Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 18 stycznia 2005 r.
VI SA/Wa 535/04

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia Jolanta Królikowska - Przewłoka.

Sędziowie WSA: Pamela Kuraś-Dębecka, Piotr Borowiecki (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi P. sp. jawna z siedzibą w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) grudnia 2003 r. nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) grudnia 2003 r., nr (...), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez spółkę handlową P. sp. jawna z siedzibą w B. od decyzji Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w (...) Nr (...) z dnia (...) listopada 2003 r. obciążającej skarżącą spółkę karą pieniężną w wysokości 8.160,- zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia drogą krajową nr (...) - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Z akt sprawy wynika, iż w dniu (...) kwietnia 2003 r., podczas kontroli pojazdu marki (...) o nr rej. (...), przeprowadzonej w (...), w Al. (...), stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych nacisków na drugą oś pojazdu o 27,3 kN, a ponadto przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu o 0,2 t. Protokół z zatrzymania i kontroli pojazdu został podpisany przez kierowcę, który nie zgłaszał to jego treści oraz samego sposobu przeprowadzenia kontroli jakichkolwiek zastrzeżeń (vide: Protokół z zatrzymania i kontroli pojazdu nr (...) z dnia (...).04.2003 r.)

Na tej podstawie w dniu (...) kwietnia 2003 r. Dyrektor Zarządu Dróg Miejskich w (...) wydał decyzję Nr (...), którą obciążono skarżącą spółkę jawną karą pieniężną w wysokości 8.160,- zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia drogą krajową nr (...) na trasie (...) -(...).

Od decyzji tej skarżąca spółka odwołała się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...), które na mocy decyzji z dnia (...) lipca 2003 r. utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w (...).

Następnie w wyniku wniesienia przez ww. spółkę skargi na decyzję SKO w (...) do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Kolegium - działając na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. z 1995 r. Nr 74, poz. 368 ze zm.) - decyzją z dnia (...) października 2003 r. uchyliło decyzję SKO z dnia (...) lipca 2003 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy w dniu (...) listopada 2003 r. Dyrektor Zarządu Dróg Miejskich w (...) wydał decyzję Nr (...), na podstawie której - w oparciu o przepisy art. 19 ust. 6 i art. 13 ust. 2a i 2b, Lp. 5, 6 tabeli ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.) w zw. z § 3 i § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2002 r. Nr 32, poz. 262) i na podst. art. 104 § 1 k.p.a. - obciążono skarżącą spółkę jawną karą pieniężną w wysokości 8.160,- zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia drogą krajową nr (...) na trasie (...) -(...). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził m.in., iż z uwagi na fakt, że Al. (...) leży w ciągu drogi krajowej oznaczonej numerem jednocyfrowym zgodnie z § 5 ust. 4 cyt. rozporządzeniem nacisk na osi pojedynczej nie może przekraczać 100 kN. Dla tej kategorii § 5 ust. 5 pkt 4 osie o rozstawie od 1,30 m do 2,0 m nie mogą przekraczać nacisku 80 kN. Masa całkowita pojazdu osiowego nie może przekraczać 24 t (§ 3 Lp. 1 c). Organ podniósł, iż podczas kontroli stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na II osi pojazdu o 27,3 kN oraz przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej o 0,2 t. Na tej podstawie organ uznał, iż za przekroczenie dopuszczalnego nacisku na II osi pojazdu należy wymierzyć karę pieniężną w wysokości 7.560,- zł (na podstawie Lp. 5 pkt 5 lit. d Tabeli stanowiącej załącznik do ustawy o drogach publicznych) oraz za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej o 3,9 t. (organ mylnie podał tę wartość, zamiast 0,2 t.) - karę pieniężną w wysokości 600,- zł (na podstawie Lp. 6 pkt 1 lit. a Tabeli). Organ podniósł w uzasadnieniu, iż w kontrolowanym pojeździe w dniu (...) kwietnia 2003 r. stwierdzono jedną oś pojedynczą o rozstawie 4,51 m (dopuszczalny nacisk 100 kN) oraz dwie osie składowe o rozstawie 1,35 m (dopuszczalny nacisk 80 kN). Organ wskazał, iż w przypadku pojazdu poruszającego się drogą o dopuszczalnym nacisku osi pojedynczej 80 kN, osie składowe o rozstawie od 1,30 do 2,00 m mogą być obciążone tylko do wysokości 72,5 kN każda. Z tej przyczyny organ uznał, iż Zarząd Dróg Miejskich nie popełnił błędu kwalifikując oś II pojazdu jako oś składową o dopuszczalnym nacisku 80 kN.

Skarżąca spółka odwołała się od ww. decyzji organu I instancji z dnia (...) listopada 2003 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...). W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, iż nie zgadza się z pomiarem ważenia pojazdu i z pomiarem nacisku na osie. Zdaniem skarżącego podłoże terenu na stanowisku do ważenia pojazdów nie zostało skontrolowane w momencie przeprowadzenia pomiarów, pomimo że podłoże to ma istotny wpływ na wyniki ważenia pojazdów. Skarżąca spółka podniosła, iż nie jest wystarczające legalizowanie stanowiska do ważenia pojazdów na podstawie pomiarów geodezyjnych równości terenu, albowiem na wyniki pomiarów istotny wpływ ma nie tylko równość terenu, ale także podłoże tego terenu, jego jakość, zużycie fizyczne nawierzchni. Strona zauważyła, iż pomiary równości terenu zostały wykonane (...) grudnia 2002 r., a legalizacja stanowiska do ważenia pojazdów w Al. (...) została dokonana (...) grudnia 2002 r. Zdaniem strony od tego momentu do czasu przeprowadzonej kontroli upłynęło wystarczająco dużo czasu, w którym teren mógł ulec istotnym zmianom i uszkodzeniom mającym wpływ na wyniki pomiarów ważenia. Strona podniosła, iż w świetle obowiązujących przepisów nie ma szczegółowych wytycznych dotyczących legalizacji stanowiska do ważenia pojazdów, jednakże z uwagi na wysokie kary nakładane za przekroczenie dopuszczalnych norm nacisku na osie, legalizacja terenu na stanowisko do ważenia pojazdów - zdaniem skarżącego - powinna opierać się na bardziej szczegółowo przeprowadzonych badaniach terenu i powinna być przeprowadzana często, minimum 1 raz w miesiącu. Skarżąca spółka wytknęła ponadto, iż w decyzji organu I instancji nałożono karę pieniężną za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu o 3,9 t, pomimo że przekroczenie to wyniosło - zgodnie z protokołem kontroli - tylko 0,2 t. Ponadto skarżący podniósł, iż decyzja organu I instancji powołuje się na protokół o innym numerze, niż sporządzony w dniu kontroli pojazdu, co oznacza, że brak jest zatem podstawowego dowodu, na podstawie którego decyzja powinna zostać wydana.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) zaskarżoną decyzją z dnia (...) grudnia 2003 r., nr (...), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w (...) z dnia (...) listopada 2003 r. W uzasadnieniu decyzji SKO w (...) powołując się na obowiązujące w tej materii przepisy prawa oraz na protokół z przeprowadzonej w dniu (...) kwietnia 2003 r. kontroli pojazdu, należącego do skarżącej spółki - uznało, iż prawidłowo została ustalona wysokość należnej kary pieniężnej. Ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej zawartych w odwołaniu organ podniósł, że stanowisko, na którym dokonana została kontrola przedmiotowego pojazdu, posiadało aktualne świadectwo legalizacji, co zresztą - zdaniem Kolegium - przyznała sama strona. Natomiast ustalenie, czy regulacje dotyczące legalizacji stanowisk kontrolnych stosowane przez ZDM w (...) są prawidłowe wykracza - w ocenie SKO - poza ramy niniejszego postępowania. Ponadto organ odwoławczy uznał, że ułożenie towaru na skontrolowanym pojeździe nie mogło być prawidłowe, o czym - poza samym wynikiem badania nacisku na poszczególne osie - świadczy chociażby sam fakt przekroczenia całkowitej dopuszczalnej masy pojazdu o 0,2 t. Organ odwoławczy przyznał, iż w uzasadnieniu decyzji organu I instancji wskazano, że ogólna masa badanego pojazdu przekroczyła dopuszczalne granice o 3,9 t, co było niezgodne z ustaleniami dokonanymi podczas przeprowadzonej kontroli. Jednakże SKO uznało, że wskazany błąd ma charakter oczywistej omyłki pisarskiej, a ponadto nie ma istotnego znaczenia i nie wpływa na wysokość nałożonej kary, gdyż Lp. 6 pkt 1 lit. a Tabeli stanowiącej załącznik do ustawy o drogach publicznych stanowi, iż kara pieniężna w wysokości 600,- zł nakładana jest przy przekroczeniu dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu do 5 t. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) przyznało również, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organu I instancji powołano się na protokół o numerze "b 009", podczas gdy w rzeczywistości protokół ten był oznaczony numerem "009". Pomyłka ta nie ma - zdaniem Kolegium - wpływu na wynik niniejszego postępowania, tym bardziej, że z pozostałej części uzasadnienia decyzji wynika bezspornie, o jaki protokół kontroli chodziło organowi. W tej sytuacji Kolegium uznało, że okoliczności podniesione przez skarżącą spółkę w odwołaniu od decyzji wydanej w I instancji nie mogą wpłynąć na rozstrzygnięcie rozpatrywanej sprawy.

Skarżąca spółka jawna wniosła w dniu (...) stycznia 2004 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję SKO w (...) z dnia (...) grudnia 2003 r. Zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów załącznika do ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz przepisu art. 13 ust. 2a cyt. ustawy z 1985 r., skarżący wniósł o uchylenie decyzji obu organów. W uzasadnieniu skarżąca spółka podniosła, iż nie zgadza się ze sposobem interpretacji przepisów zawartych w załączniku do ww. ustawy, tj. ze sposobem odczytywania taryfikatora kar. Strona wskazała, że Lp. 5 pkt 5 lit. d Tabeli nakłada karę za "przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osi na drogach... dla osi składowej wielokrotnej przy rozstawie osi powyżej 1,30 m: ponad 100 kN do 112 kN". Zdaniem skarżącej spółki należy zatem rozumieć ten przepis w ten sposób, że przekroczenie nacisku na osi o 100 kN nie podlega ukaraniu, lecz każde przekroczenie ponad 100 kN, np. o 101 kN (waga powinna wskazywać nacisk 181 kN, a nie 107,3 kN). Strona skarżąca stwierdziła zatem, że przekroczenie nacisku na osi o 27,3 kN nie jest przekroczeniem wartości ponad 100 kN i nie podlega nałożonej karze. Ponadto - w ocenie skarżącej spółki - Lp. 5 pkt 5 Tabeli przewiduje nałożenie kary za przekroczenie nacisku w wartości granicznej ponad 80 kN, zatem wartość 27,3 kN nie mieści się w ogóle w taryfikatorze tabeli. Skarżący - powołując się dodatkowo na wyjaśnienia słowa "ponad" zawarte w słowniku języka polskiego - stwierdził, że użycie słowa "ponad" w punkcie d Lp. 5 pkt 5 oznacza, że ukaraniu podlega przekroczenie nacisku na osi o więcej niż 100 kN, a nie o 27 kN. Oznacza to również, że przekroczenie podlegające karze musi być większe od wskazanego 100 kN, a nie 27 kN. W związku z tym strona skarżąca uznała, że wymierzona kara pieniężna została nałożona bezprawnie, albowiem zgodnie z protokołem kontroli przekroczono nacisk o 27,3 kN, co świadczy o ty, że nie przekroczono wartości 100 kN. Ponadto strona skarżąca podtrzymała swoje zastrzeżenia dotyczące pomiarów ważenia pojazdu oraz podłoża stanowiska do pomiarów pojazdów, a ponadto stwierdziła, że inne ułożenie towaru, niż to, które miało miejsce w dniu kontroli, nie jest możliwe, ponieważ przewożony towar był prawidłowo i równomiernie rozłożony, a jego masa całkowita była równa 24,2 t. W ocenie skarżącej spółki przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu o 0,2 t (niecały 1% dmc) nie może świadczyć o nieprawidłowym ułożeniu towaru. Skarżąca spółka stwierdziła ponadto, iż organ odwoławczy zbyt pobłażliwie traktuje błędy zawarte w uzasadnieniu decyzji organu I instancji nazywając je "omyłką pisarską". Zdaniem strony skarżącej tego rodzaju błędy świadczą o niekompletnym i nierzetelnym prowadzeniu postępowania przez organ I instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...), wnosząc o oddalenie przedmiotowej skargi, podniosło w uzasadnieniu, iż podtrzymuje w całości swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Kolegium stwierdziło ponadto, iż użycie przez ustawodawcę zwrotu "ponad 100 kN do 105 kN" oznacza w tym wypadku tylko to, że kara w określonej wysokości zostanie naliczona za przejazd pojazdem o nacisku na oś przekraczającym 100 kN, nie większym jednak od 105 kN. Takie rozumienie przytoczonego zwrotu potwierdzają nawet definicje słownikowe przytoczone w skardze. Zdaniem SKO w (...) należy zatem uznać, iż wykładnia wspomnianych przepisów przedstawiona w skardze jest bezpodstawna. Ponadto organ uznał, iż zarzuty dotyczące częstotliwości przeprowadzania badań terenu, na którym przeprowadzane jest ważenie, potraktować można jedynie jako pewne postulaty skarżącego, nie mogące wpłynąć w żaden sposób na ostateczny wynik niniejszego postępowania.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle przepisu art. 13 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Skarżący wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a więc zgodnie z cytowanym przepisem ustawy sprawa niniejsza została przekazana - według właściwości - do rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga spółki P. sp. jawna z siedzibą w B. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji - nie narusza prawa.

Przedmiotowa decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) grudnia 2003 r., nr (...), oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji z dnia (...) listopada 2003 r. nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynika sprawy.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest przepis art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, zgodnie z którym za przejazd po drogach publicznych pojazdów o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających dopuszczalne wielkości, bez stosownego zezwolenia określonego odrębnymi przepisami, pobiera się karę pieniężną, której wysokość określa załącznik do ustawy.

Zgodnie z przepisami cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. pojazd uczestniczący w ruchu powinien odpowiadać warunkom technicznym określonym w tym rozporządzeniu. Zgodnie z obowiązującymi przepisami nacisk osi pojedynczej nie może przekroczyć 80 kN. Nacisk osi wielokrotnej nie może przekraczać sumy dopuszczalnych nacisków osi składowych, zaś nacisk osi składowej, tak jak w kontrolowanym pojeździe, nie może przekraczać przy odległości od sąsiedniej bliższej osi składowej powyżej 1,30 m - 72,5 kN.

Z akt sprawy, w tym przede wszystkim z zebranych w toku postępowania kontrolnego dowodów (vide: Protokół z zatrzymania i kontroli pojazdu nr (...) z dnia (...) kwietnia 2003 r.) wynika jednoznacznie, iż w pojeździe należącym do skarżącej spółki handlowej przekroczony był nacisk na II oś napędową pojazdu (stanowiącą pierwszą oś składową osi wielokrotnej). Nacisk ten stanowił 107,3 kN, a więc stwierdzono przekroczenie nacisku o 27,3 kN. Ponadto organ kontrolny stwierdził, że została przekroczona dopuszczalna masa całkowita pojazdu o 0,2 t, albowiem na drodze krajowej nr (...) dopuszczalny nacisk wynosił 24 t., zaś w toku kontroli stwierdzono masę całkowitą pojazdu wynoszącą 24,2 t.

W ocenie Sądu ważenie pojazdu zostało przeprowadzone prawidłowo i nie budziło zastrzeżeń kierowcy, zaś otrzymane wyniki ważenia zostały podane po uwzględnieniu tolerancji 200 kg + 2% dla każdej osi. Również wysokość kar pieniężnych została - w ocenie Sądu - ustalona prawidłowo na podstawie załącznika do cyt. ustawy o drogach publicznych.

Zdaniem Sądu organy administracji obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a). Ponadto organ odwoławczy, jak i organ I instancji nie dopuścił się - w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem organy te oparły się na materiale prawidłowo zebranym przez kontrolerów Zarządu Dróg Miejskich w (...) (vide: Protokół kontroli z dnia (...) kwietnia 2003 r.), dokonując jego wszechstronnej oceny.

Sąd uznał, iż argumenty użyte przez skarżącego zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak również przedstawione w uzasadnieniu skargi wniesionej do sądu administracyjnego, nie mogą być uwzględnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie uznał za słuszne argumentów przytoczonych przez skarżącego, albowiem ZDM w (...) nie popełnił błędu klasyfikując oś II pojazdu jako oś składową o dopuszczalnym nacisku 80 kN. Z tabeli stanowiącej załącznik do ustawy o drogach publicznych wynika jednoznacznie, iż dla osi składowej osi wielokrotnej przy rozstawie osi powyżej 1,30 m kary za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, gdzie dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 100 kN, przewidziane są dopiero po przekroczeniu 80 kN.

Zdaniem Sądu należy uznać, iż przyrządy pomiarowe użyte w toku kontroli posiadały legalizację, co stwierdzone zostało w protokole z zatrzymania i kontroli pojazdu, zaś sama kontrola została przeprowadzona prawidłowo, zgodnie z dyspozycją przepisu art. 29 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach (Dz. U. z 2001 r. Nr 63, poz. 636 ze zm.).

Ponadto należy uznać, iż stanowisko, na którym dokonana została kontrola przedmiotowego pojazdu, posiadało aktualne świadectwo legalizacji, co zresztą - jak zasadnie zauważyło Kolegium - przyznała sama strona skarżąca. Natomiast ustalenie, czy regulacje dotyczące legalizacji stanowisk kontrolnych stosowane przez ZDM w (...) są prawidłowe, w rzeczywistości wykracza poza ramy niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego i można je uznać wyłącznie jako pewne postulaty de lege ferenda, nie mające wpływu na ocenę legalności wydanych decyzji.

Ponadto należy przyjąć, że - wbrew twierdzeniom strony skarżącej - ułożenie towaru na skontrolowanym pojeździe nie mogło być prawidłowe, o czym - poza samym wynikiem badania nacisku na poszczególne osie - świadczy chociażby sam fakt przekroczenia całkowitej dopuszczalnej masy pojazdu o 0,2 t. Według obowiązującego przepisu art. 61 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 ze zm.) ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Stąd też okoliczność, na którą powołał się skarżący, że masa całkowita pojazdu przekroczyła tylko 0,2 t dopuszczalną masę całkowitą pojazdu - jest bez znaczenia w niniejszej sprawie.

Należy ponadto - zdaniem Sądu - przyjąć, że organ odwoławczy ustosunkowując się do zarzutów związanych z błędami zawartymi w uzasadnieniu decyzji organu I instancji (vide: błędy ZDM w (...) dotyczące wskazania przekroczenia dmc oraz nieprawidłowego numeru protokołu) - zasadnie uznał, że wskazane przez stronę błędy miały charakter oczywistych omyłek pisarskich. Za prawidłowością przyjęcia przez organ takiego charakteru omyłek świadczyć mogą chociażby pozostałe fragmenty uzasadnienia decyzji organu I instancji. Tak więc błędy te nie świadczą o nieprawidłowości przeprowadzonego postępowania oraz nie miały one jakiegokolwiek istotnego znaczenia na wynik sprawy, w tym na wysokość nałożonych kar pieniężnych.

Ustosunkowując się do zawartego w skardze zarzutu nieprawidłowego odczytywania przez organy obu instancji taryfikatora kar przewidzianych w ustawie o drogach publicznych, należy - zdaniem Sądu - stwierdzić, iż sposób interpretacji przepisów zastosowany przez skarżącą spółkę jest nielogiczny i nie znajduje jakiegokolwiek uzasadnienia w treści przepisów cyt. aktu normatywnego. Sąd w pełni podziela stanowisko SKO w (...), albowiem użycie przez ustawodawcę - w Lp. 5 pkt 5 lit. d) Tabeli stanowiącej załącznik do ww. ustawy z dnia 21 marca 1985 r.- zwrotu "ponad 100 kN do 112 kN" oznacza w tym wypadku tylko to, że kara w wysokości 7.560,- zł zostanie naliczona za przejazd pojazdem o nacisku na oś przekraczającym 100 kN, nie większym jednak od 112 kN.

Zdaniem Sądu każdy przedsiębiorca zajmujący się profesjonalnie przewozem ładunku po drogach publicznych powinien z należytą starannością, dokładnie i szczegółowo wybierać drogę swego przejazdu w taki sposób, aby nie naruszyć jakichkolwiek norm prawa drogowego oraz przepisów dotyczących warunków technicznych użytkowanego przez siebie pojazdu. Bez znaczenia - zdaniem Sądu - jest również to, iż pojazd należący do skarżącego miał owego dnia nieznacznie przekroczoną dopuszczalną masę całkowitą pojazdu, jak również, że przewożony ładunek był - w ocenie strony skarżącej - równomiernie rozmieszczony na pojeździe, albowiem są to okoliczności nieistotne dla faktu stwierdzonego przekroczenia nacisków na oś pojazdu. Zdaniem Sądu nakazy stosownego postępowania muszą być bezwzględnie przestrzegane przez użytkowników dróg publicznych, niezależnie od tego, czy danym pojazdem przejeżdżają oni określoną drogą jedynie niewielki jej odcinek, jak również bez względu na rodzaj towaru, konstrukcję pojazdu, czy też bez względu na inne uwarunkowania związane z zakresem prowadzonej przez nich działalności gospodarczej.

Zdaniem Sądu należy w konsekwencji przyjąć, iż skarga spółki P. sp. jawna nie zasługuje na uwzględnienie i z tej przyczyny podlega oddaleniu.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.