Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2687637

Wyrok
Sądu Okręgowego w Olsztynie
z dnia 6 grudnia 2017 r.
VII Ka 973/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SO Małgorzata Tomkiewicz.

Sędziowie SO: Dorota Lutostańska (spr.), Dariusz Firkowski.

Przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Jolanty Jankowskiej i rachmistrza Anny Szemplińskiej z Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Olsztynie.

Sentencja

Po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2017 r., sprawy:

1. M. W., ur. (...) w W., syna P. i M., oskarżonego z art. 107 § 1 kks w zw. z art. 9 § 3 kks w zw. z art. 37 § 1 pkt 4 kks,

2. W. P., ur. (...) w O., syna K. i G., oskarżonego z art. 107 § 1 kks, na skutek apelacji wniesionych przez oskarżyciela publicznego Warmińsko-Mazurski Urząd Celno-Skarbowy w Olsztynie i prokuratora, od wyroku Sądu Rejonowego w G., z dnia 13 czerwca 2017 r., sygn. akt(...),

I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,

II. kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa.

III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego W. P. kwotę 840 (osiemset czterdzieści) złotych z tytułu zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem obrońcy w postępowaniu odwoławczym.

Uzasadnienie faktyczne

1.

M. W. (1) został oskarżony o to, że: w dniu 07 grudnia 2015 r. w lokalu "(...) przy ul. (...) w G., tj. w miejscu do tego nieprzeznaczonym oraz bez wymaganej koncesji na prowadzenie kasyna gier, działając jako Prezes Zarządu (...) sp. z o.o. urządzał gry o wygrane pieniężne na automatach do gier hazardowych (...) nr (...), (...) nr (...) oraz (...) nr (...)

wbrew przepisom art. 14 ust. 1 oraz art. 23a ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.), przy czym czyn ten popełnił w warunkach recydywy skarbowej, tj. o przestępstwo skarbowe określone w art. 107 § 1 kks w zw. z art. 9 § 3 kks w zw. z art. 37 § 1 kt. 4 kks;

2. W. P. został oskarżony o to, że: w dniu 07 grudnia 2015 r. w lokalu " (...)" przy ul. (...) w G., nie posiadając stosownej koncesji na prowadzenie kasyna gier, a więc w miejscu do tego nieprzeznaczonym, na podstawie umowy dzierżawy powierzchni lokalu zawartej z (...) sp. z o.o., sprawując jednocześnie z ramienia tej spółki stały nadzór serwisowy nad automatami do gier hazardowych (...) nr (...), (...) nr (...) oraz (...) nr (...) urządzał na ww. automatach gry o wygrane pieniężne, wbrew przepisom art. 14 ust. 1 oraz art. 23a ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.), tj. o przestępstwo skarbowe określone w art. 107 § 1 kks.

Sąd Rejonowy w G. wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2017 r. wydanym w sprawie (...):

I. oskarżonych M. W. (1) i W. P. uniewinnił od popełnienia zarzucanych im czynów,

II. kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa.

Apelacje od powyższego wyroku wnieśli: Prokurator oraz Naczelnik (...) Urzędu (...) w O..

Prokurator, na podstawie art. 425 § 1 i 2 kpk oraz art. 444 kpk w zw. z art. 113 § 1 kks zaskarżył wyrok w całości na niekorzyść oskarżonych, na podstawie art. 438 pkt 2 i 3 kpk zarzucając:

a) obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 410 kpk w zw. z art. 113 § 1 kks, poprzez nieuwzględnienie w należytym stopniu całokształtu ujawnionych w toku rozprawy okoliczności, w tym przede wszystkim tych w jakich oskarżeni urządzali w dniu 07 grudnia 2015 r. gry hazardowe na automatach, czyniąc to wbrew przepisom ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych i ustawy zmieniającej z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz bezkrytycznym przyjęciu, że oskarżeni nie byli świadomi bezprawności swoich działań z uwagi na brak jasnych i pewnych przepisów w zakresie tejże działalności i pozostawali w błędzie co do okoliczności stanowiącej znamię czynu zabronionego, a w konsekwencji niemożności przypisania im zamiaru popełnienia przestępstwa skarbowego z art. 107 § 1 kks;

b) wynikający z tejże obrazy błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, że oskarżony M. W. (1) nie popełnił zarzucanego mu czynu, gdyż działał w błędzie co do okoliczności stanowiących znamię czynu zabronionego nie mając świadomości jego karalności, podczas gdy w/w miał pełną świadomość umyślności swego przestępczego działania oraz błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu co do W. P. za udowodnioną okoliczność, że nie popełnił on zarzucanego mu czynu, gdyż w dniu 07 grudnia 2015 r. nie był już umocowany do reprezentowania spółki (...), podczas gdy właściwa ocena zgromadzonych w sprawie dowodów a także zweryfikowanie przedłożonych na ostatnim terminie rozprawy dokumentów w tym protokołu zgromadzenia wspólników spółki (...) z dnia 26 czerwca 2015 r. oraz wypisu z Repertorium notarialnego poprzez zażądanie oryginałów tychże dokumentów i przesłuchanie M. W. (2) na okoliczność nabycia udziałów należących do oskarżonego W. P. prowadzi do odmiennych wniosków.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący, w myśl art. 437 § 1 i 2 kpk wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Giżycku doi ponownego rozpoznania.

Naczelnik (...) Urzędu (...) w O., na podstawie art. 425 § 2 kpk w zw. z art. 444 kpk w zw. z art. 113 § 1 kk zaskarżył wyrok w całości na niekorzyść oskarżonych, na podstawie art. 427 § 2 kpk i art. 438 pkt 3 kpk w zw. z art. 113 § 1 kks zarzucając: błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść tego orzeczenia poprzez przyjęcie, iż oskarżeni nie popełnili przestępstwa skarbowego, gdyż dopuścili się go w usprawiedliwionej nieświadomości jego karalności zgodnie z art. 10 § 4 kks, podczas gdy okoliczności sprawy oraz prawidłowa i całościowa wykładnia materiału dowodowego, a w szczególności okoliczności podpisania zawartych pomiędzy sobą umów, na użytkowanie w celach zarobkowych automatu do gier wbrew obowiązującym przepisom, prowadzą do wniosku, iż oskarżeni popełnili świadomie zarzucane im czyny.

Na podstawie art. 437 § 2 kpk w zw. z art. 113 § 1 kks skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie prawne

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacje nie są zasadne, a zarzuty w nich podniesione uznać należy za chybione.

Odnosząc się najpierw do wyrażonych w treści środków odwoławczych zarzutów dotyczących uniewinnienia oskarżonego M. W. (1), wskazać należy, że w realiach niniejszej sprawy zasadnicze znaczenie dla oceny odpowiedzialności tego oskarżonego miało zagadnienie strony podmiotowej zarzucanego mu czynu, co słusznie podnosił Sąd I instancji.

Powyższy wniosek wynika przede wszystkim z analizy wyjaśnień oskarżonego, ich oceny dokonanej przez Sądu Rejonowy i treści zarzutów apelacji, wspólną ich częścią pozostaje bowiem właśnie kwestia strony podmiotowej działania oskarżonego, a więc jego zamiaru, w rozumieniu art. 4 kks, towarzyszącego podejmowaniu zachowań opisanych aktem oskarżenia.

Na gruncie przedmiotowego postępowania, kwestia oceny zamiaru oskarżonego M. W. (1) w rozumieniu art. 4 kks musiała zostać oceniona w odniesieniu do treści art. 10 kks, w szczególności w kontekście wyjaśnień oskarżonego, składanych na rozprawie w dniu 22 maja 2017 r. w sprawie o sygn. akt (...) dotyczącej popełnienia czynu o tożsamym, jak w sprawie niniejszej zarzucie, z których wynikało, że jego zdaniem podejmował on dozwoloną działalność, nierodzącą odpowiedzialności prawnokarnej. Protokół powyższej rozprawy dołączony został do akt sprawy niniejszej

(k. 711-716),

Wskazać w tym miejscu należy, że przepis art. 10 kks normuje kwestię błędu co do okoliczności stanowiącej znamię, a także co do bezprawności i karalności czynu. Działanie w błędzie co do okoliczności stanowiącej znamię czynu, uregulowane w art. § 1 art. 10 kks wyłącza odpowiedzialność sprawcy jedynie czynu umyślnego, natomiast § 2, 3 i 4 tegoż przepisu wyłączają również odpowiedzialność nieumyślną, która oczywiście w realiach analizowanej sprawy pozostaje bez znaczenia, jako że zarzucany oskarżonemu czyn z art.107 § 1 kks może być popełniony jedynie w formie zamiaru umyślnego. Funkcją błędu co do ustawowego znamienia tworzącego typ podstawowy, przewidziany, jak wskazano, w treści § 1 kks jest wyłączenie umyślności. Błąd ten dekompletuje umyślną stronę podmiotową typu czynu zabronionego. Z kolei funkcją usprawiedliwionego błędu co do ustawowego znamienia, tworzącego typ zmodyfikowany (§ 2), co do kontratypu (§ 3) oraz co do karalności (§ 4) - jest wyłączenie winy, stąd też konsekwencją jego wystąpienia jest brak odpowiedzialności karnoskarbowej. Jeżeli błąd z § 3-4 ma charakter nieusprawiedliwiony, następuje umniejszenie winy, co skutkuje w myśl § 5 degresją karalności. Jednocześnie wyłączenie winy przy błędzie co do karalności następuje jedynie wówczas, gdy błąd ten jest usprawiedliwiony. Przez "usprawiedliwione błędne przekonanie" należy rozumieć sytuację, w której z uwagi na ustalone okoliczności, sprawcy nie można zarzucić, że gdyby dołożył należytej staranności, to rozpoznałby właściwie daną okoliczność. Zaznaczyć przy tym należy, że błąd może być wynikiem - wcale nie tak rzadkiej w obszarze prawa finansowego - mylnej interpretacji przepisów wypełniających blankietowe znamię czynu zabronionego. W praktyce zdarza się też, że przyczyną błędu jest wprowadzenie danej osoby w błąd przez profesjonalnego doradcę lub urząd, organ i sąd interpretujący przepisy prawa.

Uwagi powyższe odnoszą się do stanowiska obydwu skarżących, którzy powołując się na okoliczność prowadzenia przed datą wskazaną w zarzucie przez M. W. (1) działalności w zakresie gier na automatach ogólnie wymagają od niego wyższych standardów co do świadomości obowiązujących regulacji prawnych w przedmiotowym zakresie, co jest oczywiście zasadne, z tym jednak zastrzeżeniem, że nie sposób oceniać określonego zachowania indywidualnego podmiotu bez odniesienia się do konkretnych okoliczności danej sprawy i określonego czasu wskazanego w zarzucie.

Ocena zamiaru działania sprawcy stanowić winna wypadkową okoliczności przedmiotowych, jak i podmiotowych czynu - w tym w szczególności strony intelektualnej oraz strony woluntatywnej zamiaru. Strona intelektualna zamiaru pozwala sprawcy rozpoznać znaczenie jego czynu i w tym sensie pozwala mu na zadecydowanie o podjęciu uzewnętrznionego zachowania. Aby ta funkcja strony intelektualnej zamiaru mogła być spełniona, konieczne jest wystąpienie świadomości okoliczności należących do charakterystyki typu czynu zabronionego w momencie podejmowania decyzji dotyczącej zachowania się. Strona woluntatywna zamiaru polega natomiast na tym, że sprawca, rozpoznając możliwość realizacji określonego stanu rzeczy decyduje się go zrealizować. Ten składający się na stronę woluntatywną proces decyzyjny może przebiegać z różną intensywnością i mieć mniej lub bardziej rozbudowaną strukturę (por. F. Zoll, Komentarz do art. 9 kk., Lex el.).

W ocenie Sądu odwoławczego oceniając proces czynności intelektualnych oskarżonego M. W. (1), które towarzyszyły mu w czasie przystąpienia do czynu nie sposób pominąć poważnych kontrowersji interpretacyjnych związanych z problemem notyfikacji przepisów ustawy o grach hazardowych przez Komisję Europejską. Początkowo bowiem, w postępowaniach karnoskarbowych stanowisko pełnomocników, obrońców i oskarżonych o potrzebie notyfikacji uznawane było za niezasadne - zarówno w rozstrzygnięciach organów celnych, jak i w orzecznictwie sądów powszechnych i administracyjnych. Następnie jednak, doszło do istotnego przewartościowania powyższego poglądu i sądy powszechne uznawały za niemożliwą odpowiedzialność karnoskarbową z art. 107 kks osób prowadzących i organizujących gry na automatach - z uwagi na brak zachowania procedury notyfikacyjnej. Podobnie kształtowały się również w przeważającej części poglądy doktryny, a odnotować jedynie wypada konsekwentne stanowisko urzędów celnych negujących potrzebę i wymóg notyfikacji przepisów ustawy o grach hazardowych. Między innymi taki stan rzeczy wywołał nie tylko potrzebę zmiany ustawy o grach hazardowych, ale i notyfikację przepisów w niej zawartych, jednocześnie skutkując konsekwencją legislacyjną wyrażoną w treści art. 4 ustawy nowelizującej z dnia 12 czerwca 2015 r. Wreszcie, wprawdzie już po zdarzeniu objętym treścią zarzutów w przedmiotowej sprawie, odnotować należy orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej C- 303/15 z dnia 13 października 2016 r. wydane w trybie prejudycjalnym, dotyczące wykładni art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, z którego zdaje się wynikać brak obowiązku notyfikacji art. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych jako regulacji nie stanowiącej przepisu technicznego.

Słusznie zatem sąd I instancji w uzasadnieniu do zaskarżonego wyroku, powołał się na zaistnienie - w sferze odnoszącej się do odpowiedzialności za popełnienie czynu z art. 107 § 1 kks - zmienności ocen co do wiążącej wykładni w zakresie obowiązującego porządku odnośnie bezprawności i karalności. W ocenie sądu odwoławczego, nawet osoba o podwyższonym standardzie wymogów w sferze świadomości prawnej z racji prowadzenia profesjonalnej działalności gospodarczej dotyczącej urządzania gier na automatach, mogła nie posiadać należytego rozeznania w tym przedmiocie. Zauważyć należy, że uwaga powyższa nie dotyczy legalności prowadzenia samej działalności dotyczącej używania automatów do gier, lecz odnosi się do kwestii wpływu i konsekwencji karnoskarbowych wywołanych uznaniem potrzeby notyfikacji stosownych przepisów o grach.

Niewątpliwym pozostaje zatem, iż w dacie czynu zarzucanego M. W. (1) nie sposób byłoby się doszukać jasnej, pewnej i jednoznacznej wykładni o kształtowaniu odpowiedzialności karnoskarbowej za urządzanie gier na automatach.

Bezspornym jest, że oskarżony ten, jak wyjaśniał na rozprawie w powołanej już sprawie (...) Sądu Rejonowego w O., w wielu wypadkach został uwolniony od odpowiedzialności za czyn z art. 107 § 1 kks i to pomimo licznie prowadzonych p-ko niemu postępowań karnoskarbowych (k. 711-716). Sama zatem okoliczność prowadzenia p-ko wymienionemu postępowań karnoskarbowych nie mogła, jak to wskazują skarżący, przesądzać uznania o umyślności ich zachowania, skoro do daty wskazanej w zarzutach nie skutkowały one wydaniem prawomocnych wyroków skazujących wobec oskarżonego, często kończąc się na etapie postępowania przygotowawczego.

Trudno przy tym podzielić ocenę skarżących o precyzyjnym i niewątpliwym brzmieniu art. 4 ustawy nowelizującej z dnia 12 czerwca 2015 r. Nie sposób pominąć bowiem, iż powołana regulacja nie była tak jasna i precyzyjna by nie budzić wątpliwości, skoro stała się przedmiotem instytucji zapytania prawnego do Sądu Najwyższego sformułowanego w postępowaniu odwoławczym przez sąd. Odnotować w tym miejscu wypada, iż wymowa stanowiska Sądu Najwyższego wyrażona w postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie I KZP 1/16 na wspomniane wyżej pytanie prawne, dla przedmiotowego postępowania nie ma istotnego znaczenia, skoro zostało ono wydane już po zarzucanym oskarżonemu czynie. O zasadności różnych możliwości interpretacyjnych zaświadcza jednak dołączona przez oskarżonego do akt sprawy lista postanowień umarzających postępowania oraz postanowień utrzymujących je w mocy dotyczących okresu od dnia 14 października 2015 r. oraz wyroków uniewinniających dotyczących czynów popełnionych do dnia 30 czerwca 2016 r. Wskazać wobec powyższego wypada, że skoro problemy interpretacyjne miały sądy orzekające w sprawach o popełnienie czynów z art. 107 § 1 kks, to zasadnym jest wnioskowanie, iż również oskarżony M. W. (1) mógł korzystnie dla prowadzonej przez siebie działalności interpretować treść art. 4 cyt. ustawy.

Przedstawiona argumentacja jawi się jako istotna w szczególności w odniesieniu do możliwych ocen interpretacyjnych dokonywanych w dacie zarzutu przez M. W. (1), z treści wyjaśnień którego wynika, iż po dniu 3 września 2015 r. uznał, iż okres przejściowy wskazany w treści art. 4 cyt. ustawy dotyczy także działalności prowadzonej przez niego w zakresie urządzania gier na automatach. Potwierdzeniem poprawności takiego wnioskowania pozostaje przywołana w treści złożonych przez niego wyjaśnień okoliczność, iż oskarżony M. W. (1), po dniu 30 czerwca 2016 r. zaprzestał wszelkiej działalności polegającej na urządzaniu gier na automatach, a więc w czasie kiedy minął tzw. dostosowawczy okres przejściowy (k. 711-716). Również data popełnienia zarzucanych czynów, a więc 07 grudnia 2015 r., w pełni uwiarygadnia dokonaną przez sąd I instancji ocenę zachowania oskarżonego skoro urządzał on gry na automatach po dniu 3 września 2015 r., a więc po dacie wejścia w życie okresu przejściowego i dostosowawczego, w którym to działalność dotycząca urządzania gier na automatach bez zezwolenia i w miejscu do tego nieprzeznaczonym, uznawana była w orzecznictwie sądów powszechnych za legalną.

Odnosząc powyższe refleksje do wyrażonej wcześniej uwagi, iż przestępstwa określonego z art. 107 § 1 kks można dopuścić się jedynie z zamiarem umyślnym, a więc wskazującym, iż sprawca zarzucanego aktem oskarżenia czynu chciał go popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia godził się na to, wypada ocenić, że słusznym było uznanie sądu meriti, iż M. W. (1) w dacie objętej zarzutem w przedmiotowej sprawie pozostawał w usprawiedliwionym wcześniejszymi ocenami prawnymi, dotyczącymi braku konsekwencji karnoskarbowych, błędnym przekonaniu, że prowadzona przez niego działalność jest legalna i uniewinnienie go od popełnienia czynu z art. 107 § 1 kks.

Odnosząc się natomiast do argumentacji skarżących wyrażonej w przedmiocie uniewinnienia drugiego z oskarżonych w rozpatrywanej sprawie - W. P., wskazać należy, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Niezależnie bowiem od poprawności dokonanej przez sąd I instancji strony podmiotowej czynu zarzuconego temu oskarżonemu, z uwzględnieniem wyjaśnień tego oskarżonego złożonych na rozprawie w dniu 30 maja 2017 r. (k. 717-717v), która prowadzi do słusznej konstatacji, iż także wymieniony pozostawał w usprawiedliwionej okolicznościami nieświadomości dotyczącej karalności ich zachowań, zauważyć trzeba, iż prawidłowo dostrzegł sąd I instancji, iż w sprawie wystąpił dalej idący brak podstaw do uznania W. P. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu.

Jakkolwiek bezsprzecznym pozostaje, iż wymieniony podpisał w imieniu dzierżawcy - (...) sp. z o.o. umowę dzierżawy lokalu przy ul. (...) ul. (...) w G. ze spółką z o.o. (...) (k. 44-46), niemniej w dacie objętej zarzutem w przedmiotowej sprawie nie był on już członkiem organu spółki (...), która tym lokalem dysponowała, bowiem podczas Zgromadzenia Wspólników spółki w dniu 26 czerwca 2015 r., a więc przed datą określoną aktem oskarżenia, zbył udziały na rzecz M. W. (2), a nadto odwołany został z funkcji prezesa zarządu spółki (k. 654-655v), co wyklucza możliwość przypisania mu odpowiedzialności. Brak przy tym podstaw, by kwestionować treść przedłożonych przez obrońcę oskarżonego na rozprawie w dniu 30 maja 2017 r. na okoliczność zbycia udziałów i odwołania z funkcji prezesa spółki dokumentów w postaci protokołu Zgromadzenia Wspólników Spółki prowadzonej pod firmą (...) sp. z o.o. w E., poświadczonego notarialnie przez Notariusza M. K. w E. (k. 654-655v). Odnosząc się przy tym do argumentów podnoszonych w treści apelacji Naczelnika (...) Urzędu (...) w O. wskazać wypada, iż regulujące przedmiotową kwestię przepisy ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym, nie przewidują sankcji w postaci nieważności lub bezskuteczności zmiany członka organu w razie niezgłoszenia tego faktu do KRS. W razie nieujawnienia dokonanych zmian w przewidzianym w art. 22 tej ustawy 7-dniowym terminie, dopuszczalne jest wyłącznie wdrożenie postępowania przymuszającego, o którym mowa w art. 24 i n. tej ustawy, co pozostaje jednak bez wpływu na skuteczność dokonania zmiany prezesa zarządu spółki. Bez wpływu na ocenę odpowiedzialności karno-skarbowej w niniejszej sprawie pozostaje przy tym podnoszona przez skarżącego okoliczność, że mimo braku umocowania do reprezentowania spółki (...) W. P. w dalszym ciągu odpowiedzialny był za automaty do gier we wrześniu 2015 r. oraz w październiku 2015 r., o czym świadczą prowadzone przez Urząd postepowania karno-skarbowe p-ko temu oskarżonemu o czyn z art. 107 § 1 kks, skoro zarzucanego mu czynu miał on dopuścić się w dniu 7 grudnia 2015 r., a więc po wskazanym przez Naczelnika (...) Urzędu (...) okresie.

Uwzględniając wymowę powyższych okoliczności i zapatrywań, nie znajdując podstaw pozwalających uwzględnić wniesione w sprawie apelacje, należało podzielić słuszność uznania Sądu meriti o konieczności uniewinnienia obydwu oskarżonych od popełnienia czynów zarzucanych im w niniejszej sprawie i zaskarżony wyrok utrzymać w mocy (art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 113 § 1 kks).

O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono po myśli art. 636 § 1 kpk, obciążając nimi Skarb Państwa.

Na podstawie art. 632 pkt 2 kpk. w zw. z art. 113 § 1 kks zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego W. P.

kwotę 840 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów powszechnych.