Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3079497

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 2 lipca 2019 r.
VII SA/Wa 404/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.).

Sędziowie WSA: Monika Kramek, Jadwiga Smołucha.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2019 r. sprawy ze skargi (...) sp. z o.o. z siedzibą w (...) na decyzję Ministra Zdrowia z dnia (...) grudnia 2018 r. znak (...) w przedmiocie zakazu wykonywania działalności przez podmiot leczniczy oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) grudnia 2018 r. znak: (...) Minister Zdrowia, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania podmiotu leczniczego (...) Sp. z o.o. z siedzibą w (...), utrzymał w mocy decyzję Wojewody (...) z dnia (...) sierpnia 2018 r. znak: (...) o zakazie wykonywania przez ww. podmiot leczniczy działalności objętej wpisem do rejestru podmiotów wykonywujących działalność leczniczą.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Pracownicy Oddział Kontroli Podmiotów Leczniczych Wydziału Zdrowia (...) Urzędu Wojewódzkiego przeprowadził w dniu (...) maja 2018 r. wizytację miejsca udzielania świadczeń zdrowotnych, zgłoszonego do Rejestru Podmiotów Wykonujących Działalność Leczniczą przez podmiot leczniczy (...) Sp. z o.o., mieszczącego się w (...) przy (...) lok. (...).

W dniu (...) maja (...) r. została przeprowadzona ponowna wizytacja ww. miejsca udzielania świadczeń zdrowotnych.

(...) Sp. z o.o. z siedzibą w (...) (dalej jako: "skarżąca", "strona skarżąca", "podmiot leczniczy") pismem z dnia (...) czerwca 2018 r. został poinformowany o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zakazu wykonywania przez (...) Sp. z o.o. działalności objętej wpisem do Rejestru Podmiotów Wykonujących Działalność Leczniczą. Wskazano, iż w trakcie ww. wizytacji ustalono, że zakład leczniczy pn. Centrum Medycyny (...) nie funkcjonuje pod ww. adresem. Powyższe pismo zostało zwrócone do organu I instancji przez operatora pocztowego, jako nie podjęte w terminie.

Decyzją Wojewody (...) (dalej: "organ I instancji", "Wojewoda") z dnia (...) sierpnia 2018 r. znak: (...) zakazano wykonywania przez podmiot leczniczy (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (...), przy (...) lok. (...), nr (...), działalności objętej wpisem do Rejestru Podmiotów Wykonujących Działalność Leczniczą pod nr księgi (...).

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że w trakcie wizytacji w dniu (...) maja 2018 r. ustalono, że zakład leczniczy pn. Centrum Medycyny (...) nie funkcjonuje pod ww adresem. Fakt ten został ustalony w-trakcie rozmowy z pracownikami ochrony. W pomieszczeniach wcześniej zajmowanych przez ww. zakład aktualnie prowadzony był remont, a na budynku brak było tablicy informacyjnej z nazwą placówki. W dniu (...) maja 2018 r. przeprowadzona została ponowna wizytacja ww. miejsca, podczas której ustalono, że w pomieszczeniach zajmowanych wcześniej przez podmiot (...) Sp. z o.o., nadal trwały prace remontowe.

Zdaniem organu I instancji zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że podmiot leczniczy zaprzestał udzielania świadczeń zdrowotnych pod wskazanym w: rejestrze adresem. Jednocześnie organ rejestrowy nie został w ustawowym terminie powiadomiony o zaprzestaniu działalności lub jej przeniesieniu do innej lokalizacji. Takie postępowanie należy zakwalifikować, jako rażące naruszenie warunków wymaganych do wykonywania działalności objętej wpisem, w myśl przepisu art. 108 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2018 r. poz. 160 z późn. zm.). Pismo informujące o wszczęciu postępowania w sprawie zakazu prowadzenia przez podmiot leczniczy działalności objętej wpisem do rejestru, zostało zwrócone do organu rejestrowego przez operatora pocztowego, jako nie podjęte w terminie, co również potwierdza, że podmiot zakończył prowadzoną działalność.

Wojewoda wskazał, że następstwem wskazanego naruszenia jest nałożenie na podmiot leczniczy (...) Sp. z o.o. zakazu wykonywania działalności objętej wpisem do rejestru, na okres trzech lat, a w konsekwencji konieczność podjęcia przez organ rejestrowy decyzji o wykreśleniu podmiotu leczniczego.

Pismem z dnia (...) sierpnia 2018 r., odwołanie od tej decyzji wniosła strona skarżąca. Postawiła zarzuty naruszenia:

1. przepisów prawa procesowego:

a) art. 7k p a. poprzez niepodjęcie wszystkich niezbędnych działań i czynności celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mają na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, w szczególności braku bezpośredniego kontaktu ze stroną skarżącą lub pełnomocnikiem, którego dane zawarte są w księdze rejestrowej, 

b) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niepogłębiający zaufania skarżącej do urzędu m.in. poprzez pominięcie kontaktu bezpośredniego ze stroną skarżącą lub jej pełnomocnikiem, jak również na skutek ustalenia stanu faktycznego w oparciu o relacje pracowników ochrony co w konsekwencji uniemożliwiło stronie skarżącej czynny udział w postępowaniu,

c) art. 12 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie przedmiotowego postępowania w sposób niewnikliwy i pobieżny, opierając się wyłącznie na informacjach od osób trzecich (pracowników ochrony), podczas gdy organ mógł z łatwością skonfrontować uzyskane informacje poprzez kontakt telefoniczny czy elektroniczny,

d) art. 40 § 2 k.p.a. w zw. z art. 73 § 1 k.p.a. poprzez niedoręczenie pism w niniejszej sprawie pełnomocnikowi tylko bezpośrednio na adres skarżącej spółki co w sposób ewidentny uniemożliwiło stronie wzięcie udziału w niniejszym postępowaniu, jak również zapoznawanie się z aktami przedmiotowej sprawy co w konsekwencji doprowadziło do uniemożliwienia spółce składania wniosków oraz prezentowania swojego stanowiska,

e) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i w konsekwencji nierozpatrzenie go,

f) art. 81 k.p.a. w związku z przyjęciem za udowodnione okoliczności (dotyczące zaprzestania prowadzenia działalności w lokalu przy (...)), co do których strona nie miała możliwości wypowiedzenia się w toku postępowania,

g) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób niezgodny z regułami wskazanymi w tym artykule tj. brak wyjaśnienia podstawy prawnej.

2. błąd w ustaleniach faktycznych polegających na błędnym ustaleniu, że:

a) w lokalu przy (...) nie było prowadzonej działalności spółki, co zostało ustalone w oparciu li tylko i wyłącznie o informacje od pracowników ochrony, które to osoby nie są wiarygodnym źródłem informacji,

b) remont prowadzony w lokalu przy (...) oznacza zakończenie prowadzenia działalności lub nieprowadzenie działalności przez spółkę (...) sp. z o.o.

3. przepisów prawa materialnego tj.:

a) art. 108 ust. 2 pkt 3 ustawy o działalności leczniczej poprzez błędne przyjęcie, że spółka rażąco naruszyła warunki wykonywania działalności leczniczej,

b) art. 108 ust. 3 ustawy o działalności leczniczej poprzez jego niewłaściwe i przedwczesne zastosowanie.

Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów (kopii) przesłanych razem z odwołaniem (wniosek o zmianę danych podmiotu w rejestrze przedsiębiorców, wniosek o wpis do rejestru).

Minister Zdrowia decyzją z dnia (...) grudnia 2018 r. utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewody (...) z dnia z dnia (...) sierpnia 2018 r.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ odwoławczy wskazał, że materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy bez wątpienia dawał podstawy organowi I instancji do wydania decyzji o zakazie wykonywania działalności objętej wpisem do rejestru. Wojewoda (...) w dniach (...) maja 2018 r. oraz (...) maja 2018 r. przeprowadził kontrolę podmiotu leczniczego pn. (...) SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ w siedzibie podmiotu przy (...) lokal (...) w (...). Znajdujące się w aktach sprawy notatki służbowe (znak pism: (...) z (...) maja 2018 r. i (...) maja 2018 r.) z odbytych wizytacji jednoznacznie wskazują na brak działalności leczniczej pod wskazanym adresem. Naoczne ustalenia kontrolerów, potwierdzone dokumentacją fotograficzną wewnątrz, jak i na zewnątrz budynku, nie budzą wątpliwości, co do braku wykonywania działalności wpisanej do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą. Ponadto kolejnym potwierdzeniem ustaleń poczynionych na miejscu, a dotyczących remontu w pomieszczeniach podmiotu leczniczego były rozmowy z pracownikami ochrony, znajdującymi się w budynku. Zdaniem organu odwoławczego zawarte w odwołaniu stwierdzenie, że organ I instancji "...ustalił stan faktyczny na podstawie wypowiedzi pracowników ochrony, którzy w żaden sposób nie są i nie byli zaangażowani w sprawy organizacyjne, operacyjne czy jakiekolwiek inne spółki", stoi w sprzeczności z materiałem dowodowym, na który składają się dwukrotne ((...) i (...) maja 2018 r), naoczne oględziny nie funkcjonującego podmiotu leczniczego, potwierdzone notatkami służbowymi i dokumentacją fotograficzną. Rozmowy z ochroną stanowiły wyłącznie uzupełnienie zebranego materiału dowodowego, a nie jedyny dowód potwierdzający naruszenie przepisów prawa przez stronę. Zdaniem Ministra Zdrowia nie można się zgodzić z zawartym w odwołaniu stwierdzeniem "...że fakt prowadzenia remontu nie stanowi i nie przesądza o tym, że podmiot zaprzestał prowadzenia działalności". Podmiot leczniczy w momencie wpisania do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą musi spełniać wszystkie przewidziane prawem wymagania. Co więcej, zgodnie z art. 100 ust. 2 pkt 2 ustawy, wnioskujący o wpis do ww. rejestru składa oświadczenie w którym oświadcza, iż znane mu są i spełnia warunki wykonywania działalności leczniczej w zakresie objętym składanym wnioskiem określone w ustawie o działalności leczniczej. Jeśli więc pomieszczenia lokalu w którym winna być wykonywana działalność lecznicza były zamknięte, czyli niedostępne dla pacjentów, a materiały budowlane i stan pomieszczeń widoczny na zdjęciach, będących dowodami w sprawie, wyraźnie ukazywały brak możliwości udzielania świadczeń zdrowotnych, to uznać należy, iż organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny przyjęty za podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Szczególnie, że lokal (...) w budynku przy (...) w (...) był jedynym miejscem, zgłoszonym w księdze rejestrowej podmiotu leczniczego, w którym podmiot mógł wykonywać działalność leczniczą. Ponadto należy wskazać, iż kontrolerzy potwierdzili brak jakichkolwiek oznaczeń podmiotu leczniczego na zewnątrz budynku.

Zdaniem organu odwoławczego powyższe ustalenia bezsprzecznie dają podstawę do zastosowania przepisu art. 108 ust. 2 pkt 3 ustawy. Potwierdzeniem braku prowadzenia działalności przez stronę skarżąca pod wskazanym adresem może być fakt, iż zarówno korespondencja, zawiadamiająca o wszczęciu postępowania i informująca o prawach strony w toczącym się postępowaniu oraz korespondencja informująca o przedłużeniu terminu zakończenia ww. postępowania została zwrócona, do organu rejestrowego, przez operatora pocztowego, jako nie podjęta w terminie. Podmiot gospodarczy prowadzący działalność wymagającą stałej obecności w miejscu jej wykonywania (fizjoterapia i rehabilitacja medyczna) nie powinien mieć trudności z odebraniem korespondencji do niego kierowanej.

Odnosząc się do zarzutu braku kontaktu organu I instancji "...z pełnomocnikiem celem ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego" organ odwoławczy wskazał, że materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy ukazuje inne ustalenia w tym zakresie. Zgodnie z notatką służbową z dnia (...) maja 2018 r. jeden z kontrolerów podejmował kilkukrotne próby kontaktu telefonicznego pod numerem wskazanym w księdze rejestrowej podmiotu leczniczego. Zgodnie z art. 63 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2018 r. poz. 646, z późn. zm.) organ kontroli nie ma obowiązku zawiadamiania podmiotu leczniczego o zamiarze kontroli.

Odnosząc się do stwierdzenia strony skarżącej, że "...strona od początku działała za pomocą pełnomocnika, tak więc wszelka korespondencja winna być kierowana na jego adres, a nie adres spółki", Organ podniósł, że w niniejszym postępowaniu, od momentu jego wszczęcia, stroną był podmiot leczniczy pn. (...) Sp. z o.o. Zarówno kontrola podmiotu leczniczego, jak i wszczęcie postępowania w sprawie zakazu wykonywania działalności leczniczej następowały z urzędu. Fakt złożenia pełnomocnictwa wraz ze złożeniem wniosku o wpis do rejestru podmiotu leczniczego, na który powołuje się strona, nie miał żadnego znaczenia dla kolejnych postępowań prowadzonych z urzędu przez organ I instancji. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 4034/06 "pełnomocnictwo złożone do akt sprawy innej nie może wywoływać skutku w postaci zobligowania organu do dokonywania doręczeń na adres pełnomocnika tym pełnomocnictwem ustanowionego". Ponadto zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...) z dnia (...) czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Łd 550/14 "czynności wykonywane przed organem administracji jeszcze przed wszczęciem postępowania administracyjnego, nie upoważniają automatycznie pełnomocnika do występowania w takiej roli w postępowaniu administracyjnym". (...) "Organ nie ma obowiązku podejmowania poszukiwań i sprawdzania, czy ewentualnie innym organom, czy nawet przed tym samym organem, ale w innym postępowaniu, nie zostało złożone pełnomocnictwo strony. Innymi słowy, postępowanie administracyjne nie daje stronie możliwości wyznaczenia pełnomocnika do wszystkich spraw, które są lub będą w przyszłości toczyły się z udziałem tej strony przed organami administracji".

Odnosząc się do zarzutu naruszenie prawa materialnego, tj. art. 108 ust. 2 pkt 3 ustawy o działalności leczniczej, Minister Zdrowia wskazał, że organ I instancji w decyzji wyraźnie wskazuje, iż chodzi o fakt zaprzestania udzielania świadczeń zdrowotnych, czyli niewykonywania działalności objętej wpisem do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą pod wskazanym adresem, Podmiot leczniczy wpisany do takiego rejestru nie może dowolnie zaprzestać wykonywania takiej działalności bez uwzględnienia obowiązujących przepisów prawa. Jest to fundamentalna zasada obowiązująca wszystkie podmioty gospodarcze zajmujące się działalnością gospodarczą regulowaną jaką jest działalność lecznicza.

Zdaniem organu odwoławczego dokumenty (kopie) przesłane razem z odwołaniem, o których dopuszczenie wniosła strona, nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Wydanie zaskarżonej decyzji o zakazie wykonywania działalności objętej wpisem do rejestru jest związane z wydaniem decyzji o wykreśleniu z rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą na podstawie art. 108 ust. 2 pkt 3 ustawy, która to decyzja nie została zaskarżona i w związku z tym podmiot leczniczy został wykreślony z rejestru prowadzonego przez Wojewodę (...) w dniu (...) sierpnia 2018 r.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła (...) Sp. z o.o. z siedzibą w (...), zarzucając:

1. przepisów prawa procesowego tj. a) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1k p a. poprzez niepodjęcie wszystkich niezbędnych działań i czynności celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w szczególności ustalenia stanu faktycznego na podstawie informacji od pracowników ochrony, przy czym organ nawet nie wskazał z imienia i nazwiska tych osób, brak uwzględnienia wniosków dowodowych skarżącego, co w konsekwencji wpłynęło na niezebranie w sposób należyty i wyczerpujący materiału dowodowego,

b) art. 8 k.p.a. wzw.z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie kontaktu bezpośredniego ze stroną skarżącą lub jej pełnomocnikiem

c) art. 12 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie przedmiotowego postępowania w oparciu o informacje od osób trzecich (pracowników ochrony), które nie mają żadnego waloru merytorycznego

d) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób niezgodny z regułami wskazanymi w tym artykule tj. brak wyjaśnienia podstawy prawnej

1. błąd w ustaleniach faktycznych polegających na błędnym ustaleniu, że:

a) w lokalu przy (...) nie było prowadzonej działalności spółki co zostało ustalone w oparciu li tylko i wyłącznie o informacje od pracowników ochrony, które to osoby nie są wiarygodnym źródłem informacji

b) remont prowadzony w lokalu przy (...) oznacza zakończenie prowadzenia działalności lub nieprowadzenie działalności przez spółkę (...) sp. z o.o.

Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Strona skarżąca ponownie wskazała, że zarówno organ I Instancji jak i II Instancji opierają się wyłącznie na materiale dowodowym zebranym w oparciu o informacje, które uzyskane zostały od pracowników ochrony budynku. Zgodnie z art. 67 § 2 k.p.a. z czynności polegającej na oględzinach, przesłuchaniu świadków (a pracownicy ochrony tak są postrzegani przez organy obu instancji) wymagane jest sporządzenie protokołu. Inna forma utrwalenia tych czynności nie jest możliwa. Również § 1 cytowanego artykułu obliguje organ do sporządzenia zwięzłego protokołu z każdej czynności postępowania, mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, chyba że czynność została w inny sposób utrwalona na piśmie Brak jest protokołu, a sporządzono jedynie notatki służbowe, które nie mają takiej mocy dowodowej i proceduralnej, jak protokoły, to znaczy, że do materiału dowodowego nie mogą być zaliczone informacje uzyskane od pracowników ochrony.

Zdaniem skarżącej spółki same zdjęcia dotyczące remontu nie dowodzą tego że zaprzestano działalności. Zdjęcia dowodzą tylko tego, że w dacie ich zrobienia odbywał się remont, a nie tego że zaprzestano prowadzenia działalności Są to błędne ustalenia, które nie mają znaczenia dowodowego.

Skarżąca spółka nie zgadza z argumentacja dotyczącą art. 100 ust. 2 pkt 2 ustawy, albowiem remont z samej swojej definicji uniemożliwia czasowe korzystanie z miejsca, w którym podmiot posiada siedzibę i świadczył usługi. Strona skarżąca nie zaprzestała świadczenia usług, tylko na czas remontu przeniosła je do innego miejsca, o czym wszyscy pacjenci byli powiadomieni. Skarżąca jako podmiot medyczny zapewnił ciągłość świadczenia usług, dostępu do specjalistów, zapewnił nadto odpowiednie warunki, które umożliwiały i umożliwiają realizację świadczeń.

Zdaniem skarżącej gdyby przyjąć tok rozumowania organów podmiot wpisany do rejestru nie mógłby remontować swoich pomieszczeń, bo jakakolwiek próba odświeżenia, modernizacji pomieszczeń wiązałaby się z uznaniem iż zaprzestał on prowadzenia działalności. Skarżąca spółka na czas remontu zapewniła inne pomieszczenia, informując o tym pacjentów, co nie jest jednoznaczne z zaprzestaniem prowadzenia działalności. Dlatego tez wydane z decyzje są bardzo krzywdzące dla skarżącej, albowiem w ogóle nie uwzględniają jej stanowiska, działań i starań o dostarczenie pacjentom usług o jak najwyższym standardzie.

Zdaniem strony skarżącej także bez znaczenia są argumenty organu w zakresie korespondencji. Fakt, iż korespondencja nie została podjęta w terminie nie musi wynikać z faktu, iż skarżąca zaprzestała działalności pod poprzednim adresem. Świadczy o tym chociażby to, że decyzja Wojewody została odebrana i zaskarżona. Odnosząc się do informacji jakoby organ kontroli podejmował próby kontaktu telefonicznego stwierdzić należy, że numer wskazany w księdze jest numerem pełnomocnika skarżącego i wobec tego należy podkreślić, że nie było żadnego kontaktu ze strony organu kontrolnego. Tym bardziej kilkukrotnego.

Odnosząc się do kwestii udzielenia pełnomocnictwa skarżąca wskazała, że dokument ten został przekazany w trakcie rejestracji podmiotu. Mając na uwadze fakt, iż organ rejestrowy jest także organem kontrolny, a kontrolerzy dysponowali zapewne aktami rejestrowymi skarżącego, to twierdzenie iż niemieli wiedzy o dokumencie pełnomocnictwa jest chybione. Ponadto w niniejszej sprawie treść pełnomocnictwa przesądza o tym, że pełnomocnik był umocowany nie tylko do sprawy rejestrowej, ale także do każdej innej o czym przesądza zapis w treści pełnomocnictwa w lit. g i h) gdzie pełnomocnik otrzymał nie tylko pełnomocnictwo procesowe ale i materialne do reprezentowania przed wszelkimi urzędami, instytucjami, organami. A zatem biorąc pod uwagę szeroki zakres pełnomocnictwa nie można zgodzić się z tym, że załączony dokument nie zobowiązywał organu Instancji do przesłania na adres pełnomocnika zawiadomienia o wszczęciu postępowania Reasumując, strona skarżąca podniosła, że organ I i II Instancji w żaden sposób nie udowodnił, że skarżąca zaprzestała prowadzenia działalności wymagającej wpisu. Zdjęcia oraz notatki z rozmów z pracownikami ochrony nie stanowią dowodu na okoliczność zaprzestania działalności. Nadto organ nadal nie udzielił odpowiedzi, jakie wymagania objęte wpisem zostały naruszone przez spółkę i to w sposób rażący.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację.

Na rozprawie w dniu (...) lipca 2019 r. prezes zarządu skarżącej spółki K. J. wskazał, że w poprzednim miejscu wykonywania świadczeń leczniczych wygasła umowa najmu, dlatego skarżąca zmuszona była do zmiany miejsca prowadzenia działalności.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Minister Zdrowia wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Ministra Zdrowia z dnia (...) grudnia 2018 r. znak: (...) utrzymująca w mocy decyzję Wojewody (...) z dnia (...) sierpnia 2018 r. znak: (...) zakazującej wykonywania przez podmiot leczniczy (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (...), przy (...) lok. (...), nr KRS: (...), działalności objętej wpisem do Rejestru Podmiotów Wykonujących Działalność Leczniczą pod nr księgi (...).

Wskazać należy, że zgodnie z art. 108 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej wpis do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą podlega wykreśleniu w przypadku rażącego naruszenia warunków wymaganych do wykonywania działalności objętej wpisem. Jednocześnie, zgodnie z art. 108 ust. 3 ww. ustawy, w takim przypadku wykreślenie z rejestru następuje po uprzednim wydaniu decyzji przez organ prowadzący rejestr o zakazie wykonywania działalności objętej wpisem do rejestru. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

Zgodnie z art. 100 ust. 2 pkt 2 ustawy, wnioskujący o wpis do ww. rejestru składa oświadczenie, w którym oświadcza, iż znane mu są i spełnia warunki wykonywania działalności leczniczej w zakresie objętym składanym wnioskiem, określone w ustawie o działalności leczniczej. Natomiast w myśl art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy podmiot leczniczy jest obowiązany posiadać pomieszczenia lub urządzenia, odpowiadające wymaganiom określonym w art. 22. Zgodnie natomiast z art. 22 ust. 1 ustawy pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą odpowiadają wymaganiom odpowiednim do rodzaju wykonywanej działalności leczniczej oraz zakresu udzielanych świadczeń zdrowotnych.

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie Wojewoda (...) podczas przeprowadzonych dwukrotnie - w odstępie piętnastu dni - kontroli w miejscu wykonywania działalności leczniczej, wskazanym w księdze rejestrowej podmiotu leczniczego, na które składały się naoczne oględziny nie funkcjonującego podmiotu leczniczego, potwierdzone notatkami służbowymi i dokumentacją fotograficzną, ustalił braku możliwości wykonywania działalności leczniczej w jedynym lokalu zgłoszonym do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą przez stronę skarżącą. Ze znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji fotograficznej wynika, że pomieszczenia lokalu, w którym winna być wykonywana działalność lecznicza były niedostępne dla pacjentów, a materiały budowlane i stan pomieszczeń widoczny na zdjęciach, wyraźnie wskazują na brak możliwości udzielania świadczeń zdrowotnych w tym lokalu. Zdaniem Sądu organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny przyjęty za podstawę wydania decyzji.

W ocenie Sądu zarzut strony skarżącej, iż zarówno organ I Instancji jak i II Instancji opierają się wyłącznie na materiale dowodowym zebranym w oparciu o informacje, które uzyskane zostały od pracowników ochrony budynku, jest bezpodstawny. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, rozmowy z ochroną, które skarżący uznaje za jedyny powód wszczęcia postępowania, stanowiły wyłącznie uzupełnienie zebranego materiału dowodowego, a nie jedyny dowód potwierdzający naruszenie przepisów przez stronę.

Podkreślić należy, iż w skardze skarżąca spółka podnosiła, że same zdjęcia dotyczące remontu nie dowodzą, że zaprzestano prowadzenia działalności leczniczej, a skarżąca na czas prowadzenia działalności nie zaprzestała prowadzenia usług, tylko przeniosła je do innego miejsca, o czym wszyscy pacjenci zostali powiadomieni. Wskazać należy, że podmiot leczniczy wpisany do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą nie może dowolnie zaprzestać wykonywania takiej działalności pod adresem wskazanym w rejestrze bez uwzględnienia obowiązujących przepisów prawa. Jest to fundamentalna zasada obowiązująca wszystkie podmioty gospodarcze zajmujące się działalnością gospodarczą regulowaną jaką jest działalność lecznicza. Lokal (...) w budynku przy (...) w (...) był jedynym miejscem, zgłoszonym w księdze rejestrowej podmiotu leczniczego, w którym podmiot mógł wykonywać działalność leczniczą. Adres wykonywania działalności leczniczej jest podstawową informacją zawartą w księdze rejestrowej podmiotu leczniczego. Przeniesienie działalności leczniczej do innego lokalu, pod innym adresem jest możliwe, jednakże musi uwzględniać przepisy regulujące działalność leczniczą. Strona skarżąca podczas postępowania administracyjnego nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących, iż w lokalu (...) w budynku przy (...) w (...) prowadzona była działalność lecznicza. Na marginesie wskazać należy, że nie przedstawiła także jakichkolwiek dowodów, że taka działalność prowadzona była w innym miejscu, a pacjenci byli o tym poinformowani. Podkreślić należy, iż na rozprawie prezes zarządu skarżącej spółki K. J. przyznał, że w ww. miejscu wykonywania świadczeń leczniczych wygasła umowa najmu, dlatego skarżąca zmuszona była do zmiany miejsca prowadzenia działalności. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie doszło do rażącego naruszenia warunku wymaganego do wykonywania działalności objętej wpisem, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy, co dało podstawę do zastosowania art. 108 ust. 2 pkt 3 i ust. 3 ustawy.

Odnosząc się co zarzutu, iż organ I instancji, z uwagi na treść pełnomocnictwa złożonego w postępowaniu o wpis do rejestru podmiotów leczniczych, był zobowiązany przesłać zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie zakazu wykonywania działalności objętej wpisem do rejestru na adres pełnomocnika, należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, iż fakt złożenia pełnomocnictwa wraz ze złożeniem wniosku o wpis do rejestru podmiotu leczniczego, na który powołuje się strona skarżąca, nie miał żadnego znaczenia dla kolejnych postępowań prowadzonych z urzędu przez organ I instancji. Dodatkowo ponownie należy podkreślić, że strona skarżąca, reprezentowana już przez profesjonalnego pełnomocnika, zarówno przy odwołaniu jaki i skardze nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących, iż w omawianym lokalu prowadzona była działalność lecznicza.

Natomiast nie uszło uwadze Sądu, że zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy nie przywołał w swoich rozstrzygnięciach brzmienia art. 17 ust. 1 pkt 1 oraz art. 22 ust. 1 ww. ustawy, które to przepisy wskazują, jaki warunek wymagany do wykonywania działalności objętej wpisem został w niniejszej sprawie rażąco naruszony. Powyższe przepisy przywołano dopiero w odpowiedzi na skargę. W ocenie Sądu powyższe naruszenia organu odwoławczego oraz organu I instancji nie są naruszeniami przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c) p.p.s.a. i nie stanowią przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji I instancji, albowiem rozstrzygnięcia w nich zawarte odpowiadają prawu.

Mając na uwadze powyższe skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. jako, że nie miała usprawiedliwionych podstaw.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.