VI SA/Wa 585/15 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2171082

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 listopada 2015 r. VI SA/Wa 585/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas.

Sędziowie WSA: Jacek Fronczyk, Sławomir Kozik (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2015 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na zalecenia pokontrolne Komendanta Głównego Policji z dnia (...) listopada 2014 r. w przedmiocie sposobu realizacji konwojowania transportu wartości pieniężnych

1.

uchyla zalecenia pokontrolne w zakresie sposobu realizacji konwojowania transportu wartości pieniężnych wynikające z protokołu kontroli z dnia (...) listopada 2014 r.

2.

zasądza do Komendanta Głównego Policji na rzecz K. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 200 (dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skargi z 22 stycznia 2015 r., wniesionej przez K. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka", "Strona", "Skarżący") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie są zalecenia pokontrolne dla Strony wynikające z protokołu kontroli z (...) listopada 2014 r. Komendanta Głównego Policji (dalej: "KGP"), w zakresie sposobu realizacji konwoju wartości pieniężnych.

Skarga została wniesiona w związku z następującymi okolicznościami faktycznymi.

W wyniku kontroli przeprowadzonej w dniach (...)-(...) listopada 2014 r. przez funkcjonariuszy Komendy Policji upoważnionych przez Komendanta Głównego Policji, w zakresie zasad i sposobów realizacji zadań ochrony osób i mienia, sposobów użycia przez pracowników tych formacji środków przymusu bezpośredniego lub broni palnej oraz posiadania przez pracowników ochrony niezbędnych kwalifikacji, został sporządzony protokół kontroli z (...) listopada 2014 r. zawierający zalecenia pokontrolne z określonym terminem ich realizacji przez Stronę.

W zakresie sposobu realizacji konwoju wartości pieniężnych zalecono spowodowanie od dnia otrzymania protokołu, aby był on zgodny z wymogami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 września 2010 r. w sprawie wymagań, jakim powinna odpowiadać ochrona wartości pieniężnych przechowywanych i transportowanych przez przedsiębiorców i inne jednostki organizacyjne (Dz. U. Nr 166, poz. 1128 z późn. zm., dalej: "rozporządzenie z 7 września 2010 r.").

W treści protokołu kontroli wskazano, że w Spółce przyjęto zasadę, zgodnie z którą w przypadku wykonywania konwojów wartości pieniężnych pojazdami samochodowymi, o których mowa w § 14 ust. 1 rozporządzenia z 7 września 2010 r., dopuszczalne jest łączenie funkcji konwojenta z funkcją osoby transportującej (przenoszącej wartości pieniężne) oraz funkcji konwojenta z funkcją kierującego pojazdem. W protokole kontroli wskazano, że konwojowane transporty wartości pieniężnych od 8 do 24 jednostek obliczeniowych są wykonywane niezgodnie z § 9 rozporządzenia z 7 września 2010 r., gdyż są one w rzeczywistości chronione przez jednego konwojenta, a pozostałe osoby biorące udział w konwojowanym transporcie wykonują zadania osoby transportującej i osoby kierującej i zgodnie z § 9 ust. 2-4 rozporządzenia z 7 września 2010 r., nie mogą wykonywać zadań konwojenta. W treści protokołu kontroli wskazano również, że konwojowane transporty wartości pieniężnych powyżej 24 jednostek obliczeniowych powinny być chronione przez 3 konwojentów, a w rzeczywistości są chronione przez jednego konwojenta, a pozostałe dwie osoby biorące udział w konwojowanym transporcie wykonują zadania osoby transportującej i osoby kierującej bankowozem, a zgodnie z § 9 ust. 2-4 rozporządzenia z 7 września 2010 r., nie mogą wykonywać zadań konwojenta.

Protokół kontroli został wręczony przedstawicielom Spółki (...) grudnia 2014 r. Pismem z (...) grudnia 2014 r., skierowanym do Komendy Policji (...) grudnia 2014 r. Skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Odpowiadając, organ, w piśmie z (...) grudnia 2014 r., doręczonym Spółce (...) grudnia 2014 r., podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Skarga natomiast, na przedmiotowe zalecenia pokontrolne nadana została w urzędzie pocztowym (...) stycznia 2015 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Skarżący, wnosząc o uchylenie zaleceń pokontrolnych w zaskarżonym zakresie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1.

art. 8 i art. 11 k.p.a., poprzez wydanie zaleceń pokontrolnych w sposób naruszający zasadę zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, w szczególności poprzez wyrażenie zmiennych poglądów prawnych, na tle tych samych ustaleń faktycznych, bez wyjaśnienia stronie przesłanek, którymi kierował się organ wydając zaskarżone zalecenia,

2.

§ 14 ust. 1 rozporządzenia z dnia 7 września 2010 r., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż Skarżący zobowiązany jest przy organizowaniu konwojów stosować się do zapisów rozporządzenia z dnia 7 września 2010 r., w zakresie limitów jednostek obliczeniowych i wymaganej liczby konwojentów, w sytuacji, gdy przepis ten wyraźnie stanowi, że do czasu wyrejestrowania pojazdów samochodowych spełniających warunki techniczne pojazdów specjalnych wykorzystywanych do transportu wartości pieniężnych, Skarżący może organizować konwoje, z zastosowaniem dotychczasowych limitów jednostek obliczeniowych i wymaganej liczby konwojentów, a więc z zastosowaniem przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 października 1998 r. w sprawie szczególnych zasad i wymagań, jakim powinna odpowiadać ochrona wartości pieniężnych przechowywanych i transportowanych przez przedsiębiorców i inne jednostki organizacyjne (Dz. U. Nr 129, poz. 858 z późn. zm., dalej: "rozporządzenie z dnia 14 października 1998 r.").

Skarżący wniósł również o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów w postaci 15 innych protokołów kontroli w podobnych sprawach.

W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, że na przestrzeni ostatnich 3 lat organ, działając poprzez upoważnionych przez siebie funkcjonariuszy Komendy Wojewódzkiej Policji w B., w G., w K., w R. i w K., przeprowadzając kontrole działalności specjalistycznej uzbrojonej formacji ochronnej, u Skarżącego i w spółce K. sp. z o.o., wchodzącej w skład grupy K. i realizującej usługi transportu wartości w ten sam sposób, nie stwierdził uchybień, w zakresie realizowania przez Skarżącego i spółkę K. sp. z o.o. transportu wartości pieniężnych, co mają potwierdzić wnioskowane dowody z protokołów kontroli.

Ponadto, zdaniem Spółki, zgodnie z § 14 ust. 1 rozporządzenia z dnia 7 września 2010 r., prawodawca jednoznacznie i w całości dopuścił możliwość realizacji konwojów wartości pieniężnych z użyciem pojazdów wykorzystywanych przed wejściem w życie tego rozporządzenia, na warunkach i w organizacji określonej przepisami rozporządzenia z dnia 14 października 1998 r. Tym samym przepisy tego rozporządzenia znajdują w całości i z wyłączeniem przepisów rozporządzenia z dnia 7 września 2010 r., zastosowanie do konwojów realizowanych z użyciem pojazdów specjalnych i przystosowanych w myśl rozporządzenia z dnia 14 października 1998 r., a więc z wyłączeniem też regulacji dotyczącej podziału ról i zadań poszczególnych członków zespołu konwojującego. Spółka wskazała, że organizuje transporty przy wykorzystaniu pojazdów samochodowych zarejestrowanych jeszcze w czasie obowiązywania rozporządzenia z dnia 14 października 1998 r. i zapewnia taką liczbę konwojentów, która zgodna jest z zapisami tego rozporządzenia przy uwzględnieniu liczby jednostek obliczeniowych. Podział funkcji poszczególnych członków zespołu konwojującego natomiast, dotyczy wyłącznie przypadków wykorzystania do realizacji usługi konwojowanego transportu wartości pieniężnych, bankowozów w rozumieniu rozporządzenia z dnia 7 września 2010 r.

Według Spółki również interpretacja przepisów § 9 rozporządzenia z dnia 7 września 2010 r., dokonana przez kontrolujących, jest błędna i nie odpowiada faktycznej treści przepisu, na który powołuje się kontrolujący. Przepisy wskazują bowiem jednoznacznie na niemożność wyłącznie jednoczesnego wykonywania funkcji kierującego pojazdem i konwojenta oraz konwojenta i osoby transportującej, jak również jednoczesnego wykonywania zadań konwojenta lub osoby transportującej i kierującego pojazdem. Skarżący podkreślił, że z definicji zwrotu "jednocześnie" zawartej w Słowniku Języka Polskiego wynika, iż zwrot ten oznacza "w tym samym czasie", co jednoznacznie wskazuje, iż w tym samym momencie, w danej chwili, osoby nie mogą łączyć funkcji w zespole konwojującym. Z taktyki realizacji transportów wartości wynika również, że realizacja transportu dzieli się na dwie fazy - fazę pojazdu w ruchu i fazę pojazdu w trakcie postoju. W obu tych fazach zapewniona musi być liczba konwojentów zgodna z przepisami § 9 ust. 1 rozporządzenia z dnia 7 września 2010 r. Według Skarżącego w fazie ruchu pojazdu skład zespołu konwojującego obejmować musi kierującego pojazdem oraz odpowiednią liczbę konwojentów. W skład zespołu konwojującego nie musi wówczas wchodzić osoba transportująca, gdyż podczas przewożenia wartości pieniężnych bankowozem nie dochodzi do przenoszenia wartości pieniężnych. W fazie postoju natomiast, wartości muszą być pod opieką odpowiedniej liczby konwojentów, a przenosić je może jedynie osoba transportująca. Funkcja osoby transportującej nie może być przy tym łączona z funkcją konwojenta i funkcją kierującego pojazdem. Zdaniem Skarżącego, prawodawca dopuścił sytuację, w której osoba kierująca pojazdem w trakcie postoju pojazdu, gdy tym pojazdem nie kieruje, może wykonywać inne funkcje.

W odpowiedzi na skargę z 27 lutego 2015 r., organ wskazał, że zawarte w § 14 ust. 1 rozporządzenia z dnia 7 września 2010 r., odesłanie do poprzednio obowiązującej regulacji prawnej następuje jedynie w zakresie limitów jednostek obliczeniowych i wymaganej liczby konwojentów, zatem jedynie w tym zakresie mają zastosowanie przepisy rozporządzenia z dnia 14 października 1998 r. Zdaniem organu, § 14 ust. 1 rozporządzenia z dnia 7 września 2010 r., nie zwalnia przedsiębiorców z wymogu wynikającego z obowiązujących przepisów § 9 ust. 2-4 tego rozporządzenia, jak i pozostałych regulacji określających zabezpieczenia transportowanych i przechowywanych wartości pieniężnych. Niezasadne jest w związku z tym, zdaniem organu, twierdzenie skargi, że prawodawca jednoznacznie i w całości dopuścił możliwość realizacji konwojów wartości pieniężnych na warunkach i w organizacji określonej przepisami rozporządzenia z dnia 14 października 1998 r.

Organ nie zgodził się również z wywodami skargi w zakresie interpretacji § 9 ust. 2-4 rozporządzenia z dnia 7 września 2010 r., z którego, jego zdaniem, wynika bezwzględny zakaz łączenia funkcji konwojenta z inną funkcją uzasadniony względami bezpieczeństwa. Organ uznał wywody Spółki dotyczące fazy postoju i fazy transportu, za nie znajdujące żadnego odzwierciedlenia w tekście rozporządzenia z dnia 7 września 2010 r., stanowiące wykładnię contra legem i próbę obchodzenia prawa. Zdaniem organu ochrona transportu wartości pieniężnych to jedyna funkcja konwojenta bez względu na to czy ochraniany pojazd znajduje się w fazie postoju czy też przemieszczania się i nie można jej łączyć z innymi funkcjami.

Organ stwierdził też, że z załączonych przez skarżącego protokołów nie wynika w żaden sposób zmienność poglądów prawnych na gruncie rozporządzenia z dnia 7 września 2010 r. Organ wyjaśnił, że okoliczność, iż w protokołach tych nie wykazano uchybień w przedmiotowym zakresie wynika z faktu, iż do czasu nałożenia na przedsiębiorców obowiązku prowadzenia książek transportów wartości pieniężnych wprowadzonego rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie dokumentowania działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia (Dz. U. z 2013 r. poz. 1739), okoliczności wykonywania transportu wartości pieniężnych ustalano na podstawie oświadczeń kontrolowanych podmiotów w tym przedmiocie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jak wynika natomiast z art. 3 § 1 i § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), w brzmieniu obowiązującym w dniu wniesienia skargi, sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na inne niż określone w pkt 1-3 (decyzje administracyjne i postanowienia) akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W świetle powyższej regulacji, w pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, czy zalecenia pokontrolne w postaci dostosowania sposobu realizacji konwojowania transportów wartości pieniężnych do wymogów rozporządzenia z dnia 7 września 2010 r. stanowią czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Podstawę prawną działania KGP stanowiły przepisy ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2014 r. poz. 1099). Zgodnie z art. 43 ust. 1 tej ustawy, Komendant Główny Policji sprawuje nadzór nad działalnością specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych, z zastrzeżeniem art. 44 i 44a, w zakresie: 1) zasad i sposobów realizacji zadań ochrony osób i mienia; 2) sposobów użycia przez pracowników tych formacji środków przymusu bezpośredniego lub broni palnej; 3) posiadania przez pracowników ochrony niezbędnych kwalifikacji. W świetle ust. 2 pkt 5 tego artykułu, nadzór ten m.in. polega na wydawaniu pisemnych zaleceń mających na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości i dostosowanie działalności specjalistycznej uzbrojonej formacji ochronnej do przepisów prawa. W ust. 3 ustawodawca uregulował kto jest obowiązany do usunięcia naruszenia przepisów prawa i nieprawidłowości stwierdzone w ramach sprawowanego nadzoru, w terminie określonym w zaleceniu, a w art. 50a ustawodawca zawarł sankcję karną za nieusunięcie, w terminie określonym w zaleceniu, stwierdzonych naruszeń przepisów prawa lub nieprawidłowości.

W tym miejscu należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 7 września 2010 r., sygn. akt II GSK 826/10 stwierdził, że: "(...) przedmiotem skargi do sądu administracyjnego mogą być wnioski pokontrolne, zalecenia lub wytyczne zawarte w protokole z kontroli, jeżeli dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa i są czynnościami z zakresu administracji publicznej". Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z 16 grudnia 2013 r. sygn. akt II GPS 2/13 wskazał, że: "(...) za akty lub czynności, o których mowa w 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. uznaje się te, które: 1) w rozumieniu przepisów prawa materialnego i procesowego nie są decyzją lub postanowieniem; 2) mają charakter indywidualny, co wynika z określenia ich przedmiotu, a mianowicie uprawnień lub obowiązków, których dotyczą; 3) podejmowane są na podstawie przepisów prawa, które nie wymagają ich autorytatywnej konkretyzacji, a jedynie potwierdzenia uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów powszechnie obowiązującego prawa, co oznacza również, że stanowią one przejaw wiedzy organu wykonującego administrację publiczną; 4) są podejmowane w zakresie administracji publicznej, charakteryzując się, między innymi, jednostronnością działania; 5) są podejmowane przez podmiot wykonujący administrację publiczną (...)".

W ocenie Sądu, zaskarżone zalecenia pokontrolne spełniają wskazane powyżej przesłanki charakteryzujące czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W niniejszej sprawie uprawniony organ - KGP, działając na podstawie przepisów ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2014 r. poz. 1099), uznał, że działania Spółki w zakresie sposobu realizacji konwojowania transportów wartości pieniężnych nie odpowiadają wymogom uregulowanym w rozporządzeniu z dnia 7 września 2010 r. Zapisy protokołu kontroli nie ograniczyły się jednak tylko do powyższych ustaleń faktycznych i ich wykazania w protokole, lecz w zaskarżonych zaleceniach KGP wskazał na obowiązek ciążący na Spółce dostosowania swojej działalności w terminie od dnia otrzymania protokołu, do wymogów przywołanego rozporządzenia, co ma zapewnić zgodność działalności Skarżącego z przepisami prawa. Nie ulega zatem wątpliwości, że sporne zalecenia mają charakter publicznoprawny oraz dotyczą obowiązków ciążących na Skarżącym, stwierdzonych władczo przez KGP, ale wynikających z przepisów prawa tj. rozporządzenia z dnia 7 września 2010 r.

Jak wynika z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie natomiast z art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W tej sytuacji zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

W przedmiotowej sprawie protokół kontroli został wręczony przedstawicielom Spółki (...) grudnia 2014 r., a pismem skierowanym (...) grudnia 2014 r. do Komendy Policji, Skarżący, z zachowaniem terminu z art. 52 § 3 p.p.s.a., wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. KGP odpowiedział Spółce na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w piśmie z (...) grudnia 2014 r., doręczonym Spółce (...) grudnia 2014 r. Skarga natomiast, na przedmiotowe zalecenia pokontrolne nadana została w urzędzie pocztowym (...) stycznia 2015 r., a więc z zachowaniem terminu z art. 53 § 2 p.p.s.a.

Sąd nie zgadza się z zarzutem Spółki, iż doszło w niniejszej sprawie do naruszenia § 14 ust. 1 rozporządzenia z dnia 7 września 2010 r., zgadzając się ze stanowiskiem organu, że treść tego przepisu nie zwalnia przedsiębiorców z wymogu wynikającego z obowiązujących przepisów § 9 ust. 2-4 tego rozporządzenia, jak i pozostałych regulacji określających zabezpieczenia transportowanych i przechowywanych wartości pieniężnych.

Zgodnie z § 14 ust. 1 rozporządzenia z dnia 7 września 2010 r., pojazdy samochodowe spełniające na podstawie dotychczasowych przepisów o ochronie osób i mienia warunki techniczne pojazdów specjalnych (bankowozów) lub pojazdów przystosowanych do przewozu wartości pieniężnych oraz pojazdy używane dotychczas jako pojazdy ubezpieczające mogą być do czasu wyrejestrowania wykorzystywane do transportu wartości pieniężnych, z zastosowaniem dotychczasowych limitów jednostek obliczeniowych i wymaganej liczy konwojentów. Przepis ten reguluje normę, z której w sposób jednoznaczny wynika że do pojazdów samochodowych opisanych w tym przepisie, stosuje się dotychczasowe limity jednostek obliczeniowych i dotychczasową wymaganą liczbę konwojentów. Wbrew stanowisku Skarżącego, z omawianego z § 14 ust. 1 rozporządzenia z dnia 7 września 2010 r., nie wynika, że w przypadku korzystania z pojazdów samochodowych opisanych w tym przepisie, nie stosuje się innych regulacji tego rozporządzenia i wynikających z tych regulacji wymogów innych niż dotyczące limitów jednostek obliczeniowych i wymaganej liczby konwojentów. Oznacza to, że przedsiębiorcy korzystający z pojazdów samochodowych wskazanych w § 14 ust. 1 rozporządzenia z dnia 7 września 2010 r., są związani limitami jednostek obliczeniowych i wymaganą liczbą konwojentów wynikającą z § 9 ust. 1 rozporządzenia z dnia 14 października 1998 r. z uwzględnieniem jednak norm wynikających z § 9 ust. 2-4 rozporządzenia z dnia 7 września 2010 r., ściśle rozgraniczających role jakie pełnią poszczególni uczestnicy transportu wartości pieniężnych.

Sąd zgadza się natomiast z zarzutem Skarżącego, że doszło w niniejszej sprawie do naruszenia § 9 ust. 2-4 rozporządzenia z dnia 7 września 2010 r., poprzez ich błędną interpretację, choć zdaniem Sądu zarówno organ, jak i Skarżący dokonuje błędnej interpretacji tych przepisów. Zgodnie z ich treścią, w ust. 2 wskazano, że konwojent nie może przenosić wartości pieniężnych lub kierować bankowozem, w ust. 3 zastrzeżono, że osoba transportująca nie może jednocześnie kierować bankowozem i wykonywać zadań konwojenta, natomiast w ust. 4 wskazano, że osoba kierująca bankowozem nie może jednocześnie wykonywać zadań osoby transportującej lub konwojenta.

W ocenie Sądu powyższa regulacja dopuszcza dwie sytuacje, w których możliwe jest łączenie funkcji uczestników transportu wartości pieniężnych. Z przepisów tych wynika mianowicie, że w momencie przewożenia wartości pieniężnych istnieje możliwość łączenia funkcji konwojenta i osoby transportującej, a trakcie przenoszenia wartości pieniężnych osoba, która kierowała pojazdem może pełnić funkcję osoby transportującej.

Możliwość łączenia funkcji konwojenta i osoby transportującej w momencie przewożenia wartości pieniężnych, wynika z § 9 ust. 2 rozporządzenia z dnia 7 września 2010 r., w którym, co należy podkreślić, nie zawarto zakazu łączenia funkcji konwojenta i osoby transportującej. Osobą transportującą, zgodnie z definicją z § 1 pkt 14, jest osoba przenosząca lub przewożąca wartości pieniężne. W § 9 ust. 2 natomiast, zastrzeżono, że konwojent nie może przenosić wartości pieniężnych, co oznacza a contrario, że może je przewozić. Nie przeczy temu wnioskowi treść § 9 ust. 3, z którego, ze względu na użytą koniunkcję oraz użycie wyrazu "jednocześnie", wynika zakaz łączenia trzech funkcji jednocześnie: osoby transportującej, kierującej bankowozem i konwojenta. Z tego zakazu, poza już wskazanym wyżej wnioskiem, wynikałoby dodatkowo, że możliwe jest łączenie funkcji osoby transportującej i jednocześnie kierującej bankowozem, jednak ten wniosek modyfikuje treść § 9 ust. 4, z którego, ze względu na użytą alternatywę łączną oraz użycie wyrazu "jednocześnie", wynika zakaz łączenia funkcji osoby kierującej bankowozem i jednocześnie osoby transportującej, osoby kierującej bankowozem i jednocześnie konwojenta, a także wszystkich tych trzech funkcji jednocześnie. Z zestawienia wszystkich powyższych zakazów nie można wyciągnąć wniosku, że prawodawca zakazał osobie kierującej bankowozem przenoszenia wartości pieniężnej. W tej sytuacji dojdzie wprawdzie do łączenia funkcji osoby kierującej i transportującej wartości pieniężne, ale nie do jednoczesnego ich wykonywania, a tylko taki sposób łączenia tych funkcji jest zabroniony w świetle analizowanych przepisów.

Tymczasem w odpowiedzi na skargę KGP odwołując się do treści § 9 ust. 2 rozporządzenia z dnia 7 września 2010 r. stwierdził, że z przepisu tego wynika bezwzględny zakaz łączenia funkcji konwojenta z inną funkcją. W protokole kontroli natomiast, w dwóch miejscach zawarto stwierdzenie: "(...) pozostałe dwie osoby biorące udział w konwojowanym transporcie wykonują zadania osoby transportującej i osoby kierującej bankowozem, a zgodnie z § 9 ust. 2-4 nie mogą wykonywać zadań konwojenta". Z powyższego wynika, że organ przyjął, iż niemożliwe jest łączenie funkcji konwojenta i osoby transportującej również w trakcie przewożenia wartości pieniężnych. Ponadto z protokołu kontroli nie wynika czy organ za dopuszczalne uznaje pełnienie funkcji osoby transportującej w trakcie przenoszenia wartości pieniężnych przez osobę, która kierowała bankowozem.

Powyższe oznacza, że zalecenia pokontrolne sformułowane przez organ w zakresie łączenie funkcji konwojenta i osoby transportującej w trakcie przewożenia wartości pieniężnych są niezgodne z przepisami § 9 ust. 2-4 rozporządzenia z dnia 7 września 2010 r., natomiast w zakresie pełnienie funkcji osoby transportującej w trakcie przenoszenia wartości pieniężnych przez osobę, która kierowała pojazdem, zalecenia pokontrolne sformułowane przez organ są całkowicie niejasne.

W tych okolicznościach organ jest zobligowany do uwzględnienia w protokole kontroli przedstawionej przez Sąd interpretacji przepisów § 9 ust. 2-4 rozporządzenia z dnia 7 września 2010 r. i sprecyzowania w tym zakresie zaleceń pokontrolnych zawartych w protokole.

Sąd nie zgadza się z interpretacją § 9 ust. 2-4 rozporządzenia z dnia 7 września 2010 r., zaprezentowaną przez Spółkę, w zakresie w jakim Skarżący wywodzi, iż dopuszczalne jest łączenie funkcji osoby kierującej bankowozem i konwojenta podczas przenoszenia wartości pieniężnych, ze względu na to że połączenie tych funkcji nie jest jednoczesne. Zakaz tej sytuacji wynika, w ocenie Sądu, z treści § 9 ust. 2 rozporządzenia z dnia 7 września 2010 r., w którym stwierdzono m.in., że konwojent nie może też kierować bankowozem, bez zastrzeżenia, że chodzi o czynności wykonywane jednocześnie.

Konstatując, w ocenie Sądu, omawiane przepisy należy interpretować w ten sposób, że w trakcie konwojowania transportu wartości pieniężnych w bankowozie musi znajdować się wymagana, zgodnie z przepisami, ilość konwojentów oraz osoba kierująca bankowozem. Jeżeli w bankowozie nie będzie dodatkowo osoby transportującej, jej rolę w trakcie przewożenia wartości pieniężnych może pełnić jeden z konwojentów, a w trakcie przenoszenia, rolę tę musi przejąć osoba kierująca bankowozem.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 146 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku, postanawiając o kosztach postępowania w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 1 i art. 209 tej ustawy.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.