VII SA/Wa 2241/19, Sprostowanie decyzji a termin na wniesienie odwołania. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3072432

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2020 r. VII SA/Wa 2241/19 Sprostowanie decyzji a termin na wniesienie odwołania.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Ostrowska.

Sędziowie WSA: Tomasz Janeczko, Andrzej Siwek (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 lutego 2020 r. sprawy ze skargi (...) S.A. z siedzibą w (...) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) lipca 2019 r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia.

I. uchyla zaskarżone postanowienie;

II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) na rzecz (...) S.A. z siedzibą w (...) kwotę 580 zł (pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym postanowieniem z dnia (...) lipca 2019 r. Znak: (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...), działając na podstawie oraz art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej "k.p.a.") oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r. poz. 570), po rozpatrzeniu zażalenia (...) S.A. z siedzibą w (...), na postanowienie Prezydenta (...) z dnia (...) kwietnia 2019 r., znak: (...) o odmowie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu o innym przeznaczeniu - garażu w budynkach przy ul. (...) w (...), na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność zażalenia.

Postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Pismem z dnia (...) stycznia 2019 r. (...) S.A. z siedzibą w (...) (dalej jako "skarżąca". "strona skarżąca" wystąpiła o wydanie zaświadczenia zbiorczego o samodzielności lokali dla budynków przy ul. (...) w (...), w tym dla lokali garażowych.

Prezydent (...) zaświadczeniem z dnia (...) marca 2019 r. Nr (...) potwierdził samodzielność lokali mieszkalnych oraz usługowych w budynkach przy ul. (...).

Następnie Prezydent (...) postanowieniem z dnia (...) kwietnia 2019 r., znak: (...), na podstawie art. 219 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1a i ust. 2 ustawy z dnia (...) czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2018 r. poz. 716 z późn. zm.) odmówił skarżącej wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu o innym przeznaczeniu - garażu w budynkach przy ul. (...) w (...).

Pismem z dnia (...) kwietnia 2019 r. skarżąca wniosła na podstawie art. 111 § 1 k.p.a. o uzupełnienie postanowienia Prezydenta (...) z dnia (...) kwietnia 2019 r., znak: (...) bądź wydanie odrębnego zaświadczenia o spełnieniu przez lokale o innym przeznaczeniu - garaże w budynkach przy ul. (...) warunków wynikających z art. 2 ust. 1a ustawy z dnia (...) czerwca 1994 r. o własności lokali.

Kolejnym pismem z dnia (...) kwietnia 2019 r. strona skarżąca wniosła zażalenie na ww. postanowienie Prezydenta (...) z dnia (...) kwietnia 2019 r., znak: (...).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) (dalej jako: "SKO w (..]", "organ odwoławczy") postanowieniem z dnia (...) lipca 2019 r., na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a., stwierdziło niedopuszczalność zażalenia.

Organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie strona skarżąca wniosła jednocześnie o uzupełnienie postanowienia Prezydenta (...) z dnia (...) kwietnia 2019 r., znak: (...) jak i zażalenie na to postanowienie.

.Organ, przytaczając brzmienie art. 111 k.p.a. podniósł, że konstrukcja orzeczenia o uzupełnieniu lub odmowie uzupełniania decyzji lub postanowienia nie ma samodzielnego bytu prawnego, ale pozostaje częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domaga się strona. W związku z tym dzieli ono losy również tego aktu w postępowaniu odwoławczym. Z tych też przyczyn na rozstrzygnięcie z art. 111 k.p.a. nie przysługuje zażalenie, a jednym ze skutków procesowych zgłoszenia wniosku o jego wydanie jest przesunięcie początku terminu do wniesienia odwołania (zażalenia) na dzień doręczenia postanowienia, o którym mowa w art. 111 § 1b k.p.a. Oznacza to, że przed doręczeniem tego postanowienia termin do wniesienia odwołania (zażalenia) nie biegnie. Pogląd taki jest uzasadniony logiką postępowania administracyjnego i sądowo-administracyjnego. Jeśli bowiem strona uważa, że decyzja (postanowienie) jest niepełna (trzeba ją uzupełnić), to składanie skargi (odwołania, zażalenia) na taką decyzję jest niecelowe. Uzupełnieniu decyzji służy tryb wskazany w cytowanych przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego i dopiero jego wyczerpanie otwiera drogę do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (odwołania, zażalenia do organu II instancji). Jest tak, ponieważ rozstrzygnięcie o uzupełnieniu lub odmowie uzupełnienia nie ma samodzielnego bytu prawnego, ale dzieli procesowe losy decyzji administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 1089/14, postanowienie tego Sądu z dnia 9 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 837/15 oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Wr 805/13 - opubl. CBOSA). 

Zdaniem SKO w (...) w związku z powyższym w pierwszej kolejności Prezydent (...) jest zobowiązany do rozpatrzenia wniosku skarżącego o uzupełnienie postanowienia z dnia (...) kwietnia 2019 r., a dopiero po otrzymaniu rozstrzygnięcia powyższej kwestii (...) S.A. będzie uprawnione do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia (...) kwietnia 2019 r.

Organ odwoławczy przytoczył wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 1125/13, Legalis nr 1200296, w myśl którego, w sytuacji, gdy strona wnosi jednocześnie o uzupełnienie decyzji (postanowienia) oraz ponowne rozpatrzenie sprawy (odwołanie, zażalenie), to organ właściwy do jego rozpatrzenia stwierdza niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (odwołania, zażalenia).

W ocenie organu Wobec powyższego należy stwierdzić niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Prezydenta (...) z dnia (...) kwietnia 2019 r.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła (...) S.A. z siedzibą w (...), zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

1. art. 134 k.p.a. w zw. z art. 141 § 2 k.p.a. i art. 111 § 2 k.p.a. w zw. z art. 126 i 144 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że w sprawie zachodzi niedopuszczalność zażalenia skierowanego przez skarżącą w dniu 16 kwietnia 2019 r., tj. w ustawowym terminie, a to z uwagi na złożenie przez spółkę również wniosku o uzupełnienie postanowienia organu I instancji i przesunięcie na mocy art. 111 § 2 k.p.a. terminu do wniesienia zażalenia, podczas gdy przesunięcie terminu zgodnie z art. 111 § 2 k.p.a. nie pozbawia wnoszącego zażalenie jego uprawnień procesowych do złożenia środka zaskarżenia w terminie wynikającym z art. 141 § 2 k.p.a., zażalenie to - wniesione w pierwotnie otwartym terminie - powinno zostać rozpoznane zaś po zakończeniu biegu terminu z art. 111 § 2 k.p.a., a tym samym brak było podstaw do uznania zażalenia za przedwczesne i orzeczenia o jego niedopuszczalności.

2. art. 15 k.p.a. i art. 78 Konstytucji RP poprzez ograniczenie uprawnień strony do rozpoznania skierowanego przez nią środka zaskarżenia od orzeczenia organu pierwszej instancji, pomimo, że zażalenie zostało złożone w ustawowym terminie oraz zgodnie z pouczeniem zawartym w doręczonym spółce postanowieniu organu I instancji.

Skarżąca wniosła o:

- uwzględnienie przez SKO w (...) w całości skargi, uchylenie postanowienia i wydanie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. zaświadczenia o samodzielności lokalu o innym przeznaczeniu - garażu w budynkach przy ul. (...) w (...), ewentualnie o wydanie postanowienia uchylającego postanowienie organu I instancji i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania.

- w razie nieuwzględnienia powyższego wniosku, o uchylenie przez sąd zaskarżonego postanowienia w całości,

- zasądzenie od organu II instancji na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Strona skarżąca, przytaczając fragmenty uzasadnień szeregu wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wojewódzkich sądów administracyjnych, wskazała, że zawarty w zaskarżony postanowieniu pogląd, z pozoru odwołujący się do literalnego brzmienia art. 111 § 2 k.p.a. w powiązaniu z art. 134 k.p.a. nie jest trafny. Zdaniem skarżącej SKO w (...) całkowicie bezpodstawnie stwierdziło niedopuszczalność zażalenia. Skarżąca wniosła zażalenia działając zgodnie z pouczeniem zawartym w postanowieniu organu I instancji, w terminie wynikającym z art. 141 § 2 k.p.a. Jednoczesne skierowanie wniosku o uzupełnienie rodzi skutki, o których mowa w art. 111 § 2 k.p.a. Jak wynika jednakże z poglądów orzecznictwa, wniosek o uzupełnienie postanowienia nie pozbawia zażalenia wniesionego w terminie wynikającym z art. 141 § 2 k.p.a. bytu prawnego. Nakładanie na skarżącą która złożyła zażalenie w terminie ustawowym, zgodnie z pouczeniem, obowiązku ponownego złożenia zażalenia w trakcie biegu terminu z art. 111 § 2 k.p.a. jest przejawem nadmiernego formalizmu organów administracji i nie znajduje uzasadnienia prawnego. Żaden przepis prawa nie dawał podstawy do stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia przez SKO. Zażalenie powinno zostać rozpoznane przez SKO w (...) - jako skutecznie wniesione - po zakończeniu biegu terminu z art. 111 § 2 k.p.a.

Ponadto strona skarżąca stwierdziła, że nie jest dopuszczalne ograniczenie uprawnień strony do ponownego rozpoznania sprawy w II instancji na skutek skierowanego w terminie wynikającym z art. 141 § 2 k.p.a. zażalenia, z uwagi na nieuzasadniony prawnie formalizm organu II instancji (SKO w (...)). Przepis art. 134 k.p.a. (w zakresie niedopuszczalności odwołania/zażalenia) ma zastosowanie w sytuacji, gdy w sprawie stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia w administracyjnym toku instancji, a zatem w sytuacji gdy: decyzja lub postanowienie nie weszły do obrotu prawnego, z uwagi na brak doręczenia lub ogłoszenia stronie; czynność organu administracji, której weryfikacji domaga się podmiot nie jest decyzją administracyjną bądź postanowieniem; wyczerpany został tok instancji; ustawa wyłącza możliwość zaskarżenia decyzji przewidując inny tryb jej weryfikacji (por.m.in. K. Glibowski, uwagi do art. 134 k.p.a., Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, red. M. Wierzbowski, A. Wiktorowska, C.H. Beck 2019). Żadna ze wskazanych okoliczności nie ma miejsca w analizowanym stanie faktycznym sprawy. Postanowienie organu I instancji zostało doręczone spółce, co spowodowało, że termin na wniesienie zażalenia otworzył się w myśl art. 141 § 2 k.p.a. Jak zostało wskazane wyżej niedopuszczalna jest wykładnia art. 111 § 2 i art. 141 § 2 k.p.a. prowadząca do przyjęcia, że złożenie zażalenia jest dopuszczalne wyłącznie w terminie, o którym mowa w pierwszym ze wskazanych przepisów. W konsekwencji błędnego przyjęcia przez SKO w (...), że w sprawie zachodzą podstawy do stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia, naruszone zostało uprawnienie skarżącej do całościowego i merytorycznego rozpoznania sprawy w drugiej instancji. Spółka miała prawo oczekiwać zaś, że zażaleniu zostanie nadany prawidłowy bieg.

W odpowiedzi na skargę SKO w (...) uznało skargę za nieuzasadnioną i wniosło o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w (...) zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie.

Podstawę prawną zaskarżonego w sprawie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego stanowił art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Wskazany przepis na podstawie art. 144 k.p.a. znajduje zastosowanie także do zażaleń (albowiem zgodnie z jego treścią, w sprawach nie uregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań). Przytoczony art. 134 k.p.a. obliguje organ odwoławczy do przeprowadzenia postępowania wstępnego polegającego na podjęciu czynności mających na celu ustalenie, czy wniesiony środek zaskarżenia (odwołanie, zażalenie) jest dopuszczalny oraz, czy został wniesiony z zachowaniem terminu. Stwierdzenie zaistnienia przyczyny wskazującej na niedopuszczalność wniesionego środka zaskarżenia, czy też stwierdzenie jego wniesienia po terminie zobowiązuje organ do zachowania przewidzianego w ww. art. 134. W takiej sytuacji merytoryczne rozpatrzenie środka zaskarżenia nie jest możliwe, prowadziłoby bowiem do wydania orzeczenia (decyzji lub postanowienia - w przypadku zażalenia) dotkniętego wadą nieważności (tj. rażącym naruszeniem prawa, art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

Przytoczona regulacja prawna została zastosowana przez organ odwoławczy w związku z tym, że w niniejszej sprawie strona skarżąca wniosła jednocześnie o uzupełnienie postanowienia Prezydenta (...) z dnia (...) kwietnia 2019 r., znak: (...) jak i zażalenie na to postanowienie.

Zgodnie z art. 111 § 1 k.p.a., strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia, co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach.

Jak wynika z art. 111 § 1b k.p.a., uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia.

Jak stanowi art. 111 § 2 k.p.a., w przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w art. 111 § 1b k.p.a., termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia.

Prawidłowo organ wskazał, że konstrukcja orzeczenia o uzupełnieniu lub odmowie uzupełniania decyzji lub postanowienia nie ma samodzielnego bytu prawnego, ale pozostaje częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domaga się strona. W związku z tym dzieli ono losy również tego aktu w postępowaniu odwoławczym. Z tych też przyczyn na rozstrzygnięcie z art. 111 k.p.a. nie przysługuje zażalenie,.

Następnie organ wskazał, że jednym ze skutków procesowych zgłoszenia wniosku o jego wydanie jest przesunięcie początku terminu do wniesienia odwołania (zażalenia) na dzień doręczenia postanowienia, o którym mowa w art. 111 § 1b k.p.a. w związku z powyższym w pierwszej kolejności Prezydent (...) jest zobowiązany do rozpatrzenia wniosku skarżącego o uzupełnienie postanowienia z dnia (...) kwietnia 2019 r., a dopiero po otrzymaniu rozstrzygnięcia powyższej kwestii (...) S.A. będzie uprawnione do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia (...) kwietnia 2019 r.

Znany Sądowi jest przytoczony przez organ pogląd występujący w orzecznictwie (m.in. wskazany przez organ wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 1125/13, Legalis nr 1200296) zgodnie z którym w sytuacji, gdy strona wnosi jednocześnie o uzupełnienie decyzji (postanowienia) oraz ponowne rozpatrzenie sprawy (odwołanie, zażalenie), to organ właściwy do jego rozpatrzenia stwierdza niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (odwołania, zażalenia). W wyroku WSA w Warszawie z dnia 27 maja 2015 r. sygn. akt VIII SA/Wa 1231/14 (CBOSA) oraz aprobującym go wyroku NSA z dnia 11 października 2016 r. sygn. akt II OSK 2250/15 (LEX nr 2169067) wskazano, że odwołanie wniesione przed doręczeniem lub ogłoszeniem postanowienia o uzupełnieniu lub odmowie uzupełniania decyzji należy uznać za wniesione przedwcześnie, co skutkuje jego niedopuszczalnością, a organ zobowiązany jest do wydania postanowienia, o jakim mowa w art. 134 k.p.a.

Natomiast uszedł uwadze organu odwoławczego dominujący obecnie pogląd, wynikający z najnowszego orzecznictwa sądowego, przytoczony przez stronę skarżącą, że niedopuszczalna jest taka wykładnia art. 111 § 2 i art. 129 § 2 k.p.a. (stanowiącego analogiczny przepis do art. 141 § 2 k.p.a. określającego termin do wniesienia zażalenia) która polega na przyjęciu, że złożenie odwołania (zażalenia) jest dopuszczalne wyłącznie w terminie, o którym mowa w pierwszym ze wskazanych wyżej przepisów. Strona, która wnosi bowiem środek zaskarżenia od decyzji organu I instancji, zgodnie z pouczeniem zawartym w doręczonej jej decyzji, ma prawo oczekiwać, że jej odwołaniu zostanie nadany bieg, a sprawa będzie podlegała całościowemu rozpoznaniu przez organ wyższej instancji. Wniesienie przez tą samą, bądź inną stronę postępowania, wniosku o uzupełnienie albo sprostowanie tej decyzji, nie niweczy zatem skutku prawnego w postaci zaskarżenia decyzji na mocy wniesionego skutecznie środka odwoławczego. Termin, o którym mowa w art. 111 § 2 k.p.a. jest zatem w istocie terminem dodatkowym, przedłużającym termin, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a. Możliwość skorzystania z owego dodatkowego terminu zaskarżenia decyzji, zyskuje znaczenie w szczególności, gdy dokonane przez organ I instancji uzupełnienie lub sprostowanie decyzji nadaje jej nowy kształt, odmienny od tego, który był przedmiotem wcześniejszego odwołania. Termin ten nie wyklucza więc ani nie zastępuje terminu wynikającego z art. 129 § 2 k.p.a., lecz go uzupełnia (vide m.in. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 29 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Bk 219/18, CBOSA, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 6 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Wr 649/17, CBOSA, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2018 r., sygn. akt II SA/Po 867/17, CBOSA, czy wyrok WSA w Krakowie z dnia 22 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 764/17, CBOSA).

Sąd w składzie tu orzekającym podziela ww. dominujący pogląd orzeczniczy, wskazując, że ma on także zastosowanie do zażalenia na postanowienie i art. 141 § 2 k.p.a., a tym samym do sprawy niniejszej. Dodatkowo Sąd podziela pogląd zawarty w wyroku NSA z dnia 20 listopada 2018 r. sygn. akt II OSK 2971/18, że nakładanie na stronę, która złożyła odwołanie w terminie i o czym prawidłowo ją pouczono w treści decyzji, obowiązku ponownego złożenia odwołania w trakcie biegu terminu z art. 111 § 2 k.p.a. jest przejawem nadmiernego formalizmu i nie znajduje uzasadnienia.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że strona skarżąca w ustawowym terminie, o którym mowa w art. 141 § 2 k.p.a. złożyła zażalenie na postanowienie Prezydenta (...) z dnia (...) kwietnia 2019 r., znak: (...).

Jak wynika z powyższego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...), błędnie przyjęło, że jeśli strona skarżąca wnosi jednocześnie o uzupełnienie postanowienia zażalenie na to postanowienie, to organ właściwy do jego rozpatrzenia stwierdza niedopuszczalność zażalenia. W ocenie Sądu takie zażalenie winno być rozpatrzone przez SKO w (...) po rozpoznaniu przez Prezydenta (...) wniosku o uzupełnienie postanowienia I instancji. Brak jest konieczności składania przez stronę skarżąca kolejnego zażalenia. Tym samym naruszono art. 134 k.p.a.

W ponownie prowadzonym postępowaniu kwestia rozpatrzenia przez SKO w (...) zażalenia strony skarżącej na postanowienie Prezydenta (...) powinna zostać oceniona zgodnie ze wskazaniami zawartymi powyżej.

Biorąc pod uwagę wcześniejsze rozważania, zaskarżone postanowienie podlegało uchyleniu jako naruszające przepisy postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego też orzeczono jak w pkt I wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 oraz art. 205 powołanej ustawy.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.