Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2148947

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 6 września 2016 r.
VI SA/Wa 952/16
Charakter terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.).

Sędziowie WSA: Piotr Borowiecki, Jacek Fronczyk.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 września 2016 r. sprawy ze skargi W. K. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) marca 2016 r., nr (...) w przedmiocie uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (nałożenie kary pieniężnej za nieuiszczenie opłaty elektronicznej) oddala skargę w całości.

Uzasadnienie faktyczne

Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 23, zwanej dalej k.p.a.), postanowieniem z dnia (...) marca 2016 r., nr (...) stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez W. K. (zwanego dalej "skarżącym") wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego decyzji nr (...) z dnia (...) grudnia 2015 r. nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 1 500 zł (słownie: tysiąc pięćset złotych).

Do wydania postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu (...) grudnia 2015 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję nr (...) nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 1 500 zł. Decyzję doręczono, na podstawie art. 43 k.p.a., w dniu 14 grudnia 2015 r. Decyzja zawierała pouczenie o czternastodniowym terminie do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego doręczono w dniu 14 grudnia 2015 r., za pośrednictwem urzędu pocztowego.

Następnie skarżący pismem nadanym w Urzędzie Pocztowym W. złożył w dniu 15 stycznia 2016 r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że decyzję organu I instancji doręczono dorosłemu domownikowi w dniu 14 grudnia 2015 r., zatem 14 - dniowy termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy upływał w dniu 28 grudnia 2015 r. Natomiast skarżący nadał w placówce pocztowej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w dniu 15 stycznia 2016 r. W świetle tych ustaleń, organ odwoławczy uznał, że skarżący uchybił terminowi do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ponadto skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia ww. środka prawnego, o którym mowa w art. 58 k.p.a.

Następnie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie postanowienia Głównego Inspektora Transportu Drogowego, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 134 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Głównego Inspektora Transportu Drogowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie podzielając podniesionych w niej zarzutów i podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, z zastrzeżeniem art. 57a.

Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie było postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) marca 2016 r., nr (...) którym organ ten na podstawie art. 134 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. stwierdził, że wniosek skarżącego o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej wydaniem przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego decyzji nr (...) z (...) grudnia 2015 r., został złożony z uchybieniem terminu przewidzianego dla jego wniesienia w art. 129 k.p.a. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia z dnia (...) marca 2016 r. Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że jednym z warunków skutecznego skorzystania ze środka zaskarżenia jest zachowanie terminu wskazanego w art. 129 § 2 k.p.a. tj. czternaście dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Termin określony w tym przepisie jest terminem prekluzyjnym, a zatem jego uchybienie powoduje, że wniesienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podjęte przez stronę po jego upływie jest bezskuteczne. Oznacza to, że postanowienie wydane w trybie art. 134 k.p.a. zamyka postępowanie odwoławcze. Jednocześnie konsekwencją wniesienia odwołania po upływie 14 - dniowego terminu, zgodnie z art. 134 k.p.a., jest obowiązek stwierdzenia przez organ odwoławczy uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Zaznaczyć także należy, jak wskazywano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że organ nie tylko nie ma obowiązku, ale nawet prawa wyjaśniać, dlaczego doszło do uchybienia terminu, czy nastąpiło to z winy strony i czy miała ona świadomość uchybienia terminu, a jeżeli tak, to czy chce wystąpić z wnioskiem o jego przywrócenie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 2008 r. sygn. akt I OSK 1285/07, LEX nr 497633). Ponadto, z konstrukcji art. 58 k.p.a. wynika jednoznacznie, że przywrócenie uchybionego terminu może nastąpić wyłącznie na prośbę strony i w tym zakresie została wyłączona możliwość wszczęcia postępowania przez organ z urzędu. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że strona skarżąca składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy po upływie terminu przewidzianego w ustawie nie zawarła jednocześnie wniosku o przywrócenie uchybionego terminu.

Podnieść również należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 1997 r., SA/Łd 2990/95, Lex nr 29079). W związku z tym stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego i nawet nieznaczne przekroczenie terminu do wniesienia odwołania zobowiązuje organ do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania (por. wyrok NSA z dnia 27 listopada 1996 r., SA/Łd 2665/95, BS 1997, Nr 5, poz. 32), co też organ w przedmiotowej sprawie uczynił. Wbrew zatem odmiennemu stanowisku prezentowanemu w skardze, sąd nie dopatrzył się w kontrolowanym postanowieniu uchybienia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Podkreślić należy, iż kontroli sądu poddane zostało wyłącznie postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Kontrolowane postanowienie jest rozstrzygnięciem o charakterze wyłącznie proceduralnym, co oznacza, że nie odnosi się w ogóle do kwestii materialnej, tj. oceny zasadności nałożenia kary pieniężnej.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd zwrócił uwagę, na to, że organ procedując w przedmiocie terminowości wniesienia środka odwoławczego jest zobligowany zbadać wnikliwie okoliczności dotyczące prawidłowości i daty doręczenia adresatowi zaskarżonego rozstrzygnięcia. Doręczenie decyzji jest czynnością materialno-techniczną, z której dokonaniem prawo wiąże określone prawnie doniosłe skutki. Jednym z nich jest rozpoczęcie biegu terminu do dokonania określonej czynności procesowej.

W sprawie niniejszej nie ulega kwestii, że decyzja organu I instancji została prawidłowo doręczona dorosłemu domownikowi, co jest zgodne z art. 43 k.p.a., wraz ze stosownym pouczeniem o środkach zaskarżenia. Doręczenie nastąpiło w dniu 14 grudnia 2015 r. Tym samym 14 dniowy termin do jej zaskarżenia upływał w dniu 28 grudnia 2015 r. Zatem nadanie przez skarżącego w Urzędzie Poczty Polskiej w dniu 15 stycznia 2016 r. przesyłki pocztowej zawierającej wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy nastąpiło z uchybieniem terminu. W świetle powyższych ustaleń, wydanie przez organ postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do jego wniesienia było czynnością prawidłową, czemu organ dał wyraz w zaskarżonym postanowieniu wydanym na podstawie art. 134 k.p.a. Postanowienie to wydane zostało prawidłowo, a dla jego prawidłowości nie miało istotnego znaczenia przedłużenie, pismem z dnia 18 lutego 2016 r., terminu do rozpoznania tej sprawy. Samo przedłużenie postępowania nie gwarantuje bowiem pozytywnego załatwienia sprawy przez organ. Jest jedynie informacją dla adresata o przewidywanym terminie zakończenia postępowania administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze, uznać należało, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego. Wydane przez organ odwoławczy zaskarżone postanowienie z dnia (...) marca 2016 r. znajduje oparcie w powołanych w jego sentencji art. 134 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a.

Z tych wszystkich względów, na podstawie z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.