VII SA/Wa 2680/16, Konsekwencje ustalenia wykonania robót budowlanych zgodnie z przepisami. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2419436

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2017 r. VII SA/Wa 2680/16 Konsekwencje ustalenia wykonania robót budowlanych zgodnie z przepisami.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki.

Sędziowie WSA: Bogusław Cieśla (spr.), Mirosława Kowalska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2017 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) września 2016 r. nr (...) w przedmiocie odstąpienia od nałożenia obowiązków oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (...) decyzją z dnia (...) lipca 2016 r., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2, w związku z art. 51 ust. 7 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn.: - Dz. U. z 2016 r. poz. 290), oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 23), odstąpił od nałożenia obowiązków wymienionych w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, w odniesieniu do budynku i wiaty o funkcji gastronomicznej na działce nr (...) z obrębu (...) przy ul. (...) w W.

W uzasadnieniu organ podał, że k.p. zgłosił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...), dokonanie samowolnej zmiany sposobu zagospodarowania działki nr (...) z obrębu (...) przy ulicy (...) w W., graniczącej z jego posesją znajdującą się na działce nr (...) przy ul. (...). Powoływał się na obowiązujący plan miejscowy, z którego wynika, że działka o nr (...) przy ulicy (...), znajduje się na terenie mieszkaniowym oznaczonym na rysunku planu symbolem MN/MNI. Mimo to na działce prowadzona jest działalność gospodarcza - gastronomia - zimą wewnątrz niewielkiego lokalu, a w pozostałym okresie na terenie całej działki. Natomiast plan dopuszcza usługi jedynie w obrysie budynku wielorodzinnego, a taki tam nie istnieje.

k.p. domagał się wszczęcia stosownego postępowania administracyjnego oraz wydania decyzji nakazującej właścicielowi sąsiedniej działki przywrócenia zagospodarowania terenu zgodnie z obowiązującym planem miejscowym.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (...) postanowieniem z dnia (...) czerwca 2012 r. odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie zabudowy nieruchomości znajdującej się na działce nr (...) przy ul. (...) w W.

(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia (...) lipca 2012 r., po rozpatrzeniu zażalenia K. P. na ww. postanowienie - uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W związku z powyższym, przedstawiciel organu I instancji w dniu (...).07.2013 r. przeprowadził ponownie czynności kontrolne. Stwierdził, że na nieruchomości przy ul. (...) usytuowany jest murowany parterowy budynek oraz zadaszenie - wiata z grillem i barem. W budynku prowadzona jest działalność gastronomiczna - bar. Inwestor do istniejącego budynku gastronomicznego dobudował wiatę o konstrukcji drewnianej pokrytej falistymi płytami bitumicznymi w kształcie litery "L" o wymiarach 4,5 x 7,10 x 2,0 m i wysokości śr. 2,5m.

Inwestor okazał zaświadczenie Nr (...) z dnia (...).03.2013 r., wydane z up. Prezydenta (...) przez Naczelnika Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy (...) potwierdzające, iż organ nie wnosi sprzeciwu do zgłoszenia z dnia (...).03.2013 r., dotyczącego budowy wiaty przeznaczonej na sezonową działalność gastronomiczną na działce nr (...) z obrębu (...) przy ul. (...) w W.

Budynek baru użytkowany jest na podstawie poświadczenia nr (...) z dnia (...).08.1997 r. wydanego przez Urząd Gminy (...) - (...), który przyjął zgłoszenie użytkowania obiektu budowlanego pawilonu handlowego.

Przedmiotowy parterowy budynek wolnostojący - pawilon handlowy wybudowany został na podstawie decyzji Urzędu Dzielnicy - Gminy (...) nr (...) z dnia (...).04.1994 r. przeniesionej decyzją Urzędu Gminy (...) - (...) decyzją Nr (...) z dnia (...).08.1995 r.

Decyzją z dnia (...) października 2013 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (...) umorzył postępowanie administracyjne w ramach nadzoru budowlanego.

(...) Wojewódzki inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) kwietnia 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego K. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wyrokiem z dnia 30 grudnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1081/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...).

W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem skarżącego, uwzględniając charakter inwestycji - działalność gastronomiczna, interes prawny skarżącego jako bezpośredniego sąsiada inwestora jest ewidentny. Wskazał również, że przeszkody do prowadzenia postępowania nie mogło stanowić ustalone w tym postępowaniu, przyjęcie przez organ administracji architektonicznego - budowlanej zgłoszeń dokonanych przez inwestora. (...) Sąd zarzucił organom orzekającym w sprawie, iż nie ustalono rzeczywistego charakteru wykonywanej na działce inwestora działalności, nie odniesiono jej do przeznaczenia budynków i obiektów, które wynikałoby z dokumentów potwierdzających ich legalne powstanie. Taka analiza była niezbędna i stanowiła dla skarżącego sedno sprawy zainicjowanej jego wnioskiem. Konieczne zatem będzie powtórzenie postępowania wyjaśniającego, w ramach którego, organ dokona pełnych ustaleń faktycznych dotyczących zgodności sposobu użytkowania obiektów budowlanych posadowionych na działce nr (...) z obrębu (...) przy ulicy (...) w W., z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego oraz zgodności aktualnego sposobu użytkowania obiektów z przepisami. Przy czym w zależności od ustaleń stanu faktycznego, organy mogłyby potencjalnie podjąć działania określone bądź to w art. 71a bądź też w art. 49b lub w art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego, albo też odmówić żądaniu skarżącego wobec jego merytorycznej bezzasadności.

Biorąc powyższe pod uwagę, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (...), postanowieniem z dnia (...) listopada 2015 r. nałożył na J.K. obowiązek przedłożenia oceny technicznej wiaty dostawionej do budynku handlowo - usługowego, przeznaczonej na sezonową działalność gastronomiczną w zakresie tego, czy nie powoduje ona niedopuszczalnego pogorszenia warunków użytkowych nieruchomości sąsiednich, nie narusza interesów osób trzecich ze szczególnym uwzględnieniem ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla Zapłocie, jak również czy jest zgodna z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi.

Zdaniem organu, dobudowa wiaty do istniejącego budynku, związanej funkcjonalnie z tym budynkiem - przeznaczonej na działalność gastronomiczną, pomimo skutecznie przyjętego zgłoszenia, wymagała pozwolenia na budowę. Obiekt taki nie mieści się w katalogu zwolnień wymienionym w art. 29 Prawa budowlanego. Obiekt do którego dobudowano wiatę pełni funkcję gastronomiczną - bar.

Zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego osiedla (...) zatwierdzonym uchwałą Nr (...) z dnia (...) maja 1999 r. Rady Gminy (...)- (...) (Dz. Urz. Woj. (...). z 1999 r. Nr (...), poz. (...)) działka ew. nr (...) z obrębu (...), znajduje się w strefie zabudowy mieszkaniowej niskiej (jednorodzinnej), oznaczonej na rysunku planu symbolem MN. W art. 9 ust. 2a ww. planu wskazano, że na terenach mieszkaniowych dopuszcza się lokalizację, usług podstawowych oraz nieuciążliwego rzemiosła usługowego.

Pojęcie usług podstawowych używane w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, oznacza usługi towarzyszące funkcji mieszkaniowej, jako funkcji podstawowej, tworzące przestrzenie ośrodkotwórcze, obejmujące: przedszkola, żłobki, szkoły podstawowe, gimnazja, szkoły ponadgimnazjalne, przychodnie rejonowe, podstawowe usługi handlowe, gastronomiczne, lokalne targowiska i inne nieuciążliwe usługi dla ludności, urządzenia kultury, kościół, urząd pocztowo-telekomunikacyjny, administracja osiedla, a także parki, zieleńce oraz sieć ulic dojazdowych i lokalnych.

Zobowiązany przedłożył wymaganą postanowieniem z dnia (...) listopada 2015 r. ocenę techniczną, sporządzoną przez mgr inż. arch. K. P., posiadającego uprawnienia w specjalności architektonicznej nr (...), wpisanego na listę (...) Okręgowej Izby Architektów RP pod nr (...), z której wynika, że istniejący budynek usługowo - handlowy wraz z dobudowaną wiatą nie narusza zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Z oceny tej wynikało, że budynek handlowo - usługowy mieści się w ramach określonych w planie. Wraz z wiatą spełnia wymogi planu co do formy architektonicznej oraz sposobu wykończenia (dach spadzisty pokryty dachówką lub podobne, wysokość do 2/5 kondygnacji, obiekt przeznaczony do wieloletniego użytkowania - nie prowizoryczny). Sposób lokalizacji na działce zapewnia ochronę interesu osób trzecich poprzez zapewnienie wymaganych odległości od granicy działki oraz od okien w budynkach na działkach sąsiednich. Odległość te wynoszą odpowiednio ok. 13,5 m od granicy działki oraz ok. 17,5 m od okien i drzwi pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Obszar mogący wywołać uciążliwości nie wykracza poza granice działki nr (...) i nie wymaga określenia strefy ochronnej. Zgodnie z zapisem planu miejscowego na działkach o funkcji usługowej zaleca się wykonanie nasadzeń krzewów. Przedmiotowa działka już obecnie posiada liczne krzewy i drzewa.

Organ uznał, że opisane obiekty budowlane - ich usytuowanie i funkcja są zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i przepisami techniczno-budowlanymi, nie stwarzają zagrożenia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia, nie wymagają żadnych czynności lub robót, w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem i brak było podstaw do nałożenia obowiązków określonych w art. 51 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego.

K. P. wniósł odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...) z dnia (...) lipca 2016 r.

Wskazał, że przedmiotowa działka znajduje się w strefie zabudowy oznaczonej na planie zagospodarowania przestrzennego symbolem MN/MNI.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stanowi: "art. 9. 1. Dla terenów mieszkaniowych wyznaczonych w planie ustala się podstawowe przeznaczenie na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną.

2.

na terenach mieszkaniowych dopuszcza się lokalizację: a) usług podstawowych oraz nieuciążliwego rzemiosła usługowego."

Bar piwny z dymiącym na okolicę grillem, podpitą klientelą, otwarty do późna w nocy nie stanowi usług podstawowych w strefie zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej oznaczonej na planie zagospodarowania symbolem MN/MNI.

Poza tym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego określa w art. 26 ust. 1 gdzie mogą być prowadzone usługi gastronomiczne, tereny oznaczone na rysunku planu symbolem U plan przeznacza na usługi handlu, gastronomii i rzemiosła.

Tylko na terenach oznaczonych symbolem U dopuszcza się prowadzenie usług gastronomicznych. Nadto w art. 7 pkt 2 plan zabrania lokalizowania zabudowy tymczasowej oraz obiektów prowizorycznych na terenach położonych w granicach planu.

(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) września 2016 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., 23), po rozpatrzeniu odwołania K. P. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...) z dnia (...) lipca 2016 r., orzekającej o odstąpieniu od nałożenia obowiązków wymienionych w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w odniesieniu obiektów budowlanych - budynku i wiaty o funkcji gastronomicznej na działce ew. nr (...) z obrębu (...) przy ul. (...) w W. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ II instancji podał, że zgodnie z informacjami uzyskanymi z Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy (...), przedmiotowy parterowy budynek wolnostojący - pawilon handlowy wykonany został na podstawie decyzji Urzędu Dzielnicy - Gminy (...) Nr (...) z dnia (...) kwietnia 1994 r. przeniesionej decyzją Urzędu Gminy (...) - (...) decyzją Nr (...) z dnia (...) sierpnia 1995 r.

W poświadczeniu Nr (...) z dnia (...) sierpnia 1997 r. Urząd Gminy (...) - (...) przyjął zgłoszenie użytkowania obiektu budowlanego - pawilonu handlowego.

Do istniejącego budynku gastronomicznego została dobudowana wiata o konstrukcji drewnianej, pokryta falistymi płytami bitumicznymi w kształcie litery "L" o wymiarach 4,5 m x 7,10 mx 2,0 m i wysokości średniej 2,5m.

Naczelnik Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy (...) zaświadczeniem Nr (...) z dnia (...) marca 2013 r., przyjął bez sprzeciwu zgłoszenie z dnia (...) marca 2013 r., dotyczące budowy wiaty przeznaczonej na sezonową działalność gastronomiczną na działce nr (...) z obrębu (...) przy ul. (...) w W.

Biorąc pod uwagę wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 grudnia 2014 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1081/14, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (...), nałożył na inwestora - J.K. obowiązek przedłożenia oceny technicznej wiaty dostawionej do budynku handlowo - usługowego, przeznaczonej na sezonową działalność gastronomiczną.

Zgodnie z przedłożoną oceną techniczną, sporządzoną przez mgr inż. arch. K. P., posiadającego uprawnienia w specjalności architektonicznej nr (...), wpisanego na listę (...) Okręgowej Izby Architektów RP pod nr (...), istniejący budynek usługowo - handlowy wraz z dobudowaną wiatą nie narusza zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Budynek handlowo - usługowy mieści się w ramach określonych w tym planie. Budynek wraz z wiatą spełnia wymogi planu co do formy architektonicznej oraz sposobu wykończenia (dach spadzisty pokryty dachówką lub podobne, wysokość do 2/5 kondygnacji, obiekt przeznaczony do wieloletniego użytkowania-nieprowizoryczny). Sposób lokalizacji budynku handlowo-usługowego na działce zapewnia ochronę interesu osób trzecich poprzez zapewnienie wymaganych odległości od granicy działki oraz od okien w budynkach na działkach sąsiednich. Odległości te wynoszą odpowiednio: ok. 13,5 m od granicy działki oraz ok. 17,5 m od okien i drzwi pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Obszar mogący wywołać uciążliwości nie wykracza poza granice działki nr (...) i nie wymaga określenia strefy ochronnej. Przedmiotowa działka posiada liczne krzewy i drzewa.

W ocenie organu II instancji, PINB (...) dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego.

Usytuowana na działce ew. nr (...) wiata pełni funkcję gastronomiczną - bar.

Zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego osiedla (...), zatwierdzonym uchwałą Nr (...) z dnia (...) maja 1999 r. Rady Gminy (...)- (...) (Dz. Urz. Woj. (...). z (...)., Nr (...), poz. (...)) działka ew. Nr (...) z obrębu (...) znajduje się w strefie zabudowy mieszkaniowej niskiej (jednorodzinnej), oznaczonej na rysunku planu symbolem MN.

W myśl art. 9 ust. 2a - Rozdział 2 pkt 1 Ustalenia przestrzenne i dotyczące zabudowy na terenach mieszkaniowych - dopuszcza się lokalizację, usług podstawowych oraz nieuciążliwego rzemiosła usługowego.

(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z dnia (...) sierpnia 2016 r. zwrócił się do Urzędu (...) Wydział Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy (...) o wskazanie, czy przewidziana w art. 9 ust. 2a lokalizacja "usług podstawowych oraz nieuciążliwego rzemiosła usługowego" oznacza również prowadzenie usług gastronomicznych - baru.

Wydział Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy (...) w piśmie z dnia (...) sierpnia 2016 r. stwierdził, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego osiedla (...), uchwalony uchwałą nr (...) Rady Gminy (...)-(...) z dnia (...) maja 1999 r., odnosi się w swojej treści do pojęć "usług podstawowych" oraz "nieuciążliwego rzemiosła usługowego", których nie definiuje i tym samym należy posłużyć się wykładnią językową tych określeń.

Skoro art. 9 ust. 1 określa, że "dla terenów mieszkaniowych wyznaczonych w planie ustala się podstawowe przeznaczenie na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną", a dopiero w ust. 2 lit. a dodaje, że "na terenach mieszkaniowych dopuszcza się lokalizację usług podstawowych oraz nieuciążliwego rzemiosła usługowego", to użyte pojęcie "usług podstawowych" należy definiować jako usługi elementarne, zaspokajające podstawowe potrzeby lokalnych mieszkańców.

Z uwagi na fakt, iż wątpliwości interpretacyjne dotyczą możliwości prowadzenia usług gastronomicznych (baru), oczywistym jest, że tego typu usługa nie kwalifikuje się jako "rzemiosło". Pozostaje zatem określić, czy usługa gastronomiczna (bar) wpisuje się w definicję "usług podstawowych" jako usług elementarnych, zaspokajających podstawowe potrzeby lokalnych mieszkańców.

Zdaniem organu odwoławczego usługa gastronomiczna w postaci prowadzenia baru mieści się w zakresie usług "zaspokajających podstawowe potrzeby lokalnych mieszkańców". Usługi związane ze sprzedażą żywności, a więc zarówno prowadzenie sklepu spożywczego jak i prowadzenie baru należą do kategorii usług podstawowych.

Za przyjęciem, iż sporny bar stanowi "nieuciążliwe rzemiosło usługowe i usługi podstawowe" przemawia również ocena techniczna, sporządzona przez mgr inż. arch. K. P.

Skoro Wydział Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy (...) nie stwierdził sprzeczności obiektów budowlanych na działce ew. nr (...) z obrębu (...) przy ul. (...) w W. z obowiązującym na terenie ww. nieruchomości miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego osiedla (...). zatwierdzonym uchwałą Nr (...) z dnia (...) maja 1999 r. Rady Gminy (...) - (...), nadto ocena techniczna, sporządzona przez mgr inż. arch. K. P. nie zawiera wskazań co do konieczności wykonania robót budowlanych czy czynności w celu doprowadzenia tychże obiektów do stanu zgodnego z prawem, to brak jest podstaw do nałożenia obowiązków.

Zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na odstąpienie od nakładania obowiązków wymienionych wart. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane.

Spory między sąsiadami w tym immisje mają charakter cywilnoprawny, są rozstrzygane przez sądy powszechne.

K. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) września 2016 r.

Domagał się uchylenia zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z dnia (...) lipca 2016 r.

Skarżący wskazał na rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego: art. 7 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, rozstrzygnięcie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego, danie wiary ocenie technicznej.Zarzucił, że od początku, organy prowadziły postępowanie opieszale.

Podniósł, że sezonowa działalność gastronomiczna odbywa się na terenie całej działki. Stoliki z biesiadnikami, będące jedną z przyczyn niemożności użytkowania działki skarżącego, rozstawione są na terenie całej działki, również bezpośrednio pod ogrodzeniem i oknami skarżącego. Pomiary odległości, pomiędzy granicą działki, a budynkiem gastronomicznym nie maja znaczenia, gdyż uciążliwa działalność prowadzona jest przy granicy z działką skarżącego.

Dobudowa jest niezgodna z przepisami, jest zakamuflowaną rozbudową istniejącego obiektu handlowego, w taki sposób aby dostosować go do funkcji gastronomicznych. W sezonie, funkcjonuje rozwrzeszczany, przesiąknięty dymem grilla obiekt gastronomiczny, na działce która znajduje się w strefie zabudowy oznaczonej na planie zagospodarowania symbolem MN/MNI.

Choć w art. 9 ust. 2a, plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza lokalizację na terenach mieszkaniowych, usług podstawowych oraz nieuciążliwego rzemiosła usługowego, to nie można podciągnąć pod ten zapis intensywnej działalności gastronomicznej, tym bardziej, że art. 26 określa, gdzie mogą być prowadzone usługi gastronomiczne (tereny oznaczone na rysunku planu symbolem U).

Prowadzenie działalności gastronomicznej na terenach oznaczonych na planie symbolami MN/MNI jest naruszeniem postanowień planu.

W odpowiedzi na skargę (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.)

Rozpoznając sprawę w świetle tych kryteriów, skarga nie mogła być uwzględniona.

Jak ustalono w toku postępowania, obiekty budowlane istniejące na działce ew. nr (...) przy ul. (...) w W., zastały zrealizowane na podstawie uzyskanych ówcześnie pozwoleń na budowę oraz zgłoszeń, jak również użytkowane są zgodnie z dokonanymi zgłoszeniami przystąpienia do ich użytkowania.

Działka ew. nr (...) z obrębu (...), stosownie do obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla (...), zatwierdzonego uchwałą Nr (...) z dnia (...) maja 1999 r. Rady Gminy (...)- (...) (Dz. Urz. Woj. (...). z 1999 r. Nr (...), poz. (...)) znajduje się w strefie zabudowy mieszkaniowej niskiej (jednorodzinnej), oznaczonej na rysunku planu symbolem MN.

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 2 pkt a ww. planu miejscowego - na terenie tym dopuszcza się lokalizację, usług podstawowych oraz nieuciążliwego rzemiosła usługowego.

W związku z twierdzeniami skarżącego K. P., o niezgodności użytkowania działki nr (...) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla (...), organ II instancji w toku postępowania odwoławczego zwrócił się do Urzędu (...) Wydział Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy (...) o wyjaśnienie, czy przewidziana w art. 9 ust. 2a lokalizacja "usług podstawowych oraz nieuciążliwego rzemiosła usługowego" oznacza możliwość prowadzenia usług gastronomicznych - baru.

Wydział Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy (...) w piśmie z dnia (...) sierpnia 2016 r., odpowiedział, że art. 9 ust. 1 planu miejscowego określa, że "dla terenów mieszkaniowych wyznaczonych w planie ustala się podstawowe przeznaczenie na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną", dopiero w ust. 2 lit. a dodano, że "na terenach mieszkaniowych dopuszcza się lokalizację usług podstawowych oraz nieuciążliwego rzemiosła usługowego".

Należało zatem ocenić (co ostatecznie pozostawiono organowi nadzoru budowlanego) czy usługa gastronomiczna (bar) wpisuje się w definicję "usług podstawowych" jako usług elementarnych, zaspokajających podstawowe potrzeby lokalnych mieszkańców.

Biorąc pod uwagę taki zapis planu miejscowego należy uznać, że funkcjonowanie obiektu baru na przedmiotowym terenie nie pozostaje w sprzeczności z pojęciem usług zaspokajających podstawowe potrzeby lokalnych mieszkańców.

Za przyjęciem, iż sporny bar nie narusza ustaleń planu miejscowego, jedynie dodatkowo przemawiała ocena techniczna, sporządzona przez mgr inż. arch. K. P.

Zdaniem Sądu, tylko stwierdzenie sprzeczności funkcjonowania obiektów budowlanych na działce ew. nr (...) przy ul. (...) w W. z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego osiedla (...), dawałoby podstawę do podjęcia działań ze strony organu nadzoru budowlanego, w celu doprowadzenia tych obiektów do stanu zgodnego z prawem. W przeciwnym razie organ nadzoru budowlanego musiałby bowiem oceniać czy dopuszczalne jest funkcjonowanie np. jadłodajni, kawiarni, pizzerii z możliwością konsumpcji piwa.

Wobec prawidłowego ustalenia o braku takiej sprzeczności, nie było podstaw do nałożenia przez organ nadzoru budowlanego jakichkolwiek obowiązków na właścicieli działki nr (...).

Takiego ustalenia o braku sprzeczności z planem miejscowym, nie podważał również zapis art. 26 przedmiotowego planu, który określa, gdzie mogą być lokalizowane m.in. usługi gastronomiczne (tereny oznaczone na rysunku planu symbolem U). Przepis ten przewiduje bowiem, iż na określonym terenie mogą funkcjonować usługi handlu, gastronomii i rzemiosła jak funkcja podstawowa tego terenu, a funkcją uzupełniającą jest funkcja mieszkaniowa. Jak wynika z tego zapisu funkcje danego terenu nie są określane jako wyłączne, przenikają się ich różne przeznaczenia.

Skoro w wyniku postępowania administracyjnego w sprawie legalności budynku z wiatą o funkcji gastronomicznej (wskazać należy, że organ nie był uprawniony do oceny legalności użytkowania działki, to jest funkcjonowania grilla, parasoli, zakresu konsumpcji) organ ustalił, że wykonane i funkcjonujące obiekty są zgodne z przepisami i nie wymagają przeprowadzenia czynności w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem, to brak było przesłanek do kontynuowania postępowania naprawczego. W takiej sytuacji organ kończy wszczęte postępowanie w sprawie, wydając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego decyzją o odmowie nałożenia na inwestora obowiązków wymienionych tym przepisem.

Prawidłowo ustalono, że brak było podstaw do nałożenia na inwestora obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia objętych postępowaniem obiektów budowlanych na działce nr (...) z obrębu (...) przy ul. (...) w W., do stanu zgodnego z prawem.

Reasumując zdaniem Sądu, nie można zarzucić organowi naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, wskazanych w skardze, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Dokonano prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), skargę jako nieuzasadnioną oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.