Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2720369

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 11 czerwca 2019 r.
VII SA/Wa 146/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.).

Sędziowie WSA: Grzegorz Antas, Artur Kuś.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi L. W. na uchwałę Rady Miasta (...) z dnia (...) października 2017 r. nr (...) w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, wysokości stawek opłat za postój pojazdów samochodowych, wprowadzania opłat abonamentowych, zryczałtowanych i zerowej stawki opłaty dla niektórych użytkowników dróg oraz wysokości opłaty dodatkowej i określenia sposobu pobierania tych opłat oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Rada Miasta (...) w dniu (...) października 2017 r. działając na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13b ust. 1-5 i 7 oraz art. 13f ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2222 oraz z 2018 r., poz. 12, poz. 138, poz. 159, poz. 317 i poz. 1356) w związku z art. 18 ust. 2 pkt 15 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r. poz. 994, poz. 1000, poz. 1349 i poz. 1432) podjęła uchwałę Nr (...) w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, wysokości stawek opłat za postój pojazdów samochodowych, wprowadzenia opłat abonamentowych, zryczałtowanych i zerowej stawki opłaty dla niektórych użytkowników dróg oraz wysokości opłaty dodatkowej i określenia sposobu pobierania tych opłat.

W § 3 ust. 1 tej uchwały wskazano, że "Ustala się roczną opłatę abonamentową za postój pojazdu samochodowego w SPP dla mieszkańców miasta (...) na jeden posiadany pojazd w wysokości 120 zł.", zaś w § 3 ust. 2, że "Dokumentem potwierdzającym wniesienie opłaty abonamentowej, o której mowa w ust. 1, jest karta abonamentowa mieszkańca wydawana przez Burmistrza Miasta (...), na wniosek".

W § 4 ust. 1 pkt 8 ww. uchwały, Rada Miasta (...) wskazała, że "Wprowadza się zerową stawkę opłaty za postój pojazdów samochodowych w SPP dla następujących użytkowników dróg: mieszkańców podstrefy na posiadany jeden pojazd samochodowy, jeżeli miejscem postoju pojazdu samochodowego jest dana podstrefa lub poza tą podstrefą - odcinek ulicy, wzdłuż osi jezdni którego przebiega granica danej podstrefy z inną podstrefą".

L. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę Rady Miasta (...) Nr (...) z dnia (...) października 2017 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, wysokości stawek opłat za postój pojazdów samochodowych, wprowadzenia opłat abonamentowych, zryczałtowanych i zerowej stawki opłaty dla niektórych użytkowników dróg oraz wysokości opłaty dodatkowej i określenia sposobu pobierania tych opłat (Dz. Urz. Woj. (...). z (...) r., poz. (...)), zmienioną Uchwałą Rady Miasta (...) Nr (...) z dnia (...) lutego 2018 r. zmieniającą uchwałę w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, wysokości stawek opłat za postój pojazdów samochodowych, wprowadzenia opłat abonamentowych i zerowej stawki opłaty dla niektórych użytkowników dróg oraz wysokości opłaty dodatkowej i określenia sposobu pobierania tych opłat (Dz. Urz. Woj. (...). z (...) r., poz. (...)).

Z uzasadnienia skargi wynikało, że kwestionuje on w istocie przepisy § 4 ust. 1 pkt 8 oraz 3 ust. 1 uchwały Rady Miasta (...) Nr (...) z dnia (...) października 2017 r.

Przy czym domagał się stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości.

W uzasadnieniu skargi wywodził, że w § 4 ust. 1 pkt 8 uchwały Nr (...) (przed zmianą, jak i po niej), wprowadzono zerową stawkę opłaty za postój pojazdów samochodowych w SPP dla mieszkańców podstrefy SPP na posiadany jeden pojazd samochodowy, jeżeli pojazd zaparkowany jest w danej podstrefie SPP.

Nadto w § 3 ust. 1 uchwały Nr (...) (przed zmianą, jak i po niej) ustalono roczną opłatę abonamentową za postój pojazdu samochodowego w SPP dla mieszkańców miasta (...) na jeden posiadany pojazd w wysokości 120 zł.

W § 4 ust. 2 pkt 2 ww. uchwały wskazano, że dokumentem potwierdzającym uprawnienia do zerowej stawki opłaty za postój pojazdów samochodowych w SPP jest karta SPP - mieszkaniec, wydawana na okres nie dłuższy niż jeden rok, przez Burmistrza Miasta (...).

W § 3 ust. 2 uchwały Nr (...) wskazano zaś, że dokumentem potwierdzającym wniesienie opłaty abonamentowej, o której mowa w ust. 1, jest karta abonamentowa mieszkańca wydawana przez Burmistrza Miasta (...).

Skarżący L. W. wskazał, że wynajmuje na potrzeby własnej kancelarii adwokackiej, lokal położony w (...) przy ul. Z.

Pismem z dnia (...) maja 2018 r., zwrócił się do Burmistrza (...) o wydanie karty abonamentowej SPP - mieszkaniec dla obszaru parkowania podstrefa 2 od dnia (...) lipca 2018 r. na okres jednego roku dla samochodu osobowego (...) nr rej. (...), na podstawie § 4 ust. 1 pkt 8 uchwały Nr (...) Rady Miasta (...) z dnia (...) października 2017 r. Do pisma załączył kserokopię umowy najmu ww. lokalu.

Burmistrza Miasta (...) pismem z dnia (...) maja 2018 r., wniosek ten rozpatrzył negatywnie. Stanowisko uzasadnił tym, że z załączonej dokumentacji nie wynikało, aby L. W. był mieszkańcem miasta (...). Zgodnie zaś z uchwałą Rady Miasta (...) z dnia (...) października 2017 r. (Dz. Urz. Woj. (...). z (...) r., poz. (...), Dz. Urz. Woj. (...). z (...)., poz. (...), Dz. Urz. Woj. (...). z (...) r., poz. (...)) mieszkańcom strefy płatnego parkowania wydawane są karty do bezpłatnego parkowania w obrębie podstrefy, w której mieszkają, na jeden pojazd samochodowy.

Zdaniem Burmistrza Miasta (...) do otrzymania takiej karty upoważniony jest każdy mieszkaniec, który dowolnym dokumentem potwierdzi meldunek w (...) (stały lub czasowy) lub okaże pierwszą stronę PIT za rok kalendarzowy poprzedzający rok, w którym składa wniosek z potwierdzeniem wpływu do Urzędu Skarbowego lub potwierdzeniem UPO dla rozliczenia dokonanego przez internet (wpisany (...) jako miejsce zamieszkania).

Zdaniem skarżącego konieczność zameldowania w (...) bądź wskazania (...) jako miejsca zamieszkania w dokumencie PIT - nie wynika z treści Uchwały Nr (...) i jest wynikiem z nieprawidłowej interpretacji uchwały.

Skarżący podniósł, że uchwała Nr (...) posługuje się pojęciem "mieszkaniec". Pojęcia tego używa w § 4 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 1. Uchwała nie definiuje tego pojęcia, ani nie odsyła do innych aktów prawnych.

Zdaniem skarżącego pojęcie "mieszkaniec" należy interpretować szeroko.

Skarżący podniósł, że uchwała Nr (...) w § 3 ust. 1 i 2 oraz w § 4 ust. 1 pkt 8 dyskryminuje właścicieli oraz posiadaczy nieruchomości położonych na terenie miasta, którzy nie zamieszkują, w rozumieniu potocznym, na jego terenie.

W ten sposób narusza także interes prawny skarżącego.

Z uwagi na nieuznanie skarżącego za mieszkańca (...) jest on zobowiązany do uiszczania opłat za parkowanie samochodu, którego używa w działalności gospodarczej prowadzonej w (...), według stawek wskazanych w § 2 pkt 1-4 uchwały, lub zakupienia karty ryczałtowej za kwotę 800 zł rocznie (§ 3 ust. 3 pkt 2 uchwały).

W odpowiedzi na skargę, Rada Miasta (...) wniosła o odrzucenie skargi - na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, wskazując na brak naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, a w przypadku stwierdzenia braku podstaw do odrzucenia skargi, wniosła o jej oddalenie, gdyż zdaniem organu zaskarżona uchwała nie narusza prawa.

Rada Miasta (...) podniosła, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, w przypadku skargi wnoszonej na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, skarżący musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie. Sytuacja taka zachodzi, gdy przez podjęcie uchwały dochodzi do odebrania lub ograniczenia prawa skarżącego wynikającego z określonych przepisów prawa powszechnie obowiązującego lub nałożenia nowego lub rozszerzenia dotychczas ciążącego na skarżącym obowiązku. Związku tego skarżący nie wykazał.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Kognicji sądu administracyjnego, na mocy art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., poddane zostały także akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Takim aktem prawa miejscowego jest bez wątpienia zaskarżona uchwała w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania,.

Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.)

Przy czym, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego sąd skargę odrzuca.

Zdaniem Sądu regulacja powyższa, obligująca do odrzucenia skargi dotyczy jedynie tych przypadków, gdy brak naruszenia interesu prawnego jest oczywisty. Jeśli natomiast przepis szczególny, jako warunek skutecznego wniesienia skargi formułuje naruszenie interesu prawnego skarżącego, zaś naruszenie to może być wykazane jedynie w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przy czym ocena w tym zakresie pozostaje w związku z badaniem legalności zaskarżonego aktu, to brak jest podstaw do odrzucenia skargi (tj. wydania orzeczenia o charakterze formalnym). Zarzuty skargi podlegają wówczas merytorycznemu badaniu (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrok z dnia 6 lipca 2018 r., sygn. II SA/Łd 155/18 - LEX nr 2526234).

Skarga okazała się bezzasadna.

Stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r. poz. 994, z późn. zm.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Przypomnieć należy, iż poprzednio skarżący L. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na czynność Burmistrza (...) polegającą na odmowie wydania karty abonamentowej SPP - mieszkaniec, uprawniającej do parkowania w strefie płatnego parkowania, ustanowionej uchwałą Rady Miasta (...) z dnia (...) października 2017 r.

Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1809/18, skarga została odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jako niedopuszczalna.

W przypadku obecnie wnoszonej skargi, na skarżącym spoczywał obowiązek wykazania naruszenia, indywidualnego (własnego) interesu prawnego lub uprawnienia, wynikającego z normy prawa materialnego (publicznego lub prywatnego), istniejącego w dacie wnoszenia skargi - stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym,.

Sąd administracyjny rozpoznający skargę wywiedzioną na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, nie jest uprawniony do poszukiwania takiej normy prawa materialnego, która zostałaby naruszona zaskarżonym aktem prawa miejscowego (Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1885/07).

W odniesieniu do skargi, należy również wskazać na zmiany dokonane w uchwale Nr (...), w zakresie odnoszącym się do przepisów powoływanych w skardze.

Uchwałą Nr (...) Rady Miasta (...) z dnia (...) października 2017 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, wysokości stawek opłat za postój pojazdów samochodowych, wprowadzenia opłat abonamentowych, zryczałtowanych i zerowej stawki opłaty dla niektórych użytkowników dróg oraz wysokości opłaty dodatkowej i określenia sposobu pobierania tych opłat (Dz. Urz. Woj. (...). z 2017 r. poz. (...)) - wprowadzono w (...) strefę płatnego parkowania.

Uchwała weszła w życie z dniem (...) stycznia 2018 r. Uchwała Nr (...) była dwukrotnie zmieniona.

Uchwałą Nr (...) Rady Miasta (...) z dnia (...) lutego 2018 r. zmieniono uchwałę w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, wysokości stawek opłat za postój pojazdów samochodowych, wprowadzenia opłat abonamentowych i zerowej stawki opłaty dla niektórych użytkowników dróg oraz wysokości opłaty dodatkowej i określenia sposobu pobierania tych opłat (Dz. Urz. Woj. (...). poz. (...)) - w zakresie funkcjonowania strefy płatnego parkowania, w tym powiększono jej obszar.

Uchwała zmieniająca weszła w życie z dniem (...) marca 2018 r., z wyjątkiem postanowień odnoszących się do zmiany obszaru strefy płatnego parkowania, które weszły w życie z dniem (...) kwietnia 2018 r.

Uchwałą Nr (...) Rady Miasta (...) z dnia (...) marca 2018 r. zmieniono uchwałę w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, wysokości stawek opłat za postój pojazdów samochodowych, wprowadzenia opłat abonamentowych, zryczałtowanych i zerowej stawki opłaty dla niektórych użytkowników dróg oraz wysokości opłaty dodatkowej i określenia sposobu pobierania tych opłat (Dz. Urz. Woj. (...). poz. (...)) - w zakresie funkcjonowania strefy płatnego parkowania w zakresie odnoszącym się do opłat zryczałtowanych oraz użytkowników dróg uprawnionych do stawki zero z tytułu opłaty za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania.

Uchwała weszła w życie z dniem (...) kwietnia 2018 r.

Uchwałą Nr (...) Rady Miasta (...) z dnia (...) grudnia 2018 r. w sprawie ogłoszenia tekstu jednolitego uchwały Rady Miasta (...), przyjęto tekst jednolity uchwały Nr (...), który został ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Województwa (...) z dnia (...) grudnia 2018 r. pod poz. (...).

W kontekście tych zmian przypomnieć trzeba, że postanowienie § 4 ust. 1 pkt 8 uchwały Nr (...) (przed zmianami) miało brzmienie:

" (Wprowadza się zerową stawkę opłaty za postój pojazdów samochodowych w SPP dla następujących użytkowników dróg:) - pkt 8: mieszkańców podstrefy SPP na posiadany jeden pojazd samochodowy jeżeli; pojazd zaparkowany jest w danej podstrefie SPP."

Postanowienie § 4 ust. 1 pkt 8 uchwały Nr (...) w wyniku wejścia w życie uchwały Nr (...) otrzymało brzmienie:

" (Wprowadza się zerową stawkę opłaty za postój pojazdów samochodowych w SPP dla następujących użytkowników dróg:) - pkt 8: mieszkańców podstrefy na posiadany jeden pojazd samochodowy, jeżeli miejscem postoju pojazdu samochodowego jest dana podstrefa lub poza ta podstrefa - odcinek ulicy, wzdłuż osi jezdni którego przebiega granica danej podstrefy z inną podstrefą."

Postanowienie § 3 ust. 1 uchwały Nr (...) (przed zmianami) miało brzmienie: Ustala się roczną opłatę abonamentową za postój pojazdu samochodowego w SPP dla mieszkańców miasta (...) na jeden posiadany pojazd samochodowy w wysokości 120 zł". Uchwałą Nr (...) nie dokonano jego zmiany.

Jakkolwiek wskazane zmiany nie mają większego wpływu na istotę skargi, to jednak przedmiotem kontroli sądowej mógł być m.in. § 4 ust. 1 pkt 8 uchwały Nr (...) w brzmieniu nadanym uchwałą Nr (...) z dnia (...) lutego 2018 r.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że uchwała Nr (...) w § 3 ust. 1 i 2 oraz w § 4 ust. 1 pkt 8 dyskryminuje właścicieli oraz posiadaczy nieruchomości położonych na terenie miasta, którzy nie zamieszkują, w rozumieniu potocznym, na jego terenie. W ten sposób narusza też interes prawny skarżącego.

Z uwagi na fakt, że skarżącego nie uznano za mieszkańca miasta, był on zmuszony do uiszczania opłat za parkowanie samochodu, którego używa w działalności gospodarczej prowadzonej w (...) (w strefie płatnego parkowania), według stawek wskazanych w § 2 pkt 1-4 uchwały.

W ocenie Sądu wywody skarżącego wskazują na naruszenie jego interesu faktycznego, ekonomicznego, przejawiającego się w zwiększeniu kosztów korzystania z samochodu.

Skarżący nie wskazał żadnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który zostałby naruszony przez zaskarżoną uchwałę.

Podkreślenia wymaga, że nie twierdził on, aby był właścicielem jakiejkolwiek nieruchomości w strefie płatnego parkowania.

Naruszenie interesu prawnego, skarżący uparuje w sferze jego praw jako najemcy lokalu w (...), w którym prowadzi kancelarię adwokacką.

Stwierdzić jednak trzeba, że nie istnieją normy prawa gwarantujące najemcom nieruchomości uprawnienia związane z korzystaniem z dróg publicznych, w tym do parkowania w obrębie dróg publicznych, w okolicach tych nieruchomości. Skarżący nie wskazał przepisu prawa, który zostałby naruszony przez uchwałę, co w konsekwencji prowadziłoby do uszczuplenia jego praw.

Cel wprowadzenia strefy płatnego parkowania został określony w art. 13b ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2222, z późn. zm.), zgodnie z którym strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej.

Z art. 13b ust. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych, wynika kompetencja dla rady miasta (gminy) do wprowadzenia opłat abonamentowych lub zryczałtowanych oraz zerowej stawki opłaty dla niektórych użytkowników drogi. Rada miasta może wprowadzić opłaty zryczałtowane lub abonamentowe lub stawkę zerową opłaty, wedle swojego wyboru - może wprowadzić jednocześnie wszystkie te rozwiązania lub wybrane z nich (wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 794/09).

Osoby będące mieszkańcami strefy płatnego parkowania lub jej określonego obszaru wyróżniają się z ogółu użytkowników dróg cechą prawnie istotną, przez co należy im zapewnić ułatwiony dostęp do miejsc parkingowych w pobliżu miejsca ich zamieszkania.

Osoby prowadzące działalność gospodarczą w obszarze strefy płatnego parkowania, nie muszą być traktowane na równi z mieszkańcami strefy czy też miasta, bowiem ich ośrodek życiowy nie jest skoncentrowany w obszarze miasta.

Jednocześnie Rada Miasta (...) wprowadziła możliwość opłat zryczałtowanych, obok opłat abonamentowych i stawki zerowej, co w pewien sposób łagodzi dotkliwość ekonomiczną wprowadzonych opłat.

Skarżący upatruje sprzeczność zaskarżonej uchwały z art. 8 § 1 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

Zgodnie z art. 8 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania.

Skarżący dokonał w skardze wykładni pojęcia "mieszkaniec" użytego w uchwale, wskazując, że są to także osoby, które przez osiem godzin dziennie i więcej pracują, przebywając w danej miejscowości.

Uchwała nie definiuje pojęcia "mieszkańca" podstrefy lub miasta. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r. poz. 994, z późn. zm.), mieszkańcy gminy tworzą z mocy prawa wspólnotę samorządową. Związek mieszkańca z jednostką samorządu terytorialnego jest oparty o zamieszkiwaniu na jej terenie, rozumianym zgodnie z definicją pojęcia "miejsca zamieszkania" zawartą w Kodeksie cywilnym

Zgodnie z art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu.

W świetle tego przepisu można mieć wyłączenie jedno miejsce zamieszkania - tam, gdzie koncentrują się wszystkie sfery aktywności życiowej danej osoby.

Przy ustalaniu zamiaru stałego pobytu chodzi o związki natury rodzinnej ekonomicznej, emocjonalnej.

Powyższa argumentacja dowodzi, że wskazane w skardze przepisy zaskarżonej uchwały są zgodne z prawem, dlatego skarżący nie mógł wykazać naruszenia swojego interesu prawnego i tym samym bezzasadne było jego żądanie stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały.

Konstytucyjna zasada równości wobec prawa dopuszcza odmienne traktowanie adresatów normy prawnej, jeżeli zróżnicowanie jest oparte o istotną cechę adresatów. Omawianego zróżnicowania nie można traktować w kategoriach dyskryminowania, a w konsekwencji - jako nieuprawnionego naruszenia.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.