Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2556814

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 20 czerwca 2018 r.
VII SO/Wa 35/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z. S. o wstrzymanie wykonania postanowienia (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z (...) marca 2018 r. nr (...) oraz postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...) z (...) stycznia 2018 r. nr (...) w przedmiocie nałożenia obowiązku dostarczenia oceny technicznej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania postanowienia (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z (...) marca 2018 r. nr (...) oraz postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...) z (...) stycznia 2018 r. nr (...)

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z 18 kwietnia 2018 r., które wpłynęło do Sądu w dniu 23 kwietnia 2018 r., Z. S. reprezentowana przez adwokata złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z (...) marca 2018 r. nr (...) oraz postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...) z (...) stycznia 2018 r. nr (...) w przedmiocie nałożenia obowiązku dostarczenia oceny technicznej określającej prawidłowość robót budowalnych wykonanych w lokalu nr (...) w budynku przy ul. (...) w (...).

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w przypadku przystąpienia przez PINB do realizacji wykonania zastępczego w trybie art. 81c ust. 4 ustawy Prawo budowlane istnieje niebezpieczeństwo (pewność) spowodowania trudnych (niemożliwych) do odwrócenia skutków - dalsze postępowanie w niniejszej sprawie będzie bezprzedmiotowe jeżeli przed rozpoznaniem skargi skarżąca dostarczy organowi ocenę techniczną lub jeśli organ zleci jej wykonanie innemu podmiotowi. Ponadto skarżąca będzie wtedy zmuszona do poniesienia kosztów oceny wykonanej na zlecenie organu, mimo iż złożyła skargę do Sądu i oczekuje na rozprawę.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest to, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie decyzji pod warunkiem zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy, a mianowicie jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, co stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy, jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z określonych powyżej przesłanek. Ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wprowadzona w § 3 cyt. przepisu, stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu (wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności). Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie, tj. w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Ciężar udowodnienia lub choćby uprawdopodobnienia, że zachodzą przesłanki do zastosowania w danej sprawie ochrony tymczasowej spoczywa na stronie wnioskującej. Zadaniem strony wnioskującej jest zatem wykazanie i należyte uzasadnienie zaistniałych przesłanek wstrzymania. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004).

Powodzenie wniosku uzależnione jest zatem od inicjatywy samej strony, która w uzasadnieniu wniosku winna wskazać argumentację, że wykonanie zaskarżonego aktu, spowoduje sytuacje opisane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przy tym nie wystarczające jest formułowanie ogólnikowych twierdzeń (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2014 r., sygn. akt I FZ 332/14, LEX nr 1503379), ale staranne zobrazowanie opisanej we wniosku sytuacji, w tym szczególnie rzetelne określenie rozmiaru ewentualnej szkody oraz jej wpływu na sytuację ekonomiczną strony. Zatem uzasadnienie takiego wniosku powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. - znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13; CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Złożony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu skarżąca nie wykazała okoliczności, które stanowiłyby uprawdopodobnienie istnienia przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia.

Należy podkreślić, że każde orzeczenie zobowiązujące do wykonania jakiejś czynności - w niniejszej sprawie zobowiązujące do dostarczenia oceny technicznej - oznacza wydatkowanie środków finansowych, a w konsekwencji pociąga za sobą dolegliwość, rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Jednakże nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 28 marca 2013 r., sygn. akt II FZ 171/13, LEX nr 1299429). Sąd stwierdza, że strona skarżąca nie wykazała w przekonujący sposób, że wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub narazi ją na wyrządzenie znacznej szkody. Przede wszystkim nie uprawdopodobniła wystąpienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Poza wskazaniem, iż wykonanie postanowienia spowoduje poniesienie niemałych nakładów na ocenę lub wykonanie tej oceny przez organ na koszt skarżącej - nie skonkretyzowano w żaden sposób wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przede wszystkim nie wskazano jakie przełożenie miałyby te koszty na sytuację finansową strony skarżącej. Należy podkreślić, że koszty wykonania postanowienia nie przesądzają automatycznie o znacznej szkodzie lub trudnych do odwrócenia skutkach, a argument taki musi być rozpatrywany przez pryzmat podmiotu, na który obowiązek został nałożony i jego możliwości płatniczych. Wobec tego, że strona skarżąca nie podała nawet w przybliżeniu danych w tym względzie nie mogły być one rozważane.

Pamiętać przy tym należy, że przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie można utożsamiać z oceną legalności wydanego postanowienia. Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd. Z powyższego wynika, że sąd wyłącznie bada zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przede wszystkim w oparciu o okoliczności wskazane we wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2012 r. o sygn. akt II OSK 590/12, LEX nr 1248471).

Reasumując, należało stwierdzić, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.