Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1975405

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 17 września 2015 r.
VII SA/Wa 1064/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Kowalska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 17 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) kwietnia 2015 r. nr (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie faktyczne

E. sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) kwietnia 2015 r. nr (...). Zaskarżoną decyzja organ utrzymał w mocy decyzję Starosty (...) z dnia (...) lutego 2015 r. nr (...), zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą M. P. i W. P. pozwolenia na budowę budynku usługowo-administracyjnego z lokalem mieszkalnym na działkach nr ewid. (...) i (...) w W.

W skardze skarżąca spółka zawarła wniosek o wstrzymanie przez Sąd wykonania zaskarżonej decyzji w całości z uwagi na mogące zaistnieć trudne do odwrócenia skutki związane z potencjalnym rozpoczęciem budowy, a tym samym uniemożliwienie swobodnego korzystania z działki (...) jako drogi dojazdowej dla skarżących, a także w przyszłości ewentualnego korzystania z działki na cele budowlane z uwagi na istnienie w granicy działki budynku zwróconego ścianą bez okien do granicy działki (...) poprzez zaciemnienie tej działki oraz możliwy wpływ na system wentylacji urządzeń znajdujących się na tej działce.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Jak stanowi art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) - dalej jako: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt. GZ 138/04, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Należy podkreślić, że ciężar dowodu w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. - znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13, CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

Przypomnieć warto, że celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu prawomocnego rozpoznania sprawy w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom i jest to oderwane od oceny legalności zaskarżonej decyzji. Stąd też przy ocenie zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie bierze pod uwagę argumentacji skargi odnoszącej się do zarzutów naruszenia prawa stawianych skarżonemu rozstrzygnięciu.

W ocenie Sądu, istotną kwestią jest to, że kontrola przesłanek zawartych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. obejmuje, oprócz interesu prawnego i faktycznego wnioskodawcy, również interes innych uczestników postępowania, którzy takiego wniosku nie zgłosili. Pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" nie odnoszą się jedynie do strony wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, ale również do interesu innych uczestników postępowania oraz interesu publicznego. W przypadku konfliktu interesów Sąd powinien wyważyć interesy stron oraz interes publiczny, oceniając, który z tych interesów jest ważniejszy i bardziej zasługuje na uwzględnienie (por. postanowienie NSA z dnia 12 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 588/08 i z dnia 20 czerwca 2013 r., sygn. akt. II OSK 1373/13; CBOSA: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie należy mieć na względzie, że ewentualne wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę może stanowić dużą dolegliwość dla inwestora, mogącą nierzadko spowodować większą szkodę niż ta, jaka mogłaby wyniknąć z kontynuowania robót budowlanych prowadzonych w oparciu o zaskarżoną decyzję. Zatem inwestor, który prowadzi proces budowlany na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, narażony jest na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie tylko w przypadku uwzględnienia skargi, ale również w razie wstrzymania wykonania decyzji. Zaznaczyć przy tym trzeba, że to na inwestorze spoczywa obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego, w razie gdyby w wyniku rozpoznania skargi decyzja została uchylona (por. postanowienie NSA z dnia 8 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 1381/14; CBOSA: orzeczenia. nsa.gov.pl)

Nie bez znaczenia w tym kontekście jest przepis art. 35a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.), zgodnie z którym w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję o pozwoleniu na budowę wstrzymanie wykonania tej decyzji na wniosek skarżącego sąd może uzależnić od złożenia przez skarżącego kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania decyzji (ust. 1). W przypadku uznania skargi za słuszną w całości lub w części kaucja podlega zwrotowi (ust. 2). W przypadku oddalenia skargi kaucję przeznacza się na zaspokojenie roszczeń inwestora (ust. 3). Z treści tego przepisu oraz z hipotetycznej możliwości jego zastosowania także w tej sprawie wynika jednoznacznie, że bezpodstawny wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji zezwalającej na budowę może spowodować skutek odwrotny, tj. powstanie szkody inwestora, a nie strony składającej taki wniosek.

W niniejszej sprawie, uwzględniając interesy wszystkich stron postępowania, w ocenie Sądu nie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy bowiem zaznaczyć, że prowadzenie przez inwestora prac budowlanych zanim Sąd rozstrzygnie wniesioną skargę, będzie odbywało się na wyłączne ryzyko inwestora, który powinien być świadomy, że niekorzystne dla niego rozstrzygniecie może wiązać się z wszczęciem odpowiedniej procedury.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.