Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1973483

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 7 lipca 2015 r.
VI SA/Wa 86/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Wilk.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. z siedzibą (...) na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia (...) września 2014 r. nr (...) w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia z dnia (...) czerwca 2014 r. o otwarciu na nowo rozprawy oraz sprostowania zawartego w nim pouczenia (w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy) postanawia: odrzucić skargę.

Uzasadnienie faktyczne

W dniu 13 lutego 2014 r. S. S.p.A. z siedzibą w O., W. (dalej jako: "S.") wystąpiła do Urzędu Patentowego RP z wnioskiem o unieważnienie w całości prawa ochronnego na wzór użytkowy PL 65916 pt: "Łącznik zapalacza gazu" udzielonego na rzecz E. z siedzibą (...) (dalej: "E.", "skarżąca").

Po rozpatrzeniu sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na sporny wzór użytkowy na rozprawie w dniu (...) czerwca 2014 r., Przewodniczący zamknął rozprawę. Kolegium Orzekające, po odbyciu narady postanowiło, na podstawie art. 2559 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1410, dalej: "p.w.p."), odroczyć ogłoszenie decyzji w tej sprawie.

W dniu (...) czerwca 2014 r. do organu wpłynął wniosek S. o ponowne otwarcie przewodu i wyznaczenie nowego terminu rozprawy. Spółka wniosła kolejne pismo w dniu (...) czerwca 2014 r., do którego dołączyła nowe materiały dowodowe.

Kolegium Orzekające postanowieniem z dnia (...) czerwca 2014 r. otworzyło na nowo zamkniętą rozprawę.

W dniu (...) lipca 2014 r. skarżąca złożyła do organu pismo z prośbą o doręczenie uzasadnienia postanowienia z dnia (...) czerwca 2014 r. i rektyfikację tego postanowienia poprzez podanie podstaw prawnych dla jego rozstrzygnięcia.

Postanowieniem z dnia (...) września 2014 r. Urząd Patentowy RP odmówił uzupełnienia i sprostowania pouczenia zawartego w postanowieniu z dnia (...) czerwca 2014 r.

W dniu 7 listopada 2014 r. (data stempla urzędowego) E. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dwie skargi o tożsamej treści, w których zaskarżyła postanowienie Urzędu Patentowego RP z dnia (...) czerwca 2014 r. oraz postanowienie Urzędu Patentowego RP z dnia (...) września 2014 r. Sprawy zostały zarejestrowane odpowiednio pod sygnaturami VI SA/Wa 85/15 oraz VI SA/Wa 86/15.

Niniejsza sprawa dotyczy skargi na postanowienie z dnia (...) września 2014 r. w przedmiocie odmowy uzupełnienia i sprostowania postanowienia z dnia (...) czerwca 2014 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie ww. skargi jako niedopuszczalnej.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.

Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1)

decyzje administracyjne;

2)

postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3)

postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4)

inne akty lub czynności niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5)

akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6)

akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7)

akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8)

bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie Urzędu Patentowego RP z dnia (...) września 2014 r. w którym organ postanowił odmówić uzupełnienia postanowienia własnego z dnia (...) czerwca 2014 r. o uzasadnienie oraz odmówić sprostowania pouczenia zawartego w tym postanowieniu w zakresie środków odwoławczych. Zaskarżone postanowienie wydane zostało w trybie art. 111 w zw. z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") oraz w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p.

Zgodnie z art. 111 § 1 k.p.a. strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach.

Ponadto, z brzmienia § 1b ww. przepisu wynika, iż uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia. W tym przypadku termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od chwili doręczenia jej postanowienia. Zgodnie z art. 126 k.p.a. do postanowień stosuje się odpowiednio enumeratywnie wymienione przepisy, w tym art. 111 k.p.a.

Uzupełnienie decyzji może dotyczyć rozstrzygnięcia lub pouczenia o środkach zaskarżenia bądź o uprawnieniu do wytoczenia powództwa do sądu powszechnego. Wynika to z tego, że wyczerpujące wyliczenie składników decyzji, co do których można wnosić o ich uzupełnienie, wskazuje, że nie jest możliwe zastosowanie omawianego trybu do innych składników decyzji (por. WSA w Poznaniu z 5 listopada 2008 r., IV SA/Po 805/07). A co za tym idzie uzupełnienie decyzji w trybie art. 111 k.p.a. nie może dotyczyć uzasadnienia.

Taka konstrukcja instytucji uzupełnienia decyzji powoduje, iż orzeczenie o uzupełnieniu lub jego odmowa nie ma samodzielnego bytu prawnego, a pozostaje częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domagała się strona. W szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym) (postanowienie NSA z 16 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1486/10, LEX nr 74155; postanowienie NSA 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OSK 875/07, LEX nr 505244). Oznacza to, że na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji nie służy zażalenie - nie jest to postanowienie kończące postępowanie, ani też rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie to nie stanowi samoistnego aktu administracyjnego, nie rozstrzyga bowiem odrębnej sprawy.

Przepisy k.p.a. nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji, gdyż środek zaskarżenia przysługuje jedynie od decyzji będącej przedmiotem wniosku o jej uzupełnienie. Ustawodawca nie nadał podejmowanym w tym trybie aktom rangi odrębnych rozstrzygnięć, pozwalających przyjąć dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego w tego rodzaju sprawach. Brak jest także przepisów szczególnych, które w takich przypadkach pozwalałyby na kontrolę sądowoadministracyjną.

Skoro na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji nie służy zażalenie, albowiem nie stanowi ono samoistnego aktu administracyjnego, to oznacza to, że zakwestionowane rozstrzygnięcie jest niezaskarżalne i tym samym nie podlega kontroli sądów administracyjnych, skoro ten kontroluje działalność administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 3 § 2 i § 3 tej ustawy).

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.