Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 25 kwietnia 2006 r.
VII SA/Wa 130/06

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska.

Sędziowie WSA: Izabela Ostrowska, Asesor Grzegorz Czerwiński (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) listopada 2005 r. nr (...) w przedmiocie odmowy uchylenia w postępowaniu wznowieniowym decyzji dotyczącej przyznania odszkodowania skargę oddala

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) listopada 2001 r., Nr (...) Wojewoda (...) stwierdził nieważność:

a)

decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia (...) sierpnia 1993 r., Nr (...) zatwierdzającej plan zagospodarowania działki i udzielającej A. W. pozwolenia na budowę budynku gospodarczo - magazynowego przy ul. (...) Z. oraz,

b)

decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia (...) października 1993 r., Nr (...) zatwierdzającej zamienny plan zagospodarowania przestrzennego działki i udzielającej A. W. pozwolenia na budowę budynku magazynowo - gospodarczego przy ul. (...) Z.

Pismem z dnia (...) sierpnia 2004 r. J. G. wystąpił do Wojewody (...) o wydanie, na podstawie art. 160 k.p.a., decyzji ustalającej wysokość odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę w związku ze stwierdzeniem nieważności decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia (...) sierpnia 1993 r., Nr (...) oraz decyzji z dnia (...) października 1993 r., Nr (...).

Decyzją z dnia (...) lutego 2005 r., Nr (...) Wojewoda (...) odmówił J. G. przyznania odszkodowania z tytułu stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia (...) sierpnia 1993 r., Nr (...) oraz decyzji z dnia (...) października 1993 r., (...).

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda (...) stwierdził, że wnioskodawca nie wykazał jaka była rzeczywista szkoda, która mogłaby zaistnieć w związku z wydanymi przez Burmistrza Miasta Z. decyzjami, których nieważność stwierdzono.

Pismem z dnia (...) marca 2005 r. J. G. wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Wojewody (...) z dnia (...) lutego 2005 r., Nr (...) podając jako podstawę wznowienia art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.

W uzasadnieniu wniosku J. G. stwierdził, że decyzja odmawiająca mu przyznania mu odszkodowania jest bezczelna i nie uwzględnia jego interesu zagwarantowanego prawem. Przy wydaniu tej decyzji nie wzięto jego uwag wymienionych we wniosku dowodowym zawartym w piśmie z dnia (...) września 2004 r.. Wojewoda nie wezwał go do podania kwoty odszkodowania. Tymczasem jest on zainteresowany ustaleniem wysokości odszkodowania na drodze administracyjnej, gdyż sąd powszechny to ostateczność. Samo stwierdzenie nieważności decyzji wydanych przez Burmistrza Miasta Z. jego zdaniem stanowi podstawę do wypłaty odszkodowania. Decyzja Wojewody (...) narusza art. 12 § 1 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. zaś decyzje Burmistrza Miasta Z. były wydane w wyniku przestępstwa, to jest w zamian za łapówki.

Decyzją z dnia (...) maja 2005 r., Nr (...) Wojewoda (...) odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej własną decyzją z dnia (...) lutego 2005 r., Nr (...).

Decyzją z dnia (...) lipca 2005 r., Nr (...) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu odwołania J. G. uchylił decyzję Wojewody (...) z dnia (...) maja 205 roku o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wojewody Nr (...) z dnia (...) lutego 2005 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania stwierdzając, że rozstrzygnięcie o wystąpieniu podstaw do wznowienia postępowania może nastąpić dopiero po wznowieniu postępowania.

Postanowieniem z dnia (...) września 2005 r. Wojewoda (...) wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją Wojewody (...) z dnia (...) lutego 2005 r., Nr (...).

Decyzją z dnia (...) września 2005 r., nr (...) Wojewoda (...) odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia (...) lutego 2005 r., Nr (...).

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda (...) stwierdził, że nie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania opisane w art. 145 § 1 k.p.a. Brak jest w szczególności podstaw do wznowienia postępowania opisanych w ar.145 § 1 pkt 1 k.p.a. Wnioskujący nie załączył bowiem do akt sprawy orzeczenia sądowego potwierdzającego fałszerstwo dowodu na podstawie którego dokonano w sprawie ustaleń faktycznych.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył J. G. podnosząc zarzut, że skoro decyzje Burmistrza Miasta Z. zostały wyeliminowane z obrotu prawnego na skutek stwierdzenia ich nieważności, to znaczy, że wydane zostały one za łapówki. Tam bowiem gdzie prawo jest łamane występuje korupcja. J. G. stwierdził, że przed wydaniem decyzji nr (...) złożył wnioski dowodowe zawarte w piśmie z dnia (...) września 2004 r., które Wojewoda potraktował fałszywie. Przed wydaniem decyzji Wojewoda (...) naruszył art. 10 k.p.a., gdyż w aktach sprawy brak jest wezwania do zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie i zwrotki potwierdzającej to wezwanie. Stanowi to naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Jako strona nie brał on bowiem udziału w wydaniu decyzji.

J. G. podniósł nadto, że nie zostały wzięte pod uwagę przez Wojewodę takie argumanty jak stracony przez niego na rozprawach czas w którym mógłby podjąć pracę, utrata wartości działki, koszty ksero, koszty porad prawnych, uszczerbek na zdrowiu wywołany stresem, gdyż warcholi się z organami administracji już ponad 13 lat i będzie przez to krócej żył. W trakcie postępowania zdaniem J. G. Wojewoda (...) naruszył art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 12 i art. 77 k.p.a.

Decyzją z dnia (...) listopada 2005 r., Nr (...) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody (...) z dnia (...) września 2005 r., Nr (...) podzielając zawarte w niej stanowisko.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył J. G. podnosząc zarzuty tożsame z zarzutami zawartymi w odwołaniu od decyzji W. M. Nadto stwierdził, że jego zdaniem zachodzi przesłanka do wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż organ administracji potraktował jego wnioski dowodowe jako fałszywe i w uzasadnieniu decyzji się do nich nie odniósł. Wojewoda jego zdaniem powinien rozgraniczyć sfałszowanie dowodu od fałszywego potraktowania dowodu prawdziwego.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonej decyzji z prawem materialnym i procesowym. Zdaniem Sądu brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.

Podkreślić należy, iż zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu wznowieniowym. Jest to postępowanie nadzwyczajne stanowiące wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnych. W postępowaniu tym można podnosić tylko zarzuty określone w art. 145 § 1 k.p.a. i art. 145a § 1 k.p.a. Tymczasem zarzuty podniesione przez J. G. we wniosku o wznowienie postępowania są zarzutami, które mogą być podnoszone odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji w postępowaniu zwykłym.

Zarzut, iż decyzja odmawiająca przyznania mu odszkodowania jest bezczelna, że jest to decyzja bubel oraz, że ma ona absurdalny charakter nie są zarzutami merytorycznymi. Są to jedynie subiektywne oceny skarżącego, wyrażone w dodatku w sposób obiegający od powszechnie przyjętych norm kultury związanych z wyrażaniem niezadowolenia z rozstrzygnięć organów administracji publicznej. Okoliczność, iż strona postępowania jest niezadowolona z rozstrzygnięcia organu administracji sama w sobie nie może stanowić podstawy do uchylenia danego rozstrzygnięcia. Tym bardziej zarzuty tego rodzaju nie mogą być podstawą uchylenia decyzji w postępowaniu wznowieniowym. Nie są to bowiem okoliczności wymienione w art. 145 k.p.a. i art. 145a k.p.a.

Zgodzić należy się z twierdzeniem skarżącego, iż Wojewoda (...) wydając decyzję o odmowie przyznania odszkodowania skarżącemu nie odniósł się do wniosku skarżącego zawartego w piśmie z dnia (...) września 2004 r.. Nie przeprowadził również z urzędu postępowania dowodowego w przedmiocie zaistnienia szkody oraz ewentualnej jej wysokości. Okoliczność, iż Wojewoda (...) nie odniósł się do wniosku skarżącego również nie jest okolicznością uzasadniającą uchylenie decyzji w postępowaniu wznowieniowym wymienioną w k.p.a. Zarzut taki można podnieść w odwołaniu od decyzji w postępowaniu zwykłym.

Zarzut skarżącego, iż samo stwierdzenie nieważności decyzji wydanych przez Burmistrza Miasta Z. stanowi podstawę do wypłaty odszkodowania jest nietrafny, gdyż przepis art. 162 k.p.a. dla przyznania odszkodowania wymagał wykazania przez osobę ubiegającą się o wypłatę odszkodowania zaistnienia szkody. Nawet gdyby przyjąć, iż Wojewoda (...) wydał nietrafne rozstrzygnięcie odmawiając skarżącemu przyznania odszkodowania, to okoliczność ta sama w sobie nie może stanowić podstawy do uchylenia takiej decyzji w postępowaniu wznowieniowym. Ponownie stwierdzić należy, iż do wydania takiego rozstrzygnięcia muszą wystąpić okoliczności wymienione w art. 145 k.p.a. lub art. 145a k.p.a.

Twierdzenie, iż decyzje Burmistrza Miasta Z. były wydane w wyniku przestępstwa, to jest w zamian za łapówki nie może być podstawą uchylenia decyzji Wojewody (...).

Przed wszystkim stwierdzić należy, iż zarzuty wydawania przez Burmistrza Miasta Z. decyzji w zamian za przyjmowanie korzyści majątkowych są zarzutami gołosłownymi. Skarżący nie przedstawia żadnych dowodów, które zarzuty te by potwierdzały. Wywodzenie, iż Burmistrz przyjął korzyść majątkową w związku z wydaniem tych decyzji z faktu, iż decyzje te zostały następnie wyeliminowane z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie ich nieważności narusza podstawowe zasady logicznego myślenia. Wydanie decyzji obarczonej wadą, która skutkuje koniecznością stwierdzania jej nieważności nie musi być wyłącznie skutkiem złamania prawa w zamian za przyjęcie korzyści majątkowej. Wydanie takiej decyzji może być bowiem również skutkiem nieznajomości prawa lub błędnego zastosowania prawa. Nie sposób więc ze skutku w postaci stwierdzenia nieważności decyzji wnioskować, iż jedyną przyczyną wydania decyzji obarczonej wadą prawną było przyjęcie korzyści majątkowej przez osobą wydającą tę decyzję.

Nadto stwierdzić należy, iż ocenie Sądu nie podlegają decyzje wydane przez Burmistrza Miasta Z., co do których zarzut wydania ich w wyniku przestępstwa podnosi skarżący, tylko decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) listopada 2005 r..

Zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. zdaniem Sądu również nie może być podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji. Nie można zadaniem Sądu uznać, iż skarżący pozbawiony został możliwości udziału w postępowaniu.

Wojewoda (...) zawiadamiając skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie przyznania odszkodowania w związku ze stwierdzeniem nieważności decyzji wydanych przez Burmistrza Miasta Z. powiadomił skarżącego również o możliwości składania wyjaśnień i dokumentów. Powiadomił go również, że po upływie 14 dni od otrzymania zawiadomienia sprawa zostanie rozpoznana w oparciu o posiadane materiały i dowody. Wojewoda połączył więc zawiadomienie o wszczęciu postępowania z zawiadomieniem strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Takie rozwiązanie jest zdaniem Sądu dopuszczalne wówczas gdy organ administracji wydaje rozstrzygnięcie na podstawie dowodów, które zgromadzone są już na etapie wszczęcia postępowania. Taka sytuacja miała miejsce w związku z wydaniem przez Wojewodę (...) decyzji o odmowie przyznania odszkodowania skarżącemu. Wojewoda (...) wydania tej decyzji nie poprzedził przeprowadzeniem żadnego nowego dowodu. Po zawiadomieniu skarżącego o możliwości składania dokumentów oraz wyjaśnień nie zostały przeprowadzone żadne nowe dowody. Nie sposób w tej sytuacji twierdzić, iż skarżący pozbawiony został możliwości czynnego udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem przez Wojewodę (...) decyzji z dnia z dnia (...) lutego 2005 r., Nr (...).

Wojewoda (...) wydając decyzję z dnia (...) września 2005 r. oraz Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydając decyzję z dnia (...) listopada 2005 r. również nie powiadomili skarżącego o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Uchybienie to zdaniem Sądu nie może jednak być uznane za równoznaczne z pozbawieniem skarżącego możliwości udziału w postępowaniu, w którym decyzje te zapadły. Zauważyć bowiem należy, iż w postępowaniu wznowieniowym wymienione wyżej organy administracji nie prowadziły żadnego postępowania dowodowego. Organy administracji dokonywały jedynie oceny prawnej wskazanych przez skarżącego okoliczności. Okoliczności te skarżący wymienił we wniosku o wznowienie postępowania. Powtórzył je w odwołaniu od decyzji Wojewody (...) następnie w skardze do sądu administracyjnego. Nie można więc zdaniem Sądu przyjąć, by skarżący poprzez niezawiadomienie go przez organy administracji o planowanym zakończeniu postępowania i wydaniu decyzji został pozbawiony możliwości wypowiedzenia się, a w konsekwencji możliwości udziału w postępowaniu. W istocie bowiem rzeczywista możliwość wypowiedzenia się powstawała dopiero z chwilą wydania przez organ administracji decyzji. Dopiero wówczas organ administracji decyzji przedstawiał swoje stanowisko co do zgłoszonego przez skarżącego żądania, a w uzasadnieniu argumenty na poparcie tego stanowiska, do których skarżący mógł się odnieść.

Brak jest podstaw do przyjęcia, że przy wydawaniu decyzji organy administracji publicznej naruszyły art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 12 i art. 77 k.p.a. Twierdzenia skarżącego, iż Wojewoda (...) powinien rozgraniczyć sfałszowanie dowodu od fałszywego potraktowania dowodu prawdziwego są niezrozumiałe. Stwierdzenie o "fałszywym potraktowaniu dowodu prawdziwego" można potraktować jedynie jako zarzut błędnej oceny materiału dowodowego. Ponownie podkreślić jednak należy, iż w postępowaniu wznowieniowym organy administracji nie przeprowadzały żadnych dowodów. Również w postępowaniu w sprawie przyznania odszkodowania postępowanie takie nie było prowadzone. Skarżący w istocie po raz kolejny podnosi zarzut, iż przed wydaniem decyzji o odmowie przyznania odszkodowania nie rozpoznano zgłoszonego przez niego wniosku dowodowego. Tego rodzaju zarzut, jak już wcześniej zostało wskazane, nie może być podstawą uchylenia decyzji w postępowaniu wznowieniowym. Zarzut tego typu może być podnoszony wyłącznie w zwykłym postępowaniu odwoławczym.

wyraża pogląd, że decyzja odmowie przyznania odszkodowania jest nieprawidłowa. Tego rodzaju zarzut jednak, jak już wcześniej zostało wskazane nie może być podstawą uchylenia decyzji w postępowaniu wznowieniowym.

Z powyższych względów na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2000 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.