Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 12 lipca 2007 r.
VIII SA/Wa 360/07

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Mazur.

Sędziowie Asesorzy, WSA: Artur Kot, Andrzej Kuna (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2007 r. sprawy ze skargi S.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. nr (...) z dnia (...) marca 2007 r. w przedmiocie zasiłku celowego

1)

oddala skargę

2)

przyznaje od Skarbu Państwa i nakazuje wypłacić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata J.G. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w R. przy ulicy S. kwotę (...) zł ((...)) oraz kwotę (...) zł ((...).) stanowiącą 22% VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Uzasadnienie faktyczne

Na podstawie art. 4, art. 5, art. 6, art. 7, art. 8, art. 14, art. 17, art. 39, art. 101, art. 106 i art. 110 ust. 7 i 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2004 r. Nr 64 poz. 593) oraz na podstawie art. 104 i art. 108 k.p.a. Prezydent Miasta R. decyzją z dnia (...) lutego 2007 r. przyznał S.W., dalej skarżącemu:

-

zasiłek celowy na dofinansowanie zakupu żywności w wysokości (...) zł;

zasiłek celowy na dofinansowanie zakupu leków w wysokości (...) zł;

zasiłek celowy na dofinansowanie zakupu środków czystości w wysokości (...) zł.

Organ podniósł, że w budżecie na 2007 rok Ośrodek otrzymał od gminy kwotę (...) zł z przeznaczeniem na zasiłki i pomoc w naturze do wykorzystania w części 1/12 miesięcznie. Z kwoty tej należy zabezpieczyć pomoc na posiłki dla dzieci i dorosłych (...) zł, na sprawienie pogrzebu (...) zł, pozostała kwota (...) zł przeznaczona zostanie na zasiłki celowe dla osób i rodzin. Z analizy ilości spraw prowadzonych w 2006 r. wynika, że przeciętnie w każdym miesiącu do pomocy uprawnionych może być około (...) osób i rodzin, natomiast miesięczna kwota pomocy jaka może być wydatkowana na pomoc w formie zasiłków wynosi (...) zł, - czyli około (...) zł na rodzinę. Ze względu na ograniczone możliwości finansowe Ośrodek nie jest w stanie zaspokajać nawet w stopniu dostatecznym wszystkich zgłaszanych i uzasadnionych potrzeb. Ośrodek kierując się nadrzędną zasadą dobra osób znajdujących się w niedostatku stara się nikogo nie pozbawić pomocy, choć zdaje sobie sprawę, że bardzo często wysokość przyznanego zasiłku jest nieadekwatna do faktycznych potrzeb rodziny. Ośrodek musi jednak uwzględniać własne możliwości finansowe, dlatego też wysokość zasiłku została dostosowana do posiadanych środków.

Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie twierdząc, że przyznana mu kwota jest zbyt niska co w konsekwencji narusza art. 67 i 68 Konstytucji RP.

Decyzją z dnia (...) marca 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ stwierdził, że z ustaleń wywiadu z dnia (...) stycznia 2007 r. wynika, że skarżący zamieszkuje wspólnie z żoną, prowadząc jednak osobne gospodarstwo domowe. Jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, korzystającą z różnych form pomocy świadczonej przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w R. Jak wynika z akt sprawy wysokość osiąganych przez niego dochodów jest niższa od kryterium dochodowego określonego przepisem art. 8 ustawy o pomocy społecznej.

W ocenie Kolegium, z treści przepisu art. 39 ustawy wynika, że pomoc w formie zasiłku celowego ma charakter uznaniowy. Oznacza, to że organ pomocy społecznej samodzielnie ocenia o rodzaju i zakresie takiej pomocy.

Zdaniem Kolegium trafnym było przyznanie przez organ I instancji pomocy w zakresie dofinansowania zakupu: żywności w wysokości (...) zł, leków w wysokości (...) zł i środków czystości w wysokości (...) zł, a tym samym nie naruszył przepisu art. 39 ustawy o pomocy społecznej. Przepis ten bowiem wskazuje na jakie niezbędne potrzeby bytowe może być przeznaczona pomoc celowa. Jednakże ustawodawca przewidział również, że pomoc ta winna mieścić się w możliwościach budżetowych ośrodka. Wskazanie potrzeb nie oznacza, że wszystkie i w pełnej wysokości winny być zaspokojone.

Ponadto organ uznał, że nieuprawnione jest twierdzenie skarżącego, iż świadczona na jego rzecz pomoc musi stanowić równowartość kwoty odpowiadającej kwocie zasiłku przedemerytalnego.

Konsekwencją takiego rozstrzygnięcia było wniesienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi, w której skarżący podniósł, że otrzymany zasiłek celowy nie rekompensuje mu krzywdy powstałej w wyniku nie przyznania mu zasiłku przedemerytalnego, co jest niezgodne z art. 67 i 68 konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi zatem o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, która jest dokonywana w kontekście zgodności z prawem materialnym i procesowym, a nie według kryteriów celowościowych.

Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skarga analizowana stosownie do wymienionych założeń kontroli sądowej decyzji administracyjnych podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna nie naruszają prawa. Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organów, tak gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i prawną jego ocenę w świetle mających zastosowanie przepisów.

Zgodnie z dyspozycją art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U.z 2004 r. Nr 64, poz. 593 ze zm.) zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu, co oznacza, że zasiłek celowy jest formą pomocy pieniężnej przyznawanej na podstawie uznania administracyjnego.

Natomiast art. 2 ust. 1 i 3 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej stanowi, że jest to instytucja mająca na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Osoby ubiegające się o przyznanie im świadczenia z pomocy społecznej muszą liczyć się z tym, że nie każdy ich wniosek i nie w pełnym zakresie zostanie automatycznie uwzględniony, bowiem rodzaj, forma i rozmiar świadczenia muszą być odpowiednie nie tylko do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, ale również do możliwości finansowych organu udzielającego pomocy.

Organy orzekające w omawianej sprawie poddały ocenie wszystkie okoliczności, od jakich uzależnione jest udzielenie pomocy w formie zasiłku celowego. Precyzyjnie wskazały zarówno możliwości finansowe organu (m.in. ilość przeznaczonych na ten cel środków pieniężnych, którymi w danym okresie czasu dysponuje organ, ilość osób zainteresowanych uzyskaniem takiego zasiłku), jak również sytuację osoby ubiegającej się o przyznanie świadczenia oraz zakres korzystania z pomocy społecznej.

Tak więc w ocenie Sądu, organy nie naruszyły granicy uznania administracyjnego w przyznaniu zasiłku celowego określonej w art. 39 ustawy o pomocy społecznej. Należy w tym miejscu wskazać, iż skarżący otrzymuje wsparcie w formie takiego zasiłku celowego, co oznacza, iż nie pozostał on bez wsparcia finansowego udzielonego ze strony organu do tego uprawnionego.

Sąd podzielił stanowisko organu, iż rozpoznając wniosek o przyznanie zasiłku celowego należy mieć na względzie nie tylko interes osoby wnioskującej, lecz także interesy innych osób będących w trudnej sytuacji materialnej, często pozbawionych jakichkolwiek źródeł utrzymania.

W świetle powyższego nie można postawić organom orzekającym zarzutu dowolności w podejmowaniu decyzji. Decyzje wydane zostały w oparciu o obowiązujące przepisy, a o odmowie przyznania świadczenia w pełnym zakresie decydowała zarówno sytuacja życiowa skarżącego, jak również możliwości finansowe ośrodka pomocy społecznej.

Sąd oceniając zaskarżoną decyzję nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu, w tym naruszeń przepisów Konstytucji RP.

Mając powyższe na uwadze Sąd stosownie do art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji, w pkt 2 o kosztach orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a.