Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2138055

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 10 sierpnia 2016 r.
VII SA/Wa 2066/15
Przesłanki orzeczenia nakazu rozbiórki.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Ostrowska.

Sędziowie WSA: Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Maria Tarnowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi T. R. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lipca 2015 r. nr (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skargi wniesionej przez T. R. jest decyzja (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lipca 2015 r. nr (...), utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) maja 2015 r. nr (...), nakazującą T. R. rozbiórkę budynku garażowego usytuowanego na działce nr ew. (...) w miejscowości (...), gm. (...).

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podał, iż w toku czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu (...) października 2014 r. na działce nr ew. (...) w miejscowości (...), gm. (...) stwierdzono budowę budynku garażowego o wym. ok. 6 m x 5,5 m usytuowanego ok. 80 cm od granicy z działką o nr ew. (...) i ok. 60 cm od granicy z działką o nr ew. (...). Ustalono, że przedmiotowa budowa powstała w 2014 r. w miejscu wcześniej istniejącego garażu blaszanego. Inwestor - T. R. nie przedstawił pozwolenia na budowę ww. obiektu. W związku z lokalizacją uniemożliwiającą legalizację obiektu oraz naruszeniem zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzją z dnia (...) maja 2015 r. nr (...) organ powiatowy nakazał T. R. rozbiórkę ww. budynku. Odwołanie od ww. decyzji w ustawowym terminie złożył T. R., wnosząc o jej uchylenie.

Przedstawiając własną ocenę w sprawie, (...) WINB stwierdził, że organ pierwszej instancji podjął właściwe rozstrzygnięcie, nie naruszając przy tym norm prawa materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego.

Organ odwoławczy podał, iż zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Art. 29-31 Prawa budowlanego wskazują na możliwość wykonywania robót budowlanych w oparciu o zgłoszenie zamiaru ich wykonywania właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Jednakże sporny budynek nie znajduje się w katalogu robót budowlanych czy obiektów, na których realizację wystarczające jest dokonanie zgłoszenia.

Organ wskazał, że sprawa dotyczy budowy budynku garażowego o wymiarach ok. 6 m x 5,5 m. Na przedmiotowe roboty budowlane inwestor nie uzyskał wymaganego przepisami pozwolenia na budowę i zrealizował obiekt w warunkach samowoli budowlanej. Bezspornym przy tym jest, że wskazane zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie budynku garażowego powinno być realizowane dopiero po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Obowiązek ten nie został przez inwestora spełniony, w związku z tym organ I instancji prawidłowo stwierdził, iż budowa spornego budynku została wykonana w warunkach samowoli budowlanej. Organ odwoławczy wskazał przy tym, że garaż blaszany zrealizowany w latach 80-tych ubiegłego wieku został w 2014 r. całkowicie rozebrany, a w jego miejsce wykonano nowy, od podstaw - na bloczkach fundamentowych.

Organ wskazał dalej, że zgodnie z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Przepisy Prawa budowlanego pozwalają w określonych przypadkach na legalizację samowoli budowlanej. Możliwość legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego lub jego części, zgodnie z dyspozycją art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, istnieje jedynie w sytuacji gdy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. W świetle materiału dowodowego zgromadzonego przez organ powiatowy uzasadnionym jest stwierdzenie, iż przedmiotowy obiekt budowlany nie spełnia przesłanek z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, a tym samym nie było możliwe uruchomienie postępowania legalizacyjnego.

W niniejszej sprawie bezsprzecznym jest, że sporny budynek został zlokalizowany w odległości ok. 80 cm od granicy z działką o nr ew. (...) i ok. 60 cm od granicy z działką o nr ew. (...). Przedmiotowy obiekt narusza więc swym usytuowaniem przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ przywołał przy tym przepisy § 12 ust. 3 pkt 1 i 4 ww. rozporządzenia. Wskazał, że dopuszczają one usytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m oraz usytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. W przedmiotowej sprawie budynek garażowy, jak następnie podał, usytuowany jest w odległości mniejszej niż 1,5 m od granic nieruchomości, co przesądza, iż inwestycja narusza ww. przepisy rozporządzenia, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie inwestycji do stanu zgodnego z prawem.

Organ stwierdził przy tym, że roboty wykonane przy spornym budynku nie stanowią nadbudowy, gdyż aby mówić o nadbudowie, obiekt jej podlegający musi istnieć, a dokonanie rozbiórki obiektu istniejącego wcześniej, nawet jeżeli jego stan techniczny był niezadowalający i wzniesienie w tym samym miejscu nowego obiektu, traktuje się jako budowę, a nie nadbudowę. Organ wskazał także, że z dokumentacji zdjęciowej zgromadzonej w sprawie wynika, iż obiekt powstał od podstaw.

W końcu, organ odwoławczy wskazał na niezgodność przedmiotowej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy (...) uchwalonym uchwałą nr (...) Rady Gminy (...) z dnia (...) grudnia 2001 r. w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru (...)(...). Podniósł, że kolejna inwestycja na działce nr ew. (...), na której istnieje już zwarta zabudowa, stoi w sprzeczności z § 56 ww. uchwały, który określa maksymalną powierzchnię zabudowy działki na poziomie 20%. Realizacja kolejnego obiektu oznacza więc przekroczenie dopuszczalnej powierzchni zabudowy.

Stwierdził w efekcie, że skoro przedmiotowy obiekt budowlany został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz narusza przepisy techniczne w zakresie usytuowania budynku, jak i powoduje przekroczenie dopuszczalnej powierzchni zabudowy działki, zasadnym było wydanie decyzji przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) nakazującej T. R. rozbiórkę tego budynku. Z tych też przyczyn decyzję tego organu, organ odwoławczy uznał za prawidłową.

W skardze na ww. decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lipca 2015 r., skarżący - T. R. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane poprzez ich zastosowanie w sytuacji, gdy wykonanie przedmiotowego obiektu wymaga obowiązku dokonanie zgłoszenia, a nie uzyskania pozwolenia na budowę oraz związane z tym ewentualne naruszenie przepisów art. 49b Prawa budowlanego, poprzez ich niezastosowanie;

- art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez nieuwzględnienie, że realizacja budynku garażowego o powierzchni zabudowy do 35 m2 podlega obowiązkowi dokonania zgłoszenia, a nie uzyskania pozwolenia na budowę;

- § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego wskazanie jako podstawy do stwierdzenia, że budynek narusza przepisy warunków techniczno-budowlanych, podczas gdy w toku postępowania przed organami nadzoru budowlanego nie został potwierdzony status sąsiedniej działki o nr ewid. (...), wymagany do zastosowania tego przepisu;

- art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji w odniesieniu do domniemanego naruszenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż organy nie dokonały żadnej analizy odnoszącej się do kwalifikacji prawnej wykonanych robót budowlanych. Wskazał, że owo zaniedbanie po stronie organów doprowadziło do niewłaściwego zastosowania w niniejszej sprawie trybu postępowania, który jest regulowany w przepisach art. 48 Prawa budowlanego. Odnosi się on do obiektów budowlanych lub ich części wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zgodnie z obowiązującymi zaś przepisami, tj. art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych w tym garaży, altan oraz przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Powierzchnia zabudowy budynku garażowego, którego dotyczyło postępowania wynosi 33 m2, zatem mieści się w zakresie wyłączenia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Zgodnie zaś z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego tego typu obiekt podlega zgłoszeniu do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej. Zaniechanie zaś tego obowiązku rodzi konieczność prowadzenia postępowania administracyjnego, jednak nie na podstawie art. 48, lecz art. 49b Prawa budowlanego, którego przepisy mają dla inwestora względniejszy charakter. Prowadzenie postępowania i wydanie decyzji w nieprawidłowym trybie stanowi w ocenie skarżącego rażące naruszenie prawa, gdyż prawidłowa analiza stanu faktycznego literalnie nie odpowiada przepisowi, który został powołany w decyzji za podstawę. Co prawda obecne brzmienie art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego obowiązuje od 28 czerwca 2015 r. (ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw), a w art. 6 ust. 1 ustawy nowelizującej zawarto zasadę, że do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe, to istnieją podstawy do zastosowania względem inwestora przepisów korzystniejszych. Przepisy Prawa budowlanego, regulujące tryby naprawcze w sprawach prowadzonych na skutek niezachowania przez osoby odpowiedzialne określonych przepisów prawa, nie mają charakteru represyjnego, przewidującego ukaranie sprawcy samowoli za popełnione naruszenie. Mają one charakter restytucyjny, którego celem jest doprowadzenie obecnej, sprzecznej z przepisami sytuacji, do stanu zgodności z prawem. Zatem charakter tych przepisów jest w istocie sanacyjny, a nie karny. Skoro tak, to nie kwestionując konieczności prowadzenia kolejnych etapów postępowania w oparciu o brzmienie Prawa budowlanego sprzed nowelizacji, kwalifikację prawną wykonanych robót budowlanych winno się oceniać w świetle przepisów obowiązujących obecnie, które mają względniejszy charakter. Realizuje się wtedy w pełni zasada restytucyjnego założenia przepisów, prawa w odniesieniu do sprawców samowoli budowlanej oraz obowiązku uwzględnienia słusznego interesu obywateli, o której mowa w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z powyższym, w ocenie skarżącego, postępowanie administracyjne prowadzone przez organy nadzoru budowlanego powinno się toczyć na podstawie przepisów art. 49b Prawa budowlanego, które mają zastosowanie do obiektów budowlanych lub ich części wybudowanych bez wymaganego zgłoszenia.

Niezależnie od powyższego skarżący podniósł, iż organy orzekające wskazując na niezgodność lokalizacji obiektu z warunkami technicznymi, nie ustaliły charakteru działki sąsiedniej o nr ewid. (...), która pozostaje niezabudowana (i winna z tego powodu wzbudzić zainteresowanie organów).

Jako kolejny argument przemawiający za rozbiórką obiektu organy przywołały ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy (...) nr (...) z dnia (...) grudnia 2001 r., konkretnie § 56, który określa maksymalną powierzchnię zabudowy działki na poziomie 20%. Organy stwierdziły, że wykonanie przedmiotowego obiektu narusza ten zapis planu. Nie dokonały jednak, jak podniósł skarżący, żadnego wyliczenia powierzchni zabudowanej działki nr ewid. (...), nie ustaliły również w oparciu o te wyliczenia czy, i o ile poziom zagospodarowania działki został przekroczony w stosunku do dopuszczalnego. Nieprawidłowość ta dotyczy uzasadnienia faktycznego decyzji, które zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Na rozprawie przed Sądem w dniu 10 sierpnia 2016 r. skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika rozszerzył zarzuty skargi podnosząc, iż działka o nr ew. (...) jest własnością P. W., a działka uczestników postępowania o nr ew. (...), jest oddalona od przedmiotowego garażu o 13 m.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przed odniesieniem się do zaskarżonego w sprawie orzeczenia wskazać należy, iż zgodnie z przepisami ustawy - Prawo budowlanego z 1994 r. (w oparciu o którą orzeczenie to zostało wydane), roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1; decyzji ostatecznej - w brzmieniu obowiązującym do dnia 28 czerwca 2015 r.). Prawo budowlane zwolniło wprawdzie szereg robót budowlanych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (art. 29), lecz jednocześnie wprowadziło w niektórych sytuacjach obowiązek uprzedniego zgłoszenia zamiaru realizacji wskazanych budów lub wykonywania robót budowlanych (art. 30 ust. 1). Wybudowanie obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo bez wymaganego zgłoszenia, bądź pomimo zgłoszenia sprzeciwu przez właściwy organ stanowi niedopuszczalną samowolę budowlaną, której następstwem jest nałożenie na właściciela, inwestora bądź zarządcę obiektu budowlanego obowiązku jego rozbiórki (art. 48 ust. 1 i art. 49b ust. 1 ww. ustawy).

Zaznaczyć jednak trzeba, iż nakaz rozbiórki przewidziany w art. 48 ust. 1, w obowiązującym obecnie stanie prawnym (i tym mającym zastosowanie w sprawie), nie jest orzekany bezwzględnie. Ustawodawca zobowiązał bowiem organ do badania, czy budowa zrealizowana (realizowana) bez wymaganego pozwolenia na budowę jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i, czy nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Nakaz rozbiórki obiektu może być orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości jego legalizacji (ust. 1 art. 48). Przy czym, jeżeli zachodzą przedstawione powyżej okoliczności, o których mowa w ust. 2 art. 48 (tekst jedn.: zgodność z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami, w tym techniczno-budowlanymi), organ nadzoru budowlanego wstrzymuje w drodze postanowienia kierowanego do inwestora (właściciela lub zarządcy) prowadzenie robót budowlanych (bez względu na stopień ich zaawansowania), ustala wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy i nakłada obowiązek przedłożenia w wyznaczonym terminie dokumentów wskazanych w ust. 3 omawianego artykułu. W myśl ust. 4 art. 48, w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, organ zobligowany jest jednak zastosować przepis ust. 1, a więc nakazać rozbiórkę obiektu lub jego części.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji stanowi art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, albowiem w stanie faktycznym tej sprawy, prawidłowo-zdaniem Sądu-ustalonym, nie było możliwe wszczęcie procedury legalizacyjnej. Nie zostały bowiem spełnione przesłanki wymienione we wskazanym powyżej art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego.

Przy czym, stwierdzić należy, iż prawidłowo postępowanie prowadzone było w trybie uregulowanym w art. 48 Prawa budowlanego.

Sprawa, jak wynika akt administracyjnych, tj. zgromadzonych dowodów, dotyczy budowy budynku garażowego o wymiarach około 6 m x 5,5 m, na działce o nr ewid. (...) w (...), gm. (...). Obiekt ten został wykonany w 2014 r., bez pozwolenia na budowę. Zważyć zaś trzeba, iż zgodnie z przepisami Prawa budowlanego wówczas obowiązującymi, obiekt o takich parametrach wymagał uzyskania przed rozpoczęciem jego realizacji ostatecznej decyzji wymienionej w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Nie był bowiem (do dnia 28 czerwca 2015 r., tj. do dnia wejścia w życie nowelizacji ustawy Prawo budowlane, v. Dz. U. z 2015 r. poz. 443 - ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw), objęty zwolnieniem przewidzianym w art. 29 tej ustawy. Bezspornym zdaniem Sądu pozostaje zaś, iż dla ustalenia czy doszło do samowoli budowlanej, konieczne jest uwzględnienie przepisów prawa obowiązujących w dacie realizacji obiektu, a nie w dacie wydawania decyzji przez organ nadzoru budowlanego. Te ostatnie mają zastosowanie w celu ustalenia możliwości legalizacji obiektu samowolnie zrealizowanego, niemniej - dla zbadania, czy w ogóle doszło do realizacji inwestycji w takich warunkach, należy wziąć pod uwagę przepisy obowiązujące w dacie wykonywania robót budowlanych. Stąd też argumentacja skargi wskazująca na możliwość uwzględnienia w sprawie (dla dokonania kwalifikacji zdarzenia) przepisów "względniejszych" dla inwestora, a obowiązujących od 28 czerwca 2015 r. i przewidujących realizację takich obiektów, o powierzchni do 35 m2, na podstawie zgłoszenia (i zastosowania w efekcie wobec braku dokonania zgłoszenia trybu z art. 49b Prawa budowlanego), nie mogła odnieść zamierzonego skutku. Zważyć jedynie można, iż niezależnie od tego, czy sprawa byłaby prowadzona w oparciu o art. 48 czy art. 49b Prawa budowlanego, w celu legalizacji inwestycji konieczne jest spełnienie w istocie tożsamych wymogów (v. art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego).

Nadto, wskazać stanowczo należy, iż zgromadzony materiał dowodowy (w tym oświadczenie samego inwestora) nie pozostawia wątpliwości co do tego, że opisany powyżej obiekt został wykonany od podstaw, w 2014 r. Skarżący w toku postępowania wskazywał wprawdzie na dokonanie "naprawy" obiektu istniejącego w tym miejscu od 27 lat, niemniej biorąc pod uwagę przedstawiany przez niego opis wykonanych w 2014 r. prac (przebudowa elementów, które uległy zużyciu, w tym - ścian, dachu i innych elementów wzmacniających, v. treść odwołania), jak i oświadczenie złożone przed Sądem na rozprawie ("budynek stoi w tym samym miejscu co poprzedni, konstrukcja budynku była na tyle zniszczona, że wykonano ją od nowa" - v. treść protokołu rozprawy), prawidłowo w sprawie przyjęto, iż zrealizował on nowy obiekt budowlany. Bezspornym przy tym jest, że realizując przedmiotowy budynek nie legitymował się ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Tym samym, uruchomienie w takich okolicznościach procedury z art. 48 Prawa budowlanego było w pełni zasadne i prawidłowe.

Dalej, zważyć należy, iż prowadząc postępowanie we wskazanym trybie właściwy organ obowiązany był w pierwszej kolejności rozważyć możliwość legalizacji obiektu, stosując się w tym zakresie do treści art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego. Jak wskazują uzasadnienia obu wydanych w sprawie decyzji, postępowanie wyjaśniające dotyczące tego aspektu miało miejsce. Niemniej, wykazało konieczność zastosowania art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego przewidującego nakaz rozbiórki. Ocenę tę, wskazującą m.in. na niezgodność inwestycji z obwiązującym na obszarze jej realizacji miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, Sąd również w pełni podziela. Sąd nie stwierdził jednocześnie, aby w tym zakresie doszło do uchybień procesowych (niepełnych ustaleń) skutkujących wadliwością rozstrzygnięcia, czy też - co najmniej jego przedwczesnością. Sąd zauważa, iż geodezyjna inwentaryzacja powykonawcza wykonana przez geodetę uprawnionego z datą (...) kwietnia 2014 r., załączona do protokołu oględzin przedmiotowego obiektu z dnia (...) października 2014 r., obrazuje nie tylko sposób usytuowania spornego garażu na działce o nr ewid. (...), ale też wskazuje na to, iż wymieniona działka (na której to powstał obiekt) w dużej części jest zabudowana. Tymczasem wskazana działka znajduje się na obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru (...) - (...), w gminie (...) (uchwalonym uchwałą Rady Gminy (...) z dnia (...) grudnia 2011 r. Nr (...)), symbolem a4, dla którego wskazany plan przewiduje w § 56 pkt 2, iż maksymalna powierzchnia zabudowy na działce ma wynosić 20%. Wskaźnik ten nawet bez spornego w sprawie obiektu jest przekroczony, a to oznacza, iż brak jest możliwości jego legalizacji z tej przyczyny. Co istotne, a to wobec zarzutów skargi, dla stwierdzenia wskazanej niezgodności nie ma potrzeby dokonywania jakichkolwiek obliczeń powierzchni zabudowanej. Analiza choćby ww. dokumentu geodezyjnego wyraźnie wskazuje, iż zdecydowanie ponad 50% ww. działki zajęte jest pod zabudowę. Tym samym całkowicie uzasadnione jest stwierdzenie, że nie została spełniona jedna z przesłanek wymienionych w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, od których łącznego wystąpienia ustawodawca uzależnił możliwość prowadzenia postępowania legalizacyjnego. Skoro tak, to niezależnie od tego czy obiekt narusza przepisy, w tym warunki techniczne, w sposób uniemożliwiający jego doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem czy też nie, zasadnym było wydanie w niniejszej sprawie decyzji nakazującej rozbiórkę.

Na tak dokonaną ocenę nie mogły wpłynąć argumenty podniesione na rozprawie przed Sądem w dniu 10 sierpnia 2016 r., mające wskazywać na brak interesu prawnego po stronie uczestników postępowania - J. i M. W. Zważyć w tej kwestii przede wszystkim trzeba, iż organ nadzoru budowlanego choć wskazał w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania z dnia (...) kwietnia 2015 r., że wszczęcie postępowania nastąpiło na żądanie ww. osób, to jednak zgodnie z przepisami prawa, postępowanie to mógł wszcząć i prowadzić także z urzędu (na skutek interwencji ww. osób). Jak stanowi bowiem przepis art. 84 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, do zadań organów nadzoru budowlanego należy kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego. Stosownie zaś do treści art. 84a ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego obejmuje kontrolę zgodności wykonywania robót budowlanych z przepisami prawa budowlanego, projektem budowlanym lub warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę. Wskazany organ ma więc kompetencje do badania inwestycji pod kątem ich zgodności z przepisami prawa, i nie musi czynić tego tylko z wniosku osób mających interes prawny, ale też może, co więcej - powinien działać w takich sytuacjach z urzędu. Niezależnie więc od tego, czy J.i M. W. mogli skutecznie uruchomić niniejsze postępowanie, na pewno postępowanie to mogło być wszczęte i prowadzone przez organ także z urzędu, a na prawidłowość zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie może wpłynąć ww. informacja zawarta w zawiadomieniu o wszczęciu niniejszego postępowania (wskazująca na jego uruchomienie na wniosek konkretnych osób).

Nadto, Sąd nie znajduje podstaw, by stwierdzić, iż J. i M. W. nie mają interesu prawnego w sprawie, w rozumieniu art. 28 k.p.a. w sytuacji, gdy sprawa dotyczy budynku usytuowanego na działce o nr ew. (...) (znajdującej się w bliskiej odległości od nieruchomości, do której posiadają oni tytuł prawny), na której prowadzona jest przez skarżącego działalność gospodarcza, która może być uciążliwa - tj. produkcja form wtryskowych, a przedmiotowy w sprawie budynek pełniący funkcję "narzędziowni" może być również wykorzystywany na jej prowadzenie (v. protokół rozprawy przed Sądem w dniu 10 sierpnia 2016 r.).

Sąd dostrzega przy tym, iż niezapewnienie udziału w postępowaniu wszystkim stronom (w tym - P. W. jako właścicielowi działki o nr ew. (...), bezpośrednio sąsiadującej z działką o nr ew. (...), na której zrealizowano przedmiotowy w sprawie obiekt), może być skutecznie podnoszone w kontekście art. 10 § 1 i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. tylko przez stronę pominiętą, co w tym przypadku nie miało miejsca.

Z tych też przyczyn, Sąd uznał, iż zarzuty skargi okazały się niezasadne, a kontrolowana decyzja - zgodna z przepisami prawa.

W tej sytuacji, należało orzec na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.