Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1712843

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 27 listopada 2013 r.
VIII SA/Wa 679/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Kosterna.

Sędziowie WSA: Justyna Mazur (sprawozdawca), Leszek Kobylski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2013 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia (...) czerwca 2013 r. nr (...) w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie odmowy wpisu do ewidencji producentów oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) czerwca 2013 r. nr (...) Dyrektor (...) Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (dalej: "Dyrektor ARiMR", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.; dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania D. M. działającego w imieniu (...) (...) s.c. od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. (dalej: "Kierownik ARiMR", "organ I instancji") z dnia (...) marca 2013 r. nr (...) w sprawie wpisu do ewidencji producentów orzekł o uchyleniu w całości zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia:

W dniu (...) czerwca 2008 r. organ I instancji, na wniosek P. M. Prezesa Zarządu (...) (...) (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością reprezentującej (...) (...) spółka cywilna, wydał dla tej spółki zaświadczenie o nadanym numerze identyfikacyjnym (...). Następnie w dniach (...) grudnia 2008 r. oraz (...) stycznia 2012 r. reprezentant spółki złożył formularz Wniosku o wpis do ewidencji producentów z zaznaczonym celem złożenia zmiana danych.

W dniu (...) stycznia 2013 r. organ I instancji zawiadomił stronę postępowania o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie anulowania numeru producenta rolnego przyznanego (...) (...) spółka cywilna. Powodem wszczęcia postępowania administracyjnego z urzędu, było powzięcie informacji przez Biuro Powiatowe ARIMR, iż strona postępowania jest współposiadaczem gospodarstwa z podmiotami zarejestrowanymi w ewidencji jako odrębni producenci rolni.

Następnie, w dniu (...) stycznia 2013 r. Kierownik ARiMR wystosował wezwanie do złożenia wyjaśnień/dowodów na okoliczność wykazania przez spółkę cywilną (...) (...) posiadania odrębnego gospodarstwa rolnego. W odpowiedzi, w piśmie nadanym (...) lutego 2013 r. reprezentant spółki zawarł stanowisko przyjęte przez stronę postępowania w zakresie wszczęcia poprzez organ I instancji przedmiotowego postępowania oraz żądanie wyjaśnienia zasadności wystosowanego wezwania. Ponadto, strona postępowania wniosła o jej przesłuchanie. Pismem z dnia (...) lutego 2013 r., organ I instancji poinformował stronę o okolicznościach mających znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowego postępowania.

W dniu (...) lutego 2013 r. do Kierownika ARiMR wpłynęło kolejne pismo pełnomocnika spółki cywilnej D. M., w którym zawarty został wniosek o przesłuchanie w charakterze świadków (lub strony) następujących osób: R. M. - wspólnika spółki, P. M. - Prezesa Zarządu spółek z ograniczoną odpowiedzialnością (...) (...) (...) i (...) (...) (...) oraz K. G. - ówczesnego dyrektora spółki w okresie rejestracji w EP, na okoliczność braku podstaw faktycznych mogących wskazywać na niespełnienie przez stronę postępowania warunków umożliwiających wpis do ewidencji.

Postanowieniem z dnia (...) marca 2013 r. Kierownik ARiMR odmówił przeprowadzenia dowodu uznając, że żądanie zostało zgłoszone w celu przewleczenia sprawy, dotyczy bowiem niespornego faktu stwierdzonego innym dowodem.

Decyzją z dnia (...) marca 2013 r. organ I instancji działając na podstawie art. 13 ust. 1 w związku z art. 3 pkt 1 i 3 oraz art. 12 pkt 3-6 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004 r. Nr 10, poz. 76; dalej: "ustawa o krajowym systemie ewidencji") orzekł o anulowaniu numeru identyfikacyjnego (...) oraz odmówił wpisu do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego dla (...) (...) spółka cywilna. Organ I instancji uznał, iż z przedstawionych dowodów wynika, że grunty rolne zgłaszane przez spółkę cywilną (...) (...) są de facto zarządzane przez tą samą osobę - P. M., a grunty zgłaszane do płatności przez poszczególne spółki, w których P. M. jest wspólnikiem nie stanowią odrębnych gospodarstw, samodzielnych i niepowiązanych ze sobą ekonomicznie i technologicznie.

W ocenie Kierownika ARiMR zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie dowodzi, że P. M. jest posiadaczem gospodarstwa rolnego, deklarowanego przez stronę postępowania i to on prowadził działalność rolną, zarobkową wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły, prowadzoną na własny rachunek. Zdaniem organu I instancji to P. M. uzyskiwał przychody oraz ponosił wydatki związane z działalnością rolną, a więc był posiadaczem jednego spójnego gospodarstwa rolnego, sztucznie podzielonego i zgłaszanego oddzielnie przez kilkadziesiąt podmiotów zarejestrowanych w ewidencji producentów jako odrębni producenci rolni. Nadto przesłuchiwani w ramach postępowań z wniosków o przyznanie płatności zgłaszanych przez te podmioty na poszczególne lata świadkowie zawsze zeznawali, że decyzyjność w zakresie spraw poszczególnych podmiotów w pełni leżała w kompetencji P. M.

Zdaniem organu I instancji dzielenie przez P. M. gospodarstwa na mniejsze, przy zarządzaniu całością przez jego osobę i czerpaniu korzyści, nie może zostać uznane za działanie pozostające w zgodzie z celem i sensem przepisów regulujących wspieranie rolników. Programy pomocowe realizowane są bowiem w gospodarstwach, a nie poszczególnych działkach ewidencyjnych, które nie stanowią odrębnego gospodarstwa.

Podsumowując, Kierownik ARiMR podniósł, iż spółka cywilna (...) (...) składając wniosek o wpis do ewidencji producentów nie była producentem rolnym, gdyż nie posiadała gospodarstwa rolnego - gospodarstwo to było w posiadaniu P. M., posługującego się odrębnym numerem producenta. Dlatego też uzyskanie numeru producenta przez (...) (...) s.c. byłoby sprzeczne z przepisami art. 12 ust. 3 do 6 ustawy o krajowym systemie ewidencji.

W dniu (...) marca 2013 r. reprezentant spółki złożył formularz Wniosku o wpis do ewidencji producentów z zaznaczonym celem złożenia zmiany danych w Biurze Powiatowym ARiMR w B. Zmiana polegała na zmianie adresu siedziby wnioskodawcy z miejscowości B. na W.

We wniesionym odwołaniu D. M. zarzucił organowi I instancji wydanie decyzji bez podstawy prawnej oraz naruszenie przepisów art. 13 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 3 pkt 1 lit. a-b oraz art. 12 ust. 5 ustawy o krajowym systemie ewidencji oraz naruszenie przepisów o właściwości miejscowej. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o umorzenie postępowania organu I instancji w całości.

Zarzucił również wydanej decyzji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 11, art. 77, art. 79 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego i wszystkich okoliczności sprawy oraz zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy podejmowaniu decyzji, w tym zwłaszcza nieprzeprowadzenie dowodów z przesłuchania świadków zgłoszonych przez stronę i jednoczesne dokonanie ustaleń na podstawie zeznań innych świadków, z reguły pracowników pracujących przy wykonywaniu usług, składanych w innych, bliżej nieokreślonych, lecz znanych organowi I instancji postępowań.

Rozpoznając sprawę ponownie, organ odwoławczy stwierdzając naruszenie przez organ I instancji art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., wskazaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia (...) czerwca 2013 r., na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Uzasadniając, po przedstawieniu przepisów regulujących system ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, Dyrektor ARiMR wskazał, iż producent rolny w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy o krajowym systemie ewidencji to taki podmiot, który jest posiadaczem wyodrębnionej jednostki pod względem technicznym i ekonomicznym, posiadającej oddzielne kierownictwo, prowadzącej działalność rolniczą lub rolnik, którego takie gospodarstwo znajduje się na terytorium RP lub posiadacz zwierzęcia. Zatem nie dość, że jednostka winna być organizmem odrębnym pod względem technicznym i ekonomicznym, to również powinna być kierowana przez odrębne kierownictwo. Organ odwoławczy wywiódł, iż jednostka posiadająca odrębne środki produkcji, wyposażenie, nieruchomości, jednak zarządzana przez to samo kierownictwo, winna być uznana w świetle przepisów prawa unijnego za jedno gospodarstwo rolne.

Dyrektor ARiMR podniósł, iż przepisy ustawy o krajowym systemie ewidencji nie przewidują możliwości nadania współposiadaczom gospodarstwa rolnego dwóch numerów ewidencyjnych, niezależnie od różnych zależności, istniejących pomiędzy współposiadaczami. Przepisy art. 12 ust. 4-5 ustawy o krajowym systemie ewidencji regulują zatem sposób dokonywania wpisu w przypadkach, w których mamy do czynienia z sytuacją współposiadania gospodarstwa rolnego. W każdym z takich przypadków należy nadać jeden numer ewidencyjny jednemu gospodarstwu (producentowi będącemu jego posiadaczem lub rolnikowi posiadającemu gospodarstwo). Jeśli zatem mamy do czynienia z nadaniem numeru ewidencyjnego niezgodnie z wyżej wskazanymi przepisami, istnieje możliwość anulowania takiego niewłaściwie nadanego numeru. Organ odwoławczy wskazując na niejednolitość orzecznictwa sądów administracyjnych co do formy rozstrzygnięcia, wskazał, iż dominuje pogląd, że anulowanie numeru ewidencyjnego powinno zostać dokonane w formie decyzji.

Analizując decyzję Kierownika ARiMR z dnia (...) marca 2013 r., organ odwoławczy wskazał, iż organ I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie w dużej części na bliżej nieokreślonych i niesprecyzowanych dowodach w postaci zeznań świadków, z reguły pracowników realizujących usługi rolnicze, składanych w innych, również niesprecyzowanych, aczkolwiek znanych organowi I instancji, innych postępowaniach. Tak skonstruowana decyzja narusza art. 107 § 3 k.p.a. Nadto podniósł, iż brak wskazania w wydanej decyzji konkretnych dowodów, z których miałyby wynikać stawianie w wydanej decyzji tezy, uprawniającej do twierdzenia, że spółka cywilna (...) (...) nie jest odrębnym producentem rolnym i nie posiada gospodarstwa rolnego zarządzanego przez odrębne kierownictwo uniemożliwia dokonanie przez organ odwoławczy oceny prawidłowości wydania decyzji pod kątem spełnienia przepisów art. 12 ust. 1 do 6 ustawy o krajowym systemie ewidencji. W ocenie Dyrektora ARiMR nie jest również możliwe dokonanie oceny, czy prowadzone przez organ I instancji postępowanie jest uzasadnione, skoro organ stwierdzając, że nadanie numeru spółce (...) (...) s.c. w trybie art. 12 ust. 3-6 ustawy o krajowym systemie ewidencji było nieprawidłowe, powołuje się w wydanej decyzji na niesprecyzowane dokumenty zgromadzone w innych, odrębnie prowadzonych postępowaniach, a które to dokumenty nie zostały włączone do akt niniejszego postępowania.

Organ odwoławczy zgodził się ze skarżącym, że przedmiotem ewentualnych rozważań organu winien być przepis art. 12 ust. 5 ustawy o krajowym systemie ewidencji, zgodnie z którym w przypadku "producentów rolnych (...), działających w formie spółki cywilnej, nadaje się jeden numer identyfikacyjny. Numer identyfikacyjny nadaje się temu wspólnikowi, co do którego pozostali wspólnicy wyrazili pisemną zgodę". Dyrektor ARiMR zauważył, iż w wydanej decyzji organ I instancji pominął przepis art. 12 ust. 5 ustawy o krajowym systemie ewidencji dotyczący m.in. spółek cywilnych.

Konkludując Dyrektor ARiMR stwierdził, iż organ I instancji naruszył przepisy art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., zgodnie z którymi, winien w sposób wyczerpujący zgromadzić i rozpatrzyć całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Brak wskazania konkretnych dowodów, na podstawie których organ oparł swoje ustalenia, w ocenie organu odwoławczego, jest podstawą do uznania, że organ ten nie dokonał zebrania materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. W tym też kontekście stwierdził, że niezasadna była odmowa przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania strony i świadków, z którym wystąpiła strona w prowadzonym przed organem I instancji postępowaniu, gdyż nie została wypełniona przesłanka z art. 78 § 2 k.p.a. Dyrektor ARiMR uznał zatem, iż organ I instancji w prowadzonym przez siebie postępowaniu nie podjął wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, tj. ustalenia czy spółka (...) (...) s.c. może być uznana za producenta rolnego w świetle obowiązujących przepisów prawa, a numer identyfikacyjny został nadany w sposób prawidłowy.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia przepisów o właściwości miejscowej Dyrektor ARiMR wyjaśnił, iż producent rolny powinien w ciągu 14 dni od dnia zaistnienia zmiany danych w ewidencji producentów poinformować na piśmie Kierownika ARiMR o zaistniałych okolicznościach. Zauważył, iż na dzień wydania decyzji, tj. (...) marca 2013 r. Kierownika ARiMR, działający jako organ I instancji, nie wiedział o zmianie siedziby spółki, gdyż strona złożyła wniosek o wpis do ewidencji producentów dopiero (...) marca 2013 r., a więc po wydaniu decyzji w sprawie wpisu do ewidencji producentów. Organ odwoławczy podniósł zatem, iż organ wydający decyzję nie może domniemywać, że podane dane w ewidencji producentów mogą być nieaktualne. A zatem w dniu wydania przedmiotowej decyzji właściwym miejscowo był Kierownik Biura Powiatowego ARIMR w B., do którego uprzednio składane były wszystkie wnioski o wpis do ewidencji producentów.

W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję z dnia (...) czerwca 2013 r. R. M. - wspólnik spółki cywilnej (...) (...) (dalej: "skarżąca") wniosła o jej uchylenie w części obejmującej przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz braku umorzenia postępowania I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na wydaniu skarżonej decyzji bez podstawy prawnej oraz naruszenia art. 13 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 3 punkt 1 lit. a-b oraz art. 12 ust. 5 ustawy o krajowym systemie ewidencji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymując dotychczasowe stanowisko w przedmiotowej sprawie wniósł o jej oddalenie. Wskazał, iż w sytuacji gdy wpis do ewidencji producentów i nadanie numeru identyfikacyjnego dokonano niezgodnie z obowiązującymi przepisami istnieje możliwość uchylenia takiej czynności. Dokonanie czynności anulowania numeru producenta musi być jednak przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa materialnego oraz przepisami prawa administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., w sposób nie budzący wątpliwości co do prawidłowości ustalonego stanu faktycznego popartego konkretnie wskazanymi dowodami. W ocenie Dyrektora ARiMR nie można uznać, że postępowanie dotyczące anulowania numeru ewidencyjnego, samo w sobie jest bezprzedmiotowe.

W piśmie procesowym z dnia (...) listopada 2013 r. uczestnik postępowania (...) (...) (...) spółka z o.o. z siedzibą w B., reprezentowana przez P. M., podtrzymała żądanie i argumenty skargi. Wniosła o rozważenie przez sąd stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji obu instancji. Zdaniem skarżącej zaskarżona decyzja posiada kwalifikowaną wadę nieważności (art. 156 § 1 punkt 2 k.p.a.) został bowiem wydana bez podstawy prawnej. Na poparcie swojego stanowiska skarżąca powołała się na wyrok WSA w Lublinie z dnia 5 lipca 2011 r. (III SA/Lu 17/11), cytując jego fragmenty. Nadto podniosła, iż ze względu na zmianę siedziby spółki decyzję w pierwszej instancji wydał organ nie posiadający już przymiotu właściwego miejscowo dla strony. Zaskarżona decyzja posiada więc kwalifikowaną wadę nieważności. Skarżąca wskazała także, iż bez znaczenia jest okoliczność, że organ nie wiedział o zmianie siedziby wnioskodawcy i utracie w związku z tym przymiotu właściwości miejscowej prowadzenia postępowania i wydania rozstrzygnięcia. W jej ocenie istotny jest sam obiektywny fakt i data zmiany siedziby, a nie data złożenia zmiany wniosku EP.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 p.p.s.a.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji.

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju naruszenia nie wystąpiły, wobec czego należy uznać, iż skarga jest niezasadna.

Przedmiotem zaskarżenia do Sądu jest decyzja kasacyjna organu odwoławczego uchylająca decyzję organu I instancji o anulowaniu numeru identyfikacyjnego (...) oraz odmowie wpisu do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego dla (...) (...) spółki cywilnej i przekazująca sprawę do ponownego rozpoznania.

Podstawę powyższego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 138 § 2 k.p.a. zgodnie z którym, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Zdaniem Sądu, organ odwoławczy nie dopuścił się naruszenia wskazanego wyżej przepisu art. 138 § 2 k.p.a., a stosując go prawidłowo uznał, iż przedmiotowe postępowanie zostało przeprowadzone z naruszeniem przepisów w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy oraz zasadnie wskazał na konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ I instancji.

Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest określona w art. 7 k.p.a. zasada dochodzenia prawdy obiektywnej, nakładająca na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym i prawnym. Wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku poprzedzać powinno dokładne ustalenie stanu faktycznego i prawnego istotnego w sprawie, stosownie do treści art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Wskazać też należy, że realizacja tych zasad wymaga, by organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jako dowolne należy traktować zatem ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków koniecznych do jednoznacznego wyjaśnienia okoliczności sprawy, jako warunku niezbędnego wydania rozstrzygnięcia o przekonującej treści (por. wyrok NSA z 4 lipca 2001 r., I SA 1768/99).

W świetle powyższych rozważań za prawidłowe Sąd uznał stanowisko Dyrektora ARiMR, iż decyzja organu I instancji uchybia powyższym zasadom. Według Sądu, przyjęta przez organ odwoławczy kwalifikacja przeprowadzonego w rozpoznawanej sprawie postępowania wyjaśniającego jako niekompletnego, zawierającego braki jest prawidłowa i zasadna. Przesłanką uprawniającą do skorzystania z możliwości wydania decyzji kasacyjnej przez organ odwoławczy są wątpliwości tego organu co do stanu faktycznego i niemożność ich wyeliminowania w trybie art. 136 k.p.a. Zaznaczyć należy, iż stan faktyczny ustala organ odwoławczy w oparciu o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu w pierwszej instancji, rozszerzając granice postępowania dowodowego na nowe okoliczności faktyczne pominięte przez organ pierwszej instancji, jak i na te, które po wydaniu decyzji uległy zmianie oraz te, które w świetle zmienionych przepisów prawa mają dla sprawy znaczenie prawne.

W ocenie Sądu właściwe jest stanowisko organu odwoławczego, iż brak wskazania konkretnych dowodów uprawniających do twierdzenia, że spółka (...) (...) nie jest odrębnym producentem rolnym i nie posiada gospodarstwa rolnego zarządzanego przez odrębne kierownictwo, jak i powoływanie się na niesprecyzowane dokumenty zgromadzone w innych, odrębnie prowadzonych postępowaniach, a które to dokumenty nie zostały włączone do akt niniejszego postępowania, kwalifikują uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Kierownika ARiMR. Powyższe braki uniemożliwiają bowiem dokonanie oceny prawidłowości wydania rozstrzygnięcia w sprawie wpisu do ewidencji producentów pod kątem spełnienia przesłanek z przepisów art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 1-6 ustawy o krajowym systemie ewidencji. Dlatego też uzasadniona jest teza, że brak wskazania konkretnych dowodów, na podstawie których organ oparł swoje ustalenia, jest podstawą do uznania, że organ ten nie dokonał zebrania materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. To zaś prowadzi do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., które to naruszenie z uwagi na jego rozmiar nie mogło być usunięte w trybie art. 136 k.p.a. Mogłoby bowiem doprowadzić do naruszenia wyrażonej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Z tych względów w ocenie Sądu brak jest podstaw do stwierdzenia, iż organ odwoławczy uchylając decyzję organu I instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania dopuścił się naruszenia art. 138 § 2 k.p.a.

Wbrew zarzutom skargi brak jest podstaw do podzielenia stanowiska skarżącej, iż organ odwoławczy winien był rozpoznając odwołanie umorzyć postępowanie prowadzone w I instancji, jak również nie są zasadne, wskazane w piśmie z dnia (...) listopada 2013 r. zarzuty zmierzające do wykazania, iż zaskarżona decyzja jest dotknięta kwalifikowaną wadą nieważności. Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o krajowym systemie ewidencji, wpisu producenta do ewidencji producentów dokonuje się na jego wniosek złożony do kierownika biura powiatowego Agencji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę wnioskodawcy, na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję. W myśl art. 12 ust. 1 ustawy, o której mowa, jednocześnie z wpisem do ewidencji producentów nadaje się numer identyfikacyjny. Podmiotom wpisanym do ewidencji producentów kierownik biura powiatowego Agencji wydaje zaświadczenie o nadanym numerze identyfikacyjnym, o którym mowa w art. 12 (art. 13 ust. 2 ustawy o krajowym systemie ewidencji), zaś jak wynika z art. 13 ust. 1 ww. ustawy, kierownik biura powiatowego agencji odmawia, w drodze decyzji administracyjnej, wpisu do ewidencji producentów, jeżeli wnioskodawca nie jest producentem lub został mu już uprzednio nadany numer identyfikacyjny, o którym mowa w art. 12. Z przywołanych wyżej przepisów wynika, iż dokonanie wpisu do ewidencji producentów i nadanie numeru identyfikacyjnego następuje w drodze czynności materialno-technicznej. Tymczasem odmowa wpisu, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o krajowym systemie ewidencji jest dokonywana poprzez wydanie decyzji. W ocenie Sądu w sytuacji dokonania wpisu pomimo braku niezbędnych ku temu przesłanek, art. 13 ust. 1 ww. ustawy znajduje zastosowanie przez analogię. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż w przypadku dokonania wadliwego wpisu konieczne jest jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. Jednocześnie celem umożliwienia stronie obrony jej interesów konieczne jest dokonanie powyższego w drodze decyzji, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o krajowym systemie ewidencji. Stanowisko Sądu w tej mierze jest zgodne z wyrażonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 20 lutego 2008 r. w sprawie sygn. akt III SA/Po 608/07 (LEX nr 510374), zgodnie z którym: "Wpis do ewidencji producentów i nadanie numeru identyfikacyjnego jest wprawdzie czynnością materialno-techniczną, ale czynnością z zakresu administracji publicznej dokonywaną zgodnie z wnioskiem strony i bez zastrzeżeń innych zainteresowanych, zatem eliminacja tej czynności z obrotu prawnego powinna następować w formie, umożliwiającej stronie obronę jej interesów. W razie ujawnienia okoliczności, które wskazują, że rejestracja producenta i związane z nią nadanie numeru identyfikacyjnego zostały dokonane pomimo braku wymaganych w tym względzie przesłanek, a brak ten wystąpił już w momencie dokonania wpisu, konieczne staje się wyeliminowanie tej wadliwej czynności, poprzez jej uchylenie w drodze decyzji przy zastosowaniu - na zasadzie analogii - art. 13 ust. 1 ustawy z 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności przewidującego odmowę dokonania wpisu do ewidencji producentów w formie decyzji." Z powyższego jednocześnie wynika, iż stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wyrażone w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 lipca 2011 r. w sprawie III SA/Lu 17/11 (LEX nr 1087531), przywoływanym w piśmie z dnia (...) listopada 2013 r. jest wyrazem braku jednolitości orzecznictwa sądów administracyjnych co do dopuszczalności zastosowania art. 13 ust. 1 ustawy o krajowym systemie ewidencji, jako podstawy do wydania decyzji o odmowie wpisu po jego uprzednim dokonaniu w drodze czynności materialno - technicznej. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, także powyższego poglądu, który wynika z uzasadnienia wyroku WSA w Lublinie nie podziela. Tym samym w ocenie Sądu, nie przesądzając o wyniku postępowania, brak jest podstaw do stwierdzenia, iż postępowanie w niniejszej sprawie jest bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., a także, iż zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji zostały wydane bez podstawy prawnej i jako takie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Jednocześnie wobec tego, iż sprawa podlegać będzie ponownemu rozpatrzeniu, odnoszenie się co do pozostałych zarzutów stawianych zaskarżonej decyzji, należy uznać za przedwczesne.

W ocenie Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy nie zaistniały podstawy do stwierdzenia przez organ odwoławczy nieważności decyzji organu I instancji na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Z treści tego przepisu wynika, iż organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości. Jednocześnie zauważyć należy, iż w myśl art. 19 k.p.a. organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Nie ulega zatem wątpliwości, iż badanie właściwości organ przeprowadza rozpoznając sprawę według informacji, które posiada w dacie wydawania rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie bezsporne jest, iż decyzja organu I instancji została wydana w dniu (...) marca 2013 r., zaś informacja o zmianie siedziby (...) (...) spółki cywilnej została organowi przekazana w dniu (...) marca 2013 r. Tym samym jak trafnie zauważa organ odwoławczy w dacie wydawania decyzji organ I instancji nie wiedział o zmianie siedziby spółki i brak jest podstaw do stawiania temu organowi wymagań domniemywania, iż dane podane w ewidencji producentów mogą być nieaktualne. W tych okolicznościach trafnie organ odwoławczy ocenił, iż brak jest podstaw do stawiana organowi I instancji zarzutu kwalifikowanego naruszenia prawa, wskazywanego w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Wobec tego, iż sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, informacja o aktualnej siedzibie spółki będzie istotna w prowadzonym ponownie postępowaniu, w którym organy winny dokonać ponownie oceny swojej właściwości.

Z tych względów wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił orzekając jak w wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.