Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2720508

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 22 maja 2019 r.
VII SA/Wa 2849/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Kowalska.

Sędziowie WSA: Renata Nawrot, Tomasz Stawecki (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 maja 2019 r. sprawy ze skargi B. C. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) września 2018 r. znak (...) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

1. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB") postanowieniem z (...) września 2018 r., znak: (...), po rozpoznaniu wniosku B. C. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własne postanowienie z (...) lipca 2018 r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) nr (...) z (...) maja 2017 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki drogi wewnętrznej.

Zaskarżone postanowienie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

2. W dniu (...) czerwca 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w (...) (dalej: "PINB") nakazał Gminie Miasta (...) rozbiórkę drogi o nawierzchni asfaltowej o długości ok. 115 m, zrealizowanej bez uzyskania pozwolenia na budowę i zlokalizowanej na działce nr ewid. (...), która stanowi własność komunalną. Po rozpatrzeniu odwołania Gminy Miasta (...) (dalej: "Gmina") oraz uzupełnieniu materiału dowodowego (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "(...) WINB") decyzją nr (...) z (...) grudnia 2013 r. uchylił w całości decyzję organu powiatowego i na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, dalej: "pr.bud.") i jednocześnie nakazał Gminie jako inwestorowi rozbiórkę przedmiotowej drogi na całej długości.

Z uwagi na naruszenie przepisów, w szczególności art. 7, 77 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 13 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 224/14, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

W ponownym postępowaniu, działając na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 pr.bud., PINB w dniu (...) kwietnia 2015 r. nałożył na Gminę oraz na U. i K. W. obowiązek przedłożenia dokumentów wymaganych do legalizacji przedmiotowej drogi, w szczególności zaświadczenia o zgodności zabudowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz czterech egzemplarzy projektu budowlanego. Ze względu na niewykonanie ww. obowiązku przez właścicieli działek, na których usytuowana jest sporna droga, PINB decyzją z (...) października 2016 r. nakazał Gminie rozbiórkę drogi o szerokości od 3,10 do 3,40 m i długości 116,10 m wybudowanej na działce nr ewid. (...) odchodzącej od ul. (...) w (...). Organ powiatowy nakazał jednocześnie U. i K. W. rozbiórkę drogi wewnętrznej o nawierzchni asfaltowej z warstwą wiążącą i podbudową o szerokości od 0,50 do 0,60 m i długości 8,20 m wybudowanej na działce nr ewid. (...) bocznej od ul. (...) w (...). Organ podkreślił konieczność wydania decyzji o rozbiórce mimo że zaistniały możliwości legalizacji drogi.

Po rozpatrzeniu odwołania od ponownej decyzji PINB z (...) października 2016 r., (...) WINB decyzją nr (...) z (...) maja 2017 r., znak: (...), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu powiatowego.

Następnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z 21 listopada 2017 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 921/17, oddalił skargi Gminy oraz B. C., występującej w niniejszej sprawie jako "skarżąca", na ww. decyzję organu wojewódzkiego z (...) maja 2017 r.

WSA w Krakowie podkreślił, że prowadząc postępowanie po wyroku Sądu z 13 maja 2014 r. (sprawa o sygn. akt II SA/Kr 224/14), organ pierwszej instancji prawidłowo wykonał instrukcje zawarte we wskazanym orzeczeniu. Jednocześnie PINB starannie zbadał wszystkie okoliczności faktyczne dotyczące drogi, zjazdów do nieruchomości oraz przejazdu nad potokiem (...). Prawidłowo określił również krąg stron postępowania wyjaśniając przy tym skutki prawne braku udziału Skarbu Państwa w tym postępowaniu. Skoro zatem nie zostały naruszone art. 7, 77 i 107 § 3 w związku z art. 28 k.p.a. należało uznać, że decyzja (...) WINB z (...) października 2016 r. była prawidłowa i nie zasługiwała na uchylenie.

3. Pismem z 5 maja 2018 r. skarżąca B. C. wniosła o stwierdzenie nieważności ww. decyzji PINB z (...) października 2016 r. nakazującej Gminie rozbiórkę drogi wybudowanej na działce nr ewid. (...).

W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że kontrolowana decyzja narusza przepisy postępowania w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie skarżącej decyzja nakazująca rozbiórkę drogi błędnie określa przedmiot i zakres nakazu, ponieważ pozostaje w sprzeczności z definicją zjazdu. Ponadto kwestionowane rozstrzygnięcie nakazuje jedynie rozbiórkę części drogi wewnętrznej wybudowanej na działce nr ewid. (...). Tymczasem zdaniem skarżącej, faktyczna budowa drogi wewnętrznej została zlokalizowana od krawędzi pasa drogowego, więc rzeczywiście obejmuje część drogi na działce nr ewid. (...) oraz część na działce nr ewid. (...). Dodatkowo, na gruncie przeznaczonym pod budowę drogi zostało wybudowane ogrodzenie czego nie badał i nie ocenił PINB. Zdaniem skarżącej nakaz rozbiórki powinien obejmować również rozbiórkę ogrodzenia.

Zdaniem skarżącej, istotną okolicznością jest również to, że decyzja komunalizacji działki nr ewid. (...) została unieważniona przez Ministra Spraw Wewnętrznych w dniu (...) marca 2018 r. z powodu wydania jej bez podstawy prawnej. Tym samym Gmina nie ma tytułu do prowadzenia robót na ww. działce.

4. Po rozpatrzeniu wniosku skarżącej Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z (...) lipca 2018 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (...) WINB nr (...) z (...) maja 2017 r.

GINB działając jako organ pierwszej instancji wydał powyższe rozstrzygniecie na podstawie art. 61a § 1 w zw. z art. 156 § 1 k.p.a.

W uzasadnieniu organ wskazał, że we wniosku z 5 maja 2018 r. o stwierdzenie nieważności decyzji (...) WINB z (...) maja 2017 r., utrzymującej w mocy decyzję organu powiatowego z (...) października 2016 r., skarżąca nie powołała żadnych nowych istotnych okoliczności, które pozostawałyby poza wcześniejszą kontrolą sądów administracyjnych. Tymczasem zarzut naruszenia przez terenowe organy nadzoru budowlanego art. 7, 77 i 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. był już przedmiotem oceny sądu administracyjnego i zakończył się oddaleniem przez sąd złożonej do niego skargi.

GINB wyjaśnił przy tym, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że oddalenie skargi na niezgodność decyzji z prawem zamyka organowi administracyjnemu drogę do stwierdzenia nieważności decyzji ze względu na związanie go oceną prawną zawartą w wyroku sądu. Prośby zaś stwierdzenia nieważności decyzji kontrolowanej już przez sąd są w istocie - w odniesieniu do przedmiotu rozstrzygnięcia sądowego - niedopuszczalną ingerencją w prawomocne orzeczenie sądu.

W rezultacie, z uwagi na prawomocny wyrok WSA w Krakowie z 21 listopada 2017 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 921/17, oddalający skargę na decyzję (...) WINB z (...) maja 2018 r., GINB odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie rozbiórki drogi wewnętrznej, wybudowanej na działkach nr ewid. (...) - bocznej od ul. (...) w (...).

5. Skarżąca pismem z 10 sierpnia 2018 r. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. We wniosku skarżąca wskazała, że istnieją okoliczności i dokumenty, które pozostały poza kontrolą sądu. Organ budowlany nie przeprowadził oceny prawidłowości zapisów w ewidencji gruntów i księgach wieczystych, ani zgodności przebiegu granicy prawnej działki nr ewid. (...) z państwową działką nr ewid. (...) jako granicy wodnej cieku wodnego, ani nie ustalił linii granicznej pasa drogowego (początku drogi wewnętrznej aż do jezdni asfaltowej ulicy (...)), ani nie ocenił pozornego oświadczenia o zgodności budowy odcinka drogi wewnętrznej na gruncie cieku wodnego płynących wód potoku (...) z miejscowym planem i zgodności budowy nowej nieistniejącej wcześniej drogi lokalnej na działce o szerokości 3,40 m wydzielonej pod budowę drogi z rozporządzeniem Ministra określającym minimalną szerokość drogi wewnętrznej, ani nie określił prawidłowo terenu budowy.

6. Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, GINB postanowieniem z (...) września 2018 r. utrzymał w mocy własne postanowienie z (...) lipca 2018 r. GINB działając jako organ odwoławczy wydał ww. postanowienie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 i art. 127 § 3 k.p.a.

Organ w uzasadnieniu wyjaśnił, że skutkiem oddalenia skargi przez sąd jest niedopuszczalność stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, albowiem sąd z urzędu ustala, czy występują okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności w myśl art. 156 § 1 k.p.a. Żadna z okoliczności wymienionych w tym przepisie

(pkt 1-7) nie zmienia swej wartości prawnej z upływem czasu. Jeżeli nie występowały przyczyny nieważności w chwili wydania decyzji, to nie powstaną one również po jej wydaniu, a więc wszystkie mogą być ujawnione w postępowaniu przed sądem administracyjnym.

Ponadto, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: "p.p.s.a."), sąd administracyjny dokonuje oceny zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej zgodności z prawem, niezależnie od sformułowanych w skardze twierdzeń i zarzutów. W związku z powyższym, próba stwierdzenia nieważności decyzji, co do której prawomocnie oddalono skargę, oceniana jest jako niedopuszczalna ingerencja w prawomocne orzeczenie sądu. Stosownie bowiem do art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby.

Odnosząc się do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ zauważył, że podnoszone argumenty stanowią powtórzenie zarzutów zawartych w skargach do WSA w Krakowie, do których Sąd odniósł się w wyroku z 21 listopada 2017 r. Załączone zaś do wniosku dokumenty nie dotyczą terenu objętego nakazem rozbiórki. Podobnie, jak wskazał Sąd w ww. wyroku z 21 listopada 2017 r. " (...) kwestia terenu nad potokiem nie należy do zakresu przedmiotowego (rozpatrywanej) sprawy, bowiem leży poza działką nr (...). Niniejsza sprawa dotyczy samowolnie wybudowanej drogi na działce nr (...), co wynika także z zaleceń wydanych w sprawie II SA/Kr 224/14; nie dotyczy połączenia tak określonej drogi z drogą publiczną".

Przedmiotem rozstrzygnięć organów nadzoru budowlanego nie był zatem "zjazd" z ulicy (...), "mostek drogowy" ani też ogrodzenie. Zasadność prowadzenia odrębnych postępowań potwierdza wydany w sprawie wyrok.

Mając na uwadze powyższe argumenty, GINB utrzymał w mocy własne wcześniejsze postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PINB z (...) października 2016 r.

7. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżąca pismem z 26 października 2018 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji i zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła:

1) rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez: niezebranie materiału dowodowego mającego być podstawą rozstrzygnięcia sprawy, oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na materiale niekompletnym oraz brak rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący;

2) rażące naruszenie art. 107 § 1 w zw. z § 3 k.p.a. poprzez niewyczerpujące i niepełne uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji oraz

3) rażące naruszenie art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 z późn. zm.), poprzez jego błędną wykładnię.

8. Odpowiadając w dniu 5 grudnia 2018 r. na ww. skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonym postanowieniu zostały wskazane w jego uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżącą pozostają bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

9. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma dokonać kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że niewątpliwie doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, albo przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a.". Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu.

Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.

10. Sąd oddalił skargę bowiem zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz utrzymane w mocy wcześniejsze postanowienie tego organu były zgodne z prawem.

GINB odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) nr (...) z (...) maja 2017 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki drogi wewnętrznej, ponieważ stwierdził, że legalność tej decyzji była już kontrolowana przez sąd administracyjny i w wyniku rozpatrzenia w postępowaniu zwykłym skarg na wskazaną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 21 listopada 2017 r. oddalił skargi. Wyrok stał się prawomocny.

W pewnym sensie można powiedzieć, że legalność nakazu rozbiórki drogi o nawierzchni asfaltowej ułożonej w 2006 r. na działce nr ewid. (...) na wcześniejszym utwardzeniu wykonanym przez właścicieli kilku działek sąsiadujących z ww. działką, była kontrolowana przez sądy dwukrotnie. Jak wskazano wcześniej, po raz pierwszy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie kontrolował decyzję (...) WINB nr (...) z (...) grudnia 2013 r. nakazującej Gminie Miasta (...) jako inwestorowi rozbiórkę przedmiotowej drogi na całej długości (ok. 115 m). W tym przypadku sąd stwierdził, że przy wydaniu kontrolowanej decyzji organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania dotyczących przede wszystkim postępowania dowodowego i w związku z tym wyrokiem z 13 maja 2014 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 224/14, sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. W powołanym wyroku są zawarł wszakże wytyczne co do sposobu zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego.

Wskazany wyrok z 13 maja 2014 r. nie przesądza jednak rozstrzygnięcia w obecnej sprawie. Kluczowe znaczenie ma natomiast drugie rozstrzygnięcie sądowe. Po raz drugi bowiem, WSA w Krakowie kontrolował już kolejną decyzję (...) WINB, tym razem utrzymującą w mocy nakaz rozbiórki tej samej drogi wewnętrznej, wydany przez organ pierwszej instancji. Należy wszak przyjąć, że w przypadku decyzji (...) WINB nr (...) z (...) maja 2017 r. prawidłowość tej decyzji nie budziła wątpliwości, gdyż WSA w Krakowie wyrokiem z 21 listopada 2017 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 921/17, oddalił skargę na decyzję wojewódzkiego organu nadzoru budowlanego z (...) maja 2018 r.

Należy przy tym podkreślić, że kwestionowana decyzja (...) WINB z (...) maja 2017 r. wydana była w tzw. postępowaniu legalizacyjnym, czyli postępowaniu mającym na celu doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem pasa przedmiotowej drogi o długości 116,10 m i szerokości od 3,10 do 3,40 m, wybudowanej samowolnie na działce nr ewid. (...), a także w odcinka drogi o długości 8,20 m wybudowanej na działce nr ewid. (...). Powiatowy organ nadzoru budowlanego dokonał sprawdzenia zasadniczych okoliczności prawidłowości wykonania drogi i w dniu (...) kwietnia 2015 r. nałożył na inwestorów, tj. Gminę Miasta (...) oraz na U. i K. W. obowiązek przedłożenia określonych dokumentów wymaganych do legalizacji przedmiotowej drogi. Ponieważ dokumenty te nie zostały, mimo przedłużenia terminu, przedłożone organowi, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie miał innej możliwości jak zastosować art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 pr.bud. i nakazać - decyzją z (...) października 2016 r. - rozbiórkę drogi.

Po upływie niemal roku, skarżąca w dniu 5 maja 2018 r. wniosła o stwierdzenie nieważności ww. decyzji organu pierwszej instancji, tj. decyzji PINB z (...) października 2016 r. nakazującej Gminie rozbiórkę drogi wybudowanej na działce nr ewid. (...). Argumenty, które podnosiła stanowiły skarżąca były zasadniczo identyczne lub choćby zbieżne z zarzutami podnoszonymi we wcześniejszych odwołaniach od decyzji PINB i w skargach składanych do WSA w Krakowie.

Wniosek skarżącej był przy tym rozpatrywany przez GINB, gdyż kwestionowana decyzja była już wcześniej badana przez organ odwoławczy, którego decyzja stała się ostateczna. Należało więc przyjąć, że przedmiotem skargi jest decyzja organu drugiej instancji, czyli (...) WINB.

W przedstawionym kontekście GINB słusznie przyjął, że skarżąca żąda ponownej oceny decyzji, która już była kontrolowana przez sąd w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 921/17. Co ważniejsze, WSA w Krakowie we wskazanej sprawie oddalił zarówno skargę Gminy, jak i skargę złożoną przez skarżącą.

W związku z tym GINB miał obowiązek wziąć pod uwagę regułę prawną sformułowaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09. W uchwale tej NSA przyjął, że żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji (obecnie postanowienia) o odmowie wszczęcia postępowania. Warunkiem wydania takiego rozstrzygnięcia jest stwierdzenie przez organ, że: (1) kwestionowana decyzja była już wcześniej badana przez sąd, (2) okoliczności wskazane w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji (w naszym przypadku nieustalenie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych i pominięcie innych faktów) odpowiadają przesłankom kwalifikującym do jej wzruszenia (art. 156 § 1 k.p.a., w tym art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) oraz (3) skarga została oddalona przez sąd. Wystąpienie łączne takich okoliczności prowadzi do wniosku, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji wystąpiła przeszkoda przedmiotowa czyniąca rozpoznanie wniosku niedopuszczalnym.

Na marginesie dodajmy, że w rozpatrywanej sprawie nie mamy zatem do czynienia z przeszkodą o charakterze podmiotowym, tj. często spotykaną sytuacją, że osobie składającej wniosek o stwierdzenie nieważności nie ma przymiotu strony, czy inaczej: legitymacji procesowej w postępowaniu administracyjnym. Skarżąca brała udział w poprzednich postępowaniach prowadzonych przez organ pierwszej instancji, i dlatego organy pierwszej i drugiej instancji nie kwestionowały prawa skarżącej do udziału w postępowaniu.

Jednak trzy wskazane wyżej okoliczności odnoszące się do przedmiotu postępowania wystąpiły w rozpatrywanej sprawie. Przesądza o tym wyrok WSA w Krakowie, zarzuty pod adresem decyzji (...) WINB z (...) maja 2017 r. i oddalenie wcześniejszych skarg przez sąd.

Z tego względu GINB słusznie powołał się na uchwałę NSA z 21 listopada 2017 r., sygn. akt I OPS 6/09 i na podstawie art. 61a k.p.a. w związku z art. 156 § 1 k.p.a. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (...) WINB z (...) maja 2017 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy GINB utrzymał w mocy swoje wcześniejsze postanowienie.

Sąd badając oba rozstrzygnięcia GINB nie znalazł powodów, dla których zaskarżone postanowienie powinno być uchylone. Zastosowanie przepisów prawa materialnego tj. art. 48 pr.bud., a także stosowanie przepisów postępowania, w tym art. 61a oraz 156 § 1 k.p.a. było prawidłowe i nie naruszało prawa.

11. Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa znajdujących zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżone postanowienie. Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a skarga niezasadna.

Mając na względzie powyższe ustalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.