Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1564838

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 16 maja 2014 r.
VII SA/Wa 2734/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tarnowska.

Sędziowie WSA: Bogusław Cieśla, Izabela Ostrowska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2014 r. sprawy skargi M. Spółka Jawna w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) października 2013 r. znak (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala

Uzasadnienie faktyczne

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta (...) decyzją z dnia (...) września 2012 r., Nr (...) nakazał M. sp.j. - właścicielowi budynku przy ul. (...) w W.:

- przeprowadzenie kontroli ww. budynku, w trybie art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. -Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym, polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego elementów budynku narażonych na szkodliwe wpływy atmosferyczne i niszczące działania czynników występujących podczas użytkowania, a także w trybie art. 62 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego i przydatności do użytkowania obiektu budowlanego,

- sporządzenie ekspertyzy technicznej, odnoszącej się do stanu technicznego przedmiotowego budynku, wskazującej zakres robót budowlanych niezbędnych do przeprowadzenia celem wyeliminowania bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz doprowadzenia budynku do właściwego stanu technicznego.

Wnioskiem z dnia 20 maja 2013 r. M.sp.j. wystąpiła o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta (...) z dnia (...) września 2012 r., Nr (...), znak: (...). (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po zawiadomieniu wszczęciu postępowania, decyzją z dnia (...) sierpnia 2013 r., Nr (...), odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta (...) z dnia (...) września 2012 r., Nr (...).

Po rozpatrzeniu odwołania M. sp.j. z siedzibą w W. od ww. decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) października 2013 r., znak: (...) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ w pierwszej kolejności wyjaśnił instytucję stwierdzenia nieważności decyzji. Wskazał, że stwierdzenie nieważności decyzji może nastąpić tylko wówczas, gdy nie ma wątpliwości, że dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaznaczył, że strona skarżąca jako przesłankę stwierdzenia nieważności wnioskowanej decyzji wskazała art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. tj. wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Organ wyjaśnił, że w świetle orzecznictwa sądowo-administracyjnego, o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki, oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze-skutki, które wywołuje decyzja. Naruszenie prawa polega na oczywistej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy niewymagający stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydawanego przez organy praworządnego państwa.

Następnie, organ odwoławczy nadmienił, że podstawę materialno-prawną decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta (...) z dnia (...) września 2012 r. Nr (...) stanowi przepis art. 62 Prawa budowlanego. Dalej wskazał, że z protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu 9 sierpnia 2012 r. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta (...) oraz dokumentacji fotograficznej wynika, że na terenie nieruchomości przy ul. (...) w (...) znajduje się budynek w bardzo złym stanie technicznym. Elementy konstrukcyjne ścian wykazują duży stopień zużycia technicznego (belki drewniane skorodowane biologicznie). Otwory okienne bez szklenia, częściowo przesłonięte folią, w części zamurowane. Istnieją również otwory niezabezpieczone w poziomie przyziemia przez które możliwy jest dostęp do wnętrza obiektu. Dostęp istnieje ponadto poprzez nie zamknięte drzwi. Ściany zewnętrzne w poziomie przyziemia ceglane, posiadają uszkodzenia (skośne spękanie w narożniku zachodnim). Stropy w budynku drewniane w bardzo złym stanie technicznym, w wielu miejscach brak stropu, belki porażone korozją biologiczną. Dach konstrukcji drewnianej, przykryty folią. Teren posesji ogrodzony, ale istnieje możliwość wejścia na posesję po odsunięciu bądź odchyleniu jednego z elementów ogrodzenia-siatki z prętów. Ogrodzenie, które wykonane jest z elementów drewnianych - odchylone od pionu. Drewniane słupy ogrodzenia z paneli połączone przewodem elektrycznym ze stalowym elementem przy oknie na ścianie zewnętrznej przyziemia budynku.

Z uwagi na bliskość ciągu pieszo - jezdnego (w odległości ok. 1,64 m od budynku) oraz budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. (...) w W. (w odległości ok. 9 m od przedmiotowego budynku) istnieje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia.

Organ odwoławczy powołał przepis art. 61 Prawa budowlanego zgodnie z którym właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2. Przytoczył również brzmienie przepisu art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego.

Na podstawie materiału dowodowego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że budynek przy ul. (...) w W. jest w nieodpowiednim stanie technicznym mogącym spowodować zagrożenie zdrowia i bezpieczeństwa mienia. Z tego też względu zasadnym było w ocenie organu odwoławczego wydanie decyzji przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta (...) z dnia (...) września 2012 r. Nr (...), którą nałożono na właściciela ww. budynku obowiązek przeprowadzenia kontroli przedmiotowego budynku i ekspertyzy technicznej na podstawie art. 62 ust. 3 Prawa budowlanego.

Organ odwoławczy odniósł się także do zarzutów odwołania podnoszących, że badana decyzja organu powiatowego została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż przedmiotowy obiekt budowlany nie jest obiektem "w stanie użytkowania", jak również to, że obiekt budowlany należy do budynków mieszkalnych jednorodzinnych wyjaśnił, że w przypadku zaistnienia przesłanek o których mowa w przepisie art. 62 ust. 3 Prawa budowlanego organ nakazuje przeprowadzenie kontroli, o której mowa w ust. 1 tego artykułu, a także może żądać przedstawienia ekspertyzy stanu technicznego obiektu lub jego części. Organ podkreślił, że ustawodawca nie wprowadza tu rozróżnienia na obiekty użytkowane i nieużytkowane, jak również nie ma w tym przepisie wyłączeń. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że budynek jest w nieodpowiednim stanie technicznym i może stanowić zagrożenie życia lub zdrowia ludzi. Dodał także, iż dla wydania nakazu przeprowadzenia kontroli nie musi istnieć stan zagrożenia. Wystarczające jest stwierdzenie przez właściwy organ, że nieodpowiedni stan obiektu budowlanego lub jego części może spowodować zagrożenie któregokolwiek z wymienionych dóbr.

Reasumując powyższe Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta (...) z dnia (...) września 2012 r., Nr (...), nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Nie jest zatem dotknięta wadą kwalifikowaną o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jak również nie jest dotknięta żadną z pozostałych wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną wyżej decyzję wniosłam M.sp. j z siedzibą w (...) wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzających ją decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) sierpnia 2013 r. nr (...) oraz Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) września 2012 r., nr (...).

Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła:

a)

naruszenie prawa procesowego tj:

- art. 123 k.p.a. w związku z art. 62 ust. 3 Prawa budowlanego, poprzez ich błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie polegające na nałożeniu przez organ na właściciela nieruchomości wykonania obowiązków wynikających z art. 62 ust. 3 Prawa budowlanego w drodze decyzji, podczas gdy powinno ono nastąpić w drodze postanowienia;

- art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7, 77, 80 k.p.a. poprzez brak sporządzenia właściwego uzasadnienia decyzji, odpowiadającego wymaganiom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., tj. nieprzeprowadzenie odpowiedniej analizy faktycznej niniejszej sprawy i w związku z tym dokonanie nieprawidłowej oceny stanu faktycznego będącego podstawą rozstrzygnięcia, oraz poprzez brak wszechstronnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do oparcia rozstrzygnięcia przez organ zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji na stanie faktycznym niezgodnym z rzeczywistością i ze stanem prawnym;

- art. 159 § 1 k.p.a. poprzez niewstrzymanie wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...) nr (...) mimo uprawdopodobnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie jej wykonania;

b)

rażące naruszenie przepisów prawa materialnego:

- art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego oraz art. 62 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 62 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skarżący zobowiązany jest do przeprowadzenia kontroli, w sytuacji gdy będący przedmiotem postępowania obiekt budowalny nie jest obiektem "w stanie użytkowania" a tylko takich obiektów dotyczy kontrola przeprowadzana w trybie ww. przepisów;

- art. 62 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego poprzez ich niezastosowanie i nałożenie na wnioskodawcę obowiązku przeprowadzenia kontroli w trybie art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego, w sytuacji gdy będący przedmiotem postępowania obiekt budowalny należy do budynków mieszkalnych jednorodzinnych w stosunku do których obowiązek dokonywania kontroli w trybie art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego został wyłączony;

- art. 62 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że będący przedmiotem postępowania obiekt budowlany znajduje się w stanie mogącym spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, w sytuacji gdy na gruncie stanu faktycznego niniejszej sprawy brak jest przesłanek uzasadniających takie stwierdzenie;

- art. 81a ust. 1 i 2 Prawa budowlanego poprzez ich niezastosowanie i dokonanie czynności kontrolnych polegających na wstępie do obiektu budowlanego podczas nieobecności jego właściciela oraz przy udziale osób niebędących przedstawicielami organów nadzoru budowlanego.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.). sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga nie została uwzględniona.

Wskazać należy, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) października 2013 r. jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji z dnia (...) sierpnia 2013 r. wydane zostały w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie nieważnościowe, ma charakter nadzwyczajny, a jego celem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej kwalifikowaną wadą nieważności. Przypadki te dotyczą zaś takich sytuacji, gdy decyzja administracyjna jest obarczona tak poważną wadliwością, że jej trwałość i związana z tym pewność porządku prawnego musi ustąpić wymaganiom płynącym z zasady praworządności. Przesłanki stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności decyzji enumeratywnie wymienia art. 156 § 1 pkt 1 - 7 k.p.a. Przy czym niedopuszczalna jest ich wykładnia rozszerzająca, zważywszy na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest odstępstwem od zasady stabilności orzeczeń wyrażonej w art. 16 k.p.a. i wymaga niekwestiowanego ustalenia, iż decyzja administracyjna jest obarczona jedną z wad wymienionych w powołanym przepisie.

Aby stwierdzić nieważność decyzji należy ustalić, że wada taka tkwi w samej decyzji, np. decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, gdy decyzja pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa, mającej charakter rażący. Nie chodzi bowiem w tego typu przypadkach o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Odmowa stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej ma miejsce wtedy, gdy w toku postępowania wyjaśniającego organ prowadzący postępowanie ustali, że nie występuje żadna z ustawowych przyczyn stwierdzenia nieważności.

Rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa (zob. np. wyrok NSA z dnia 8 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 363/11, Lex nr 1145109; wyrok NSA z dnia 7 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1522/10, Lex nr 965193; wyrok NSA z dnia 27 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1381/10, Lex nr 966249).

Podstawą odmowy stwierdzenia nieważności przez organ było przyjęcie, że prawidłowo ustalony przez organy nadzoru budowlanego stan faktyczny dawał organowi nadzoru budowlanego podstawę do zastosowania art. 62 ust. 3 Prawa budowlanego.

Ustawa rozróżnia dwa rodzaje kontroli okresowych, pierwszy to okresowe kontrole wykonywane raz w roku, drugi to kontrole wykonywane raz na pięć lat. Ustawa określa maksymalny okres dzielący wymienione tu kontrole i nie ma zastrzeżeń do częstszego ich przeprowadzania. Jednak karane jest niewypełnienie tego obowiązku w okresie określonym w ustawie.

Właściciele i zarządcy indywidualnego budownictwa jednorodzinnego, zagrodowego i letniskowego oraz obiektów zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę zwolnieni są z obowiązku dokonywania okresowych kontroli. Dotyczy to wyłącznie corocznej kontroli w zakresie sprawdzenia stanu technicznego sprawności elementów budynków, budowli i instalacji narażonych na szkodliwe wpływy atmosferyczne i niszczące działania czynników występujących podczas użytkowania obiektu. Każdorazowo przeprowadzona kontrola powinna uwzględniać sprawdzenie wykonania zaleceń wydanych po poprzednio przeprowadzonej kontroli.

Niezależnie od powyższego ustawa upoważnia organy nadzoru budowlanego do wydawania nakazu przeprowadzenia kontroli (o której mowa w ust. 1 omawianego artykułu) obiektu budowlanego, którego stan techniczny może spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska. Uprawnienie do nakazania przeprowadzenia kontroli stanu technicznego jest niezależne od tego, czy właściciel (zarządca) przeprowadzał tego typu kontrole oraz kiedy była przeprowadzona ostatnia kontrola. Dla wydania nakazu przeprowadzenia kontroli nie musi istnieć stan zagrożenia. Wystarczające jest stwierdzenie przez właściwy organ, że nieodpowiedni stan obiektu budowlanego lub jego części może spowodować zagrożenie któregokolwiek z wymienionych dóbr. (vide Prawo Budowlane.Komentarz. Dziwiński, Ziemski P., ABC, 2006 r.).

Chybiony jest więc zarzut skargi naruszenia art. 62 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego poprzez ich niezastosowanie i nałożenie na wnioskodawcę obowiązku przeprowadzenia kontroli w trybie art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego, w sytuacji gdy będący przedmiotem postępowania obiekt budowalny należy do budynków mieszkalnych jednorodzinnych w stosunku do których obowiązek dokonywania kontroli w trybie art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego został wyłączony, bowiem stwierdzenie, iż obiekt budowlany, którego stan techniczny może spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska może podlegać kontroli niezależnie od charakteru budynku.

W odpowiedzi na zarzut skargi należy także wyjaśnić, iż nałożenie przez organ nadzoru budowlanego obowiązku poddania przez właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego, dodatkowej kontroli, powinno nastąpić w drodze decyzji administracyjnej, w której mógłby być także określony obowiązek dostarczenia ekspertyzy stanu technicznego całego obiektu lub jego części.

Jeżeli zachodzi potrzeba dostarczenia samej ekspertyzy w toku postępowania administracyjnego, to organ orzeka o tym w drodze postanowienia (wyrok NSA IV SA 1622/97 z dnia 14.10,1999 r., LEX nr 47838). Należy więc uznać, iż zastosowana przez organ powiatowy forma rozstrzygnięcia z dnia (...) września 2012 r. była prawidłowa.

By dokonać oceny, czy stan, o którym mowa w art. 62 ust. 3 ustawy z 1994 r. - Prawo budowlane, występuje, należy przeprowadzić postępowanie wyjaśniające celem dokonania konkretnych ustaleń zarówno co do rodzaju obiektu budowlanego, jego stanu technicznego, ewentualnych zagrożeń wynikających z tego stanu - i dopiero po wnikliwej ocenie dokonanej w aspekcie wskazanych przepisów prawnych podjąć stosowne decyzje tymi przepisami przewidziane, tj. przeprowadzenie kontroli czy wykonanie ekspertyzy.

Mając powyższe na uwadze Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta (...) w dniu 9 sierpnia 2012 r. przeprowadził dowód z oględzin (wraz z dokumentacją fotograficzną) nieruchomości położonej w W. przy ul. (...), o których to oględzinach skarżący zostali powiadomieni zgodnie z brzmieniem art. 79 k.p.a. w dniu 11 lipca 2012 r. (przesyłka prawidłowo awizowana-art. 44 k.p.a.) z którego wynika, iż budynek posadowiony na tej nieruchomości jest w bardzo złym stanie technicznym. Elementy konstrukcyjne ścian wykazują duży stopień zużycia technicznego (belki drewniane skorodowane biologicznie). Otwory okienne bez szklenia, częściowo przesłonięte folią, w części zamurowane. Otwory niezabezpieczone w poziomie przyziemia przez które możliwy jest dostęp do wnętrza obiektu. Ściany zewnętrzne w poziomie przyziemia ceglane, posiadają uszkodzenia (skośne spękanie w narożniku zachodnim). Stropy w budynku drewniane w bardzo złym stanie technicznym, w wielu miejscach brak stropu, belki porażone korozją biologiczną. Dach konstrukcji drewnianej, przykryty folią. Teren posesji ogrodzony, ale istnieje możliwość wejścia na posesję po odsunięciu bądź odchyleniu jednego z elementów ogrodzenia-siatki z prętów. Ogrodzenie, które wykonane jest z elementów drewnianych - odchylone od pionu. Drewniane słupy ogrodzenia z paneli połączone przewodem elektrycznym ze stalowym elementem przy oknie na ścianie zewnętrznej przyziemia budynku. Z uwagi na bliskość ciągu pieszo - jezdnego (w odległości ok. 1,64 m od budynku) oraz budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. (...) w W. (w odległości ok. 9 m od przedmiotowego budynku) istnieje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia.

Tak więc wbrew twierdzeniom skargi organ w zgodzie z zasadami k.p.a. dokonał ustaleń wskazujących, iż stan techniczny budynku może spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bądź bezpieczeństwa mienia.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego rażącego naruszenia art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego oraz art. 62 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 62 ust. 3 Prawa budowlanego, należy stwierdzić, iż nie zasługuje on na uwzględnienie.

Należy w tym miejscu wyjaśnić, iż art. 62 ust. 3 Prawa budowlanego znajduje się w Rozdziale 6 ustawy "Utrzymanie obiektów budowlanych", a na podstawie art. 61 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414) obowiązek utrzymania obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym i estetycznym ciąży na właścicielu lub zarządcy obiektu, a w wypadku współwłasności, na wszystkich współwłaścicielach. Przy czym obiekt powinien być utrzymywany w należytym stanie technicznym, czyli w takim stanie sprawności obiektu budowlanego oraz jego instalacji, urządzeń i innych elementów, który nie wymaga żadnych napraw (vide art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego).

Zasadnie organy przyjęły, iż zastosowanie normy art. 62 ust. 3 Prawa budowlanego nie jest uzależnione od pozostawania obiektu w "użytkowaniu", bowiem przepis ten daje instrumenty do działania dla organów nadzoru budowlanego w sytuacji stwierdzenia, iż stan techniczny budynku może spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bądź bezpieczeństwa mienia niezależnie od faktu jego aktualnego użytkowania.

Z tych względów należało stwierdzić, iż kontrolowana w trybie stwierdzenia nieważności decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta (...) z dnia (...) września 2012 r., nie jest obarczona żądną z wad wynikających z art. 156 § 1 k.p.a., w związku z tym odmowa stwierdzenia jej nieważności była uzasadniona i zgodna z prawem.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł w wyroku w trybie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.