Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 13 stycznia 2009 r.
VIII SA/Wa 324/08

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Wroczyński.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. G. o uzupełnienie wyroku z dnia 13 listopada 2008 r. w przedmiocie kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) kwietnia 2008 r., nr (...) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia: uzupełnić wyrok w ten sposób, że w sentencji wyroku z dnia 13 listopada 2008 r. dodać pkt 3 w brzmieniu "zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej kwotę 100 zł (sto) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego".

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 13 listopada 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Wyrok wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącej w dniu 19 grudnia 2008 r. (k. 44).

Pismem z dnia 23 grudnia 2008 r. pełnomocnik skarżącej radca prawny wniósł o uzupełnienie wyroku z dnia 13 listopada 2008 r. poprzez wydanie postanowienia co do kosztów sądowych.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek jest częściowo zasadny.

Zgodnie z art. 157 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

W postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada wynikająca z art. 199 p.p.s.a., że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W art. 209 p.p.s.a. przyjęto unormowanie, że wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200 p.p.s.a.) oraz w orzeczeniu, o którym mowa w artykułach 201, 203 i 204 p.p.s.a. Tak więc w innych przypadkach, Sąd nie rozstrzyga o zwrocie kosztów postępowania, a brak rozstrzygnięcia w tym zakresie nie oznacza, że w orzeczeniu brak jest rozstrzygnięcia, które według przepisów prawa powinno być tam zamieszczone.

Pełnomocnik skarżącej słusznie podniósł, iż skarżąca zawarła w skardze wniosek o zwrot poniesionych kosztów postępowania. Do kosztów tych należał uiszczony na podstawie § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. Nr 221, poz. 2193) wpis sądowy w wysokości 100 zł.

W związku z tym, że wpis ten rzeczywiście został przez stronę poniesiony i strona zawarła wniosek o zwrot kosztów sądowych, zaś skarga została przez Sąd uwzględniona, należało przedmiotowy wniosek uwzględnić i na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzić od organu na rzecz skarżącej kwotę 100 zł (sto) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W pozostałym zakresie wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Pełnomocnik skarżącej, ustanowiony w dniu 10 listopada 2008 r., obecny na rozprawie przed Sądem w dniu 13 listopada 2008 r. nie składał wniosku o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Uczynił to dopiero przy piśmie z dnia 23 grudnia 2008 r. po doręczeniu wyroku z uzasadnieniem.

Stosownie do przepisu art. 210 § 1 p.p.s.a. strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Strona zawarła w skardze wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, jednakże w momencie złożenia skargi nie miała ustanowionego pełnomocnika.

W związku z powyższym na podstawie art. 157 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.