Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 759847

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 17 września 2010 r.
VII SA/Wa 1112/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Machlejd.

Sędziowie WSA: Krystyna Tomaszewska, Tadeusz Nowak (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2010 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa (...) w przedmiocie dopuszczenia do egzaminu na uprawnienia budowlane

I.

uchyla zaskarżoną decyzję;

II.

stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku;

III.

zasądza od Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa na rzecz J. R. kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) kwietnia 2010 r. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz w związku z art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budowlanych oraz urbanistów (Dz. U. z 2001 r. Nr 5, poz. 42, z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. R. od decyzji Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej (...) Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia (...) stycznia 2010 r. sygn. (...) w sprawie odmowy nadania uprawnień budowlanych do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej - bez przeprowadzania egzaminu uchyliła się zaskarżoną decyzję w części odmawiającej nadania uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń i orzekła w tym zakresie, co do istoty w ten sposób, że dopuściła J. R. do egzaminu na uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej.

Jak wynika z akt sprawy, J. R. wystąpił do Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej (...) Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa o nadanie mu uprawnień budowlanych do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej.

Decyzją z dnia (...) stycznia 2010 r. Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna (...) Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa odmówiła nadania wnioskodawcy uprawnień budowlanych w żądanym zakresie. W uzasadnieniu tej decyzji wyjaśniono, że strona spełnia warunki do dopuszczenia do egzaminu na uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń, nie spełnia natomiast warunków, gdy chodzi o żądanie nadania uprawnień do projektowania. Jednocześnie organ stwierdził, że strona żąda łącznego nadania uprawnień do projektowania i kierowania i organ jest związany treścią żądania. W ocenie organu I instancji związanie organu treścią żądania skutkuje tym, iż wniosek można rozpatrzyć pozytywnie tylko wówczas, gdy strona jednocześnie spełnia warunki do nadania uprawnień budowlanych do kierowania i projektowania. Stąd też, mimo że wnioskodawca spełnia przesłanki dopuszczenia go do egzaminu na uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi, organ zobowiązany był rozpatrzyć wniosek w całości negatywnie.

Ponadto organ I instancji stwierdziła, iż wnioskodawca odbył praktykę projektową przed 1 stycznia 1995 r. i w związku z tym praktyka ta nie spełnia warunków przewidzianych w obecnie obowiązującej ustawie - Prawo budowlane i rozporządzeniu w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie.

Krajowa Komisja Kwalifikacyjna, uznała, że odwołanie strony zasługuje na uwzględnienie w części stwierdzając, że w istocie rzeczy żądania strony dotyczą dwóch samodzielnych spraw administracyjnych rozstrzyganych odrębnymi decyzjami administracyjnymi. Pierwsza wyznaczona jest żądaniem nadania uprawnień budowlanych do projektowania, druga żądaniem nadania uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi. Wynika to z redakcji art. 13 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 14 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, gdzie przewidziano odrębne przesłanki nadania uprawnień do kierowania, odrębne zaś do projektowania.

Jeśli zatem strona w jednym wniosku formułuje dwa żądania, to organ musi je rozpatrzyć oddzielnie, choć może to zrobić w jednym postępowaniu - stwierdził organ odwoławczy.

Organ odwoławczy stwierdzając, że wnioskodawca uzyskał w 2009 r. tytuł magistra inżyniera na kierunku budownictwo i na mocy decyzji z dnia (...) listopada 1972 r. uzyskał uprawnienia do kierowania robotami budowlanymi w specjalności architektonicznej i konstrukcyjno-inżynieryjnej, z wyłączeniem obiektów o skomplikowanej konstrukcji czyli, ze uprawnienia te odpowiadają dzisiejszym uprawnieniom do kierowania robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie spełnił wymogi określone w art. 14 ustawy - Prawo budowlane. Na jego mocy strona została zwolniona z obowiązku odbycia praktyki przewidzianej w art. 14 ust. 3 pkt 3 lit. b ustawy - Prawo budowlane.

Wnioskodawca powinien być dopuszczony do egzaminu na uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Zaskarżona decyzja, w części dotyczącej odmowy nadania stronie takich uprawnień, jest niezgodna z prawem i podlega stosowanej zmianie.

Organ odwoławczy wskazał też, że Inaczej kształtuje się kwestia nadania stronie uprawnień do projektowania bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Skarżący nie posiada, bowiem wcześniej uzyskanych uprawnień do projektowania w ograniczonym zakresie w specjalności konstrukcyjno - budowlanej. Posiada natomiast uprawnienia w specjalności architektonicznej, które nie jest tożsama ze specjalnością konstrukcyjno-budowlaną, a właśnie o nadanie uprawnienie w tej ostatniej specjalności strona ubiega się obecnie. W związku z tym nie może skorzystać z dobrodziejstw art. 14 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane. Co za tym idzie, musi odbyć i w prawidłowy sposób udokumentować praktykę przy sporządzaniu projektów.

Praktyka ta, wbrew twierdzeniom strony, musi spełniać warunki przewidziane w obecnie obowiązujących przepisach prawa. Skarżący ubiega się obecnie o uprawnienia budowlane do projektowania, stąd też do jego wniosku będą miały zastosowanie obowiązujące przepisy prawa. Zastosowanie tychże przepisów oznacza, że kryterium oceny praktyki, tak pod względem formy jak i treści, będą stanowić przesłanki określone w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane i wydanych na jej podstawie przepisach wykonawczych. W żadnym przypadku ocena nie może obywać się na podstawie przepisów obowiązujących w latach 1975-1994, które już dawno utraciły moc obowiązującą.

W skardze do Sądu strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 14 ust. 3 pkt 1 lit. b w zw. z art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 wraz z późn. zm.), polegające na nieuwzględnieniu w postępowaniu kwalifikacyjnym praktyki projektowej niezbędnej do uzyskania uprawnień do projektowania, co skutkowało odmową nadania uprawnień do projektowania bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej bez przeprowadzenia egzaminu.

Strona skarżąca wskazała, że w czasie pracy w Urzędzie Gminy w K., będąc pracownikiem państwowym, do którego obowiązków służbowych należało wykonywanie nadzoru urbanistyczno-budowlanego polegającego na kontroli budów, sprawdzaniu prawidłowości rozwiązań projektowanych oraz weryfikacja i zatwierdzanie, w imieniu organu, projektów budowlanych i wydawanie pozwoleń na budowę odbył praktykę zawodową w trybie § 9 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 8, poz. 46 z późn. zm.), co zostało potwierdzone zaświadczeniem Wójta Gminy K. z dnia 2009.09.(...). Zgodnie z § 9 ust. 6 pkt 1 tego rozporządzenia praktyka zawodowa pracownika państwowego odbyta przy sprawdzaniu prawidłowości rozwiązań projektowych zatwierdzanych projektów budowlanych jest równoważna praktyce odbytej przy bezpośrednim sporządzaniu projektów z tym, że za rok praktyki przy sporządzaniu projektów obiektów budowlanych uznaje się dwa lata pracy w urzędzie.

Strona dodała, że w okresie odbywania praktyki w Urzędzie Gminy w K. nie istniał obowiązek jej odbywania jedynie po ukończeniu studiów wyższych. Stosowanie do uregulowań § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 20 lutego 1975 r. przy posiadaniu wykształcenia jedynie średniego praktyka zawodowa musiała być odpowiednio dłuższa w porównaniu do praktyki odbywanej po ukończeniu studiów wyższych.

Zdaniem strony, nie uznanie praktyki zawodowej uzyskanej w czasie pracy w administracji państwowej przy weryfikacji projektów budowlanych jako równoważnej praktyce przy projektowaniu odbytej przed 1 stycznia 1995 r., jest sprzeczne z obowiązującym prawem.

Zdaniem strony Art. 14 ust. 5 Prawa budowlanego zezwala do ubiegania się o uprawnienia budowlane bez ograniczeń na podstawie posiadanych uprzednio uprawnień w ograniczonym zakresie uzyskanych na podstawie praktyki zawodowej odbytej przed 1 stycznia 1995 r. przed uzyskaniem wykształcenia magisterskiego.

Biorąc powyższe pod uwagę strona wniosła o uchylenie decyzji Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Nr (...) z dnia[..) kwietnia 2010 r. i decyzji Komisji Kwalifikacyjnej (...) Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w B. Nr (...) z dnia (...) stycznia 2010 r. w części dotyczącej odmowy nadania uprawnień do projektowania bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej bez przeprowadzenia egzaminu,

W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko i wniosła o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego ww. przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

Skarga zasługuje na uwzględnienie wobec tego, że decyzja narusza w sposób istotny przepisy postępowania administracyjnego. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., który to przepis upoważnia organ do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości lub w części i do orzekania w tym zakresie co do istoty sprawy, bądź po uchyleniu decyzji do umorzenia postępowania pierwszej instancji.

Tymczasem organ uchylając decyzję w części odmawiającej nadania uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń i orzekając w tym zakresie, co do istoty w ten sposób, że dopuścił J. R. do egzaminu na uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, nie rozstrzygnął sprawy dot. nadania uprawnień budowlanych do projektowania, pomimo, że decyzja organu I instancji rozstrzygała o obu uprawnieniach, a strona zakwestionowała decyzje organu I instancji w całości. Organ II instancji w sentencji swojej decyzji odniósł się jedynie do tej części decyzji, która dotyczyła odmowy uznania kwalifikacji zawodowych w zakresie kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń zmieniając w tym zakresie decyzję pierwszo-instancyjną przez jej uchylenie w tej części i dopuszczenie J. R. do egzaminu na uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń e specjalności konstrukcyjno-budowlanej.

Zdaniem Sądu pominięcie w sentencji rozstrzygnięcia co do części sprawy administracyjnej jest istotnym uchybieniem procesowym, szczególnie jeśli wziąć pod rozwagę to, że wnioskodawca ubiegał się w istocie o przyznanie mu dwóch odrębnych uprawnień (do projektowania oraz do kierowania robotami) i domagał się zmiany w całości decyzji odmawiającej mu obu uprawnień, organ jednak, powtórnie rozpoznając sprawę, nie zawarł w sentencji decyzji rozstrzygnięcia odnoszącego się do drugiego z wnioskowanych uprawnień a tym samym nie rozpoznał w całości odwołania strony.

W istocie organ II instancji rozpoznał jedynie część żądania odwołania pozostawiając nierozstrzygnięte odwołanie w zakresie uprawnień budowlanych do projektowania. Dyspozycja zawarta w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. którą powołał organ polega na uchyleniu decyzji w całości albo w części i orzeczeniu w tym zakresie co do istoty sprawy. Zauważyć więc należy, że organ II instancji nie rozstrzygnął w całości istoty sprawy (żądania strony) a tym samym naruszył istotnie przepis art. 138 k.p.a., który nie przewiduje tego rodzaju rozstrzygnięć.

W związku z powyższym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. W pkt II wyroku orzeczono na podstawie art. 152 ww. ustawy. Koszty zasądzono na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.