Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2723283

Wyrok
Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodzi
z dnia 4 września 2019 r.
VIII C 2854/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SR Anna Bielecka-Gąszcz.

Sentencja

Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi VIII Wydział Cywilny po rozpoznaniu w dniu 4 września 2019 r. w Łodzi na rozprawie sprawy z powództwa A. Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Wierzytelności z siedzibą w W. przeciwko T. J. (1) o zapłatę 16.415,43 zł oddala powództwo.

Uzasadnienie faktyczne

W dniu 5 grudnia 2018 r. powód A. Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności z siedzibą w W. wytoczył przeciwko pozwanemu T. J. (2) powództwo o zapłatę kwoty 16.415,43 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, a także wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu podniósł, że roszczenie wynika z umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych zawartej przez pozwanego z (...) S.A., przy czym na wartość przedmiotu sporu składają się należności wynikające z wystawionych przez pierwotnego wierzyciela dokumentów księgowych wraz z odsetkami za opóźnienie. Pozwany nie wywiązał się z przyjętego na siebie zobowiązania, co dało podstawę do wystawienia przez operatora not obciążeniowych. Powód wskazał ponadto, że dochodzone roszczenie stało się wymagalne w dniu 30 maja 2014 r., a także, iż nabył wierzytelność względem pozwanego na mocy umowy cesji. (pozew k. 4-5v.)

Na rozprawie w dniu 4 września 2019 r. pełnomocnik powoda nie stawił się - został prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy. Pozwany nie stawił się na termin rozprawy, pomimo prawidłowego wezwania, nie żądał przeprowadzenia rozprawy w swej nieobecności, nie złożył w sprawie żadnych wyjaśnień, w tym odpowiedzi na pozew. W związku z powyższym Sąd wydał wyrok zaoczny. (protokół do wyroku zaocznego k. 36)

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 16 grudnia 2014 powód zawarł z (...) Sp. z o.o. S.K.A. w W. umowę sprzedaży wierzytelności, której przedmiotem były niesporne i wymagalne wierzytelności pieniężne określone w załączniku nr 1. W treści umowy cedent oświadczył, że informacje podane w załączniku nr 1 zostały podane z dochowaniem należytej staranności co do odzwierciedlenia stanu faktycznego, który został przekazany przez O.

W wyciągu z elektronicznego załącznika do umowy przelewu wierzytelności z dnia 16 grudnia 2014 r. zadłużenie pozwanego zostało określone na kwotę 15.784,33 zł, a jego wymagalność na dzień 30 maja 2014 r. (wyciąg k. 9, umowa sprzedaży wierzytelności k. 11-11v., oświadczenie o zapłacie ceny k. 11v., okoliczności bezsporne)

W wyciągu z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego nr (...) z dnia 7 listopada 2018 r. powód oświadczył, że (...) Sp. z o.o. S.K.A. nabył na podstawie umowy przelewu wierzytelności z dnia 17 października 2014 r. od (...) S.A. pakiet wierzytelności wynikających ze świadczenia usług telekomunikacyjnych. (...) Sp. z o.o. S.K.A. zbył w dniu 16 grudnia 2014 r. na rzecz (...) nabyte wierzytelności, w tym wierzytelność względem dłużnika T. J. (2). Ponadto powód wskazał, iż zadłużenie pozwanego wynosi według stanu na dzień wystawienia wyciągu 16.415,43 zł. (wyciąg z ksiąg rachunkowych k. 6)

Pozwany do dnia wyrokowania nie uregulował wskazanego zadłużenia, dochodzonego przedmiotowym powództwem. (okoliczność bezsporna)

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił bądź jako bezsporny, bądź w oparciu o dowody z powołanych dokumentów, których prawdziwości ani rzetelności sporządzenia nie kwestionowała żadna ze stron procesu.

Uzasadnienie prawne

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Powództwo nie było zasadne i nie zasługiwało na uwzględnienie, z uwagi na przedawnienie dochodzonych roszczeń.

Z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w ustawie, roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu (art. 117 § 1 k.c.). Zgodnie z art. 117 § 2 k.c., po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba, że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia. Należy jednocześnie zaznaczyć, iż od wejścia w życie ustawy nowelizującej Kodeks cywilny (ustawa z dnia 28 lipca 1990 r. o zmianie ustawy Kodeks cywilny, Dz. U. Nr 55, poz. 321) do dnia 9 lipca 2018 r. (do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 13 kwietnia 2018 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2018 r. poz. 1104), Sąd badał zarzut przedawnienia tylko wówczas, jeżeli został zgłoszony przez stronę. Od dnia 9 lipca 2018 r. wszedł w życie przepis art. 117 § 21 k.c., zgodnie z którym, po upływie terminu przedawnienia nie można domagać się zaspokojenia roszczenia przysługującego przeciwko konsumentowi. Powyższe oznacza konieczność brania przez Sąd pod uwagę z urzędu przedawnienia roszczenia przy orzekaniu od dnia 9 lipca 2018 r.

Roszczenie dochodzone niniejszym powództwem bez wątpienia jest roszczeniem majątkowym przysługującym przeciwko konsumentowi, a zgodnie z zasadą ogólną z upływem trzech lat przedawniają się roszczenia - jak w przedmiotowej sprawie - związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, jako że pierwotny wierzyciel takową działalność niewątpliwie prowadził (art. 118 k.c.). Początkiem biegu terminu przedawnienia jest chwila wymagalności roszczenia. Jak wynika z oświadczenia powoda złożonego w treści pozwu oraz adnotacji poczynionej na wyciągu z elektronicznego załącznika do umowy przelewu wierzytelności, roszczenie dochodzone przedmiotowym powództwem stało się wymagalne w dniu 30 maja 2014 r., a zatem w dacie wytoczenia powództwa (5 grudnia 2018 r.) niewątpliwie było już przedawnione.

W świetle przepisów regulujących przerwanie i zawieszenie biegu terminu przedawnienia, stwierdzić należy, że w okresie 3 lat od momentu rozpoczęcia biegu terminu przedawnienia, nie doszło do przerwania ani zawieszenia tego terminu w stosunku do wierzyciela - powód nie wykazał, aby takie przerwanie lub zawieszenie miało miejsce. W przedmiotowej sprawie, powód nie wykazał także, aby pozwany zrzekł się korzystania z zarzutu przedawnienia. Nie sposób również uznać by względy słuszności wymagały nieuwzględnienia w przedmiotowej sprawie upływu terminu przedawnienia, zgodnie z art. 1171 § 1 i 2 k.c. W sprawie nie stwierdzono by zachodziły jakiekolwiek wyjątkowe okoliczności, które spowodowały niedochodzenie roszczenia przez uprawnionego, w tym nie stwierdzono by miał na to jakikolwiek wpływ sam zobowiązany.

W świetle powyższych rozważań jedynie na marginesie zauważenia wymaga, że powód w żaden sposób nie udowodnił, że przysługuje mu wierzytelność w stosunku do pozwanego T. J. (2) wynikająca z zawartej przez pozwanego umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych w wysokości dochodzonej przedmiotowym powództwem. Powód nie wykazał, że skutecznie nabył wierzytelność względem pozwanego od (...) wobec nie wykazania, że podmiot ten wcześniej nabył wierzytelność od (...) S.A. Strona powodowa nie złożyła pierwotnej umowy cesji zawartej przez O. Polska z (...), nie załączyła również oświadczenia pierwotnego wierzyciela o dokonaniu przelewu z umowy pożyczki na rzecz (...). Zaznaczenia wymaga, że do akt sprawy nie tylko nie została złożona umowa cesji zawarta rzekomo pomiędzy O. Polska a (...), ale także załącznik do takiej umowy, który identyfikowałby wierzytelności objęte jej treścią. Nawet zatem gdyby hipotetycznie założyć, że umowa cesji, o której mowa wyżej, została zawarta i tak brak byłoby podstaw do przyjęcia, iż obejmowała ona wierzytelność wynikającą z umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych zawartej przez pozwanego. Wskazać wreszcie należy, że w myśl postanowień umowy sprzedaży wierzytelności z dnia 16 grudnia 2014 r., cedowane wierzytelności miały zostać oznaczone w załączniku nr 1, który nie został złożony do akt sprawy. Powód poprzestał na załączeniu wyciągu z elektronicznego załącznika do umowy przelewu wierzytelności, o którym brak jest mowy w umowie cesji, który to wyciąg, nie został przy tym opatrzony podpisem osoby go sporządzającej.

Na koniec podnieść należy, że strona powodowa nie udowodniła również samego żądania pozwu, do akt sprawy nie został bowiem złożony żaden dokument, który potwierdzałby fakt zawarcia przez pozwanego przedmiotowej umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, zaś nawet w uzasadnieniu pozwu brak jest jakichkolwiek danych i twierdzeń faktycznych, co do sposobu wyliczenia dochodzonego zadłużenia, tak w zakresie kapitału, jak i odsetek. Powód nie wskazał nawet dat i kwot, od których odsetki te wyliczono, tym samym brak jest możliwości jakiejkolwiek weryfikacji prawidłowości wyliczenia. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że powołanie dowodów na wykazanie zasadności roszczenia, zarówno w aspekcie "czy się należy", jak i aspekcie "ile się należy", obciążało powoda już w pozwie. Powód powinien był w pozwie nie tylko jasno wykazać czego się domaga, ale też powołać dowody na wykazanie zasadności swojego żądania. Poza sporem bowiem pozostaje, że zawsze zachodzi obiektywna potrzeba powołania w pozwie dowodów na wykazanie zasadności swoich roszczeń w zakresie żądanej ochrony prawnej.

Mając powyższe na uwadze Sąd wydając w sprawie wyrok zaoczny, oddalił powództwo w całości.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów powszechnych.