustępie, zmniejsza się o 50%, jeżeli różnica pomiędzy obszarem zgłoszonym, a obszarem zatwierdzonym nie przekracza 10% obszaru zatwierdzonego (ust. 2).

Zgodnie z powyższym przepisem w przypadku, gdy różnica między obszarem zgłoszonym, a obszarem zatwierdzonym przekracza 3% obszaru zatwierdzonego albo więcej niż 2 ha ale nie więcej niż 20% obszaru zatwierdzonego - pomoc oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego pomniejszonego o 1,5 krotność stwierdzonej różnicy przy czym karę administracyjną zmniejsza się o 50% jeżeli różnica między obszarem zgłoszonym, a obszarem zatwierdzonym nie przekracza 10% obszaru zatwierdzonego.

Jak ustaliły organy procentowa różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną i stwierdzoną wyniosła 13,60%, zatem wysokość przysługującej beneficjentowi płatności JPO została odpowiednio pomniejszona stosownie do treści art. 19a ust. 1 rozporządzenia 640/2014. Płatność ta ustalona została prawidłowo na kwotę (...) zł, przy czym kwota ta została pomniejszona poprzez zastosowanie współczynnika korygującego (o kwotę (...) zł).

Jeżeli chodzi o płatność PZ, wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy OB, przysługuje ona rolnikowi, który spełnia minimalne wymagania do otrzymania płatności bezpośrednich. Płatność PZ jest przyznawana, jeżeli rolnik przestrzega praktyk korzystnych dla klimatu i środowiska, polegających na dywersyfikacji upraw, utrzymywaniu trwałych użytków zielonych oraz utrzymywaniu obszarów proekologicznych lub praktyk równoważnych (art. 43 rozporządzenia 1307/2013).

Z regulacji art. 23 ust. 2 rozporządzenia 640/2014 wynika, że jeżeli obszar zgłoszony do JPO przekracza obszar zatwierdzony, do obliczania płatności za zazielenienie, stosuje się obszar zatwierdzony. W toku prowadzonego postępowania wykazano, iż powierzchnia działek rolnych deklarowanych do JPO wynosiła (...) ha, tym samym ta powierzchnia stanowiła podstawę do przyznania płatności PZ. Płatność ta ustalona została prawidłowo na kwotę (...) zł, przy czym kwota ta została pomniejszona poprzez zastosowanie współczynnika korygującego (o kwotę (...) zł).

Płatność PR zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy OB, jest przyznawana rolnikowi, jeżeli łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym do jednolitej płatności obszarowej będących w posiadaniu tego rolnika jest większa niż 3 ha. Płatność PR przysługuje do powierzchni gruntów objętych obszarem zatwierdzonym do JPO będących w posiadaniu rolnika nie większej niż 30 ha oraz pomniejszonej o 3 ha. Tym samym płatność ta może być przyznana maksymalnie do 27 ha. Powierzchnia zgłoszona we wniosku o przyznanie płatności wynosiła (...) ha. Powierzchnia stwierdzona (zatwierdzona) w toku postępowania administracyjnego, spełniająca kryteria przyznania dla JPO wyniosła (...) ha. Mając na uwadze ww. limit powierzchnia stwierdzona dla beneficjenta wyniosła 30,00 ha i została pomniejszona o 3 ha, zatem powierzchnia kwalifikowana do płatności PR wyniosła 27,00 ha. Płatność ta ustalona została prawidłowo na kwotę (...) zł, przy czym kwota ta została pomniejszona poprzez zastosowanie współczynnika korygującego (o kwotę (...) zł).

Jednocześnie beneficjentowi przyznano tytułem zwrotu dyscypliny finansowej kwotę (...) zł, przysługującą odbiorcom końcowym, w odniesieniu do których w roku budżetowym, na który przeniesiono środki zastosowano współczynnik korygujący (art. 26 ust. 5 rozporządzenia 1306/2013).

W odniesieniu do zarzutów skargi Sąd stwierdza, iż organ odwoławczy zasadnie ustalił, iż w sprawie niniejszej nie doszło do naruszenia przepisów art. 33 u.o.p. ani § 6 rozporządzenia MS. Jak przedstawiono wyżej pierwszeństwo dla oceny wniosków o przyznanie pomocy mają przepisy dotyczące przyznania płatności krajowe i unijne. Zwrócić należy uwagę, iż przepisy regulujące kwestię przyznania przedmiotowej płatności uwzględniają podnoszone w skardze przepisy ochrony przyrody. Słusznie zatem wskazał organ odwoławczy, że konieczne jest przeprowadzenie jednego zabiegu agrotechnicznego. Z kolei w odniesieniu do programu rolnośrodowiskowego pakietu 5 wariant 5.1 wymagane jest koszenie w okresie od 1 sierpnia do 30 września danego roku, przy zachowaniu wysokości koszenia 5-15 cm. Zakaz koszenia nie wynika także z powoływanej przez skarżącego opinii ornitologa. Jeżeli zaś chodzi o przekształcenia gruntów wyznaczonych jako trwałe użytki zielone wartościowe pod względem środowiskowym, to słusznie wywiódł organ odwoławczy, że przekształceniem nie można objąć powierzchni rowów melioracyjnych, zakrzaczeń czy zadrzewień stanowiących naturalne siedliska lęgowe, a jedynie te powierzchnie na których nie stwierdzono prowadzenia uprawy trwałego użytku zielonego w roku 2016 w postaci wymaganego koszenia łąki bądź usunięcia chwastów. Zatem całkowicie chybiony jest akcent zarzutu skargi odnoszący się do naruszenia przepisów ustawy o ochronie przyrody. Także wadliwie interpretuje skarżący obowiązujące przepisy, skoro uważa, że tylko poprzez powstrzymanie się od przeprowadzania działań agrotechnicznych na gruntach znajdujących się w sąsiedztwie siedlisk ptaków objętych ochroną w okresie lęgowym wypełnił przesłankę utrzymania gruntów w dobrej kulturze rolnej w takim stopniu, w jakim było to możliwe przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska. Tu skarżący powinien uwzględnić, że złożył wniosek o przyznanie płatności, zatem winien zrealizować postawione założenia wniosku, w przeciwnym wypadku poniesie konsekwencje związane ze zmniejszeniem płatności. Oczywiście skarżący może powstrzymywać się od przeprowadzania działań agrotechnicznych - chronić przyrodę według własnych przesłanek, ale wówczas nie powinien składać wniosku o przyznanie płatności do danych gruntów.

Również nie doszło do naruszenia powołanych w skardze art. 8 i art. 6 k.p.a.,

a Sąd na wstępie rozważań uzasadnienia wyjaśnił zasady przyznawania płatności OB.

Sąd ocenia, iż skarżący w sytuacji, gdy nie przeprowadził koszenia ze względu na gniazda ptaków, niewątpliwie powinien zgłosić zmianę wniosku, czego zaniechał.

Analizując podjęte w prowadzonym postępowaniu administracyjnym decyzje Sąd stwierdza, iż zostały one wydane w oparciu o kompletny materiał dowodowy, na podstawie którego ustalono wszelkie istotne dla sprawy okoliczności. Zaskarżona decyzja w uzasadnieniu szczegółowo opisuje stan faktyczny i prawny sprawy oraz dowody, które stanowiły podstawę jego ustalenia. Organ odwoławczy szczegółowo uzasadnił także kwalifikację prawną stwierdzonego stanu faktycznego sprawy.

W kontekście powyższego podnoszone w skardze zarzuty okazały się niezasadne.

Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.