Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2704722

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 25 lipca 2019 r.
VII SA/Wa 1525/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 lipca 2019 r. sprawy ze sprzeciwu (...) Sp. z o.o. z siedzibą w (...) od decyzji Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2019 r. nr (...) w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia

1) uchyla zaskarżoną decyzję,

2) zasądza od Wojewody (...) na rzecz (...) Sp.

z o.o. z siedzibą w (...) kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) czerwca 2019 r., nr (...), znak:

(...) Wojewoda (...) (dalej: "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. P. od decyzji Prezydenta (...) z dnia (...) stycznia 2019 r., nr (...), znak: (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji, uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta (...) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Pismem z 22 grudnia 2016 r. A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego "B" z częścią usługową, garażem podziemnym i infrastrukturą techniczną na terenie działek o numerach ewidencyjnych (...) i (...) z obrębu (...), usytuowanych w rejonie ulicy K. i ulicy H. w Dzielnicy (...) w W. Decyzją z (...) lutego 2017 r., nr (...) Prezydent (...) zatwierdził projekt budowalny i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę.

W dniu 1 października 2018 r. do organu administracji architektoniczno-budowlanej wpłynął wniosek M. P. o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. ze względu na fakt, że wnioskodawczyni bez swojej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem ostatecznej decyzji przez Prezydenta (...). Wskazała, że jest współwłaścicielem nieruchomości znajdującej się przy ulicy H., która bezpośrednio graniczy z inwestycją. Ponadto wniosła o uchylenie decyzji Prezydenta (...).

Postanowieniem z (...) listopada 2018 r., nr (...) Prezydent (...) wznowił przedmiotowe postępowanie i przeprowadził postępowanie wyjaśniające co do przyczyn wznowienia. W odpowiedzi inwestor pismem z 16 listopada 2018 r. wskazał na brak podstaw do uznania wnioskodawczyni za stronę postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę.

Decyzją z (...) stycznia 2019 r. organ I instancji odmówił uchylenia swojej decyzji z (...) lutego 2017 r. zatwierdzającej projekt budowalny i udzielającej pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu wskazał, że podstawowe znaczenie dla ustalenia kręgu stron w postępowaniu o pozwolenie na budowę ma obszar oddziaływania obiektu określony w projekcie (art. 20 ust. 1 pkt 1c ustawy - Prawo budowlane). Nieruchomość wnioskodawczyni nie jest objęta obszarem oddziaływania inwestycji, stąd trudno uznać ją za stronę postępowania. Podkreślił, że zarówno inwestycja, jak i budynek wraz z lokalem wnioskodawczyni są zlokalizowane na obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ulicy T., zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta (...) z dnia (...) listopada 2014 r., nr (...). W § 5 omawianego planu wskazano, że cały ten obszar zalicza się do obszaru zabudowy śródmiejskiej. Oznacza to, że dopuszczalne było zmniejszenie odległości, o której mowa w § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 z późn. zm.), maksymalnie do 17,5 m. Z uwagi na fakt, że nieruchomość przy ulicy H. znajduje się po stronie południowej w stosunku do przedmiotowej inwestycji, jej realizacja nie wpływa na czas nasłonecznienia nieruchomości wnioskodawczyni.

Pismem z 18 lutego 2019 r. wnioskodawczyni wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji, po rozpoznaniu którego Wojewoda (...) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Prezydentowi (...).

W uzasadnieniu wskazał, że wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową umożliwiającą przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i ponowne wydanie rozstrzygnięcia w sprawie zakończonej decyzją ostateczną w przypadkach, gdy zachodzi przypuszczenie, że postępowanie wcześniej prowadzone było wadliwe. Katalog przesłanek wznowieniowych określają: art. 145 § 1, art. 145a § 1 oraz art. 145b § 1 k.p.a. w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że ocena przesłanek wznowieniowych następuje dopiero w drugim etapie postępowania. Oznacza to, że Prezydent (...) nie mógł odmówić wznowienia postępowania z przyczyn merytorycznych.

Organ II instancji dokonując oceny prawnej zaskarżonej decyzji stwierdził, że budzi ona zastrzeżenia pod względem prawa procesowego i materialnego. Wskazał, że organ I instancji podniósł, że wnioskodawczyni nie wykazała istnienia konkretnego interesu strony w postępowaniu. Pomimo wskazania przez wnioskodawczynię, że realizowany budynek "B" o wysokości przekraczającej 35 m znajduje się w odległości znacznie mniejszej niż 35 m od jej lokalu, to organ I instancji nie przeprowadził w tym zakresie pełnego postępowania wyjaśniającego. Wskazał jedynie, że zarówno inwestycja, jak i nieruchomość wnioskodawczyni zlokalizowane są na obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dodatkowo, organ I instancji nie wskazał jaka jest dokładna odległość między budynkiem wnioskodawczyni, a planowaną inwestycją.

Organ odwoławczy wskazał, że postępowanie administracyjne dotyczy interesu prawnego konkretnej osoby wówczas, gdy wydawana jest decyzja rozstrzygająca o prawach i obowiązkach tej osoby, bądź o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływających na tą osobę. Na gruncie art. 28 ustawy - Prawo budowlane stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Bezspornym jest, że organ I instancji nie uwzględnił wnioskodawczyni jako strony postępowania, chociaż nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. Zdaniem Wojewody (...) wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oznacza konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania, z udziałem pominiętej strony. Ponadto, organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w zakresie posiadania przez wnioskodawczynię prawa do lokalu w budynku wielorodzinnym usytuowanym przy ulicy H. w W/, ani też nie wezwał jej do przedstawienia dokumentów potwierdzających to prawo.

Wojewoda (...) stwierdził, że w przedmiotowej sprawie twierdzenia wnioskodawczyni są zasadne, ponieważ w aktach administracyjnych nie ma jakiegokolwiek dokumentu czy innego dowodu, który potwierdziłby twierdzenia wnioskodawczyni dotyczące posiadanego prawa do lokalu oraz dowodu przeprowadzonej w dokumentacji projektowej analizy przesłaniania lokali mieszkalnych dla budynków istniejących oraz dla budynku projektowanego. Brak jest także dokumentów, które wskazywałyby położenie lokalu w stosunku do planowanej inwestycji, w tym jego usytuowania w budynku czy kondygnacji na której się znajduje, co mogło mieć wpływ na jego zacienienie.

W tym stanie rzeczy drugorzędne znaczenie ma to, czy w sprawie doszło do naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury, gdyż do uznania wnioskodawczyni za stronę wystarczy aby oddziaływanie takie istniało, choćby nawet było zgodne z prawem. Równocześnie organ II instancji podkreślił, że konieczne jest przeprowadzenie we wznowieniowym postępowaniu administracyjnym analizy sytuacji prawnej wnioskodawczyni w kontekście prawa do nieruchomości sąsiedniej. Przy wyznaczaniu obszaru oddziaływania obiektu organ administracji architektoniczno-budowlanej powinien pamiętać, że ustawodawca w definicji określonej w art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane odsyła do przepisów odrębnych. Wobec braku wyraźnego wskazania przez ustawodawcę przepisów, na podstawie których dochodzi do wyznaczenia terenu w otoczeniu obiektu budowlanego, przyjąć należy, że są to wszystkie powszechnie obowiązujące przepisy prawa wprowadzające określonego rodzaju ograniczenia czy też utrudnienia w zakresie zagospodarowania tego terenu, a w szczególności przepisy techniczno-budowlane, czy też przepisy dotyczące własności i innych praw rzeczowych określonych w kodeksie cywilnym i innych ustawach.

W orzecznictwie sądów administracyjnych także podkreśla się, że nie sposób mówić o oczywistym braku przymiotu strony danego postępowania administracyjnego w odniesieniu do podmiotu, który składając wniosek o wznowienie tego postępowania powołuje się na własny interes prawny i dla weryfikacji twierdzeń którego niezbędne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, obejmującego zwłaszcza badanie i ocenę określonego materiału dowodowego.

Sprzeciw od decyzji Wojewody (...) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości, a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych, jednocześnie zarzucając organowi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. przez jego błędne zastosowanie polegające na uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia, podczas gdy w przedmiotowej sprawie niniejszy przepis nie znajdował zastosowania, a organ powinien był wydać rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., a więc utrzymać decyzję organu I instancji w mocy.

Skarżąca podkreśliła, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Rozstrzygnięcie kasatoryjne, o którym mowa w art. 138 § 2 k.p.a., należy postrzegać jako wyjątek od zasady rozstrzygania sprawy przez organ odwoławczy co do jej istoty, możliwy do zastosowania wyłącznie przy zaistnieniu ustawowych przesłanek (por. wyrok NSA z dnia 20 października 2016 r., sygn. akt II OSK 65/15, Lex nr 2177618, wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2958/14. Lex nr 2142416). W doktrynie wskazuje się, że dopuszczalność orzekania kasatoryjnego została uzależniona od kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek:

1) wydania przez organ pierwszej instancji decyzji z naruszeniem przepisów postępowania,

2) okoliczności, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

W doktrynie wskazuje się ponadto, że struktura art. 138 § 2 k.p.a. jednoznacznie wskazuje, że przesłanki jego zastosowania nie tylko powinny być spełnione kumulatywnie, ale także powinien istnieć funkcjonalny i merytoryczny związek przesłanki pierwszej (naruszenie przepisów postępowania zaskarżoną decyzją) i przesłanki drugiej (konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie).

Natomiast konieczność uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przez przeprowadzenie określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność decyzji kasacyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1427/16, Lex nr 2268026). W realiach przedmiotowej sprawy wyżej wskazane przesłanki rozstrzygnięcia kasatoryjnego nie zostały spełnione. Organ I instancji dokonał kompleksowego sprawdzenia wniosku o wznowienie postępowania pod kątem zaistnienia przesłanki podstawy wznowienia i jej wpływu na legalność pozwolenia na budowę i na tej podstawie odmówił jego uchylenia.

W odniesieniu do zarzutów organu II instancji, skarżąca wskazała, że Prezydent (...) na etapie weryfikowania czy lokal znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, przyjął, że prawdziwe są twierdzenia wnioskodawczyni dotyczące prawa własności lokalu. Natomiast wobec ustalenia, że lokal ten znajduje się poza obszarem oddziaływania, nie było konieczności weryfikacji tej kwestii. Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że ewentualne ustalenie braku tytułu prawnego do lokalu, skutkowałoby koniecznością wydania przez organ I instancji takiego samego rozstrzygnięcia. Skoro organ II instancji uznawał za niezbędne zweryfikowanie tytułu prawnego wnioskodawczyni, to nie było przeciwwskazań, aby weryfikację tą przeprowadzić w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego na podstawie art. 136 § 1 k.p.a.

Ponadto, w dokumentacji projektowej znajdują się analizy przesłaniania lokali mieszkalnych dla budynków istniejących oraz analizy przesłaniania lokali mieszkalnych dla budynku projektowanego (strony 126 i 132 projektu budowlanego). Analizy te nie zostały sporządzone dla pojedynczych budynków (z wyłączeniem budynku przy ul. H.), a dla całego otoczenia inwestycji. Jeżeli nie wynika z nich, że przesłania ona budynek przy ul. H., to należy uznać, że przesłanianie nie zachodzi. W konsekwencji nie jest przesłaniany również lokal wnioskodawczyni.

W odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jego oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sprzeciw jest zasadny.

W pierwszej kolejności Sąd zwraca uwagę, iż w dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935). Mocą tego aktu, do systemu sądowej kontroli administracji publicznej wprowadzono zasadnicze zmiany odnoszące się do kontroli tzw. decyzji kasatoryjnych. Wskazaną ustawą znowelizowano bowiem przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualny tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 dalej jako p.p.s.a.). W dziale III p.p.s.a., po rozdziale 3 dodano rozdział 3a "Sprzeciw od decyzji".

Zgodnie z dodanym art. 64a p.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. obecnie skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści takiej decyzji może wnieść od niej sprzeciw.

W art. 64e p.p.s.a. ustawodawca zakreślił z kolei granice kontroli takiej decyzji przez Sąd wskazując, iż ten, rozpoznając sprzeciw od decyzji, ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji kasatoryjnej (z art. 138 § 2 k.p.a.). Spod kontroli sądowej sprawowanej w tym trybie wyłączona jest zatem możliwość oceny problematyki prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Upraszczając, Sąd nie ocenia istoty sporu, a prawidłowość "odesłania" sprawy przez organ odwoławczy do ponownego zbadania przez organ I instancji.

Rozpoznając sprzeciw od decyzji sąd ocenia bowiem wyłącznie istnienie przesłanek do wydania decyzji kasacyjnej; nie rozstrzyga więc-jak w przypadku skarg-w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd nie bada zatem w tym postępowaniu (o charakterze przyśpieszonym) innych naruszeń prawa niż prawidłowe zastosowanie przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a., a kontrola zgodności z prawem decyzji objętej sprzeciwem sprowadza się wyłącznie do oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ drugiej instancji w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego sprzeciw od decyzji kasacyjnej będzie więc ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., czy inaczej: odstąpienia od zasady ogólnej ponownego (w toku instancji, na skutek wniesionego odwołania), merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Co przy tym istotne, dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., sąd nie jest władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, tj. wypowiadania się w kwestiach materialnoprawnych występujących w sprawie, skoro decyzja kasacyjna nie rozstrzyga merytorycznie o uprawnieniu lub obowiązku strony, a jedynie nakazuje ponowne przeprowadzenie postępowania administracyjnego przez organ I instancji. Tym samym także orzeczenie sądu w przedmiocie sprzeciwu ma wyłącznie charakter niejako procesowy; nie kreuje żadnych skutków, gdy chodzi o zakres praw i obowiązków stron postępowania, zainteresowanych konkretnym rozstrzygnięciem, a rozstrzyga jedynie o prawidłowości zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. (o czym przesądza także brzmienie art. 64e p.p.s.a.).

Badając - w świetle powyższych kryteriów - zasadność wydania w niniejszej sprawie decyzji kasacyjnej, Sąd stwierdził, że okoliczności jakimi kierował się organ odwoławczy nie uzasadniały uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Sąd zauważa przy tym, że zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Sąd podziela stanowisko i argumentację skarżącej zaprezentowaną w sprzeciwie i stwierdza, że Wojewoda (...) w sposób nieuprawniony zastosował w niniejszej sprawie art. 138 § 2 k.p.a., unikając w efekcie wydania merytorycznego rozstrzygnięcia i w sposób niczym nieuzasadniony przedłużając tym samym postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia (...) lutego 2017 r. w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę.

Należy ponownie podkreślić, że przepis art. 138 § 2 k.p.a. znajdzie zastosowanie zawsze wtedy, gdy decyzja pierwszoinstancyjna została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a dla podjęcia rozstrzygnięcia zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie przekraczającym kompetencje organu odwoławczego.

Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji nieprawidłowo prowadził postępowanie w kwestii legitymacji wnioskodawcy do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreślono, że Prezydent (...) nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w zakresie posiadania przez M. P. prawa do lokalu w budynku wielorodzinnym usytuowanym przy ulicy H. w W., ani też nie wezwał jej do przedstawienia dokumentów potwierdzających to prawo. Jednocześnie zdaniem organu II instancji, pomimo wskazania przez wnioskodawczynię, że realizowany budynek "B" o wysokości przekraczającej 35 m znajduje się w odległości znacznie mniejszej niż 35 m od jej lokalu, to organ I instancji nie przeprowadził w tym zakresie pełnego postępowania wyjaśniającego. W ocenie Wojewody w dokumentacji projektowej brak dokumentów, które wskazywałyby położenie lokalu skarżącej w stosunku do planowanej inwestycji, w tym jego usytuowania w budynku czy kondygnacji na której się znajduje co niewątpliwie mogłoby mieć wpływ na jego zacienienie. Zdaniem organu projektant nie dokonał analizy przesłaniania budynku usytuowanego przy ul. H. ani nie wykazał, że analiza taka, w kontekście przyjęcia zabudowy śródmiejskiej i zmniejszenia odległości między budynkami do 17,50 m nie jest potrzebna. Nadto projekt zagospodarowania terenu, wbrew art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, nie zawiera wskazania odległości projektowanego budynku od zabudowy sąsiedniej.

W konkluzji,organ odwoławczy wskazał na konieczność przeprowadzenia we wznowionym postępowaniu analizy sytuacji prawnej M. P. w kontekście posiadania prawa do nieruchomości sąsiedniej.

W ocenie Sądu, podnosząc powyższe, organ odwoławczy nie wykazał wystąpienia przesłanek z art. 138 § 2 k.p.a.

Same nieprawidłowości, które podnosi organ odwoławczy czynią koniecznym uzupełnienie postępowania, ale nie uzasadniały jeszcze zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Sąd zauważa dodatkowo, że organ odwoławczy może (wyjątkowo) wydać decyzję kasacyjną, gdy organ I instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji, nadto: gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a.

Natomiast konieczność uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego co do tytułu prawnego M. P. do nieruchomości sąsiedniej, czy wezwanie inwestora do przedstawienia wyjaśnień w zakresie analizy nasłonecznienia budynku przy ul. H., mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność wydania decyzji kasacyjnej.

Należy przy tym wyraźnie wskazać, że na tym etapie postępowania wznowieniowego, zadaniem organów jest ustalenie zaistnienia przesłanki wznowieniowej, a więc ustalenie czy wnioskodawczyni posiadała przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta (...) z dnia (...) lutego 2017 r. i czy bez własnej winy nie brała w nim udziału. Dopiero jednoznaczne wykazania, że przesłanka ta zaistniała pozwoli organom na merytoryczną ocenę samej decyzji o pozwoleniu na budowę, przy jednoczesnej analizie czy w sprawie nie zaszła przesłanka z art. 146 § 2 k.p.a.

Niezależnie od powyższego, stwierdzić też trzeba, że o konieczności zastosowania w sprawie art. 138 § 2 k.p.a., nie może stanowić odmienna (niż zaprezentowana przez organ I instancji) ocena merytoryczna przedłożonej dokumentacji budowlanej (np. w zakresie analizy przesłaniania). Wskazać również należy, że konieczność wyjaśnienia zgodności projektu budowlanego z zapisami ustawy Prawo budowlane oraz rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (a właściwie: dokonania merytorycznej oceny w tym zakresie) stanowi materię merytorycznej oceny samej decyzji o pozwoleniu na budowę nie zaś przymiotu strony wnioskodawczyni i nie wskazuje na wystąpienie przesłanki określonej w art. 138 § 2 k.p.a., i nie uzasadnia zastosowania tego przepisu.

Z tych też powodów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie może się ostać. Sąd podziela jednocześnie stanowisko prezentowane zgodnie w orzecznictwie, że w sprzeczności z art. 138 § 2 k.p.a. pozostaje wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające pierwszej instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 § 1 k.p.a.

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa i na podstawie art. 151a § 1 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), orzekł, jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.