VIII SA/Wa 607/17, Sukcesja praw i obowiązków w prawie unijnym. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2464266

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2018 r. VIII SA/Wa 607/17 Sukcesja praw i obowiązków w prawie unijnym.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kobylski.

Sędziowie WSA: Renata Nawrot (spr.), Iwona Szymanowicz-Nowak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2018 r. w Radomiu sprawy ze skargi (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (...) na decyzję Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w (...) z dnia (...) czerwca 2017 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. na decyzję Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. Nr (...) z (...) czerwca 2017 r. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania.

Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco:

W dniu 17 maja 2009 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) (...) sp. z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. (zwana dalej: wnioskodawca) złożyła w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. (zwany dalej: Kierownik BP, organ I instancji) wniosek o przyznanie płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (zwana także: płatność ONW) na 2009 r. deklarując działalność na działkach rolnych o powierzchni (...) ha.

Decyzją Nr (...) z (...) października 2010 r. Kierownik BP przyznał wnioskodawcy płatność ONW na 2009 r. w wysokości (...) zł do powierzchni (...) ha.

W dniu 17 maja 2010 r. wnioskodawca złożył kontynuacyjny wniosek o przyznanie płatności ONW na 2010 r. do powierzchni (...) ha.

Decyzją Nr (...) z (...) czerwca 2011 r. organ I instancji odmówił przyznania wnioskodawcy wnioskowanej płatności za rok 2010. W wyniku odwołania beneficjenta Dyrektor (...) Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (zwany dalej: Dyrektor ARiMR, organ odwoławczy) decyzją Nr (...) z (...) września 2011 r. orzekł o uchyleniu w całości zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Kierownik BP decyzją Nr (...) z (...) marca 2012 r. przyznał wnioskodawcy płatność ONW na 2010 r. w wysokości (...) zł, do powierzchni (...) ha, zaś organ odwoławczy decyzją Nr (...) z (...) lipca 2012 r. orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy.

Wobec nie złożenia wniosku kontynuacyjnego na 2011 r. oraz brakiem wyjaśnień wnioskodawcy co do prowadzenia działalności rolniczej na gruntach objętych zobowiązaniem ONW, Kierownik BP zawiadomieniem Nr (...) z (...) lipca 2013 r. wszczął wobec wnioskodawcy postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia nienależnie pobranych środków finansowych przyznanych na mocy decyzji Nr (...) z (...) października 2010 r. i Nr (...) z (...) marca 2012 r.

W wyniku tego postępowania organ I instancji decyzją Nr (...) z (...) sierpnia 2013 r. orzekł o ustaleniu wnioskodawcy kwoty nienależnie pobranych płatności ONW w kwocie (...) zł, a rozpoznający odwołanie, organ odwoławczy decyzją Nr (...) z (...) listopada 2013 r. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W toku postępowania organ I instancji ustalił, że następcą prawnym wnioskodawcy ((...) sp. z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P.) jest (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. (zwana dalej: spółka, beneficjent, skarżąca, producent rolny), która wstąpiła we wszystkie przewidziane w prawie obowiązki i prawa wnioskodawcy.

Również kolejną decyzją Nr (...) z (...) listopada 2014 r. orzekł o ustaleniu spółce kwoty nienależnie pobranych płatności ONW w kwocie (...) zł, zaś organ odwoławczy decyzją Nr (...) z (...) marca 2015 r. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Decyzją Nr (...) z (...) marca 2017 r. Kierownik BP, działając na podstawie art. 104 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm., zwana dalej: k.p.a.), art. 29 ust. 1, 2 i 8 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2014 r. poz. 1438, z późn. zm., zwana dalej: ustawą o Agencji), art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 28 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2007 r. Nr 64, poz. 427 ze z., zwana dalej: ustawą ONW), w związku z § 9 ust. 1 i 2 w związku z § 9 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2009 r. Nr 40, poz. 329 z późn. zm., zwane dalej: rozporządzeniem z 2009 r.), orzekł o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności ONW w wysokości (...) zł.

Odwołanie na powołaną decyzję złożył beneficjent wnioskując o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania.

Wskazaną na wstępie i stanowiącą przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie decyzją Nr (...) z (...) czerwca 2017 r. Dyrektor ARiMR, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 10 ust. 2 oraz art. 29 ust. 1, 2 i 8 ustawy o Agencji, orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia po przedstawieniu stanu sprawy, organ odwoławczy podał, że wypłacone nienależnie wnioskodawcy, którego następcą prawnym jest skarżąca, środki publiczne pochodzą ze środków z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz ze środków krajowych przeznaczonych na współfinansowanie tj. z funduszy, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a ustawy o Agencji.

Z akt sprawy wynika, iż wnioskodawca składając wniosek o przyznanie płatności na rok 2009 podpisał oświadczenie, że zobowiązuje się do prowadzenia działalności rolniczej na powierzchni nie mniejszej od tej, za którą otrzymał w pierwszym roku płatność ONW przez okres 5 lat od dnia otrzymania tej pomocy, a zatem był świadom ciążących na niej obowiązków, wynikających z przystąpienia do programu ONW.

Wyjaśnił, iż w wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że wnioskodawca pierwszą płatność z zakresu ONW otrzymał 26 października 2010 r. do powierzchni (...) ha, co oznacza, że pięcioletnie zobowiązanie rozpoczęło się z dniem wypłaty pierwszej płatności ONW. A zatem wnioskodawca do 26 października 2015 r. zobowiązany był prowadzić działalność rolniczą na powierzchni (...) ha.

Z dokumentów sprawy wynika natomiast, iż w roku 2010 powierzchnia, na której wnioskodawca realizował ww. zobowiązanie wynosiła (...) ha. Ponadto w kolejnych latach trwania ww. zobowiązania, tj. od roku 2011, wnioskodawca nie występował do organów ARiMR z wnioskami o przyznanie płatności ONW.

W toku niniejszego postępowania ustalono, iż wnioskodawca nie dotrzymał zobowiązania podjętego 26 października 2010 r. Jak wynika bowiem z postanowienia Sądu Rejonowego (...) z (...) października 2012 r. ((...)(...)) w sekcji I Sprawozdania z działalności zarządu (...) sp. z o.o. za rok obrotowy 2012 wskazano, iż w roku tym spółka wstrzymała działalność rolniczą do czasu rozstrzygnięcia sporów z ARiMR. Tożsamy zapis dotyczący roku obrotowego 2013 został zawarty w postanowieniu Sądu Rejonowego (...) z dnia (...) marca 2014 r. ((...)). Nadto z oświadczenia M. P. z (...) czerwca 2016 r., złożonego w przedmiocie użytkowania działek ewidencyjnych nr (...) i (...) obręb K. wynika, iż pracownicy P. M. świadczyli usługi dla spółki (...) na jej zlecenie, rzecz i rachunek. Kierownik przeprowadził również analizę i ocenę oświadczeń pisemnych J. S., S. K., J. D. Przewodniczącego zarządu Kółka Rolniczego, stanowisko pisemne Burmistrza co do działki (...) i (...) obręb K.

Dyrektor ARiMR ocenił, iż prawidłowe ustalenia organu I instancji wskazują, iż wnioskodawca, którego następcą prawnym jest skarżąca zaprzestał prowadzenia działalności rolniczej na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na wszystkich gruntach objętych zobowiązaniem pięcioletnim ONW, nadto Kierownik zasadnie uznał, iż beneficjent zobowiązany jest do zwrotu płatności wypłaconej wnioskodawcy w latach 2009-2010 w ramach realizowanego zobowiązania podjętego 26 października 2010 r. w łącznej wysokości (...) zł (tj. za rok 2009 - (...) zł, za rok 2010 - (...) zł).

Odnosząc się do kwestii odstąpienia od ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności Dyrektor ARiMR stwierdził, iż zgodnie z art. 28a ustawy ONW, w przypadku określonym w art. 33 ust. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.Urz.UE.L 209 z 11.08.2005, str. 1, z późn. zm.) organ właściwy w sprawie przyznania płatności, odstępuje od ustalenia kwot nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności z tytułu pomocy, jeżeli kwota, o której mowa w art. 5a rozporządzenia Komisji Europejskiej (WE) nr 885/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w zakresie akredytacji agencji płatniczych i innych jednostek, jak również rozliczenia rachunków EFRG i EFRROW (Dz.Urz.UE.L 171 z 23.06.2006, str. 90, z późn. zm., zwane dalej: rozporządzeniem 885/2006), nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji i (WE) nr 883/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w odniesieniu do prowadzenia kont przez agencje płatnicze, deklaracji wydatków i dochodów oraz warunków zwrotu wydatków w ramach EFRG i EFRROW (Dz.Urz.UE.L 171 z 23.06.2006, str. 1, z późn. zm., zwane dalej: rozporządzeniem 883/2006), wedle którego stosowany kurs wymiany walut jest przedostatnim kursem wymiany walut ustanowionym przez Europejski Bank Centralny przed miesiącem, w odniesieniu do którego wydatki i dochody przeznaczone na określony cel zostają zadeklarowane, tj. kurs według którego nastąpiła wypłata danych płatności. Zgodnie z art. 5a rozporządzenia 885/2006, warunki określone w art. 32 ust. 6 lit. a oraz w art. 33 ust. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 uznaje się za spełnione, jeśli kwota podlegająca zwrotowi przez beneficjenta w odniesieniu do płatności indywidualnej w ramach jednego programu pomocy nie przekracza sumy 100 EUR, nie licząc odsetek. Zgodnie z tabelą korelacji, dotychczas obowiązującemu art. 33 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, odpowiada aktualnie art. 54 i art. 56 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.

W niniejszej sprawie w odniesieniu do kampanii 2009 kurs euro ustalony zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia 883/2006, tj. na dzień 26 października 2010 r., ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej 2010/C 265/03 wynosi 3,9743 zł. Równowartość 100 euro przeliczona na złote na podstawie ww. kursu wynosi 397,43 zł. W odniesieniu natomiast do kampanii 2010 kurs euro ustalony zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia 883/2006, tj. na dzień 10 kwietnia 2012 r., ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej 2012/C 93/06 wynosi 4,1612 zł. Równowartość 100 euro przeliczona na złote na podstawie ww. kursu wynosi 416,12 zł. W konsekwencji kwota nienależnie pobranych płatności ONW za rok 2009 w wysokości (...) zł oraz za rok 2010 w wysokości (...) zł, przekraczają kwoty stanowiące równowartość 100 euro, przeliczone na złote według kursu euro, ustalonego zgodnie z art. 7 ust. 2 883/2006. Tym samym w odniesieniu do ww. płatności nie zachodzą przesłanki uzasadniające odstąpienie od ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności.

Odnosząc się do argumentów odwołania podał, iż nie zawiera ono żadnych wyjaśnień i argumentów mających wpływ na wynik sprawy i w związku z tym nie zasługuje na uwzględnienie. Wyjaśnił, że z akt administracyjnych bezsprzecznie wynika, iż wnioskodawca z dniem 26 października 2010 r. podjął 5-cio letnie zobowiązanie do prowadzenia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na powierzchni (...) ha. W kolejnym roku realizacji tego zobowiązania, w 2010 ustalono, iż spółka zmniejszyła powierzchnię użytków rolnych objętych tym zobowiązaniem do powierzchni (...) ha, natomiast w latach 2012-2013 wnioskodawca wstrzymał prowadzenie działalności rolniczej. Ponadto w toku postępowania w sprawie przyznania płatności za rok 2013 ustalono, iż skarżąca będąca następcą prawnym wnioskodawcy nie mogła prowadzić działalności rolniczej, gdyż faktycznym zarządcą działek deklarowanych przez spółkę do płatności był P. M. Spółka zaś została sztucznie utworzona w celu uzyskania wyższych płatności. W 2014 r. beneficjent nie użytkował działek, na których wskazywał kontynuację zobowiązania podjętego przez wnioskodawcę i jednocześnie do organów ARiMR nie wpłynęło oświadczenie, o którym mowa w § 9 ust. 2 pkt 2 lit.a rozporządzenia z 2009 r.

Wywiódł dalej, iż z treści art. 29 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Agencji wynika wprost, iż jego przedmiotem jest ustalenie, czy w danej sprawie doszło do nienależnego lub nadmiernego pobrania środków pochodzących z funduszy wskazanych w tym przepisie, a następnie określenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków. Przepis art. 29 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit.a ustawy o Agencji, przewiduje wydanie decyzji w razie dokonania nienależnej lub nadmiernej wypłaty rodzajowo określonych środków publicznych. Przepis ten nie uzależnia konieczności wydania decyzji od przyczyny, z powodu której nastąpiła taka wypłata. Rolnik podejmujący zobowiązanie do prowadzenia działalności rolniczej na terenach ONW w odniesieniu do zadeklarowanych działek rolnych przez okres 5 lat od dnia otrzymania z tego tytułu pierwszej płatności, odpowiada za wywiązanie się z tych obowiązków. Zatem dla powstania obowiązku wydania przez organ decyzji ustalającej kwotę nienależnie pobranych płatności ONW, wystarczającą przesłanką jest ustalenie zaniechania prowadzenia działalności rolniczej i wykluczenie istnienia przesłanek określonych w § 9 ust. 2 rozporządzenia ONW, zwalniających beneficjenta z tej odpowiedzialności.

Stwierdził, iż kluczowe znaczenie dla kwestii obowiązku zwrotu przez beneficjenta płatności niewątpliwie ma wpis jaki znajduje się w postanowieniu Sądu Rejonowego (...) z dnia (...) października 2012 r. ((...)(...)), gdzie w sekcji I sprawozdania z działalności zarządu wnioskodawcy za rok obrotowy 2012 wskazano, iż w roku obrotowym 2012 spółka wstrzymała działalność rolniczą do czasu rozstrzygnięcia sporów z ARiMR. Przedmiotowy zapis dotyczący roku obrotowego 2013 został zawarty w postanowieniu Sądu Rejonowego (...) z dnia (...) marca 2014 r. ((...)).

Wskazał, iż w toku postępowania reprezentant spółki wskazywał, iż w latach 2011-2013 wnioskodawca na działkach ewidencyjnych nr (...) i (...) (obręb K.) prowadził działalność rolniczą. Na potwierdzenie powyższego przedstawił dowody w postaci oświadczeń (...) sp. z o.o. z (...) stycznia 2015 r. wskazujących, iż prace agrotechniczne na ww. działkach w latach 2011-2013 wykonywane były na zlecenie wnioskodawcy. Ponadto pismem z 16 kwietnia 2016 r. J. D., w odpowiedzi na wezwanie organu w przedmiocie wskazania użytkownika ww. działek od roku 2009 do chwili obecnej wskazał, iż ww. grunty były użytkowane przez P. M. "którego pracownicy dokonywali koszenia łąk". W nawiązaniu do powyższego M. P., reprezentująca skarżącą w piśmie z 4 czerwca 2016 r. wskazała, iż "pracownicy P. M. świadczyli usługi dla spółki (...) na jej zlecenie, rzecz i rachunek". W aktach sprawy znajduje się także oświadczenie M. P. oraz (...) sp. z o.o. potwierdzające fakt, iż od 2014 r. faktycznym użytkownikiem ww. działek była M. P. Zatem jak ustalił organ, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie bezsprzecznie wskazuje, iż wnioskodawca, którego następcą prawnym jest skarżąca, w trakcie trwającego zobowiązania do prowadzenia działalności rolniczej na wskazanym obszarze zaniechała realizacji tego zobowiązania. Z oświadczenia M. P. w przedmiocie użytkowania w 2014 r. działek ewidencyjnych nr (...) i (...) (obręb K.) oraz braku jakichkolwiek dowodów wskazujących, iż spółka w latach 2014-2015 prowadziła działalność na innym obszarze niż dotychczas wykazywany, jednoznacznie wynika, iż w zobowiązanie podjęte z dniem 26 października 2010 r. przez wnioskodawcę nie było realizowane do końca okresu jego trwania, tj. do dnia 26 października 2015 r.

Wywiódł, iż z analizy materiału dowodowego sprawy wynika, że skarżąca już w 2013 r. nie prowadziła samodzielnego gospodarstwa rolnego. Faktycznym zarządzającym był bowiem P. M., który ponosił nakłady i czerpał z tego tytułu zyski, zaś gospodarstwo spółki oraz podmiotów przez nią przejętych, zostało sztucznie utworzone w celu uzyskania wyższych płatności. Wobec uznania, iż spółka jako następca prawny wnioskodawcy została stworzona sztucznie celem uzyskania przez dysponenta gruntów - P. M., większych płatności, to nie można uznać by spółka ta w latach 2014-2015 prowadziła działalność rolniczą na powierzchni objętej zobowiązaniem ONW podjętym przez wnioskodawcę. Ponadto na wskazanych w oświadczeniu z 12 czerwca 2016 r. działkach ewidencyjnych nr (...) i (...) (obręb K.) od 2014 r. działalność rolniczą prowadziła M. P. A zatem bezsprzeczne w sprawie jest, iż skarżąca jako następca prawny wnioskodawcy w roku 2014 nie realizowała podjętego 26 października 2010 r. zobowiązania i tym samym zobowiązana jest do zwrotu płatności wpłaconych za jego realizację w latach 2009-2010.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w ocenie organu bezsprzecznie wskazuje, że wnioskodawca w latach 2012-2013 nie prowadził działalności rolniczej, w odniesieniu do jej następcy prawnego - skarżącej - organy ARiMR już w roku 2013 stwierdziły, iż spółka ta nie mogła prowadzić działalności rolniczej, gdyż faktycznym zarządcą działek deklarowanych przez spółkę do płatności był P. M.

Również spółka nie złożyła oświadczenia wynikającego z § 9 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia z 11 marca 2009 r. o kontynuowaniu działalności rolniczej.

Odnosząc się do zarzutu przedawnienia obowiązku zwrotu ww. należności zgodnie z zapisem art. 68 i art. 93 o.p. w związku z art. 29 ust. 7 ustawy o Agencji wskazał, iż na dzień wydania zaskarżonej decyzji w sprawie ustalenia nienależnie pobranej kwoty istniały podstawy faktyczne do orzekania w tym zakresie. Kwestię przedawnienia obowiązku zwrotu w niniejszej sprawie reguluje bowiem przepis art. 3 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) Nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.Urz.UE Nr L 312, s. 1 z 23 grudnia 1995 r. z późn. zm.). Przepisy unijnego rozporządzenia mają zaś bezpośrednie zastosowanie w krajowym porządku prawnym na podstawie art. 288 zd. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Oznacza to, że przepis krajowy sprzeczny z przepisem rozporządzenia unijnego nie może być stosowany. W związku z tym nie można przyjmować, że krajowe przepisy regulujące kwestię przedawnienia, np. art. 68 o.p. wskazujący na termin 3 lub 5 lat do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe, które powstaje z momentem doręczenia tej decyzji, czynią to odmiennie niż powyższy przepis unijny. Tożsamy wniosek wynika z analizy art. 29 ust. 7 ustawy o Agencji odsyłającego do "odpowiedniego" stosowania przepisów Działu 111 o.p., gdzie znajduje się art. 68 i art. 70. "Odpowiednie" stosowanie oznacza, że ze względu na specyfikę danej instytucji, tutaj zwrotu nienależnie pobranej kwoty, dany przepis będzie stosowany wprost, bez modyfikacji, albo po pewnych zmianach uwzględniających charakter sprawy, albo w ogóle nie będzie mógł być stosowany. Zatem, wbrew twierdzeniom wnioskodawcy przepis art. 68 o.p. nie może być stosowany w niniejszej sprawie ze względu na szczególną regulację unijną.

W związku z tym nie można zasadnie zarzucać jego naruszenia.

Według art. 3 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) Nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.Urz.UE Nr L 312, s. 1 z 23 grudnia 1995 r. z późn. zm.) okres przedawnienia do ustalenia obowiązku zwrotu dla płatności pobranych nienależnie finansowanych w całości lub części ze środków unijnych wynosi 4 lata od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości, najpóźniej 8 lat od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości, w przypadku przerwania okresu przedawnienia, a w przypadku programów wieloletnich okres przedawnienia w każdym przypadku ulega przedłużeniu do momentu ostatecznego zakończenia programu. W niniejszej sprawie, nieprawidłowości w stosunku do pobranych przez wnioskodawcę płatności zrealizowanych na jej rzecz, zostały wykryte podczas postępowania zainicjowanego 9 lipca 2013 r. Tym samym termin, o którym mowa w ww. art. 3 ust. 1, w zw. z art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) Nr 2988/95 jeszcze nie upłynął.

Podał, iż zasada sukcesji prawnej obejmuje wszelkie konsekwencje zdarzeń prawnych, które zaistniały w spółce przejmowanej. Istota sukcesji uniwersalnej polega na tym, że podmiot będący sukcesorem wstępuje we wszystkie stosunki prawne, których stroną był podmiot przejmowany, ze skutkiem tak jak by to sukcesor od początku był stroną tych stosunków prawnych. W oparciu o informacje zawarte w Krajowym Rejestrze Sądowym z 2 stycznia 2014 r. spółka wstąpiła we wszystkie przewidziane w prawie obowiązki i prawa wnioskodawcy. Zatem zgodnie z art. 93 o.p. skarżąca zobowiązana jest do zwrotu kwoty (...) zł przyznanej wnioskodawcy decyzją Kierownika BP z (...) października 2010 r. i z (...) marca 2012 r.

Organ odwoławczy wyjaśnił, iż w przedmiotowym postępowaniu był zobowiązany do ustalenia, czy skarżąca jako następca prawny wnioskodawcy pobrała nienależnie płatności za lata 2009-2010, a także do ustalenia, czy nie zachodzą przesłanki wykluczające obowiązek zwrotu nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności, określone w art. 73 ust. 4 i 5 rozporządzenia 796/2004 oraz art. 80 ust. 3 rozporządzenia 1122/2009. Wskazał, że według regulacji art. 73 ust. 5 rozporządzenia 796/2004 zwrot płatności uznanej za nienależną ulega przedawnieniu, jeżeli okres między datą płatności pomocy, a datą pierwszego powiadomienia beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze danej płatności jest dłuższy niż dziesięć lat. Okres ten ogranicza się do czterech lat, jeżeli beneficjent działał w dobrej wierze. W przypadku wnioskodawcy wypłata płatności uznanych następnie za nienależnie pobrane za rok 2009 nastąpiła 26 października 2010 r., natomiast zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności zostało doręczone spółce 24 lipca 2013 r., a więc przed upływem terminów, o których mowa w art. 73 ust. 5 rozporządzenia 796/2004.

Stwierdził także, iż w sprawie nie ma zastosowania art. 73 ust. 4 rozporządzenia 796/2004 i art. 80 ust. 3 rozporządzenia 1122/2009, gdyż realizacja przedmiotowej płatności nie wynikała z pomyłki organu. Przekazane na rachunek bankowy wnioskodawcy (...) października 2010 r. (za rok 2009) oraz (...) kwietnia 2012 r. (za rok 2010), płatności ONW wypłacone zostały na mocy nieostatecznych decyzji organu I instancji Nr (...) z (...) października 2010 r. oraz Nr (...) z (...) marca 2012 r., wydanych na podstawie złożonych przez wnioskodawcę wniosków o przyznanie płatności ONW. Ww. płatności stały się płatnościami nienależnymi w wyniku ujawnienia, że wnioskodawca nie dotrzymał zobowiązania do przestrzegania warunków uczestnictwa w programie ONW w związku z zaniechaniem prowadzenia działalności rolniczej na powierzchni objętej ww. zobowiązaniem.

Skargę do sądu administracyjnego na powołaną wyżej decyzję złożyła skarżąca wnioskując o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz zwrot kosztów postępowania. Wydanej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie:

1.

art. 97 § 1 pkt 4, art. 7, art. 8, art. 10, art. 77, art. 79 § 1 i 2, art. 81 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a.;

2.

art. 80 ust. 3 i art. 82 ust. 1 lit.a-c i ust. 4 lit.a-c rozporządzenia 1122/2009 w związku z art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

3.

art. 29 ustawy o Agencji;

4.

art. 68 i art. 93 o.p. w związku art. 29 ust. 7 ustawy o Agencji;

5.

art. 1 rozporządzenia Rady WE 2988/95 w sprawie ochrony interesów finansowych wspólnot europejskich.

Uzasadniając skargę beneficjent podał, że organ I instancji rażąco uchybił obowiązkowi określonemu w art. 10 k.p.a. Nie tylko przed zakończeniem postępowania nie zawiadomił spółki o możliwości wypowiedzenia się w trybie art. 10 k.p.a. ale także w trakcie postępowania dowodowego, które prowadził z własnej inicjatywy i unikając niczym ognia udziału strony uchybił swym obowiązkom z art. 79 k.p.a. - nie zawiadamiając strony o wzywaniu świadków doprowadzając tym samym do braku realizacji prawa udziału strony w przeprowadzaniu dowodu oraz zadawania pytań. Strona nie tylko nie mogła uczestniczyć w czynnościach dowodowych ale nie mogła odnieść się do okoliczności, które organ "udowadniał".

Wskazała, że organy nie zważyły, iż w sprawach płatności unijnych nie funkcjonuje zasada sukcesji generalnej praw i obowiązków w sytuacji fuzji spółek. Do przejęcia praw i obowiązków niezbędne jest zgodnie z art. 82 ust. 4 rozporządzenia 1122/2009 odrębne oświadczenie przejmującego. W tym aspekcie organ dopuszcza się wyraźnych sprzeczności gdyż, z jednej strony powołuje w skarżonej decyzji na priorytet stosowania bezpośredniego prawa unijnego wynikający z art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a z drugiej strony chciałby do sukcesji generalnej stosować zapisy art. 494 Kodeksu spółek handlowych i art. 93 o.p., które ze względu na odmienne rozstrzygnięcie ze wspomnianego wyżej art. 82 ust. 4 rozporządzenia 1122/2009 w związku z art. 288 traktatu nie mogą być w sprawie niniejszych stosowane. Przejęcie spółki wskutek fuzji jest ex lege związane z przejęciem całego majątku spółki przejmowanej, w tym jej gospodarstwa. Transakcja fuzji jest ponad wszelką wątpliwość rodzajem transakcji określonym w art. 2 ust. 1 lit.a rozporządzenia 1122/2009. Skoro dla przejęcia praw i obowiązków przejmowanej spółki jest w sferze płatności unijnych niezbędny akces przejmującego (ustęp 4 art. 82 ww. rozporządzenia) to nie można przejmującego obarczać skutkami sukcesji przy braku stosownego wniosku przejmującego - jak to nastąpiło w sprawie niniejszej.

Zdaniem beneficjenta w sprawie ponad wszelką wątpliwość zachodzą przesłanki negatywne wydania zaskarżonej decyzji z art. 80 ust. 3 rozporządzenia 1122/2009 ze względu na upływ zakreślonego terminu 12 miesięcy od płatności, gdy ewentualny błąd poprzedniej decyzji dotyczyć miał elementów stanu faktycznego związanego z obliczaniem płatności (art. 80 ust. 3 zd. 2 rozporządzenia 1122/2009). Twierdzenia organu I instancji jakoby zachodziły okoliczności wymienione w art. 80 ust. 3 zd. 1 - że błąd organu mógł zostać wykryty przez rolnika - są chybione, sprzeczne ze stanem faktycznym. Rolnik według zasady zaufania do organów państwa miał pełne prawa aby korzystać, nie kwestionować funkcjonujących ówcześnie w obrocie prawnym decyzji organu.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji ustalającą skarżącej kwotę nienależnie pobranych płatności ONW. Sporną w niniejszej sprawie jest kwestia zasadności ustalenia producentowi rolnemu kwoty nienależnie pobranych płatności ONW. Poza sporem pozostaje zaś, że skarżąca jest następcą prawnym wnioskodawcy w niniejszej sprawie, tj. (...) sp. z o.o. z siedzibą w P.

Kontrolując zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję według wyżej wskazanych kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie zawiera żadnych argumentów mających wpływ lub mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzuty zawarte w skardze w większości zostały podniesione w odwołaniu, co do których organ odwoławczy odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej w niniejszym postępowaniu decyzji organu stanowił art. 29 ustawy o Agencji. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu ustalenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych: 1) pochodzących z funduszy Unii Europejskiej; 2) krajowych, przeznaczonych na: a) współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej, b) finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej - następuje w drodze decyzji administracyjnej. Według art. 29 ust. 2 ustawy o Agencji, właściwym w sprawie ustalania kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych w decyzji, o której mowa w ust. 1, jest organ właściwy do rozstrzygnięcia w sprawie przyznania płatności lub pomocy finansowej ze środków publicznych, o których mowa w ust. 1.

W tym przypadku jest to Kierownik BP.

Wyjaśnić należy, że nienależną płatnością jest wypłacona rolnikowi przez organ administracji kwota nienależnie pobranych środków publicznych pochodzących z funduszy Unii Europejskiej i krajowych, przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej, jako świadczenie dokonane przez organ administracji publicznej na rzecz rolnika, które przestało być należnym na skutek wygaśnięcia obowiązku jego wypłacenia z powodu późniejszego zaistnienia okoliczności przewidzianych w przepisach regulujących pomoc finansową.

Przedmiotem badania w postępowaniu o wydanie decyzji na podstawie ww. przepisu jest zatem ustalenie, czy w danej sprawie doszło do nienależnego lub nadmiernego pobrania środków pochodzących z wymienionych w tym przepisie funduszy. W przedmiotowym postępowaniu organy administracji nie dokonują już ponownej oceny podstaw do przyznania płatności na rzecz beneficjenta. Postępowanie w zakresie przyznania płatności jest bowiem postępowaniem odrębnym, opartym na samodzielnych przesłankach faktycznych i prawnych.

W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, wbrew zarzutowi skarżącej, orzekające w sprawie organy dokonały prawidłowej analizy dotyczącej zasad sukcesji praw i obowiązków w sferze prawa regulującego płatności rolnicze, w szczególności zaś odpowiedniego stosowania przepisów o.p. wymienionych w ustawie o ARiMR. Nie można zgodzić się ze skarżącą, że art. 80 ust. 3 i art. 82 ust. 1 lit. a-c i ust. 4 lit. a-c rozporządzenia Komisji WE nr 1122/2009 w związku z art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stanowią potwierdzenie braku sukcesji generalnej praw i obowiązków w prawie unijnym co wyklucza stosowanie pełnej sukcesji na podstawie odpowiedniego stosowania przepisów o.p. w krajowym porządku prawnym. Skoro bowiem skarżąca jest następcą prawnym wnioskodawcy, to wstąpiła we wszystkie jego prawa i obowiązki. Powyższe wynika z art. 93-96 o.p. w których to przepisach uregulowana jest sukcesja uniwersalna. Rozumieć przez nią należy wstąpienie następcy prawnego w zasadzie we wszystkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki podatnika. Następca przejmuje po poprzedniku wszelkie jego obowiązki i prawa. Następstwo prawne na gruncie o.p. wiąże się z dwiema formami łączenia: przez zawiązanie nowego podmiotu, na który przechodzi majątek wszystkich łączących się podmiotów oraz przez przejęcie, kiedy to następuje przeniesienie majątku jednego podmiotu na inny istniejący podmiot.

Stosownie do art. 93 § 1 o.p. osoba prawna zawiązana (powstała) w wyniku łączenia się: osób prawnych, osobowych spółek handlowych, osobowych i kapitałowych spółek handlowych wstępuje we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązku każdej z łączących się osób lub spółek. W myśl zaś art. 93 § 2 o.p. przepis § 1 stosuje się odpowiednio do osoby prawnej łączącej się przez przejęcie innej osoby prawnej (osób prawnych); osobowej spółki handlowej. Celem uregulowania w o.p. instytucji następstwa prawnego jest z jednej strony, zapewnienie wierzycielom podatkowym możliwości egzekwowania należności podatkowych ciążących na poprzednikach od ich następców, z drugiej - umożliwienie następcom korzystania z praw poprzedników.

Dodać należy, że wynikająca z art. 93 o.p. zasada sukcesji prawnej obejmuje wszelkie konsekwencje zdarzeń prawnych, które zaistniały w spółce przejmowanej. Istota sukcesji uniwersalnej polega na tym, że podmiot będący sukcesorem wstępuje we wszystkie stosunki prawne, których stroną był podmiot przejmowany, ze skutkiem tak jak by to sukcesor od początku był stroną tych stosunków prawnych.

Nie ulega wątpliwości, że płatności ONW za 2009 i 2010 rok zostały przekazane na rachunek bankowy wskazany przez wnioskodawcę we wniosku o wpis do ewidencji producentów odpowiednio 26 października 2010 r. i 10 kwietnia 2012 r. Kolejnych wniosków o przyznanie płatność ONW - na lata 2011-2015 wnioskodawca nie składał, bowiem zaprzestał prowadzenia działalności rolniczej, co zostało ustalone przez organ I instancji. Również spółka nie złożyła oświadczenia wynikającego z § 9 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia z 11 marca 2009 r. o kontynuowaniu działalności rolniczej.

Wobec bezspornego faktu wypłaty na rachunek wnioskodawcy nienależnych środków publicznych za 2009 r. i 2010 r. w kwocie łącznej (...) zł, pochodzących z funduszy, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o Agencji, zasadnym było wszczęcie przez Kierownika BP postępowania w sprawie ustalenia nienależnie pobranych przez beneficjenta środków finansowych, a następnie wydanie w tym przedmiocie decyzji, wskazując i określając jednocześnie wypłacone kwoty jako nienależnie pobrane.

Również należy się zgodzić z bezsporną okolicznością, że kwota nienależnie pobranych płatności ONW na rok 2009 wyniosła (...) zł, zaś za 2010 r. rok wyniosła (...) zł, a więc przekracza kwotę stanowiącą równowartość 100 euro, przeliczoną na złote według kursu euro, ustalonego zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia 883/2006. Tym samym w odniesieniu do ww. płatności nie zachodzą przesłanki uzasadniające odstąpienie od ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności.

W przekonaniu Sądu, Dyrektor ARiMR prawidłowo za niezasadne uznał zarzuty skarżącej zawarte w odwołaniu dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Zgodnie bowiem z art. 78 § 2 k.p.a. organ nie ma obowiązku przeprowadzenia dowodu przedstawionego przez stronę, jeżeli w jego ocenie wniosek dowodowy strony dotyczy okoliczności dostatecznie wyjaśnionych w danym postępowaniu. W postępowaniu dotyczącym określenia kwoty nienależnie pobranej pomocy, organy nie rozpatrują ponownie kwestii, które były badane przy rozpoznawaniu wniosków o przyznanie płatności. Postępowanie w zakresie przyznania płatności jest bowiem postępowaniem odrębnym, opartym na samodzielnych przesłankach faktycznych i prawnych, co należy podkreślić.

Niezrozumiały jest również zarzut skargi pozbawienia skarżącej możliwości działania przed organem I instancji, bowiem zawiadomienie z 9 lipca 2013 r. o wszczęciu z urzędu przedmiotowego postępowania otrzymał 24 lipca 2013 r., został w nim pouczony o prawach z art. 10 k.p.a. W trakcie postępowania przed organem I instancji Prezes Zarządu spółki M. P. składała pisemne oświadczenia, wnioski, pisma stwierdzające, że zapoznała się z aktami sprawy. Również stosowne zawiadomienie o możliwości zapoznania się z dokumentacją przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy zostało skierowane do skarżącej i ww. (Prezes Zarządu) udzieliła pełnomocnictwa D. M. do zapoznania się z aktami sprawy, co znalazło potwierdzenie w dokumentacji organu. Skarżąca wyraziła swoje stanowisko w piśmie procesowym z 28 kwietnia 2017 r. (data wpływu do organu). Również nieuzasadnione jest argumentowanie zarzutu naruszenia art. 79 k.p.a., bowiem analiza prowadzonego postępowania przez organy wskazuje, że skarżąca brała udział w postępowaniu dowodowym, składała wnioski dowodowe, pisma, oświadczenia, miała możliwość wypowiedzenia się. Okoliczność, że organy nie uwzględniały zgłaszanych wniosków czy odmiennie oceniły złożone dowody nie świadczy o naruszeniu art. 79 k.p.a. Na marginesie w sprawie nie doszło do przesłuchania świadków, a jedynie dokonano oceny i analizy ich pisemnych oświadczeń. Decyzje zostały należycie uzasadnione, stąd chybiony jest zarzut naruszenia art. 107 § 1 i § 3 k.p.a.

Z kolei podnoszony zarówno w odwołaniu jak i skardze zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., jest całkowicie w niniejszej sprawie nieuprawniony. Nie został on nawet uzasadniony przez skarżącą.

Sąd nie podziela poglądu skarżącej, że ustawa o Agencji stanowi prawo sektorowe i określenie w jej art. 29 ust. 7 odwołujące się do zapisów działu III o.p. - w tym zasada przedawnienia orzekania stanowią uregulowanie tychże zasad przez prawo sektorowe. Zgodnie z ww. przepisem do należności, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy działu III o.p., z wyjątkiem przepisów dotyczących umarzania należności, odraczania płatności, rozkładania płatności na raty oraz zaokrąglania należności, z tym że termin, o którym mowa w art. 47 § 1 o.p., wynosi 60 dni. Nie można uznać za słuszne stanowiska, że do płatności z tytułu ONW, których warunki przyznania i zwrotu (w tym okresu przez jaki ten zwrot może być dochodzony) zostały uregulowane w przepisach unijnych, należy jeszcze stosować odmienne regulacje prawa krajowego dotyczące m.in. terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, którego przekroczenie powoduje wygaśniecie takiego zobowiązania lub terminów przedawnienia do wydania decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych, po którego upływie nie może już powstać zobowiązanie podatkowe. Przepisy rozporządzeń unijnych są bowiem przepisami szczególnymi w stosunku do przepisów krajowych.

Organ odwoławczy prawidłowo więc wskazał, że kwestię przedawnienia obowiązku zwrotu należności w niniejszej sprawie reguluje art. 3 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 2 rozporządzenia 2988/95 oraz art. 80 ust. 3 rozporządzenia 1122/2009. Na podstawie art. 288 zdanie 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, przepisy unijnych rozporządzeń mają bezpośrednie zastosowanie w krajowym porządku prawnym. Oznacza to, że przepis krajowy sprzeczny z przepisem rozporządzenia unijnego nie może być stosowany. W związku z tym, nie można przyjmować, że krajowe przepisy regulujące kwestię przedawnienia, np. art. 68 o.p., czynią to odmiennie niż powyższe przepisy unijne. Należy stwierdzić, że ww. przepisy rozporządzeń unijnych są przepisami szczególnymi w stosunku do przepisów krajowych. Również art. 29 ust. 7 ustawy o Agencji odsyła do "odpowiedniego" stosowania przepisów działu III o.p., gdzie znajduje się art. 68. Dlatego też ww. przepis nie może być stosowany w niniejszej sprawie ze względu na szczególną regulację wynikającą z ww. przepisów rozporządzeń unijnych. W myśl zaś art. 3 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 2 rozporządzenia 2988/95 okres przedawnienia do ustalenia obowiązku zwrotu dla płatności pobranych nienależnie finansowanych w całości lub części ze środków unijnych wynosi 4 lata od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości, najpóźniej 8 lat od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości, w przypadku przerwania okresu przedawnienia, a w przypadku programów wieloletnich okres przedawnienia w każdym przypadku ulega przedłużeniu do momentu ostatecznego zakończenia programu - w tym przypadku do 31 grudnia 2015 r.

W niniejszej sprawie za datę dopuszczenia się nieprawidłowości przez beneficjenta należy uznać zaprzestanie przez wnioskodawcę prowadzenia działalności rolniczej co nastąpiło od 1 stycznia 2012 r.

Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 80 ust. 3 zd. 2 rozporządzenia 1122/2009. Prawidłowo Dyrektor ARiMR ocenił, że w sprawie nie zachodzą przypadki wyłączające obowiązek zwrotu płatności z ww. przepisu, gdyż realizacja płatności nie wynikała z pomyłki organu. W niniejszej sprawie decyzja na mocy, której wnioskodawcy wypłacono płatności ONW została ostatecznie wyeliminowana z obrotu prawnego oraz zostało wydane rozstrzygnięcie o odmowie przyznania przedmiotowych płatności. Ta ostatnia decyzja jest ostateczna i zgodnie z art. 16 k.p.a. podlega wykonaniu. Powyższe oznacza, że płatności wypłacone wnioskodawcy na mocy decyzji z (...) października 2010 r. są środkami nienależnymi.

W dacie przyznawania i wypłaty płatności organ I instancji kierował się danymi zawartymi we wniosku beneficjenta z 17 maja 2010 r. Za rzetelność danych we wniosku o przyznanie każdej płatności odpowiada wnioskodawca.

Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w kontekście przepisów prawa obowiązujących w przedmiotowej materii skutkuje w ocenie Sądu uznaniem, że prawidłowo ustalony stan faktyczny w sprawie dał organom podstawę do wydania decyzji o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności. Jednocześnie Sąd stwierdza, iż nie dopatrzył się w sprawie takiego naruszenia przez organy przepisów postępowania, które prowadziłoby do uchylenia zaskarżonych decyzji, czy też stwierdzenia ich nieważności.

Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w kontekście przepisów prawa obowiązujących w przedmiotowej materii skutkuje w ocenie Sądu uznaniem, że prawidłowo ustalony stan faktyczny w sprawie dał organom podstawę do wydania decyzji o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności. Jednocześnie Sąd stwierdza, iż nie dopatrzył się w sprawie takiego naruszenia przez organy przepisów postępowania, które prowadziłoby do uchylenia zaskarżonych decyzji, czy też stwierdzenia ich nieważności.

Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.