Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 695242

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 20 lipca 2010 r.
VII SA/Wa 762/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska.

Sędziowie WSA: Ewa Machlejd (spr.), Elżbieta Zielińska-Śpiewak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2010 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) znak (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę skargę oddala

Uzasadnienie faktyczne

Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) znak: (...), na podstawie art. 104, art. 156 § 1, art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zbadania legalności decyzji Starosty (...) Nr (...) z dnia (...) (znak:(...)), zmienionej decyzją Nr (...) z dnia (...) (znak:(...)), zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej B. i A. S. pozwolenia dla inwestycji polegającej na zmianie przeznaczenia budynku magazynu artykułów spawalniczych i przebudowie budynku byłej garbarni na budynek odnowy biologicznej - siłowni oraz na sklep artykułów przemysłowych na terenie położonym w P. przy ul. (...) oznaczonym w ewidencji gruntów jako działki nr (...), (...) (obręb P.) odmówił stwierdzenia jej nieważności.

W uzasadnieniu organ wskazał, że na wniosek inwestorów Starosta P. decyzją Nr (...) z (...), na podstawie m.in. art. 36a Prawa budowlanego (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zatwierdził zamienny projekt budowlany i zmienił pozwolenie na budowę z (...). Na skutek zmiany badana decyzja udzielała pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na zmianie przeznaczenia budynku magazynu artykułów spawalniczych i przebudowie budynku byłej garbarni na budynek odnowy biologicznej - siłowni oraz na sklep artykułów przemysłowych.

Wskutek pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia (...) o zbadanie prawidłowości decyzji Starosty P. z dnia (...) zmienionej decyzją z (...) Wojewoda (...) wszczął postępowanie w trybie art. 156 § 1 k.p.a. i decyzją z dnia (...) stwierdził nieważność ww. decyzji z (...). Organ wskazał, że eliminacja z obrotu prawnego decyzji o zmianie pozwolenia na budowę na podstawie art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego powoduje, że ponownie obowiązuje pierwotna decyzja o pozwoleniu na budowę z (...).

Wojewoda (...) analizując decyzję Starosty P. z dnia (...) pod kątem jej zgodności z prawem stwierdził, że obowiązujący w dacie jej wydania § 12 ust. 3 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dopuszczał sytuowanie ściany budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 ww. Rozporządzenia w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli nie było możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, tj. nie mniejszej niż 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy, ze względu na rozmiary działki co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Dodał, iż na chwilę obecną ww. Rozporządzenie dopuszcza sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. W świetle powyższego oraz z uwagi na fakt, iż projektowany obiekt należy do zabudowy śródmiejskiej, która jest zlokalizowana w miejscu rozebranego na podstawie decyzji Starosty P. z dnia (...) budynku gospodarczego oraz stanowi przedłużenie istniejącego już na przedmiotowej działce budynku magazynowo - produkcyjnego (tzw. garbarni) organ stwierdził, iż usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działek jest zgodne z ww. przepisami.

Organ podniósł, że także zarzut niezgodności zatwierdzonego decyzją projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest bezpodstawny, gdyż § 68 ust. 2 planu dopuszcza na tym terenie usługi podstawowe i ponad lokalne, publiczne i komercyjne oraz gastronomii, rzemiosła usługowego itp. o charakterze detalicznym, a badana decyzja dotyczy budynku magazynu artykułów spawalniczych. W ocenie organu, takie przeznaczenie obiektu dopuszczają zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Odnosząc się do kwestii zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych organ wskazał, że wprawdzie w projekcie zagospodarowania działki przewidziano jedynie pięć miejsc parkingowych podczas gdy powinno być ich sześć, to jednak § 24 ust. 3 planu ustala dla terenów inwestycyjnych lokalizację miejsc postojowych na parkingach ogólnodostępnych i ulicach jednokierunkowych jako uzupełnienie brakujących na działkach własnych miejsc parkingowych. Ze względu na fakt, że działka nr (...) od południa graniczy z projektowaną ulicą lokalną, na której z uwagi na małe rozmiary działki, można zlokalizować brakujące jedno miejsce parkingowe organ uznał, że warunki dotyczące zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych zostały spełnione.

Organ dodał, że wprawdzie w projekcie brak jest odpowiednich pieczątek potwierdzających pozytywne zaopiniowanie projektu przez konserwatora zabytków, jednak z uwagi na uzyskanie przez inwestora w dniu 20 lutego 2007 r. pozwolenia na prowadzenie przedmiotowych robót budowlanych wydanego przez (...) Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków ((...)) uznał, że wydanie takiego pozwolenia musiało zostać poprzedzone analizą projektu budowlanego obejmującego planowaną inwestycję.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł S. B. reprezentowany przez pełnomocnika J. K. wnosząc o jej uchylenie.

Skarżący podniósł, że w czasie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z (...) (tj. w (...)) nie było w obrocie prawnym decyzji której dotyczyło wszczęte postępowanie. Podkreślił, że decyzja z (...) zmieniła decyzję z (...) formułując tym samym jedną decyzję o pozwoleniu na budowę w brzmieniu nadanym przez decyzję z (...). Skarżący dodał, że eliminacja decyzji o zmianie pozwolenia na budowę na podstawie art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego powoduje, że ponownie obowiązuje pierwotna decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia (...) co oznacza, że ewentualne postępowanie nieważnościowe w sprawie decyzji pierwotnej mogło się toczyć, ale dopiero po wyeliminowaniu decyzji wtórnej, ale nigdy nie równolegle.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu ww. odwołania decyzją z dnia (...) znak: (...) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Wojewody (...) z dnia (...).

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wskazał, że przeprowadzone postępowanie odwoławcze wykazało, że decyzja Starosty P. z dnia (...), została wydana zgodnie z prawem i jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego śródmieścia miasta P., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w P. z dnia (...), nr (...). Porównując bowiem warunki miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z projektem budowlanym organ stwierdził, że zapis planu dopuszczający funkcje usługowe o charakterze podstawowym i ponadlokalnym, publiczne i konsumpcyjne o charakterze nieuciążliwym nie został naruszony. Ponadto, analiza dokumentacji projektowej wykazuje, że sporny budynek nie narusza postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co do wysokości (do 2 kondygnacji, nie więcej niż 8,00 od poziomu terenu - § 68 ust. 3 pkt 17 - przekrój A-A, B-B) oraz lokalizacji usług (§ 68 ust. 3 pkt 4). Zgodnie z § 68 ust. 3 pkt 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, inwestor uzyskał także pozwolenie Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków z dnia (...), Nr (...), znak:(...).

Organ zaznaczył, że analiza projektu budowlanego potwierdza zgodność spornej inwestycji z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690, z późn. zm.), a sam projekt zatwierdzony kwestionowaną decyzją wykonany jest zgodnie z obowiązującymi przepisami i posiada niezbędne uzgodnienia.

Dodatkowo organ wskazał, że inwestor spełnił pozostałe wymogi stawiane przez ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.), niezbędne dla uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, tj. złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane, projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane. Tym samym, zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, Starosta P. nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Odnosząc się do zarzutu odwołania, dotyczącego braku możliwości równoległego prowadzenia postępowania nadzorczego, w stosunku do decyzji o pozwoleniu na budowę oraz decyzji ją zmieniającej, organ stwierdził, że wydanie rozstrzygnięcia w stosunku do pierwotnej decyzji winno być ostateczne w dacie wydania weryfikowanej decyzji. Niemniej, w ocenie organu odwoławczego w ramach uprawnień kontrolnych, podlega materiał dowodowy z uwzględnieniem stanu faktycznego istniejącego w czasie wydania decyzji przez organ I instancji, jak i zmian stanu faktycznego, jakie zaistniały pomiędzy wydaniem decyzji przez organ I instancji, a wydaniem decyzji w postępowaniu odwoławczym. Tym samym powyższy zarzut nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w chwili obecnej decyzja Wojewody (...) z dnia (...), ma charakter ostateczny.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł S.B. reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego G. D.

Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi przez organ w trybie autokontroli poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie nowej decyzji w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylającej decyzję Wojewody (...) z dnia (...), lub uchylenie bądź stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i decyzji Wojewody (...) z dnia (...) oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania w kwocie 937 zł.

Skarżący wskazał na naruszenie prawa, a w szczególności art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego zastosowanie, art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. przez jego niezastosowanie, art. 7 i 80 k.p.a. przez błędną ocenę stanu faktycznego, art. 7-9 k.p.a. przez ich niezastosowanie, art. 61 § 4 k.p.a. przez jego niezastosowanie, art. 107 § 3 k.p.a. przez jego niepełne zastosowanie.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zw. dalej p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem.

Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję Wojewody (...) z dnia (...), którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Starosty P. z dnia (...) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej B. i A. S. pozwolenia dla inwestycji polegającej na zmianie przeznaczenia budynku magazynu artykułów spawalniczych i przebudowie budynku byłej garbarni na budynek odnowy biologicznej - siłowni oraz na sklep artykułów przemysłowych na terenie położonym w P. przy ul. (...), która została zmieniona decyzją Starosty P. z dnia (...).

Na wstępie podkreślić należy, że badane decyzje zostały wydane w postępowaniu nieważnościowym, które jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego. Postępowanie to nie polega bowiem na ponownym prowadzeniu postępowania dowodowego, badaniu przyczyn i przesłanek podjęcia przez organ rozstrzygnięcia w postępowaniu zwykłym, lecz ogranicza się jedynie do zbadania, czy kontrolowane rozstrzygnięcie nie jest dotknięte którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a.

Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowiskiem, naruszenie prawa ma charakter rażący, gdy rozstrzygnięcie zwarte w decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa poprzez proste ich zestawienie. Rażącym naruszeniem prawa jest tylko takie uchybienie, w wyniku którego powstają skutki społeczne niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności (por. wyrok WSA z dnia 21 grudnia 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 706/05, LEX nr 196278).

Poruszając się w zakreślonych wyżej granicach Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego oraz Wojewoda (...) przeprowadzili kontrolę wydanej w postępowaniu zwykłym decyzji i prawidłowo ocenili, że żadna z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. nie występuje.

Z akt sprawy wynika, że decyzja Starosty P. z dnia (...) zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę została wydana zgodnie z prawem.

W tym miejscu wskazać trzeba, że zgodnie z brzmieniem art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, obowiązującej w dacie wydania badanej decyzji, przed wydaniem pozwolenia na budowę właściwy organ zobligowany jest do sprawdzenia:

1)

zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

2)

zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3)

kompletności projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4)

wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Oba organy prawidłowo przeprowadziły kontrolę decyzji Starosty P. z dnia (...) pod kątem jej zgodności z prawem i ewentualnego występowania wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Z przeprowadzonego przez organy postępowania wynika, że decyzja Starosty P. z dnia (...) jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego śródmieścia miasta P., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w P. z dnia (...) nr (...). Jak wynika z akt sprawy, zamierzenie inwestycyjne zaprojektowane zostało na obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem (...) i (...) (pismo Urzędu Miasta i Gminy w P. z dnia 1 lutego 2006 r., znak: AU-7324/23/06). Szczegółowe warunki zabudowy dla powyższego obszaru określał § 68 miejscowego planu zagospodarowania terenu, dopuszczając funkcje usługowe o charakterze podstawowym i ponadlokalnym, publiczne i konsumpcyjne o charakterze nieuciążliwym (§ 68 ust. 5).

Organy dokonały także analizy dokumentacji projektowej w zakresie zgodności usytuowania budynku z § 12 ust. 3 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie obowiązującego w dacie wydania decyzji.

Stosownie do treści § 12 ust. 1 pkt 2 ww. Rozporządzenia sytuowanie ściany budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, tj. od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli nie jest możliwe zachowanie ww. odległości, ze względu na rozmiary działki co miało miejsce w przedmiotowej sprawie.

Zaznaczyć należy, że organy dokonując oceny zgodności przedmiotowego budynku z przepisami ww. Rozporządzenia obowiązującego na dzień wydania decyzji uwzględniły także okoliczność, że na chwilę wydawania decyzji zarówno przez Wojewodę (...) jak i Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego § 12 ust. 3 pkt 1 ww. Rozporządzenia dopuszczał sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlana na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. Szerokość zaś działki nr (...), na której ma zostać wykonana przedmiotowa inwestycja wynosi 15,50 m.

Słusznie zatem organy stwierdziły, że zarówno usytuowanie projektowanego obiektu bezpośrednio przy granicy działek jak i jego przeznaczenie jest zgodne z przepisami oraz zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Ponadto, jak słusznie zauważył organ pomimo tego, że w projekcie budowlanym przewidziano jedynie pięć miejsc parkingowych to jednak miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta P. przewiduje dla terenów inwestycyjnych lokalizację miejsc postojowych na parkingach ogólnodostępnych i ulicach jednokierunkowych jako uzupełnienie brakujących na działkach własnych miejsc parkingowych. Z planu działki wynika natomiast, że działka nr (...) od południa graniczy z projektowaną ulicą lokalną na której z uwagi na małe rozmiary działki można zlokalizować brakujące jedno miejsce parkingowe.

Organy sprawdziły także, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień. W wyniku dokonanych ustaleń stwierdzono, że zatwierdzony projekt budowlany, a zwłaszcza rysunki elewacji budynku winny być pozytywnie zaopiniowane przez wojewódzkiego konserwatora zabytków ze względu na położenie działki na terenie wpisanym do rejestru zabytków. Organ zaznaczył jednak, że wprawdzie brak jest odpowiednich pieczątek w zatwierdzonym decyzją projekcie budowlanym jednak inwestor zgodnie z art. 39 ust. 1 Prawa budowlanego w dniu (...) uzyskał pozwolenie na prowadzenie przedmiotowych robót budowlanych (...) Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków ((...)), a wydanie takiego pozwolenia musiało zostać poprzedzone analizą projektu budowlanego obejmującego planowaną inwestycję.

Dodatkowo organ wskazał, że inwestor spełnił także pozostałe wymogi stawiane przez ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.), niezbędne dla uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, tj. złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane, projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane. Tym samym, zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, Starosta P. nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Wskazać należy, iż organy administracji obu instancji dokonały prawidłowej oceny zgodności projektu budowlanego i decyzji o pozwoleniu na budowę w kontekście powołanego przepisu art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Wszystkie opisane uprzednio warunki inwestor spełnił. Organ ocenił, że wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę jest kompletny, gdyż zawiera wszystkie niezbędne uzgodnienia, zaświadczenia i oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a projekt budowlany został przygotowany przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia. Umiejscowienie planowanego budynku wraz z infrastrukturą i przyłączami jest zgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i szczegółowymi przepisami w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Wobec ustaleń, że decyzja Starosty P. z dnia (...) nie narusza przepisów prawa, a w szczególności art. 156 § 1 k.p.a. organy prawidłowo uznały, że brak jest podstaw do stwierdzenia jej nieważności.

Odnosząc się zaś do zarzutu dotyczącego braku możliwości równoległego prowadzenia postępowania nadzorczego, w stosunku do decyzji o pozwoleniu na budowę oraz decyzji ją zmieniającej, stwierdzić należy, że jest to uchybienie postępowania nie mające wpływu na wynik postępowania, gdyż w chwili wydawania przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji z dnia (...) decyzja Wojewody (...) z dnia (...), znak: (...) miała charakter ostateczny.

W kwestii zarzutu skarżącego dotyczącego zawiadomienia przez organ o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji uznać należy, iż istotnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji błędnie wskazał jako datę wszczęcia postępowania nieważnościowego zawiadomienie Wojewody (...) z dnia (...), gdyż istotnie Wojewoda (...) poinformował o wszczęciu postępowania pismem z dnia (...). Powyższe uchybienie organu pozostaje jednak bez wpływu na przeprowadzone postępowanie i wydaną przez organ decyzję. Ze znajdujących się w aktach administracyjnych zwrotnych potwierdzeń odbioru wynika natomiast, że skarżący został zawiadomiony o wszczęciu postępowania w dniu (...) jak również otrzymał zawiadomienie z dnia (...) dotyczące zwłoki w załatwieniu sprawy i wyznaczeniu nowego terminu jej załatwienia, a zatem zarzuty skarżącego w tym względzie nie mogły zostać uwzględnione.

Zasadne ustalenia organów powodują zatem, że rozpoznana skarga nie podważyła ani legalności ani słuszności wydanych orzeczeń.

W tym stanie rzeczy, skoro podniesione we wniesionej skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.