Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1931874

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 3 grudnia 2010 r.
VII SA/Wa 1493/10

UZASADNIENIE

Sentencja

Referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła - Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 grudnia 2010 r. po rozpoznaniu wniosku Ł. Ś. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi Ł. Ś. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Aptekarskiej z dnia (...) czerwca 2010 r. Nr (...) w przedmiocie stwierdzenia nie dawania rękojmi należytego prowadzenia apteki postanawia: odmówić Ł. Ś. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych.

Uzasadnienie faktyczne

W dniu 22 października 2010 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy Ł. Ś., w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych.

Uzasadnienie prawne

W niniejszej sprawie zważono, co następuje:

Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 ww. ustawy.)

Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 ww. ustawy. Jest stosowana tylko w przypadkach osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną. Do osób tych można zaliczyć osoby rzeczywiście ubogie (przykładowo do takich osób można zaliczyć osoby bezrobotne), które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspokajają tylko podstawowe potrzeby życiowe.

W postanowieniu z dnia 10 stycznia 2005 r. (FZ 478/04; LEX nr 393645) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "Opłaty sądowe, do których zalicza się wpis, stanowią rodzaj danin publicznych. Zwolnienia od ponoszenia tego rodzaju danin stanowią odstępstwo od konstytucyjnego obowiązku ich powszechnego i równego ponoszenia, wynikającego z art. 84 Konstytucji RP. Dlatego też mogą być stosowane w sytuacjach wyjątkowych, gdy istnieją uzasadnione powody do przerzucenia ciężaru dotyczącego danej osoby na współobywateli. Z ich bowiem środków pochodzą dochody budżetu państwa, z których pokrywa się koszty postępowania sądowego w razie zwolnienia skarżącego z obowiązku ich ponoszenia".

Wskazać należy, iż zgodnie z tezą postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 października (I SA/Kr 1047/08,: LEX nr 507289)" W przypadku ubogiego społeczeństwa, jakim jest społeczeństwo polskie, prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bezrobotnym, samotnym, bez źródeł stałego dochodu i bez majątku. Nie można, stosując prawo pomocy, chronić czy też wzbogacać majątku osób prywatnych, gdyż celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie dostępu do sądu osobom, którym brak środków finansowych ten dostęp uniemożliwia".

Odnosząc powyższe do przedstawionej sprawy uznano, że wnioskodawca nie kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż wnioskodawca utrzymuje się z dochodów uzyskiwanych z tytułu pracy w wysokości 6.000,00 złotych miesięcznie.

Skarżący podał, że posiada mieszkanie o pow. 59, 95 m 2. Wskazał, że ponosi miesięcznie następujące koszty: opłatę za czynsz w wysokości 400,00 złotych, opłatę za gaz, energię elektryczną, telefon, internet i wodę w wysokości 800,00 złotych.

Oceniając dane przedstawione w formularzu stwierdzono, że wnioskodawca jest w stanie samodzielnie ponosić koszty sądowe bez spowodowania uszczerbku w koniecznym dla siebie utrzymaniu.

Podkreślić bowiem należy, iż instytucja prawa pomocy może mieć zastosowanie jedynie wobec osób znajdujących się w skrajnie trudnej sytuacji materialnej uniemożliwiającej zaspokojenie bieżących potrzeb. Instytucja ta nie może być nadużywana w sytuacji, gdy wnioskodawca uzyskuje stały i niemały miesięczny dochód.

W ocenie referendarza sądowego, powyższa kwota jaką uzyskuje wnioskodawca pozwala na poczynienie oszczędności wystarczających na pokrycie ciążących na nich kosztów sądowych, które na obecnym etapie sprawy wynoszą 200,00 złotych (wpis od skargi).

Uznano, że poniesienie kosztów sądowych przez wnioskodawcę nie spowoduje utraty płynności finansowej i nie przyczyni się do uszczerbku w utrzymaniu koniecznym wnioskodawcy.

Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 cytowanej wyżej ustawy, orzeczono jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.