Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1678470

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 13 czerwca 2013 r.
VII SA/Wa 351/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.).

Sędziowie WSA: Mirosława Kowalska, Izabela Ostrowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) listopada 2012 r., znak: (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) czerwca 2012 r. na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku R. G. - K., M. K., W. D., stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta (...) nr (...) z dnia (...).02.1999 r., udzielającej pozwolenia na budowę budynku usługowo - mieszkalnego na terenie działki nr (...), pomiędzy budynkami nr (...) przy ul. (...) w (...).

W uzasadnieniu organ wojewódzki wskazał, że Prezydent Miasta (...) decyzją nr (...) z dnia. (...)02.1999 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. K, pozwolenia na budowę budynku usługowo - mieszkalnego na terenie działki nr (...) położonej pomiędzy budynkami nr (...) przy ul. (...) w (...) wraz z przyłączem energetycznym, wodno - kanalizacyjnym, gazowym.

Decyzja o pozwoleniu na budowę została w dniu (...).08.2008 r. przeniesiona na rzecz R. S., B. S., D. K. i M. K.

R. G. - K., M. K. oraz W. D. wystąpili z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji o pozwoleniu na budowę, podnosząc brak zachowania wymaganych przepisami prawa odległości od granicy.

Z dokonanych przez organ wojewódzki ustaleń wynikało, że R. G. - K., M.K. oraz W. D. są współużytkownikami wieczystymi działki nr (...) przy ul. (...) w (...) oraz właścicielami lokali mieszkalnych położonych w budynku usytuowanym na tej nieruchomości. Ww. działka sąsiaduje bezpośrednio z działką nr (...), na której przewidziano budowę budynku usługowo - mieszkalnego.

Dalej organ wskazał, iż z części rysunkowej zatwierdzonego kwestionowaną decyzją projektu budowlanego wynikało, że sporna inwestycja na odcinku o długości 6,0 m usytuowana jest przy granicy z działką nr (...), a na odcinku o długości 2,18 m w odległości od 1,80 m do 2,80m.

Wskazane usytuowanie inwestycji, przy uwzględnieniu jej wysokości (9,71m) spowodowało, że nieruchomość wnioskodawców znalazła się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu. Inwestycja powoduje ograniczenia związane z przesłanianiem budynku mieszkalnego, usytuowanego na działce nr (...) (§ 13 ww. rozporządzenia).

Dalej organ stwierdził, iż kontrola decyzji administracyjnej pod względem naruszeń prawa, określonych w art. 156 § 1 k.p.a. odnosi się do stanu prawnego i stanu faktycznego istniejącego w dacie wydania decyzji.

W dniu wydania przez Prezydenta Miasta (...) decyzji nr (...) z dnia (...).02.1999 r. obowiązywały przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1994 r. Nr 89, poz. 414 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140).

Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dniu orzekania przez Prezydenta (...), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdzał:

1)

zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z:

a)

miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska,

b)

wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,

c)

przepisami, w tym techniczno-budowlanymi,

2)

kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

3)

wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane.

W świetle § 12 ust. 1 wskazanego rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, sytuowanie budynku na działce budowlanej powinno być dostosowane do linii i gabarytów zabudowy, określonych w planie miejscowym lub w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zapewniać zachowanie odległości między budynkami i urządzeniami terenowymi oraz odległości budynku i urządzeń terenowych od granic działki i od zabudowy na działkach sąsiednich, określonych w rozporządzeniu, a także w przepisach odrębnych i szczególnych, w tym sanitarnych i o ochronie przeciwpożarowej.

Zgodnie z § 12 ust. 4 ww. rozporządzenia jeżeli z warunków, o których mowa w ust. 1 i 2 oraz w § 13, § 271, § 272 ust. 4, nie wynikały inne wymagania, należało zachować odległości zabudowy od granicy z sąsiednimi działkami co najmniej:

1)

dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi - 4 m.

2)

dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą bez otworów - 3 m.

Dopuszczało się usytuowanie budynku, z zastrzeżeniem § 270 ust. 2, bezpośrednio przy granicy działki budowlanej bądź w odległości mniejszej od określonej w ust. 4 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy, jeżeli w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu (działki budowlanej) została wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową, a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej i uzyskana pisemna zgoda jej właściciela (ust. 6 tego przepisu).

Zgoda właściciela nie była wymagana, jeżeli usytuowanie budynku, o którym mowa w ust. 6, wynikało z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 5 marca 2001 r. sygn. akt P. 11/2000 orzekł, iż § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 i Nr 44, poz. 434 oraz z 2000 r. Nr 16, poz. 214), w zakresie wymogu uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jest niezgodny z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126).

Organ wywodził, iż w przedmiotowej sprawie zastosowanie miały przepisy § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia. W świetle tego przepisu odległość budynku mającego pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, z zachowaniem przepisów § 57 i 60. Warunek ten był spełniony, jeżeli odległość od obiektu przesłaniającego była:

1)

nie mniejsza niż jego wysokość - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 55 m włącznie,

2)

nie mniejsza niż 55 m - dla obiektów przesłaniających wyższych niż 55 m.

Odległości, o których mowa w ust. 1, mogły być mniejsze, jeżeli zostały spełnione inne warunki określone w rozporządzeniu oraz zapewniono, z okna budynku przesłanianego, pole widzenia o kącie 60° w płaszczyźnie poziomej, a obiekt przesłaniający, znajdujący się w tym polu, był usytuowany w odległości nie mniejszej niż jego wysokość (ust. 3 tego przepisu). Zgodnie z ust. 4 odległości, o których mowa w ust. 1, mogły być zmniejszone o połowę w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej (plombowej).

Analizując te przepisy organ wskazał, że przedmiotowy budynek usługowo - mieszkalny, posiadający wysokość 9,71m, zaprojektowany został w odległości mniejszej niż jego wysokość (a nawet mniejszej niż połowa jego wysokości) od obiektu przesłanianego (budynek nr (...)). Takie usytuowanie uznał za sprzeczne z powyższymi przepisami.

Zdaniem organu kwestionowana decyzja wywołała skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Naruszenie prawa polegało tu na niezgodności zamierzenia inwestycyjnego z obowiązującymi przepisami techniczno - budowlanymi. Niezgodność ta zdaniem organu ma postać rażącego naruszenia prawa z uwagi na udzielenie pozwolenia na budowę w odległości mniejszej, niż wymagana przepisami techniczno - budowlanymi. W ocenie organu zaistniały trzy przesłanki, które łącznie zadecydowały o rażącym naruszeniu prawa, to jest: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne i gospodarcze - skutki, które wywołała decyzja.

W konkluzji Wojewoda (...) stwierdził, że decyzja Prezydenta Miasta (...) nr (...) z dnia (...).02.1999 r. wydana została z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz § 12 ust. 4 w związku z § 13 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, kwalifikującym ją do stwierdzenia nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

R. S. wniósł odwołanie od decyzji Wojewody (...) z dnia (...).06.2012 r. Domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z dnia (...).02.1999 r.

Skarżonej decyzji zarzucił:

1)

naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie zaistniała przesłanka nieważności w postaci "wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa";

2)

naruszenie § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego zastosowanie i stwierdzenie, iż przepis ten został w sposób rażący naruszony, podczas gdy zgodnie z ust. 6 § 12 rozporządzenia, inwestor na mocy porozumienia z dnia 18 lutego 1999 r. uzyskał od R. i M. K. zgodę na wykonanie inwestycji;

3)

naruszenie przez organ § 13 rozporządzenia poprzez jego zastosowanie, podczas gdy treść § 13 rozporządzenia, wielość zawartych w nim norm prawnych i odwołań do innych przepisów, jak również konieczność interpretacji w oparciu o wiedzę specjalistyczną, powodują, iż nie jest możliwie stwierdzenie rażącego naruszenia tego przepisu;

4)

naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez jego zastosowanie, podczas gdy organ nie poczynił w tym zakresie żądnych ustaleń faktycznych;

5)

naruszenie art. 156 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie, iż zachodzi negatywna przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji w postaci wywołania przez decyzję nieodwracalnych skutków prawnych.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że § 12 ust. 4 ww. rozporządzenia stanowi, iż stosuje się go jedynie wówczas, gdy nic innego nie wynika m.in. z § 13 tegoż rozporządzenia.

W danej sprawie możliwe jest zastosowanie albo przepisu § 13 albo przepisu § 12 ust. 4, jeżeli któraś z norm prawnych określonych w § 13 nie znajdzie w tej sprawie zastosowania.

Treść przepisu § 13 rozporządzenia wskazuje, iż nie jest to przepis jasny i nie budzący żadnych wątpliwości. Zastosowanie go, wymaga dokładnej analizy, jak również przepisów, do których § 13 odwołuje się, w tym w szczególności przepisu § 60. Dodatkowo, ocena czy przepisy powyższe zostały zastosowane w sposób prawidłowy lub też nie, wymaga od organu poczynienia bardzo dokładnych ustaleń faktycznych, w tym nawet zasięgnięcia wiedzy specjalistycznej, czego w niniejszym postępowaniu organ nie uczynił.

Przepis § 13 rozporządzenia nie jest przepisem mogącym stanowić podstawę stwierdzenia nieważności decyzji ze względu na jego rażące naruszenie. Nie jest bowiem klarowny, jasny i czytelny, a jego treść musi być interpretowana łącznie z treścią przepisów, do których w § 13 następuje odwołanie.

W zaskarżonej decyzji organ powołał się na rażące naruszenie całego § 13 rozporządzenia, nie wskazując jaki konkretnie przepis § 13 (ewentualnie przepisów do których § 13 się odwołuje) został naruszony.

W dacie wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę obowiązywał ust. 6 § 12 rozporządzenia, wedle którego dopuszczalne było sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej bądź w odległości mniejszej od określonej w ust. 4 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy, jeżeli uzyskana zostanie pisemna zgoda właściciela działki sąsiedniej.

W dniu 18 lutego 1999 r. inwestor, tj. J. K., uzyskał taką zgodę od R.G.-K. oraz M. K., tj. właścicieli lokalu mieszkalnego nr (...) przy ul. (...) w (...). Porozumienie powyższe obejmowało zgodę na wzniesienie budynku usługowo-mieszkalnego na terenie przy ul. (...) w (...) w odległości ok. 2 m od budynku, w którym znajduje się lokal stanowiący własność Państwa K.

Skoro, zgodnie z przepisem ust. 6 § 12 rozporządzenia inwestor uzyskał zgodę na odstępstwo od wymogów określonych ust. 4 § 12 rozporządzenia, przepis ten nie może stanowić podstawy stwierdzenia nieważności.

Stwierdzone przez organ rażące naruszenie prawa nie zostało poprzedzone dokonaniem analizy zgodności wydanej decyzji z wymaganiami obowiązującego w dacie jej wydania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również z wymogami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

W toku prowadzonego postępowania organ nie zbadał czy istnieją tzw. negatywne przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji, określone przepisem art. 156 § 2 k.p.a.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) listopada 2012 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania R.S. od decyzji Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2012 r., stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) lutego 1999 r. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji podniósł, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (wg stanu na dzień 26 lutego 1999 r.) pozwolenie na budowę mogło być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

J.K. wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę z dnia 22 grudnia 1998 r. złożył wypis z umowy użytkowania wieczystego zawartej w dniu 29 grudnia 1992 r., oraz decyzję Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) czerwca 1995 r., określającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji przy ul. (...) w (...), zmienioną decyzją Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) września 1997 r., w zakresie terminu upływu ważności ww. decyzji.

Tym samym w analizowanym przypadku nie naruszono wymogów ustanowionych przepisami art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego.

Zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Sporna inwestycja nie narusza postanowień decyzji o warunkach zabudowy, w szczególności w zakresie wymogów wynikających z pkt 2 przedmiotowej decyzji: projektowany budynek posiada 3 kondygnacje (przy dopuszczalnych 2-3 kondygnacjach - rys. 6.A, przekrój I-I budynku), w przyziemiu zlokalizowano część usługową z przeszklonymi witrynami. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że sporny budynek nie przekracza linii zabudowy wrysowanej na mapie stanowiącej załącznik graficzny do przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy. Inwestor spełnił również warunki określone w pkt 3 ww. decyzji o warunkach zabudowy tj. uzgodnił realizację obiektu z Państwowym Terenowym Inspektorem Sanitarnym (postanowienie z dnia 27 czerwca 1995 r.), Państwową Służbą Ochrony Zabytków (decyzja z dnia (...) lipca 1995 r., Zakładem Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w (...).

W myśl § 12 ust. 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140, wg stanu na dzień wydania kwestionowanej decyzji), jeżeli z warunków, o których mowa w ust. 1 i 2 oraz § 13, § 271, § 272 ust. 4, nie wynikają inne wymagania, należy zachować odległości zabudowy od granicy z sąsiednimi działkami co najmniej 4 m (dla budynku zwróconego w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi) lub 3 m (dla budynku zwróconego w stronę granicy ścianą bez otworów).

Stosownie natomiast do § 12 ust. 6 ww. rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r., dopuszcza się usytuowanie budynku, z zastrzeżeniem § 270 ust. 2, bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, bądź w odległości mniejszej od określonej w § 12 ust. 4 pkt 2 (dotyczącym sytuowania budynku ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych), lecz nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy, jeżeli w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu (działki budowlanej) zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej i uzyskana pisemna zgoda jej właściciela.

Zgodnie z § 270 ust. 2 ww. rozporządzenia, budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć ścianę oddzielenia przeciwpożarowego od strony sąsiedniej działki, o odporności ogniowej określonej w § 233 przedmiotowego rozporządzenia, a dla budynków wymienionych w § 213 ww. rozporządzenia - o odporności ogniowej 60 min.

W projekcie budowlanym spornej inwestycji nie zawarto informacji o tym, czy ściany spornego budynku spełniają ww. wymogi. Wobec powyższego nie można dokonać analizy budynku w tym zakresie.

Jednakże projekt budowlany spornej inwestycji został zaopiniowany pod kątem zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej, co stwierdził podpisem rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych.

Jak wynika z projektu budowlanego (projekt zagospodarowania terenu, rysunek 1.A) sporny budynek usługowo-mieszkalny o wysokości 9,71 m (projekt budowlany - rys. 6.A, przekrój I-I budynku) został zaprojektowany ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych, długości 9,15 m w granicy z działką przy ul. (...) oraz ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych, na długości 6,00 m w granicy z działką przy ul. (...) (dz. nr ew. (...)) i ścianą z otworami okiennymi i drzwiowymi na odcinku 4 m ze zmienną odległością od tej granicy, która w najbliższym punkcie wynosi 2,80 m, zaś w najdalszym punkcie wynosi 2,18 m od granicy z działką nr ew. (...).

Ponadto, analiza projektu wykazała, że w ścianie budynku na parterze od strony zachodniej zaprojektowano otwór drzwiowy w odległości zmiennej wynoszącej od 2,60 m do 2,80 m od granicy działki.

Powyższe doprowadziło organ do stwierdzenia, że sporny budynek - w zakresie usytuowania ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi względem działki nr ew. (...) - nie spełnia warunku określonego § 12 ust. 6 ww. rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r., bowiem przepis ten dopuszcza modyfikację dopuszczalnych odległości określonych w § 12 ust. 4 pkt 2, jednakże tylko w zakresie sytuowania budynku ścianą pełną tj. bez otworów okiennych i drzwiowych.

Również sposób usytuowania ściany pełnej budynku (w odległości ok. 2,18 m od granicy) nie jest zgodny z ww. przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r., które dopuszczają sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w odległości mniejszej niż 3m, lecz odległość ta nie może być mniejsza niż 1,5 m od tej granicy, o ile jednak w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu (działki budowlanej) zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej.

Reasumując organ wskazał, iż analiza projektu zagospodarowania działki inwestycyjnej wykazała, że sporny budynek został usytuowany w sposób naruszający przepisy § 12 ust. 4 pkt 1 oraz § 12 ust. 6 ww. rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r.

Odnosząc się do kwestii naruszenia § 13 ww. rozporządzenia GINB wskazał, iż rażąco został również naruszony przepis § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym odległość budynku mającego pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, z zachowaniem przepisów § 57 i 60. Warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli odległość od obiektu przesłaniającego jest: nie mniejsza niż jego wysokość - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 55 m włącznie, nie mniejsza niż 55 m - dla obiektów przesłaniających wyższych niż 55 m.

Jak wykazała analiza projektu budowlanego, w niniejszej sprawie nie został spełniony warunek, o którym mowa w ww. § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia, bowiem sporny budynek o wysokości 9,71 m (projekt budowlany - rys. 6.A, przekrój I-I budynku) został usytuowany w odległości mniejszej niż połowa jego wysokości.

Zgodnie z brzmieniem art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego - w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, przepisami, w tym techniczno-budowlanymi - właściwy organ powinien nałożyć obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin, a po jego bezskutecznym upływie, wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1c oraz art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Kwestionowaną decyzją Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) lutego 1999 r., zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę budynku, pomimo, iż inwestycja była niezgodna z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r.

Rażąco naruszony przepis art. 35 ust. 1 pkt 1c i art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego jest przepisem, którego stosowanie nie wymagało skomplikowanego procesu wykładni, zaś samo naruszenie jest bezsprzeczne. Skutki analizowanego uchybienia są poważne. Wszelkie unormowania regulujące kwestię odległości sytuowanych obiektów budowlanych od granic działki winny być przestrzegane wyjątkowo restrykcyjnie.

Jednocześnie, nie stwierdzono innych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że nie jest zasadne twierdzenie jakoby w przedmiotowej sprawie zachodziła "negatywna przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji w postaci wywołania przez decyzję nieodwracalnych skutków prawnych".

Fakt realizacji inwestycji (należący do zdarzeń o charakterze faktycznym, a nie prawnym), nie może stanowić o nieodwracalności skutków prawnych w stosunku do decyzji o pozwoleniu na budowę (por. wyr. WSA w Gdańsku z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 669/10).

Ponadto, odnosząc się do twierdzenia zawartego w odwołaniu jakoby § 12 ust. 6 ww. rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. dopuszczał sytuowanie budynku w odległości mniejszej niż 3 m, lecz nie mniejszej niż 1,5m, o ile tylko zostanie wyrażona zgoda właściciela działki sąsiedniej, wskazał, że twierdzenie to jest nieuzasadnione na gruncie przepisów obowiązujących w dacie wydania skarżonej decyzji.

Usytuowanie budynku na zasadzie określonej w ww. § 12 ust. 6 ww. rozporządzenia - poza wymogiem uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej - było uzależnione również od wykazania w projekcie zagospodarowania terenu możliwości zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) listopada 2012 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2012 r. wniósł R.S.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1.

naruszenie § 12 ust. 4 w zw. ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do uznania, iż zastosowanie miały minimalne odległości od granicy działki przewidziane w § 12 ust. 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia (odpowiednio: 3 lub 4 m), mimo, iż inne usytuowanie zabudowy na przedmiotowej działce wynikało z treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu;

2.

naruszenie § 12 ust. 6 w zw. ust. 8 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r., poprzez jego niewłaściwą subsumcję do stanu faktycznego sprawy i uznanie, iż przewidziana § 12 ust. 6 rozporządzenia możliwość bliższego sytuowania budynków względem granicy działek nie miała zastosowania w odniesieniu do ściany spornego budynku zwróconej w kierunku działki (...);

3.

naruszenie § 13 ust. 1 z zw. z ust. 4 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż wyłącznie usytuowanie zabudowy z zachowaniem przewidzianych w tych przepisach odległości powoduje spełnienie warunku zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń w sąsiednich budynkach;

4.

naruszenie § 13 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r., poprzez jego niezastosowanie przy ustalaniu wysokości spornego budynku dla potrzeb weryfikowania spełnienia warunków z § 13 ust. 1;

5.

naruszenie § 13 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r., poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji uznanie, iż odległość spornego budynku od okien budynków sąsiednich winna wynosić nie mniej niż wysokość tego budynku zgodnie z § 13 ust. 1 ww aktu;

6.

naruszenie § 60 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r., poprzez ich niezastosowanie i zaniechanie ustalenia, czy przewidywane usytuowanie spornego budynku spowoduje ograniczenie nasłonecznienia pomieszczeń w sąsiednich budynkach ponad miarę przewidzianą w tych przepisach;

7.

naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy a mianowicie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez zaniechanie:

a.

zbadania postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które w niniejszej sprawie przesądzały o charakterze zabudowy (zwarta, plombowa zabudowa śródmiejska), jaka mogła być zrealizowana na przedmiotowej działce, a przez to determinowały dopuszczalność budowy w granicach bocznych działek;

b.

ustalenia czy okna w budynku przy ul. (...) (działka nr (...)) zlokalizowane na ścianie położonej na granicy z działką skarżącego, istnieją zgodnie z prawem i ich utworzenie zostało zaakceptowane przez organ architektoniczno-budowlany w stosownych decyzjach administracyjnych, czy też stanowią samowolę budowlaną, która nie powinna wpływać na ograniczenie możliwości zagospodarowania działki skarżącego;

c.

ustalenia, czy w niniejszej sprawie spełnione zostały warunki z art. § 13 ust. 3 rozporządzenia pozwalające na zmniejszenie odległości budynku przesłaniającego od obiektu przesłanianego;

8.

naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie podczas gdy:

a.

naruszone przepisy techniczno-budowlane (przy przyjęciu, iż przedmiotowe przepisy zostały naruszone) nastręczają trudności interpretacyjnych oraz wywołują rozbieżności w orzecznictwie, powodując, iż ich ewentualne naruszenie nie jest oczywiste;

b.

charakter naruszonych przepisów oraz nieznaczny stopień ich naruszenia, powodują iż funkcjonowanie w obiegu przedmiotowej decyzji nie powoduje zaistnienia skutków niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności.

Skarżący domagał się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu skargi wskazał, iż wraz z B. S., R. K. oraz M.K. nabył w dniu 10 lipca 2008 r. od J. K. prawo użytkowania wieczystego działki gruntu położonej w (...), przy ul. (...), oznaczonej geodezyjnie nr (...) o powierzchni 86 m2 oraz prawo własności posadowionego na tym gruncie budynku, będącego w trakcie gruntownej przebudowy (zakładającej wyburzenie dotychczasowego budynku i wybudowanie nowego). Budowa prowadzona była przez J. K. w oparciu o kwestionowaną decyzję. R. S. kontynuował rozpoczętą przez poprzednika budowę. Aktualnie budowa znajduje się w fazie końcowej.

Działka, której dotyczy decyzja Prezydenta Miasta (...), znajduje się w ścisłym centrum (...) - na obszarze, na którym funkcjonuje zwarta zabudowa śródmiejska z kamienicami przylegającymi do siebie bocznymi ścianami.

W dniu wydawania decyzji Prezydenta Miasta (...) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, dla działki tej obowiązywał miejscowy plan szczegółowy zagospodarowania przestrzennego uchwalony w dniu (...) maja 1991 r. uchwałą Rady Miejskiej Nr (...) w sprawie uchwalenia miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia (...). W części stanowiącej planu, dotyczącej obszaru obejmującego przedmiotową działkę (w strefie "A", tzn. pełnej ochrony konserwatorskiej, obszar oznaczony jako A17), przewidywał dopuszczalność "realizacji nowej zabudowy plombowe), o wysokości zbliżonej do historycznej, dostosowanej do historycznej kompozycji urbanistycznej w zakresie sytuacji, skali, bryły, podziałów architektonicznych, jednakże bez stosowania historycznych lub historyzujących form architektonicznych, szczególnie detalu. Plomby te bezwarunkowo muszą powtarzać dawną linię regulacyjną zabudowy."

Istotne znaczenie miała treść decyzji Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) maja 1995 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja ta w załączniku w postaci planu sytuacyjnego określała usytuowanie planowanego budynku w obrębie działki, przewidując usytuowanie go w granicy z sąsiadującymi działkami (z zabudowaną z boków oraz od góry bramą prowadzącą w głąb działki). Z uwagi na to, że graficzny załącznik do decyzji o warunkach zabudowy stanowi integralną część tej decyzji oraz ze względu na wiążący charakter tej decyzji dla organu architektoniczno - budowlanego, usytuowanie przedmiotowego budynku przewidziane w tym załączniku graficznym wiązało organ przy wydawaniu pozwolenia na budowę.

Sporna decyzja o pozwoleniu na budowę, przewidująca usytuowanie budynku na działce (...) częściowo w granicy działek, nie pozostaje w sprzeczności ani z obowiązującym w chwili jej wydawania miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ani z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Opierając swoje ustalenie o naruszeniu przez Prezydenta Miasta (...) przepisu § 12 ust. 4 rozporządzenia poprzez udzielenie pozwolenia na budowę budynku usytuowanego w mniejszej odległości od granicy działek niż przewidziana w tym przepisie (3 lub 4 m), organy obu instancji pominęły fakt, iż wymogu zachowania tych odległości nie stosuje się, jeżeli co innego wynika z przepisów szczególnych. Do przepisów szczególnych zaliczyć zaś należy również akty prawa miejscowego, tj. miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego.

Pominięcie treści planu miejscowego i decyzji o warunkach zabudowy oraz zagospodarowania terenu i przyznanie pierwszeństwa rozporządzeniu w zakresie minimalnych odległości od granicy działek, było konsekwencją błędnej wykładni § 12 ust. 1 i ust. 4 ww. rozporządzenia.

Organy obu instancji błędnie uznały, iż § 12 ust. 6 rozporządzenia nie ma zastosowania do ściany projektowanego budynku, zwróconej w kierunku działki (...), jako że ściana ta przewiduje otwory okienne i drzwiowe. Ściana ta nie stanowi jednej płaszczyzny, co było konsekwencją konieczności uwzględnienia przy projekcie istniejących w budynku przy sąsiedniej działce okien. Ściana ta nie powinna być przez organy administracji kwalifikowana jako zawierająca otwory drzwiowe uniemożliwiające zastosowanie wyjątku z § 12 ust. 6 rozporządzenia.

Celem zawężenia przewidzianego w § 12 ust. 6 wyjątku do ścian bez otworów okiennych i drzwiowych było niedopuszczenie do sytuacji, w której przez lokalizację otworów na granicy działek nastąpiłoby ograniczenie w zabudowie działek sąsiednich. Na sąsiednich działkach nie można byłoby przeprowadzać budowy analogicznej budowy w granicy działek, by nie blokować istniejących drzwi i okien. W niniejszej sprawie, drzwi wejściowe do tylnej części przedmiotowego budynku usytuowano z boku, od strony działki (...) - tylko pozornie drzwi te znajdują się na bocznej ścianie zewnętrznej projektowanego budynku - są one bowiem cofnięte do wnętrza zabudowy i wychodzą na przewidzianą w tym miejscu obudowaną z boków i od góry bramę wjazdową. Ścianą zewnętrzną na poziomie parteru budynku jest tu de facto obudowa bramy wjazdowej z prawej strony (tekst jedn.: przylegająca do budynku przy ul. (...), która okien ani drzwi nie przewiduje), to zaś iż obudowa ta sięga 6 metrów licząc od ul. (...), a nie występuje na całej długości spornego budynku, wynika z faktu istnienia ograniczających zabudowę tej działki okien w budynku na działce sąsiedniej.

Projekt budynku nie przewiduje od strony działki (...) okien, wbrew twierdzeniom organów administracji, a jedynie jeden niewielki fragment ściany z pustaków szklanych.

W związku z powyższym niezasadnie organy administracji uznały, iż mniejsze odległości przewidziane w § 12 ust. 6 rozporządzenia nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie. Wszystkie przesłanki z tego przepisu zostały bowiem spełnione.

Sporny budynek został zaś zaprojektowany w taki sposób, iż uniemożliwia dopływu światła naturalnego do pomieszczeń w budynku przy ul. (...), mimo, iż usytuowany jest w odległości mniejszej niż połowa jego wysokości od tego budynku. Przy spornej inwestycji spełniony został wymóg zachowania minimalnego czasu nasłonecznienia pokoi mieszkalnych w budynku przy ul. (...), przewidziany w § 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia.

Poza tym organ drugiej instancji zaniechał zbadania legalności istnienia okien na ścianie szczytowej w budynku przy ul. (...).

Nie można mówić również o rażącym charakterze naruszenia przedmiotowych przepisów w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przy wydawaniu spornej decyzji, w sytuacji, gdy sytuowanie budynków w granicach działek jest elementem istniejącego w sąsiedztwie planowanej inwestycji ładu przestrzennego.

Usytuowanie spornego budynku częściowo w granicach działki, a częściowo w nieznacznej odległości od niej, nie ogranicza praw właścicieli działek sąsiednich do zabudowy tych działek - są już one bowiem zabudowane i to wręcz w taki sposób (przewidujący okna), który ogranicza prawo skarżącego do zabudowy jego działki. W tym kontekście podnieść można również, iż skoro na granicy działek (...) i (...) jest ściana z oknem, nie można robić zarzutu pod adresem projektu spornego budynku, że również przewidziano w nim ściany na granicy lub w pewnej odległości od niej, a nadto drzwi wejściowe.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, iż skarga powinna zostać oddalona, gdyż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem.

Zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (w brzmieniu na dzień wydania kwestionowanego pozwolenia), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Decyzją Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) czerwca 1995 r., (zmienioną decyzją z dnia (...) września 1997 r.) określono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji przy ul. (...) w (...).

Zatem projekt inwestycji powinien był być dostosowany do postanowień decyzji o warunkach zabudowy, ale jednocześnie zgodny z obowiązującymi ówcześnie przepisami techniczno budowlanymi. Fakt, iż obowiązujący w owym czasie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszczał zabudowę plombową, a nadto taką zabudowę przewidywała wydana na jego podstawie decyzja o warunkach zabudowy - nie powodował zniesienia obowiązku stosowania i przestrzegania przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 z późn. zm.). Inwestor miał obowiązek ewentualnego ograniczenia rozmiarów inwestycji, jeśli wymogi przepisów techniczno budowlanych nie mogły być spełnione.

Choć sporna inwestycja nie narusza postanowień decyzji o warunkach zabudowy, a w szczególności w zakresie wymogów wynikających z pkt 2 przedmiotowej decyzji: projektowany budynek posiada 3 kondygnacje, nie przekracza linii zabudowy. Inwestor uzgodnił realizację obiektu z Państwowym Terenowym Inspektorem Sanitarnym, Państwową Służbą Ochrony Zabytków, Zakładem Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w (...). To jednak decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest zgodna z obowiązującymi ówcześnie przepisami techniczno-budowlanymi.

W myśl § 12 ust. 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140, wg stanu na dzień wydania kwestionowanej decyzji), jeżeli z warunków, o których mowa w ust. 1 i 2 oraz § 13, § 271, § 272 ust. 4, nie wynikają inne wymagania, należy zachować odległości zabudowy od granicy z sąsiednimi działkami co najmniej 4 m (dla budynku zwróconego w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi) lub 3 m (dla budynku zwróconego w stronę granicy ścianą bez otworów).

Stosownie natomiast do § 12 ust. 6 ww. rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r., dopuszcza się usytuowanie budynku, z zastrzeżeniem § 270 ust. 2, bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, bądź w odległości mniejszej od określonej w ww. § 12 ust. 4 pkt 2 (dotyczącym sytuowania budynku ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych), lecz nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy, jeżeli w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu (działki budowlanej) zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej i uzyskana pisemna zgoda jej właściciela.

Z projektu zagospodarowania terenu (rysunek 1.A) wynika, iż sporny budynek usługowo-mieszkalny o wysokości 9,71 m został zaprojektowany ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych, długości 9,15 m w granicy z działką przy ul. (...) oraz ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych, na długości 6 m w granicy z działką przy ul. (...) (dz. nr ew. (...)) i ścianą z otworami okiennymi i drzwiowymi na odcinku 4 m ze zmienną odległością od tej granicy, która w najdalszym punkcie wynosi 2,80 m, zaś w najbliższym punkcie wynosi 2,18 m od granicy z działką nr ew. (...).

Poza tym w ścianie budynku na parterze od strony zachodniej zaprojektowano otwór drzwiowy w odległości zmiennej wynoszącej od 2,60 m do 2,80 m od granicy działki.

Analiza projektu budowlanego, słusznie doprowadziła organ do stwierdzenia, że sporny budynek - w zakresie usytuowania ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi względem działki nr ew. (...) - nie spełnia warunku określonego § 12 ust. 6 ww. rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r., bowiem przepis ten dopuszcza modyfikację odległości określonych w § 12 ust. 4 pkt 2, jednakże tylko w zakresie sytuowania budynku ścianą pełną tj. bez otworów okiennych i drzwiowych.

Również sposób usytuowania ściany pełnej budynku (w odległości ok. 2,18 m od granicy) nie jest zgodny z ww. przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r., które dopuszczają sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w odległości mniejszej niż 3m, lecz odległość ta nie może być mniejsza niż 1,5 m od tej granicy, o ile jednak w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu (działki budowlanej) zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową, a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej.

Dokonana przez organ analiza projektu zagospodarowania działki inwestycyjnej bezspornie wykazała, że kwestionowany budynek został usytuowany w sposób naruszający przepisy § 12 ust. 4 pkt 1 oraz § 12 ust. 6 ww. rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. Projekt powinien być bowiem dostosowany do sytuacji faktycznej związanej z istniejącą ówcześnie zabudową.

Odnosząc się do kwestii naruszenia § 13 ww. rozporządzenia słusznie GINB wskazał, iż rażąco został również naruszony przepis § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym odległość budynku mającego pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, z zachowaniem przepisów § 57 i 60. Warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli odległość od obiektu przesłaniającego jest: nie mniejsza niż jego wysokość - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 55 m włącznie, nie mniejsza niż 55 m - dla obiektów przesłaniających wyższych niż 55 m.

Jak wykazała analiza projektu budowlanego, w niniejszej sprawie nie został spełniony warunek, o którym mowa w ww. § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia, bowiem sporny budynek o wysokości 9,71 m został usytuowany w odległości mniejszej niż połowa jego wysokości.

Zgodnie z brzmieniem art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego - w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami techniczno-budowlanymi - organ miał obowiązek wezwać do usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin, a po jego bezskutecznym upływie, wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Zasadna była ocena organów, iż decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1c oraz art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Prezydenta Miasta (...) decyzją z dnia (...) lutego 1999 r., Nr (...); zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. K. pozwolenia na budowę budynku, pomimo, iż inwestycja była niezgodna z ww. przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r.

Biorąc powyższe pod uwagę zarzuty skargi należy uznać za bezzasadną polemikę z obowiązującymi ówcześnie przepisami prawa.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.