VII SA/Wa 1586/16 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2360029

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 maja 2017 r. VII SA/Wa 1586/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosława Kowalska.

Sędziowie WSA: Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Bogusław Cieśla.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2017 r. sprawy ze skargi M K na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) maja 2016 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wydania nakazu rozbiórki oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) maja 2016 r. nr (...)(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania M K - utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) lutego 2016 r. nr (...) odmawiającą wydania nakazu rozbiórki w trybie art. 48 Prawa budowlanego, budynku magazynowo-biurowego, placów manewrowych i parkingów z obsługą komunikacji inwestycji w miejscowości (...) (działki nr ew. dz. (...), (...)) gmina (...).

W dniu (...) października 2015 r. M K złożył wniosek o wszczęcie postępowania w przedmiocie nakazania (...) sp. z o.o. w (...) rozbiórki wybudowanej bez pozwolenia na budowę ww. inwestycji.

Organ nadzoru budowlanego w ramach postępowania wyjaśniającego ustalił, że inwestycja objęta decyzją Starosty (...) nr (...) z dnia (...) października 2006 r. została skutecznie oddana do użytkowania i przyjęta do ewidencji ruchu budowlanego po przeprowadzonej obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a Prawa budowlanego. Decyzją z dnia (...) grudnia 2007 r.PINB w (...) udzielił inwestorowi pozwolenia na użytkowanie.

W dniu (...) lutego 2015 r. wpłynęła decyzja Wojewody (...) z dnia (...) lutego 2015 r. nr (...)., uchylająca decyzję Starosty (...) z dnia (...) października 2006 r. o pozwoleniu na budowę i umarzająca postępowanie organu I instancji.

Postanowieniem z dnia (...) listopada 2015 r. organ powiatowy odmówił wszczęcia postępowania na ww. wniosek M K, wskazując, że inwestycja została prawnie i formalnie przyjęta do użytkowania. Po rozpatrzeniu zażalenia M K (...) WINB postanowieniem z dnia (...) grudnia 2015 r. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

PINB w (...) odmówił wydania nakazu rozbiórki, w trybie art. 48 cyt. ustawy.

Zdaniem organu odwoławczego powyższa ocena jest prawidłowa. Nie ma bowiem podstaw do nakazania rozbiórki spornej inwestycji w oparciu o art. 48 Prawa budowlanego. Obiekt budowlany został wykonany legalnie. Z materiału dowodowego wynika, że inwestycja została wykonana w oparciu pozwolenie na budowę i zgodnie z nim oraz zatwierdzoną dokumentacją projektową (protokół z kontroli obowiązkowej z dnia (...) grudnia 2007 r.), jak również została oddana do użytkowania, W związku z powyższym nie ma podstaw do podejmowania czynności w trybie art. 48 Prawa budowlanego, który odnosi się do obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, a od wejścia w życie nowelizacji z dnia 20 lutego 2015 r. (tj. od 28 czerwca 2015 r.) - także do obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że z samowolą budowlaną mamy do czynienia wówczas, gdy roboty budowlane są lub zostały przeprowadzone bez uzyskania wymaganego prawem pozwolenia na budowę albo uprzedniego zgłoszenia lub pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Dalej zaznaczył, że nowelą z dnia 20 lutego 2015 r. usunięto wymóg legitymowania się przy rozpoczęciu robót budowlanych ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Aktualnie inwestor co do zasady ma prawo rozpocząć roboty budowlane na podstawie nieostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Oczywiste jest więc, że nie można już mówić o naruszeniu art. 28 ust. 1, który wprost uprawnia do rozpoczęcia robót. Nie można jednak tego rodzaju naruszenia traktować jak samowoli budowlanej.

W ocenie (...) WINB organowi i instancji nie można zarzucić obrazy przepisów prawa materialnego i procesowego. Organ powiatowy wyczerpująco zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, co wykazał w uzasadnieniu decyzji (zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a.). Dokonał oceny materiału dowodowego zgodnie z art. 7, 77, 80 k.p.a. Zaskarżone rozstrzygniecie stanowi odpowiedź na wniosek M K, w którym skarżący jednoznacznie sprecyzował żądanie.

Skargę na ww. decyzję złożył M K i wnosząc o jej uchylenie oraz zobowiązanie organu do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego, zarzucił naruszenie prawa materialnego:

1.

art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 130 § 1 i 2 k.p.a. - poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że prawnie dopuszczalne jest rozpoczęcie robót budowlanych na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, która jest niewykonalna;

2.

art, 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego - poprzez jego niezastosowanie i nienakazanie rozbiórki ww. obiektu budowlanego;

3.

art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 28 ust. 1 cyt. ustawy oraz w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r., o zmianie ustawy - Prawo budowlane i niektórych innych ustaw - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na zastosowaniu art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania, podczas gdy dla oceny tego, czy roboty budowlane były prowadzone "bez wymaganego pozwolenia na budowę", znaczenie ma data prowadzenia robót budowlanych, a nie data orzekania.

Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu, iż decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia ma fakt wejścia w życie nowelizacji art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, która zniosła obowiązek legitymowania się ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, poprzestając na wymogu posiadania nieostatecznej decyzji. Skarżący wskazał, że zgodnie z art. 130 § 1 k.p.a. przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wstrzymaniu. Z kolei zgodnie z art. 130 § 2 k.p.a. wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji. Skarżący podniósł, że wniósł odwołanie od decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja ta nigdy nie stała się wykonalna, bowiem nie zaszły okoliczności, które mogłyby nadać jej walor wykonalności. Zdaniem skarżącego (...) rozpoczął, prowadził i zakończył roboty budowlane na podstawie nieostatecznej i niewykonalnej decyzji o pozwoleniu na budowę, co jest równoznaczne z wykonaniem ich w warunkach samowoli budowlanej, czego organ nie dostrzegł. Konsekwencją takiego stanu rzeczy powinno być nakazanie rozbiórki tej samowoli budowlanej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał przedstawioną argumentację.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002. r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Jak wynika z wniosku, odwołania i skargi skarżący M K domagał się konsekwentnie orzeczenia nakazu rozbiórki opisanej wyżej inwestycji, wskazując na jej wykonanie w warunkach samowoli budowlanej z uwagi na brak przymiotu ostateczności decyzji o pozwoleniu na budowę Starosty (...) z dnia (...) października 2006 r.

Przypomnieć zatem na wstępie należy zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 443, dalej - ustawa zmieniająca), do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Wniosek skarżącego o wszczęcie postępowania w tej sprawie wpłynął do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) w dniu (...) października 2015 r.

Zastosowanie znajdował zatem art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.), w brzmieniu: roboty budowlane można było rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31.

Niemniej, pomimo błędnego uzasadnienia zaskarżonej decyzji w tej części uchybienie to pozostawało bez wpływu na rozstrzygnięcie.

Z akta sprawy wynika bowiem jednoznacznie, że warunki wynikające z art. 28 ust. 1 cyt. ustawy inwestor spełnił uzyskując decyzję z dnia (...) października 2006 r. o pozwoleniu na budowę, która - wbrew zarzutom skargi - korzystała z przymiotu ostateczności. Zauważyć trzeba, że w dniu (...) listopada 2006 r. skarżący cofnął odwołanie i dopiero we wrześniu 2013 r., a więc po blisko 7 latach - w odpowiedzi na wezwanie organu - wskazał, że nie podtrzymuje wniosku cofającego odwołanie.

Tym samym w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy nie można było inwestorowi (...) zarzucić, że działał w warunkach samowoli budowlanej, jak wskazywał skarżący.

Skoro inwestor nie naruszył wymogów wynikających z przywołanego wyżej art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, to nie sposób zgodzić się również z zarzutem skargi, dotyczącym naruszenia przez organy art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie. Art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego dotyczy wyłącznie samowoli budowlanych, to jest wzniesienia obiektu budowlanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, a taka sytuacja nie miała miejsca w rozpatrywanej sprawie.

Inwestycja została wykonana zatem legalnie w oparciu o ostateczną i prawomocną - w okresie prowadzenia procesu inwestycyjnego - decyzję o pozwoleniu na budowę, co znajduje również potwierdzenie w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) grudnia 2007 r. znak (...) udzielającej pozwolenia na użytkowanie, po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a Prawa budowlanego.

Wobec powyższego słusznie wskazał organ powiatowy, że pomimo późniejszego usunięcia z obrotu prawnego decyzji z dnia (...) października 2006 r. o pozwoleniu na budowę (decyzją Wojewody (...) z dnia (...) lutego 2015 r.) i umorzenia postępowania organu i instancji, okoliczność ta nie mogła skutkować wdrożeniem procedury, o której mowa w art. 48 Prawa budowlanego. Organ nadzoru budowlanego mógł ewentualnie zastosować tryb wymieniony w art. 51 Prawa budowlanego. Jednak udzielenie pozwolenia na użytkowanie potwierdza zgodność wykonania inwestycji z decyzją udzielającą pozwolenia budowlanego, co wykluczało również prowadzenie postępowania naprawczego wymienionego w art. 51 cyt. ustawy.

Organy nadzoru budowlanego w niezbędnym zakresie dla legalnego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, zgromadziły pełny materiał dowodowy i ustaliły stan faktyczny w następstwie jego wszechstronnej oceny.

Z podanych przyczyn skarga okazała się bezzasadna.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), oddalił skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.