Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1975373

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 31 sierpnia 2015 r.
VI SA/Wa 605/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Czarnecki.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi E. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) grudnia 2014 r. nr (...) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia

1.

uwzględnić zażalenie i uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 26 czerwca 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 605/15 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji;

2.

wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie faktyczne

Skarżący - E. S., pismem z (...) stycznia 2015 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3000 złotych za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku powołał się na bardzo trudną sytuację majątkową. Podkreślił, iż kara nałożona w niniejszej sprawie jest jedną z 9 kar nałożonych w ramach jednej kontroli.

W wykonaniu zarządzenia z 27 marca 2015 r., pismem z 23 kwietnia 2015 r., doręczonym skarżącemu w 27 kwietnia 2015 r. Sąd wezwał stronę do nadesłania dokumentów, potwierdzających okoliczności wskazane przez skarżącego we wniosku, jako uzasadniające zastosowanie w sprawie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.

W odpowiedzi na powyższe pismem z 1 maja 2015 r. skarżący ponownie przesłał odpis skargi z 23 stycznia 2015 r. wskazując, iż wszystkie jego postulaty zawarte zostały w treści skargi, dlatego też nie rozumie, o jakie dokumenty chodzi. Podkreślił, iż w jego ocenie postępowanie nie może zostać zakończone bez przeprowadzenia prawidłowości działania "viaBox".

Postanowieniem z 26 czerwca 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji, wskazując, iż samo zgłoszenie wniosku, jak również oświadczenie skarżącego o bardzo trudnej sytuacji majątkowej, otrzymywaniu minimalnego wynagrodzenie za pracę, posiadanym wspólnie z żoną majątku w postaci mieszkania obciążonego kredytem hipotecznym, jak i wielości kar nałożonych w ramach jednej kontroli nie było wystarczające. Niemożność skonfrontowania podniesionych przez skarżącego okoliczności z dokumentami odzwierciedlającymi faktyczną sytuację finansową strony uniemożliwiało Sądowi stwierdzenie, czy w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Na postanowienie to zażalenie wniósł E. S., wskazując, iż nie zrozumiał on skierowanego do niego wezwania w przedmiocie przedstawienia dokumentacji potwierdzającej okoliczności trudnej sytuacji majątkowej skarżącego. W załączeniu zażalenia, strona przedstawiła kopie: umowy o pracę; zaświadczenie o zarobkach; zaświadczenie o zarobkach małżonki, zaświadczenie z banku o wysokości zobowiązań kredytowych; oświadczenie o wysokości stałych nakładów finansowych ponoszonych z tytułu utrzymania gospodarstwa domowego.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - dalej p.p.s.a., (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo.

Podnieść należy, że rozpatrując wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji Sąd wziął pod uwagę wyłącznie treść art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, iż na dzień wydania zaskarżonego postanowienia o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji, Sąd dysponował jedynie oświadczeniem strony skarżącej, nie popartym wymaganą dokumentacją. Tym samym należy zwrócić uwagę, iż strona wnosząc zażalenie uzupełniła wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji szeregiem dokumentów potwierdzających jej aktualną sytuację finansową.

Należy podkreślić, iż obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia.

Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 294 i n.). Przesłanką wstrzymania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną jest możliwe w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy. Przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważana z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Tak, więc odwrócenie skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonego aktu musi być trudniejsze niż zwykle w tego rodzaju przypadkach.

Należy podkreślić, iż rozpoznając przedmiotowy wniosek Sąd uwzględnił postulaty strony i przy ocenie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wziął pod uwagę argument wskazujący na wielość kar administracyjnych. Sąd zgodził się z twierdzeniem skarżącego, że dziewięć decyzji nakładających na stronę kary w wysokości 3000 złotych każda, stanowi znaczącą kwotę która łącznie wynosi 27 000 złotych. Biorąc pod uwagę możliwości finansowe skarżącego oraz jego małżonki, kwota ta wielokrotnie przekracza ich miesięczne dochody.

Wnioskodawca należycie uprawdopodobnił, że wykonanie decyzji, może spowodować poważne, a zarazem trudne do odwrócenia pogorszenie sytuacji życiowej całej jego rodziny, co potwierdziły dokumenty złożone wraz z zażaleniem z 13 lipca 2015 r.

Na marginesie należy wskazać, iż zgodnie z treścią nowego przepisu art. 61 § 6 p.p.s.a., strona będzie podlegała ochronie tymczasowej do wydania orzeczenia uwzględniającego skargę bądź do momentu uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.