Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3038807

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 21 maja 2019 r.
VII SA/Wa 2741/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki.

Sędziowie WSA: Monika Kramek (spr.), Artur Kuś.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2019 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) września 2018 r. nr (...) w przedmiocie zmiany ostatecznej decyzji oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Starosta (...) decyzją z dnia (...) lipca 2018 r. nr zmienił na wniosek J. i P. Z. ostateczną decyzję Starosty (...) z dnia (...) sierpnia 2017 r., nr (...) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem oraz rozbiórkę budynku garażowego i gospodarczego na terenie działki numer ewidencyjny (...) z obrębu (...) w miejscowości L.oraz zatwierdził projekt budowlany zamienny w części dotyczącej charakterystycznych parametrów budynku - zmiany powierzchni użytkowej i kubatury oraz warunków ochrony przeciwpożarowej.

W uzasadnieniu Starosta wyjaśnił, że postanowieniem z dnia (...) marca 2018 r. nałożył na wnioskodawców obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie, co też wnioskodawcy w dniu 7 maja 2018 r. uczynili. Pismem z dnia 16 maja 2018 r. E. S. złożyła wniosek o przekazanie sprawy do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z uwagi na wykonanie przez inwestorów robót budowlanych, które zostały przewidziane w zamiennym projekcie budowlanym. Starosta (...) po powzięciu wiadomości o możliwości realizacji robót, na które nie zostało wydane pozwolenie na budowę, pismem z dnia 18 maja 2018 r. zwrócił się z prośbą do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o przeprowadzenie kontroli mającej na celu ustalenie czy wykonywane roboty budowlane są objęte zatwierdzonym projektem budowlanym. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu 5 czerwca 2018 r. przeprowadził kontrolę w wyniku której ustalił, że budynek mieszkalny jednorodzinny z garażem realizowany jest zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym.

W dniu 23 maja 2018 r. E.S. złożyła kolejne uwagi do toczącego się postępowania przedkładając ekspertyzę techniczną nr (...).

Postanowieniem z dnia (...) maja 2018 r. organ nałożył na wnioskodawców obowiązek uzupełnienia dokumentacji o ekspertyzę techniczną stanu obiektu istniejącego.

W dniu 15 czerwca 2018 r. inwestorzy przedłożyli 4 egzemplarze ekspertyzy technicznej.

Oceniając przedłożone przez strony ekspertyzy techniczne organ wyjaśnił, że pierwsza z nich złożona przez E. S., zdaniem jej autora wskazuje na realizację inwestycji zgodnie z projektem budowlanym, który w kilku częściach jest niezgodny z obowiązującym prawem budowlanym i zasadami ochrony przeciwpożarowej. Starosta stwierdził, że przedłożona dokumentacja nie ma wpływu na niniejsze postępowanie, bowiem inwestycja jest realizowana zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, który był kontrolowany przez dwa niezależne organy w administracyjnym toku postępowania, które dokonały oceny dokumentacji w zakresie wskazanym w przepisach prawa i nie dopatrzyły się nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji. Wyjaśnił, że przedmiotem niniejszego postępowania jest zatwierdzenie zamiennego projektu budowlanego, a nie kolejna weryfikacja dokumentacji, która została zatwierdzona ostateczną decyzją Wojewody (...) utrzymującą w mocy pozwolenie na budowę.

Co do ekspertyzy przedłożonej przez inwestorów określonej jako "ekspertyza techniczna do projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem dotycząca wpływu projektowanego budynku na budynek sąsiedni" organ wskazał na zawarte w niej stwierdzenie, że przy prawidłowo prowadzonych pracach budowlanych zgodnych z zasadami sztuki budowlanej projektowany budynek nie będzie miał wpływu na budynek sąsiedni i jego realizacja nie zagraża bezpieczeństwu życia i mienia ludzkiego. Ponadto możliwa jest realizacja obiektu budowlanego bez uszczerbku i niebezpieczeństwa dla obiektów istniejących. Starosta wskazał również, że projekt budowlany zawiera informację, że projektowana budowa nie będzie ingerować w konstrukcję budynku E. S. usytuowanego na działce nr ewid. (...).

Odnosząc się do składanych w toku postępowania uwag E. S. Starosta wyjaśnił, że zamienny projekt budowlany dotyczy dodania świetlików w stropie nad salonem, wykonania tarasu nad garażem w miejsce dachu, zmianie usytuowania studni zaopatrującej budynek w wodę. W projekcie zostały wprowadzone następujące zmiany: zmiana konstrukcji dachu, dodanie balustrady tarasu nad garażem, wykonanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Tym samym zarzuty dotyczące nieprawidłowego dojazdu do nieruchomości, nieuznania za stronę postępowania właściciela działki o nr ew. (...) z obrębu (...) czy też klasy odporności ogniowej leżą poza zakresem projektu budowlanego zamiennego i nie podlegają zmianie.

Starosta wyjaśnił, że § 26 Uchwały Nr (...) Rady Miejskiej w (...) z dnia (...) października 2001 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuszcza budowę obiektu budowlanego na granicy z sąsiadem bez jego zgody o ile jest to dobudowa do istniejącej ściany bez okien usytuowanej na granicy działki. Ponadto z przedłożonej przez inwestorów dokumentacji projektowej wynika, że projektowany budynek nie będzie ingerował w konstrukcję istniejącego budynku.

Dalej organ wyjaśnił, że z dokumentacji wynika, że projektowany taras został zaprojektowany w odległości zgodnej ze wskazaną w warunkach technicznych warunkach technicznych. Za godne z warunkami technicznymi organ uznał usytuowanie otworów okiennych w dachu stwierdzając, że nie znajdują się one w odległości mniejszej niż 4 m, a dach nie jest zwrócony w stronę granicy działki.

Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie wniosła E. S.

Decyzją z dnia (...) września 2018 r. nr (...) Wojewoda (...) utrzymał w mocy decyzję Starosty (...) z dnia (...) lipca 2018 r.

W uzasadnieniu Wojewoda wyjaśnił, że stosownie do art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę wydanej przez organ administracji architektonioczno-budowlanej. Wskazał, że w świetle art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego przyjęcie istotności nie jest uwarunkowane zmianą wszystkich parametrów obiektu budowlanego, czy też zmianą jednego parametru w odniesieniu do całego obiektu budowlanego. Istotne odstąpienie może polegać na zmianie w trakcie wykonywania robót budowlanych, jednego z parametrów.

Wojewoda podzielił ustalenia organu I instancji, że złożony przez inwestorów zamienny projekt budowlany jest kompletny, a zamierzenie inwestycyjne w zmienionej postaci nie narusza żadnego z przepisów Prawa budowlanego, nie narusza również postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w (...) z dnia (...) października 2001 r. nr (...) oraz warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z uwagi na dobudowę projektowanego budynku do budynku istniejącego inwestor przedłożył ekspertyzę techniczną, która przewiduje, że przy prawidłowo prowadzonych pracach budowlanych zgodnych z zasadami sztuki budowlanej możliwa jest realizacja obiektu bez uszczerbku i niebezpieczeństwa dla obiektów istniejących. Konsekwencją powyższych sprawdzeń było wydanie decyzji umożliwiającej realizację inwestycji w zmienionej postaci.

Zdaniem organu odwoławczego, projekt zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego oraz zgodnie z art. 12 ust. 7 tej ustawy, wymagane zaświadczenie. Natomiast zgodnie z art. 20 ust. 4 wskazanej wyżej ustawy, projektanci dołączyli do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Wojewoda podkreślił, że wobec dokonanych ustaleń oraz mając na uwadze treść art. 35 ust. 4 z art. 36a ust. 1 i 3 Prawa budowlanego, organ I instancji nie mógł odmówić wydania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę.

Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów naruszenia tj. art. 97 § 1 pkt 4, art. 7, art. 8, art. 77 i art. 107 § 3, art. 40 § 2, art. 10 § 1 w związku z art. 81, art. 75 § 1, art. 76 § 3, art. 80, art. 81 i art. 107 § 3 Wojewoda wyjaśnił, że wszystkie istotne w sprawie okoliczności, w zakresie ustalenia stanu faktycznego zostały w sposób należyty wyjaśnione, a materiał zgromadzony w sprawie daje jednoznaczną odpowiedź co do istotnych elementów niezbędnych dla sformułowania oceny prawnej rozpatrywanej sprawy, a nadto zapewnia możliwość oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu. W związku z powyższym, za niesłuszny uznał zarzut dotyczący naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Decyzja Starosty (...) w ocenie Wojewody zawiera zarówno uzasadnienie faktyczne jak i prawne.

Odnosząc się do zarzut naruszenia art. 40 k.p.a., Wojewoda wskazał, że istotnie E. S. przy piśmie z dnia 20 marca 2018 r. przedłożyła pełnomocnictwo do działania w jej imieniu córce - A. M. Wojewoda zaznaczył, że postępowanie w sprawie zmiany pozwolenia na budowę zostało zainicjowane wnioskiem z dnia 29 stycznia 2018 r. i do czasu ustanowienia pełnomocnika, czyli do dnia 20 marca 2018 r. pisma były przesyłane osobiście skarżącej (zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego, postanowienie nakładające obowiązek uzupełnieniu braków w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym). Natomiast zawiadomienia z dnia 30 kwietnia 2018 r. oraz z dnia 15 czerwca 2018 r. o zebraniu materiału dowodowego oraz informujące o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym na podstawie art. 10 § 1 k.p.a., zostały wysłane skarżącej i stanowi to niewątpliwie uchybienie dyspozycji art. 40 § 2 k.p.a., które jednak w ocenie Wojewody nie miało wpływu na wynik sprawy.

Za niezasadny Wojewoda uznał także zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Przyjmując, że kwestia toczącego się postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, co do pierwotnej decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego budynku, nie stanowi zagadnienia wstępnego. Samo prowadzenie takiego postępowania przed sądem nie stanowi bezwzględnej przeszkody dla wydania decyzji w postępowaniu administracyjnym.

Skargę na powyższą decyzję wniosła E. S., zarzucając jej naruszenie:

1. art. 10 § 1 w zw. z art. 81 k.p.a. poprzez faktyczne uniemożliwienie skarżącej wypowiedzenia się co do materiału dowodowego przed zakończeniem postępowania i wydaniem decyzji w sprawie z uwagi na doręczenie zawiadomienia o możliwości zapoznania się z aktami w dniu 5 lipca 2018 r., tj. na dzień przed wydaniem zaskarżonej decyzji (6 lipca 2018 r.), co w konsekwencji skutkowało brakiem udziału skarżącej w postępowaniu bez jej winy;

2. art. 40 § 2 k.p.a. poprzez doręczenie zawiadomień o możliwości zapoznania się z aktami sprawy skarżącej, zamiast jej prawidłowo ustanowionemu pełnomocnikowi, co spowodowało brak możliwości skutecznej realizacji uprawnienia strony do wypowiadania się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłaszania żądań, co w konsekwencji skutkowało brakiem udziału skarżącej w postępowaniu bez jej winy, co może stanowić podstawę do wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.,

3. art. 7 i art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez uznanie ekspertyzy technicznej za podstawę ustaleń faktycznych w sprawie poprzez ogólne wskazanie, że była ona przeprowadzona, zamiast dokonanie jej oceny, tak jak każdego innego dowodu z opinii biegłego, uwzględnieniem całokształtu materiału zgromadzonego w sprawie, co skutkowało błędnym ustaleniem, że inwestycja nie ma wpływu na budynek sąsiedni,

4. § 3 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1935 z późn. zm.) poprzez błędne uznanie, iż brak określenia zakresu opracowania przez projektantów nie ma znaczenia dla niekompletności projektu,

5. § 271 ust. 2 w zw. z ust. 8a, ust. 10 oraz § 232 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 z późn. zm., dalej jako: "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych") poprzez ich niezastosowanie, co skutkowało przyjęciem, że projekt budowlany zabezpiecza budynek skarżącej i budynek uczestników przed zagrożeniem pożarowym i jest zgodny z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki w tym zakresie.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi rozwinięto podniesione zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W piśmie procesowym z dnia 25 lutego 2019 r. uczestnicy postępowania J. i P. Z. odpowiedzieli na skargę wskazując, że skarżąca w toku postępowania nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających, jakoby realizacja planowanej inwestycji miała wpływ na budynek sąsiedni lub zagrażała bezpieczeństwu ludzi lub mienia.

W piśmie stanowiącym replikę skarżącej z dnia 8 kwietnia 2019 r. na odpowiedź uczestników postępowania na skargę oraz w załączonej do niej ekspertyzie technicznej nr (...) z dnia 4 kwietnia 2019 r., sporządzonej przez inż. S.K. wskazano na ciągłą obawę skarżącej o swoje zdrowie i możliwość wywołania katastrofy budowlanej, a także wynikającą z ww. ekspertyzy konieczność poddania analizie projektu budowlanego pod kątem zgodności z przepisami prawa budowlanego.

W dniu 7 maja 2019 r. do Sądu wpłynęło pismo uczestników postępowania J. i P. Z. zatytułowane "odpowiedź uczestnika postępowania na replikę skarżącej" wraz z ekspertyzą techniczną nr (...), w którym wniesiono o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu w postaci ww. ekspertyzy, sporządzonej przez rzeczoznawców budowlanych ze Stowarzyszenia Polskich Rzeczoznawców Budowlanych.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie jest obarczona naruszeniem prawa, które mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja Wojewody (...) z dnia (...) września 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty (...) z dnia (...) lipca 2018 r. o zmianie ostatecznej decyzji tego organu zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem oraz rozbiórkę budynku garażowego i gospodarczego na terenie działki nr ewid. (...) z obrębu (...) w L.

Podstawą rozstrzygnięcia organu I instancji był art. 36a Prawa budowlanego, zgodnie z którym istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę wydanej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej.

Co istotne na gruncie rozpoznawanej sprawy, w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę przepisy art. 32-35 stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany (art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego). Oznacza to, że czynności wskazane w tych przepisach są wykonywane w zakresie uzasadnionym wnioskowaną przez inwestora zmianą. Inwestor dołącza do wniosku o zmianę pozwolenia na budowę tylko te dokumenty, których dane uległy dezaktualizacji na skutek proponowanego przez niego odstąpienia, a organ dokonuje ich oceny, nie badając tych elementów wydanego wcześniej pozwolenia na budowę, których to odstąpienie nie dotyczy. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma zatem prawa dokonywać ponownej oceny całego zamierzenia inwestycyjnego. Jest związany ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, a nowe postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu zamiennego może dotyczyć jedynie zmian wprowadzonych do tego projektu (por. wyroki NSA z dnia 14 kwietnia 2010 r., II OSK 674/09, oraz z dnia 18 lutego 2010 r., II OSK 389/09 - oba dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis ten ma niewątpliwie na celu przyśpieszenie procesu inwestycyjnego przez ułatwienie inwestorowi dokonania zmian w projekcie budowlanym, który został już zatwierdzony, bez konieczności ponownego wszczynania skomplikowanej i czasochłonnej procedury wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Uzupełniająco wyjaśnić należy, że jest to sprawa nowa, załatwiana w pierwszej instancji przez ten sam organ administracji architektoniczno-budowlanej, który był uprawniony na podstawie art. 82 Prawa budowlanego do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, tj. starostę.

Jak wynika z akt sprawy planowane zmiany dotyczyły konstrukcji dachu poprzez dodanie świetlików nad salonem oraz wykonania tarasu wraz z balustradą nad garażem w miejscu stropodachu, wykonania ściany oddzielenia przeciwpożarowego na granicy z działką nr (...) oraz usytuowania studni zaopatrzenia w wodę, były zatem zmianami dotyczącymi charakterystycznych parametrów budynku tj. zmiany powierzchni użytkowej i kubatury oraz warunków ochrony przeciwpożarowej.

Dodać należy, że inwestycja ma być realizowana w granicy działki, co jest zgodne z § 26 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który dopuszcza budowę na granicy z działką sąsiednią o ile jest to dobudowa do istniejącej ściany bez okien usytuowanej na granicy działki. Kwestia ta została pozytywnie oceniona w ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (nieprawomocnym wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2018 r. sygn. akt VII SA/WA 2663/17 WSA w Warszawie oddalił skargę E.S. na decyzję w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę).

Inwestor przedstawił ponadto ekspertyzę techniczną do projektu budowlanego zamiennego dotyczącą wpływu projektowanego budynku na budynek skarżącej. Z ekspertyzy tej wynika, że spełnione zostały warunki określone w § 204 ust. 5 oraz § 206 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Autor ekspertyzy, który odpowiada za jej treść stwierdził, że przy pracach prowadzonych zgodnie z zasadami sztuki budowlanej projektowany budynek nie będzie miał wpływu na budynek sąsiedni, a jego realizacja nie zagraża bezpieczeństwu życia i mienia ludzkiego. Oświadczenie to jest stanowcze, jasne i klarowne. Nie było w ocenie Sądu podstaw do kwestionowania ekspertyzy. Nie jest uprawnione przyjmowanie założenia, że osoba o określonym wykształceniu, kwalifikacjach i uprawnieniach sporządzająca opinię jest z założenia niewiarygodna, tylko dlatego że opinię tę sporządza na zlecenie inwestora. Skarżąca zarzucając organowi brak oceny sporządzonej opinii nie wskazała w jakim zakresie jej zdaniem jest ona niewiarygodna, bądź też została oparta na nieustalonych przesłankach. Organy w ocenie Sądu prawidłowo poddały analizie ten dowód w sprawie, przyjmując, że jest on zupełny, co m.in. w kontekście całego zebranego materiału dowodowego dało podstawę do wydania kwestionowanej decyzji.

W tym zakresie Sąd ocenia postępowanie dowodowe w sprawie jako zupełne i odpowiadające przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego.

Za niezasadne Sąd uznał także zarzuty skarżącej dotyczące zaprojektowania zbyt krótkiej ściany dla zabezpieczenia obu budynków pod względem bezpieczeństwa pożarowego. Z przedłożonego projektu budowlanego zamiennego wynika, że ściana oddzielenia przeciwpożarowego po stronie inwestorów powstała na całej długości ściany budynku skarżącej, do której przylega budynek inwestorów. Natomiast bezspornie projektowany budynek nie przylega do budynku garażowego należącego do skarżącej, którego zresztą budowa, jak wynika z materiału zdjęciowego załączonego do akt, nie została zakończona.

Podobnie zarzut dotyczący usytuowania otworów okiennych niezgodnie z warunkami technicznymi, nie mógł być uwzględniony. Z § 12 ust. 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych wynika, że odległość od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 4 m do okna umieszczonego w dachu zwróconego w stronę tej granicy. W rozpoznawanej sprawie okna nie są usytuowane ani w ścianie w granicy działki, ani w dachu zwróconym w stronę granicy działki w odległości mniejszej niż 4 m.

Zauważyć w tym miejscu należy, że organ administracji architektoniczno - budowlanej nie jest uprawniony do sprawdzenia zgodności z przepisami prawa projektu architektoniczno-budowlanego, lecz wyłącznie do przeprowadzenia takiej kontroli w odniesieniu do projektu zagospodarowania działki lub terenu. Z dniem 11 lipca 2003 r., do Prawa budowlanego wprowadzono zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej. Stosownie do art. 34 Prawa budowlanego projekt budowlany składa się z projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Organ nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi oraz innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Należy zatem stwierdzić, że w odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej bada wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Z tych powodów oraz uwzględniając, że do projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty (...) z dnia (...) sierpnia 2017 r. jak również do projektu zamiennego zatwierdzonego decyzją z dnia (...) lipca 2018 r., dołączono oświadczenia projektantów (w tym rzeczoznawcy do spaw przeciwpożarowych mgr. inż. W.G., który pozytywnie zaopiniował stan zabezpieczenia przeciwpożarowego planowanej inwestycji) o wykonaniu tych projektów budowlanych zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej nie można mówić o naruszeniu przez organ prawa we wskazanym zakresie. Na podstawie ww. opinii technicznej z zakresu ochrony przeciwpożarowej została wydana przez Starostę (...) zgoda na odstępstwo od wymagań § 271 ust. 8 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych umożliwiająca usytuowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem w odległości 5,75 m od granicy lasu, pod warunkiem zastosowania rozwiązań zamiennych wynikających właśnie z tej opinii rzeczoznawcy.

Zatem wobec faktu wydania zgody na odstępstwo od wymagań § 271 ust. 8 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, zarzut naruszenia tego przepisu jest nieuzasadniony.

Sąd nie podziela także zarzutu dotyczącego niekompletności projektu budowlanego w zakresie braku wskazania, który z projektantów "zaprojektował daną część". Przyjąć bowiem należy, że zarzut ten odnosi się do projektu budowlanego pierwotnego i z tego powodu jest nieuzasadniony. Postępowanie w sprawie zmiany pozwolenia na budowę w trybie art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego nie stanowi kontynuacji postępowania w sprawie pozwolenia na budowę i nie jest kolejną weryfikacją dokumentacji projektowej, zatwierdzonej w niniejszej sprawie ostateczną decyzją organu.

Sąd dokonując kontroli decyzji wydanych w zakresie planowanej zmiany pierwotnego pozwolenia na budowę nie dopatrzył się uchybień w zakresie realizacji obowiązków organów wynikających z przepisów prawa, a w szczególności z art. 35 Prawa budowlanego, który określa jakie czynności organy architektoniczno-budowlane wykonują przed udzieleniem pozwolenia na budowę.

Zdaniem Sądu trafności oceny projektu zamiennego nie podważa przedłożona przez skarżącą w toku postępowania przed Sądem, "ekspertyza techniczna nr (...)", z dnia 4 kwietnia 2019 r. sporządzona przez inż. S. K. określająca dalsze nieprawidłowości przy budowie domu mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. (...) w L., mające wpływ na stan budynku przy ul. (...) w L. Taki dowód nie może stanowić podstawy do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonych do sądu orzeczeń.

Przede wszystkim zaznaczyć należy, że, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 3271/15, "zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, a więc sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. W drodze wyjątku, zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., Sąd może przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentów. Nie jest natomiast jego rolą uzupełnianie materiału dowodowego". Dalej trzeba podkreślić, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych taka ekspertyza (złożona po wydaniu ostatecznej decyzji - przyp. sądu) może być jedynie uznana za pogląd strony na zgromadzone w postępowaniu administracyjnym dowody (w tym przypadku projekt budowlany zamienny), poparte wypowiedzią opiniującego (por. wyrok NSA sygn. akt II OSK 760/16). Co istotne, Sąd administracyjny, kontrolując zgodność z prawem postępowania administracyjnego i wydanej w jego wyniku ostatecznej decyzji administracyjnej, nie ma w świetle obowiązujących przepisów ani obowiązku, ani nawet uprawnienia, aby odnosić się do zdarzeń późniejszych i uwzględniać dokumenty powstałe po wydaniu zaskarżonej decyzji (por. wyrok NSA sygn. akt II OSK 2100/16).

Powracając zatem do przedłożonej ekspertyzy, zdaniem Sądu, dokumenty te jako wytworzone po wydaniu ostatecznej decyzji w sprawie nie mają znaczenia dla oceny legalności, zaskarżonych do Sądu decyzji. Zgłoszone dowody należy zatem uznać za spóźnione, a o ile skarżąca chciała z ich przedłożeniem osiągnąć skutek prawny, winna była przedłożyć je w toku postępowania administracyjnego. Okoliczność ta wynika z faktu, że sąd administracyjny nie jest sądem merytorycznym, a jedynie kontrolującym działanie organów administracji publicznej.

Na uwzględnienie nie zasługiwały także zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania w szczególności tj. art. 40 § 2 k.p.a. i art. 10 k.p.a.

Skierowanie zawiadomienia o zebraniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z nim do skarżącej zamiast ustanowionego w toku postępowania przez nią pełnomocnika niewątpliwie stanowiło uchybienie. Istotne są jednak konsekwencje stwierdzonej nieprawidłowości.

Uregulowana w art. 10 k.p.a. zasada czynnego udziału strony w postępowaniu nakłada na organ administracji publicznej obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz obowiązek umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Czym innym jest jednak stwierdzenie, że doszło do naruszenia wspomnianego przepisu procesowego, a czym innym zagadnienie jego wpływu na wynik sprawy. Nie każde bowiem naruszenie musi prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. W odniesieniu zatem do podnoszonych zarzutów wskazać należy, że dla skuteczności zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału stron w toczącym się postępowaniu administracyjnym konieczne jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie, realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Warunek ten w niniejszej sprawie nie został spełniony. Pełnomocnik skarżącej - jej córka miała pełną wiedzę na temat ustaleń organu I instancji rozstrzygających niniejszą sprawę i skorzystała ze wszystkich uprawnień procesowych, zwłaszcza prawa do wniesienia odwołania i skargi. Decyzja organu I instancji została doręczona już prawidłowo.

Uznając zatem, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie można zarzucić organom naruszenia prawa materialnego, bądź procesowego, w sposób określony w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) Sąd, na podstawie art. 151 powołanej ustawy, orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.