VII SA/Wa 462/20 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3116358

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2020 r. VII SA/Wa 462/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Cieśla.

Sędziowie WSA: Marta Kołtun-Kulik (spr.), Tomasz Stawecki.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 listopada 2020 r. sprawy ze skargi M. R.-O. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) stycznia 2020 r. nr (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z (...) stycznia 2020 r., nr (...), Wojewoda (...) (dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy") - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186; dalej: "p.b."), po rozpatrzeniu odwołania M. R.-O. (dalej: "skarżąca") od decyzji Starosty (...) (dalej: "Starosta", "organ I instancji") z (...) sierpnia 2019 r., nr (...), w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

W wyniku wniosku A. T. (dalej: "inwestor"), Starosta decyzją z (...) sierpnia 2019 r., nr (...), zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, na działce nr ew. (...), obręb (...),(...), gm. (...).

Odwołanie od ww. decyzji w ustawowym terminie, wniosła skarżąca.

W uzasadnieniu ww. decyzji z (...) stycznia 2020 r. Wojewoda przywołał art. 28 ust. 1, art. 3 pkt 12, art. 32 ust. 4, art. 35 ust. 1 i art. 35 ust. 3 p.b. Wskazał, że organ I postanowieniem z (...) maja 2019 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji projektowej. Ponadto, na etapie postępowania odwoławczego, postanowieniem z (...) października 2019 r., nr (...), Wojewoda zlecił Staroście przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Pismem z 11 grudnia 2019 r. organ I instancji przekazał uzupełnioną dokumentację projektową. Nieprawidłowości zostały uzupełnione poprzez: doprowadzenie do zgodności opisywanych przyłączy do tych przedstawionych w projekcie zagospodarowania terenu, zawarto informację o realizacji zjazdu w ramach odrębnego opracowania, oznaczono na części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu ukształtowanie zieleni z oznaczeniem istniejącego zadrzewienia podlegającego adaptacji lub likwidacji, oznaczono układ projektowanej zieleni wysokiej i niskiej, wszystkie poprawki zostały zautoryzowane, dołączono aktualne oświadczenie o którym mowa w art. 20 ust. 3 p.b.

Wojewoda zaznaczył, że na terenie inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy (...) przyjęty uchwałą Rady Gminy (...) z dnia (...) grudnia 2003 r., nr (...) (Dz. Urz. Woj. (...) Nr (...) poz. (...)), zgodnie z którym działka inwestycyjna nr ew. (...) leży w granicach jednostki planistycznej oznaczonej w części symbolem MR/MN - tereny zabudowy zagrodowo-mieszkaniowej, w części symbolem R - tereny rolne. Podniósł, że dla terenu zabudowy zagrodowo-mieszkaniowej, oznaczonego w planie MR/MN ustala się podstawowe przeznaczenie na zabudowę zagrodową z dopuszczeniem uzupełnień zabudową mieszkaniową jednorodzinną (§ 26 ust. 1 ww. planu). Wskazał, że zgodnie z § 26 ust. 3 pkt 1 ww. planu, dla zabudowy mieszkaniowej MN ustala się zasady zagospodarowania jak w § 25 ust. 3 pkt 1-15 planu. Dla terenów oznaczonych symbolem MN ustala się typ zabudowy jednorodzinnej w formie budynków wolnostojących i/lub bliźniaczych (§ 25 ust. 3 pkt 2 planu). Powierzchnia biologicznie czynna działki nie powinna być mniejsza niż 70% (§ 25 ust. 3 pkt 3 planu). Nieprzekraczalna wysokość zabudowy powinna wynosić 2 kondygnacje naziemne plus poddasze użytkowe (z możliwością podpiwniczenia o wysokości do 1,5 m nad poziom terenu), ustala się dachy o spadku 20° - 60°, wysokość kalenicy ok. 11 m w budynkach o wysokości 2 kondygnacji naziemnych z poddaszem użytkowym (§ 25 ust. 3 pkt 4 planu). Nieprzekraczalne linie zabudowy 5 m od linii rozgraniczających ulic (z zastrzeżeniem pkt 8) oraz nieprzekraczalne linie zabudowy wyznaczone na rysunku planu (§ 25 ust. 3 pkt 7 planu). Dla dróg powiatowych odległość linii zabudowy od krawędzi jezdni powinna być nie mniejsza niż: 8 m na terenie zabudowy, 20 m poza terenem zabudowy, dla drogi krajowej nieprzekraczalna odległość linii zabudowy 20 m od linii rozgraniczających drogi, a dla drogi wojewódzkiej 20 m od krawędzi jezdni (przy uzupełnieniach istniejącej zabudowy dopuszcza się zbliżenie linii zabudowy, ale nie bliżej niż 8 m od krawędzi jezdni) - § 25 ust. 3 pkt 8 planu. Architektura budynków powinna harmonizować z otoczeniem i krajobrazem, zaleca się ujednolicenie formy i detalu architektonicznego w poszczególnych realizowanych całościowo zespołach zabudowy (§ 25 ust. 3 pkt 10 planu).

Organ odwoławczy wskazał, że sporna inwestycja obejmuje budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolnostojącego, parterowego z poddaszem użytkowym i wysokości 8,31 m, bez podpiwniczenia. Budynek zaprojektowano w technologii murowanej i żelbetowej z drewnianą konstrukcją więźby dachowej, z dachem dwuspadowym o kącie nachylenia połaci dachowej 40°. Powierzchnia biologicznie czynna działki wynosi 85,56%. Budynek jest usytuowany zgodnie z nieprzekraczalną linią zabudowy wyznaczoną w ww. planie.

Po analizie zgromadzonego materiału dowodowego Wojewoda stwierdził, że sporna inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego.

Dalej wyjaśnił, że zgodnie z § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065), w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w § 12 ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej. Szerokość działki inwestycyjnej nr ew. (...) wynosi 12,68 m.

W ocenie Wojewody projektowany budynek mieszkalny spełnia także przepisy dotyczące bezpieczeństwa pożarowego § 272 ust. 3 ww. rozporządzenia. Zgodnie z § 272 ust. 3 rozporządzenia: "Budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4 i 5." Projektowany budynek posiada zaprojektowaną ścianę oddzielenia pożarowego o klasie odporności ogniowej REI60, od strony graniczącej bezpośrednio z działką sąsiednią.

Jednocześnie Wojewoda wyjaśnił, że decyzją z (...) maja 2019 r., nr (...), Starosta - na wniosek inwestora - zezwolił na trwałe wyłączenie z produkcji rolniczej gruntów rolnych o powierzchni 300,50 m2 (w tym: pod częścią budynku - 117,25 m2, pod częścią utwardzoną - 25,50 m2, pod tereny zielone - pow. 157,75 m2), sklasyfikowanych jako grunty orne klasy IlIa i Ilb, typ gleby AB, (gleby bielicowe i pseudobielicowe oraz brunatne właściwe), wytworzone z gleb pochodzenia mineralnego, stanowiących część powierzchni z działki o powierzchni całkowitej 0,1132 ha oznaczonej nr ew. (...) położonej w obrębie (...), gm. (...), przeznaczonej w części pod zabudowę zagrodowo-mieszkaniową jednorodzinną, w pozostałej części pod tereny rolne, na której planuje się budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego.

Biorąc pod uwagę warunki techniczne, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz analizę obszaru oddziaływania projektowanego obiektu, organ odwoławczy stwierdził, że lokalizacja przedmiotowej budowy nie narusza przepisów § 13, § 57-60 ww. rozporządzenia dotyczących zacienienia i ograniczenia dopływu światła słonecznego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na sąsiednich działkach. Wojewoda wskazał ponadto, że przytoczone przepisy dotyczą pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w obiektach budowlanych, nie obejmując działek gruntu.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda podniósł, że skoro projektowana inwestycja spełnia wymogi określone w uchwale Rady Gminy (...) z dnia (...) grudnia 2003 r., nr (...), w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy (...) oraz określone rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w kwestii normatywnych odległości od granicy działki skarżącej oraz ograniczeń dopływu światła słonecznego, to tym samym nie można stwierdzić, że usytuowanie projektowanej budowy budynku mieszkalnego inwestora zakłóci ponad przeciętną miarę możliwości zagospodarowania i wykorzystania nieruchomości skarżącej. Podkreślił jednocześnie, że słusznie zauważył organ I instancji, iż działka inwestycyjna jest działką wąską o szerokości 12,68 m, z czego nieprzekraczalna linia zabudowy określona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zwęża ją do szerokości 7,68 m.

W ocenie Wojewody bez znaczenia jest zarzut obniżenia wartości nieruchomości skarżącej, gdyż kwestia ta wykracza poza przedmiot sprawy i należy do właściwości sądów powszechnych. Wskazał, że organ wydający pozwolenie na budowę nie jest upoważniony żadnymi przepisami do analizy wzrostu lub spadku wartości nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji, a tym samym do ustosunkowywania się do subiektywnych odczuć właścicieli nieruchomości objętych obszarem oddziaływania obiektu.

Organ odwoławczy zaznaczył, że nie dopatrzył się również uchybień w sposobie prowadzenia postępowania przez Starostę, mogących skutkować uchyleniem skarżonej decyzji. Stwierdził, że w sprawie nie został naruszony art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 i art. 107 § 1 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy mających istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia oraz wadliwość uzasadnienia. Zaznaczył, że organ I instancji w toku postępowania podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Podniósł, że materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący, a sprawa została rozpatrzona w oparciu o jego całość. Organ odwoławczy stwierdził, że inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 ust. 4, a złożony przez niego projekt budowlany jest zgodny z wymogami określonymi w art. 35 ust. 1 p.b. Projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 ww. ustawy, o wpisie projektantów na listę właściwej izby samorządu zawodowego z określonymi w nich terminami ważności. Inwestor przedłożył także oświadczenie projektanta, złożone na podstawie art. 20 ust. 4 p.b., o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

W ocenie organu odwoławczego realizacja każdego obiektu budowlanego wiąże się z określonymi ograniczeniami dla nieruchomości sąsiednich. Jednakże powyższe nie może ograniczać prawa inwestora do zabudowy działki w sposób zgodny z przepisami, wynikającego m.in. z art. 4 p.b. Zdaniem Wojewody w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm p.b. i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Wyjaśnił również, że nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych innych osób, a nie interesów faktycznych.

Pismem z 12 lutego 2020 r. skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody z (...) stycznia 2020 r., nr (...), domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7 k.p.a w związku z art. 35 ust. 1 p.b. poprzez zaniechanie wyczerpującego zbadania zgodności ww. projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz wyczerpującego zbadania wpływu inwestycji na tereny sąsiednie w związku z § 12 ust. 5 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz naruszenie art. 8 § 1 k.p.a. podczas oceny materiału dowodowego.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że od początku procesu inwestycyjnego, zwracała uwagę Starosty na ujemny wpływ jaki wywiera pobudowanie budynku mieszkalnego w ostrej granicy z jej działką, użytkowaną rolniczo, zarówno uniemożliwiając właściwą jej obróbkę, jak i ograniczając swobodę jej wykorzystania w celu dalszej rozbudowy. Zaznaczyła, że Starosta nie brał pod uwagę jej stanowiska w tej sprawie i wydał decyzję pozytywną dla inwestora. Ponadto wyjaśniła, że zawarte w aktach sprawy informacyjne pismo Wójta Gminy (...), skierowane do K. T., niezawierające oznaczenia budynku, którego dotyczy o zgodzie na budowę w odległości 4 m od krawędzi ulicy nie ma mocy prawnej. Jednocześnie poinformowała, że K. T. jest właścicielem innej działki (nr. ewid. (...)), na której istniejąca zabudowa również narusza ustalenia aktualnego Planu Zagospodarowania Przestrzennego. Wskazała, że jak wynika z uzasadnienia decyzji Wojewody, Starosta decyzją z (...) maja 2019 r., nr (...) zezwolił na trwałe wyłączenie z produkcji rolniczej gruntów rolnych o pow. 300,50 m2 (w tym pod częścią budynku 117,25 m2, pod częścią utwardzoną 25,50 m2, pod tereny zielone 157.75 m2). Pozostała część działki (...) zachowała swój dotychczasowy - rolny charakter. Zdaniem skarżącej gdyby inwestor zlokalizował sporny budynek zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. - w odległości 3 m od granicy - wpływ ten nie wystąpiłby.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując prezentowaną argumentację. Pismami z 25 marca, 8 maja, 6 lipca, 27 lipca 2020 r. skarżąca uzupełniła stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.").

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli, zdaniem Sądu, skarga nie jest zasadna i jako taka podlegała oddaleniu.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w tym art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36. Projekt budowlany podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę, przy czym obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu o pozwolenie na budowę jest ocena, czy inwestor spełnił wymogi z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, a ponadto sprawdzenie projektu pod kątem warunków wynikających z art. 35 ust. 1 tej ustawy.

Według art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto:

1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

1a złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2017 r. poz. 2205 oraz z 2018 r. poz. 317), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Zgodnie natomiast z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529 i 2161 oraz z 2018 r. poz. 756) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, (...).

Jak wynika z akt sprawy inwestor spełnił wymogi z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, a organ wypełnił obowiązki wynikające z art. 35 ust. 1 tej ustawy.

W konsekwencji, w ocenie Sądu, zaistniały podstawy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

I tak, inwestor (po uzupełnieniu braków na skutek wezwania postanowieniem Starosty (...) z (...) maja 2019 r. oraz Wojewody (...) z (...) października 2019 r.) przedstawił kompletny projekt budowlany sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Projektant złożył oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt posiada wymagane zgody i dokumenty. Do wniosku o pozwolenia na budowę inwestor załączył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Dokonana przez organy architektoniczno-budowlane analiza wykazała, że przedmiotowe zamierzenie zgodne jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy (...) zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy (...) z (...) grudnia 2003 r., nr (...) (Dz. Urz. Woj. (...) nr (...), poz. (...)). Powyższe stanowisko Sąd podziela.

I tak, działka inwestycyjna nr ew. (...), obręb (...), położona jest na terenie oznaczonym symbolem MR/MN - zabudowa zagrodowo-mieszkaniowa o podstawowym przeznaczeniu na zabudowę zagrodową z dopuszczeniem uzupełnień zabudową mieszkaniową jednorodzinną (§ 26 ust. 1 planu).

Zgodnie natomiast z § 26 ust. 3 planu, "Plan ustala następujące zasady zagospodarowania na terenach zabudowy zagrodowo-mieszkaniowej:

1) dla zabudowy mieszkaniowej MN - jak § 25 ust. 3 pkt 1-15;

2) dla zabudowy zagrodowej MR - jak § 27 ust. 3 pkt 1-15,

3) użytkownicy zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na terenach graniczących z obiektami zabudowy zagrodowej nie mogą wysuwać roszczeń z tytułu uciążliwości wywołanej normalną rolniczą produkcją.

Według § 25 ust. 3 "Plan ustala następujące zasady zagospodarowania na terenach mieszkaniowych:

1) (...);

2) dla terenów oznaczonych w planie symbolem MN ustala się typ zabudowy jednorodzinnej w formie budynków wolnostojących i/lub bliźniaczych;

3) powierzchnia biologicznie czynna działki nie powinna być mniejsza niż 70%;

4) nieprzekraczalna wysokość zabudowy powinna wynosić 2 kondygnacje naziemne + poddasze użytkowe (z możliwością podpiwniczenia o wysokości do 1,5 m nad poziom terenu), ustala się dachy o spadku 20° - 60°, wysokość kalenicy ok.

11 m w budynkach o wysokości 2 kondygnacji naziemnych z poddaszem użytkowym; 5 i 6) (...); 7) nieprzekraczalne linie zabudowy 5 m od linii rozgraniczających ulic (z zastrzeżeniem pkt 8) oraz nieprzekraczalne linie zabudowy wyznaczone na rysunku planu; 8) dla dróg powiatowych odległość linii zabudowy od krawędzi jezdni powinna być nie mniejsza niż: - 8,0 m na terenie zabudowy, - 20,0 m poza terenem zabudowy, dla drogi krajowej - nieprzekraczalna odległość linii zabudowy 20 m od linii rozgraniczających drogi a dla drogi wojewódzkiej - 20 m od krawędzi jezdni (przy uzupełnieniach istniejącej zabudowy dopuszcza się zbliżenie linii zabudowy ale nie bliżej niż 8 m od krawędzi jezdni); 9) (...); 10) architektura budynków powinna harmonizować z otoczeniem i krajobrazem; zaleca się ujednolicenie formy i detalu architektonicznego w poszczególnych realizowanych całościowo zespołach zabudowy; 11-15) (...).

W ocenie Sądu, inwestycja spełnia powyższe parametry.

Jak wynika z wniosku inwestora z 30 kwietnia 2019 r. zamierzeniem inwestycyjnym jest budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew. (...). Organ bezwzględnie związany jest wnioskiem inwestora, to zaś oznacza, że nie może samodzielnie ingerować w treść wniosku. Powierzchnia całkowita działki wynosi 1132 m2, zaś powierzchnia zabudowy projektowanym budynkiem 117,25 m2. Inwestor uzyskał decyzję Starosty z (...) maja 2019 r., nr (...), zezwalającą na trwałe wyłączenie z produkcji rolniczej gruntów rolnych o powierzchni 300,50 m2.

Z projektu budowlanego oraz projektu zagospodarowania działki wynika, że projektowany obiekt to budynek wolnostojący, parterowy z poddaszem użytkowym, niepodpiwniczony. Wysokość budynku (poziom kalenicy) wynosi 8,48 m; kąt nachylenia połaci dachowej wynosi 40°; zaś powierzchnia biologicznie czynna - 85,56%. Ponadto, inwestor uzyskał zgodę Wójta Gminy (...), wydaną na podstawie art. 43 ust. 2 w zw. z art. 38 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, na zbliżenie projektowanego budynku do krawędzi jezdni na odległość 4 metrów od granicy drogi gminnej - ul. (...).

Jednocześnie - jak wskazał autor opracowania - działka inwestycyjna posiada dostęp do drogi gminnej ul. (...) poprzez projektowany zjazd (oznaczenie nr 3 na projekcie zagospodarowania terenu) według odrębnego opracowania. Powyższe zostało uwidocznione na projekcie zagospodarowania terenu, z którego wynika, że zjazd ten ma odbywać się na działkę nr ew. (...) oraz (...). Działki te oznaczone są na mapie do celów projektowych symbolem "dr". Faktu, że są to działki drogowe nie kwestionuje także Gmina.

W konsekwencji Sąd nie podzielił zarzutu skarżącej o naruszeniu postanowień planu zagospodarowania przestrzennego.

Sporna inwestycja jest także zgodna z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Zdaniem Sądu, organy zasadnie zastosowały przepis § 12 ust. 4 pkt 1 ww. rozporządzenia, stanowiący wyjątek od standardu wyznaczającego odległość budynku od granicy z działką sąsiednią (§ 12 ust. 1 rozporządzenia). Budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy bądź 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Natomiast w myśl § 12 ust. 4 rozporządzenia, w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej. Działka inwestycyjna posiada szerokość 12,68 m. W tym miejscu podkreślić należy, że, poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich, a więc właścicieli nieruchomości sąsiednich w tym przypadku, trzeba rozumieć jako wymóg działania organu architektoniczno-budowlanego w granicach wyznaczonych przez wyżej przytoczone przepisy. Jeśli zatem stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie normy zawartej w § 12 ust. 4, to interes sąsiadów (osób trzecich) polegający na tym, aby budynek był usytuowany w pewnej odległości od granicy, nie jest uzasadniony i nie podlega ochronie. Taka sytuacja istnieje w niniejszej sprawie. Sąd zauważa, że § 12 ust. 4 ww. rozporządzenia pozwala na większą ingerencję w uprawnienia właścicielskie sąsiadów, aniżeli wynika to z art. 12 ust. 1 rozporządzenia, a także § 12 ust. 3 rozporządzenia, które odnoszą się do odmiennych sytuacji.

Prawidłowo także Wojewoda stwierdził, że nie naruszono § 13, § 57-60 rozporządzenia odnoszących się do kwestii przesłaniania i zacieniania albowiem dotyczą one pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich. Działka skarżącej nie jest jeszcze działką zabudowaną. Nie sposób odnosić szczegółowych rozwiązań projektowanego przedsięwzięcia do przyszłej zabudowy gospodarczej skarżącej. Zachowane także zostały wymogi projektowe dotyczące ściany oddzielenia przeciwpożarowego (odporność RE 160) i dachu (odporność ogniowa R30.

W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu, organy słusznie uznały, iż przedłożony projekt budowlany jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi.

Spełnione zostały, zatem warunki do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w świetle art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego.

Chybione okazały się także zarzuty skargi dotyczące pogorszenia warunków użytkowania. Naruszenia te nie mieszczą się bowiem w zakresie ochrony wynikającej z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Przez uzasadnione interesy osób trzecich rozumie się bowiem interesprawny, a nie faktyczny, a do takiego zaliczyć należy podnoszone na etapie postępowania administracyjnego pogorszenie warunków nasłonecznienia na rolniczej nieruchomości skarżącej czy niekorzystny wpływ na możliwość rozwoju gospodarstwa. Bezzasadny jest także zarzut "ograniczenia możliwości zabudowy działki skarżącej". Z zebranego materiału dowodowego w sprawie nie wynika, że projektowana inwestycja uniemożliwia, czy chociażby ogranicza zagospodarowanie działki skarżącej, w tym jej zabudowę. Fakt, że po zrealizowaniu inwestycji mogą zaistnieć dla nieruchomości skarżącej jakieś uciążliwości i utrudnienia w porównaniu z dotychczasowymi warunkami korzystania z niej, nie podważa legalności decyzji. Przepisy prawa nie zawierają bowiem zakazu jakiegokolwiek oddziaływania na sąsiednią zabudowę, a tylko odziaływania którym przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, stawiają określone granice.

Organ odwoławczy zasadnie nie stwierdził naruszeń i niezgodności planowanej inwestycji z przepisami prawa budowlanego, na podstawie których wydana została decyzja zezwalająca na budowę.

Wbrew twierdzeniom skargi nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego, które uniemożliwiałyby zaaprobowanie wydanych decyzji.

Mając na uwadze powyższą argumentację, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.