Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 27 stycznia 2005 r.
VI SA/Wa 497/04

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia Zbigniew Rudnicki.

Sędziowie WSA: Dorota Wdowiak (spr.), Piotr Borowiecki.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia (...) stycznia 2004 r. nr (...) w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie organizowania imprez turystycznych oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) stycznia 2004 r., nr (...), Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 7 ust. 1 i art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (Dz. U. z 2001 r. Nr 55, poz. 578 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania skarżącej spółki G. Sp. z o.o. (...) z siedzibą w G. od decyzji Wojewody (...) z dnia (...) listopada 2003 r., Nr (...),w sprawie cofnięcia stronie skarżącej zezwolenia nr (...) z dnia (...) czerwca 2001 r. na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie organizowania imprez turystycznych oraz pośredniczenia na zlecenie klientów w zawieraniu umów o świadczenie usług turystycznych na terenie Rzeczpospolitej oraz krajów europejskich - utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji.

Z akt sprawy wynika, iż decyzją z dnia (...) czerwca 2001 r. Wojewoda (...) udzielił skarżącej spółce zezwolenia nr (...) na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie organizowania imprez turystycznych oraz pośredniczenia na zlecenie klientów w zawieraniu umów o świadczenie usług turystycznych na terenie Rzeczpospolitej oraz krajów europejskich.

W związku z upływem w dniu (...) października 2003 r. okresu obowiązywania zabezpieczenia finansowego oraz nieprzedstawieniem przez skarżącą spółkę dokumentów potwierdzających zawarcie kolejnej umowy ubezpieczenia Wojewoda (...) pismem z dnia (...) października 2003 r. poinformowała stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie cofnięcia ww. zezwolenia. Zawiadomienie to zostało mylnie przesłane przez organ na nieaktualny już adres spółki, który uległ zmianie na mocy decyzji Wojewody (...) z dnia (...) listopada 2002 r. (zmiana zezwolenia dotyczyła m.in. zmiany adresu w G. z ul. S.na ul. K.).

W związku z powyższym decyzją z dnia(...)listopada 2003 r., Nr (...), Wojewoda (...) - działając na podstawie art. 7 ust. 1 i 2 oraz art. 10a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych - cofnął skarżącej spółce zezwolenie nr (...) z dnia (...) czerwca 2001 r. na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie organizowania imprez turystycznych oraz pośredniczenia na zlecenie klientów w zawieraniu umów o świadczenie usług turystycznych na terenie Rzeczpospolitej oraz krajów europejskich. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż na podstawie art. 5 ust. 1 pkt i ust. 2 ustawy o usługach turystycznych, na przedsiębiorcy świadczącym usługi turystyczne ciąży obowiązek zapewnienia pokrycia kosztów powrotu klienta do kraju, w wypadku gdy organizator turystyki wbrew obowiązkowi nie zapewnia tego powrotu, a także pokrycia zwrotu wpłat wniesionych przez klientów w razie niewykonania zobowiązań umownych. Wojewoda podkreślił, iż o konieczności wykonania powyższego zobowiązania i przedłożenia zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 cyt. ustawy dokumentów potwierdzających zawarcie kolejnej umowy gwarancji lub umowy ubezpieczenia przed upływem terminu obowiązywania umowy poprzedniej strona powiadomiona była w treści punktu 4 ust. 1 zezwolenia nr (...) z dnia (...) czerwca 2001 r. Z uwagi na niedostarczenie stosownego dokumentu Wojewoda uznał, iż zasadne jest cofnięcie zezwolenia. Organ I instancji wskazał ponadto, iż zgodnie z punktem 4 ust. 2 przedmiotowego zezwolenia, pouczono stronę o konieczności niezwłocznego zgłaszania organowi udzielającemu zezwolenia wszelkich zmian faktycznych i prawnych w odniesieniu do działalności gospodarczej prowadzonej na podstawie zezwolenia. Wojewoda podniósł, iż wobec faktu, że strona wyprowadziła się spod znanego adresu nie zawiadamiając Urzędu Wojewódzkiego o jego zmianie, zgodnie z art. 41 k.p.a. z doręczeniem pisma należy wiązać skutki prawne.

W dniu (...) grudnia 2003 r. skarżąca spółka złożyła odwołanie od ww. decyzji Wojewody (...) (mylnie nazwane "wnioskiem"), w którym zwróciła się do Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z wnioskiem o wstrzymanie cofnięcia zezwolenia nr (...). Strona skarżąca podniosła w uzasadnieniu, iż złożyła do Urzędu Marszałkowskiego w K. wniosek o zmianę adresu siedziby spółki i w wyniku stosownej decyzji zmiana ta została dokonana. W związku z tym - jak podniosła skarżąca - wszelka korespondencja winna być adresowana na nowy adres spółki, a nie poprzedni, o czym Urząd winien być poinformowany. W konsekwencji strona uznała, że wniosek o przywrócenie terminu celem usunięcia nieprawidłowości zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ww. ustawy jest w pełni uzasadniony.

W wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji organu I instancji Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia (...) stycznia 2004 r., nr (...), utrzymał w mocy decyzję Wojewody (...)z dnia (...) listopada 2003 r., Nr (...). W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, powołując się na postanowienia przepisów art. 5 ust. 2 oraz art. 10 ust. 1 ustawy o usługach turystycznych uznał, iż strona skarżąca nie dopełniła swojego ustawowego obowiązku posiadania umowy ubezpieczenia, bowiem nie przedłożyła dokumentu potwierdzającego zachowanie ciągłości zabezpieczenia finansowego, które upłynęło (...) października 2003 r. Organ II instancji uznał, iż z akt sprawy wynika jednoznacznie, że strona skarżąca zgłosiła Wojewodzie (...) zmiany dotyczące adresu prowadzenia działalności gospodarczej, a więc - zdaniem Ministra - błędnie podano w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, iż strona nie zgłosiła stosownych zmian dotyczących zmiany adresu siedziby. Jednakże - zdaniem organu odwoławczego - pomimo błędu w uzasadnieniu decyzji rozstrzygnięcie Wojewody (...) jest zgodne z prawem. Zdaniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej prowadzenie działalności organizatora i pośrednika turystycznego bez zabezpieczenia finansowego zapewniającego pokrycie kosztów powrotu klienta do kraju, w wypadku gdy organizator turystyki wbrew obowiązkowi nie zapewnia tego powrotu, a także na pokrycie zwrotu wpłat wniesionych przez klientów w razie niewykonania zobowiązań umownych, stanowi naruszenie jednego z podstawowych obowiązków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o usługach turystycznych, niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej organizatora turystyki lub pośrednika turystycznego zgodnie z udzielonym zezwoleniem. Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej - powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie (vide: wyrok NSA z dnia 20 listopada 2002 r., sygn. akt I SA 793/01, wyrok z dnia 5 grudnia 2002 r., sygn. akt I SA 2289/02, oraz na wyrok z dnia 5 grudnia 2002 r., sygn. akt I SA 2290/02), stwierdził, iż naruszenie obowiązku określonego w art. 5 ust. 2 i art. 10 ust. 1 cyt. ustawy wyczerpuje przesłankę wymienioną w art. 10a ust. 1 pkt 2, dającą wojewodzie podstawę do cofnięcia zezwolenia.

W dniu (...) lutego 2004 r. spółka G. Sp. z o.o. (...) - działając za pośrednictwem organu II instancji - wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej. W uzasadnieniu skargi Pan H. P., Prezes Zarządu skarżącej spółki handlowej podniósł, iż osobiście prowadzi jednoosobowo spółkę. Wskazał on, iż od dnia (...) lipca 2003 r. był wyłączony z działalności gospodarczej ze względu na (...). W związku z tym nie mógł on osobiście nadzorować prac przedsiębiorstwa. Prezes Zarządu podkreślił, iż zatrudniona pracownica wykonywała bieżące czynności związane z działalnością firmy i gdyby otrzymała informację o wszczęciu przez Wojewodę (...) postępowania dotyczącego cofnięcia zezwolenia ze względu na upływ terminu polisy ubezpieczeniowej, dokonałaby przedłużenia polisy, czyli wykonałaby czynności leżące w kompetencji Prezesa Zarządu. Jednakże informacja taka została przesłana na niewłaściwy adres siedziby spółki, pod którym firma działała do 2002 r. Prezes Zarządu skarżącej spółki podniósł, iż strona wywiązała się z obowiązku powiadomienia o zmianie adresu, a ponadto wskazał, że spółka działa w branży turystycznej od 1991 r. z dużym powodzeniem, nie doprowadzając nigdy do spraw spornych z klientami. Skarżący podniósł, iż cofnięcie zezwolenia spowodowało dotkliwe straty finansowe przedsiębiorstwa oraz straty moralne dla pracownicy, która nie ze swej winy nie dokonała przedłużenia polisy. W ocenie strony skarżącej, mając na uwadze fakt nienagannej dotychczas działalności spółki, należy uznać w konsekwencji, iż odebranie zezwolenia na 3 lata jest krzywdzące dla strony.

W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ - podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - podniósł, iż w świetle przepisu art. 5 ust. 2 ustawy o usługach turystycznych wymóg posiadania zabezpieczenia finansowego ma charakter bezwzględny i jest jednym z warunków sine qua non uzyskania zezwolenia. Zgodnie zaś z treścią art. 10a ust. 1 cyt. ustawy naruszenie obowiązków określonych ustawą, w sytuacji gdy powoduje to zagrożenie bezpieczeństwa lub dóbr osobistych klientów, a także poważne zagrożenie interesów majątkowych, pociąga za sobą możliwość cofnięcia przez Wojewodę uzyskanego zezwolenia. Minister podkreślił, iż Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 3 grudnia 2002 r., sygn. akt I SA 2288/02, nie publik., stwierdził, że znaczenie art. 10a ust. 1 pkt 2 ustawy o usługach turystycznych polega na dopuszczeniu możliwości zastosowania sankcji pozbawienia prawa wykonywania działalności już w sytuacji potencjalnego zagrożenia interesów klientów, będącego wynikiem naruszenia przepisów ustawy, a nie powstania rzeczywistego uszczerbku w tych interesach. Brak gwarancji bądź polisy zabezpieczającej ewentualne roszczenia jest już takim zagrożeniem. W ocenie Ministra należy podkreślić, iż przedsiębiorca ma obowiązek przedkładać przed upływem terminu zabezpieczenia dokumenty potwierdzające jego kontynuację bez żadnych dodatkowych wezwań, czy informacji wojewody, a także, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego zostało wysłane (...) października 2003 r., a więc już po terminie upływu zabezpieczenia finansowego.

W piśmie procesowym z dnia (...) października 2004 r. skarżąca spółka podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko - podniosła dodatkowo, iż decyzja Wojewody (...) z dnia (...) listopada 2003 r. została wydana z naruszeniem prawa, albowiem skarżąca w stosownym momencie zgłosiła organowi zmianę adresu swojej siedziby. Wskutek błędnego działania Wojewody spółka została pozbawiona możliwości złożenia w 14 - dniowym terminie odpowiednich wyjaśnień, a co więcej nie miała nawet świadomości o wszczęciu postępowania administracyjnego. W konsekwencji - zdaniem strony - wydając sporną decyzję Wojewoda (...) nie wypełnił nakazanych prawem wymogów formalnych, a tym samym pozbawił spółkę prawa do przedstawienia swojego stanowiska w sprawie. Naruszające prawo działanie Wojewody (...) miało - w ocenie skarżącej - istotny wpływ na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Skarżąca podniosła, iż dla spełnienia ustawowych wymogów podjęła działania w celu odnowienia ubezpieczenia, jednakże z uwagi na decyzję Wojewody (...) ubezpieczyciel odmówił przedłużenia polisy. Strona podniosła ponadto, iż w związku z cofnięciem zezwolenia spółka od roku została pozbawiona możliwości prowadzenia swojej podstawowej działalności i jej zdaniem - roczna karencja to "wystarczająca i adekwatna", choć niesłuszna, kara za sam fakt opóźnienia w opłaceniu ubezpieczenia. Jednocześnie strona skarżąca poinformowała, iż w celu uniknięcia nieprawidłowości związanych z wypadkami losowymi (np. choroba) Zarząd spółki został wzmocniony o dodatkowego członka.

Ustosunkowując się do ww. pisma procesowego strony skarżącej Minister w piśmie z dnia (...) grudnia 2004 r. podtrzymał swoje stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną wyłącznie z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga spółki G.Sp. z o.o. (...)z siedzibą w G. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia (...) stycznia 2004 r., nr (...), jak również utrzymana nią w mocy decyzja Wojewody (...) z dnia (...) listopada 2003 r. - nie naruszają prawa.

Przedmiotowe decyzje nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a przede wszystkim przepisów art. 7 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Materialnoprawną podstawą obu zaskarżonych decyzji był przepis art. 10a ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o usługach turystycznych, zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie organizowania imprez turystycznych oraz pośredniczenia na zlecenie klientów w zawieraniu umów o świadczenie usług turystycznych udziela się na czas nieoznaczony, jeżeli przedsiębiorca przedstawi dowód zapewnienia pokrycia kosztów powrotu klienta do kraju, w wypadku gdy organizator turystyki wbrew obowiązkowi nie zapewnia tego powrotu, a także pokrycia zwrotu wpłat wniesionych przez klientów w razie niewykonania zobowiązań umownych w formie umowy gwarancji bankowej lub ubezpieczeniowej, albo umowy ubezpieczenia na rzecz klientów. W świetle przepisu art. 5 ust. 2 cyt. ustawy obowiązek posiadania gwarancji lub umowy ubezpieczenia, o których mowa w ust. 1 pkt 2, dotyczy całego okresu prowadzonej działalności.

Jak stanowi przepis art. 10 ust. 1 ustawy o usługach turystycznych organizator turystyki oraz pośrednik turystyczny są obowiązani przedkładać organowi udzielającemu zezwolenia dokumenty potwierdzające zawarcie kolejnych umów gwarancji lub ubezpieczenia, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2, przed upływem terminu obowiązywania umowy poprzedniej.

W tym miejscu należy podnieść, iż o powyższym obowiązku strona skarżąca powiadomiona była również w treści punktu 4 ust. 1 zezwolenia nr (...) udzielonego przez Wojewodę (...) w dniu (...) czerwca 2001 r. (vide: k-(...) akt administracyjnych).

Z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż w dniu (...) października 2003 r. upływał stronie skarżącej okres obowiązywania zabezpieczenia finansowego (vide: dokument polisy ubezpieczenia OC; k-(...) akt administracyjnych).

Z tej przyczyny należy - zdaniem Sądu - uznać, iż Wojewoda zasadnie wszczął postępowanie administracyjne, a następnie cofnął skarżącej spółce ww. zezwolenie nr (...).

Zgodnie z przepisem art. 10a ust. 1 pkt 2 ustawy o usługach turystycznych wojewoda może cofnąć wydanie zezwolenia albo ograniczyć jego zakres w wypadku naruszenia obowiązków określonych ustawą, gdy powoduje to zagrożenie bezpieczeństwa lub dóbr osobistych klientów, a także poważne zagrożenie interesów majątkowych klientów.

Należy zgodzić się ze stanowiskiem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej i uznać, iż - w świetle art. 10a ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy - w pełni dopuszczalna jest możliwość zastosowania sankcji pozbawienia prawa wykonywania działalności już w sytuacji potencjalnego zagrożenia interesów klientów, będącego wynikiem naruszenia przepisów ustawy, a nie powstania rzeczywistego uszczerbku w tych interesach. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ prawidłowo przyjął, iż brak gwarancji bądź polisy zabezpieczającej ewentualne roszczenia stanowi już takie zagrożenie.

Stanowisko powyższe znajduje potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w powołanych przez organ II instancji wyrokach jednoznacznie przyjął, że naruszenie obowiązku określonego w art. 5 ust. 2 i art. 10 ust. 1 ustawy o usługach turystycznych wyczerpuje przesłankę wymienioną w art. 10a ust. 1 pkt 2, dającą wojewodzie podstawę do cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie organizowania imprez turystycznych oraz pośredniczenia na zlecenie klientów w zawieraniu umów o świadczenie usług turystycznych (vide: wyrok NSA w Warszawie z dnia 20 listopada 2002 r., sygn. akt I SA 793/01, wyrok z dnia 3 grudnia 2002 r., sygn. akt I SA 2288/02, wyrok z dnia 5 grudnia 2002 r., sygn. akt I SA 2289/02, oraz wyrok z dnia 5 grudnia 2002 r., sygn. akt I SA 2290/02, nie publikowane).

W ocenie Sądu należy przyjąć ponadto, iż przedsiębiorca ma obowiązek przedkładać przed upływem terminu zabezpieczenia dokumenty potwierdzające jego kontynuację bez żadnych dodatkowych wezwań, czy też informacji ze strony właściwego wojewody. W konsekwencji należy uznać, iż pomimo, że organ I instancji nieprawidłowo powiadomił stronę skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego, to jednak uchybienie to nie miało jakiegokolwiek istotnego wpływu, gdyż zawiadomienie to zostało wysłane do strony w dniu (...) października 2003 r., a więc już po terminie upływu stosownego zabezpieczenia finansowego (polisy ubezpieczeniowej).

Mając to na uwadze należy stwierdzić, iż w przypadku niniejszej sprawy uwzględnienie interesu skarżącej spółki nie mogło przesłaniać interesu społecznego, który w wyniku uchybienia obowiązku określonego w art. 5 ust. 2 ww. ustawy ulega poważnemu zagrożeniu.

Zdaniem Sądu należy ponadto uznać, iż organy wydając obie zaskarżone decyzje prawidłowo oparły się na zgromadzonym w toku postępowania materiale dowodowym, z którego bezspornie wynikało, iż skarżąca spółka przestała spełniać warunki, o których mowa w art. 5 ust. 2 ustawy o usługach turystycznych.

Skład orzekający w niniejszej sprawie, dokonując analizy zarzutów skargi sformułowanych przez skarżącą spółkę uznał, iż w świetle postanowień zgromadzonego materiału dowodowego oraz postanowień cyt. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. nie zasługują one na uwzględnienie. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy był fakt niedyspozycji zdrowotnej Prezesa Zarządu skarżącej spółki, albowiem organ zarządzający każdej spółki handlowej zobowiązany jest tak zorganizować bieżącą pracę przedsiębiorstwa, aby nie była ona zakłócona w wyniku tego rodzaju zdarzeń losowych, jak np. choroba członka organu spółki.

Z uwagi na powyższe Sąd uznał, iż utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody (...) - Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej prawidłowo zastosował dyspozycję przepisu art. 10a ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 i art. 10 ust. 1 ustawy o usługach turystycznych.

Zasadnie utrzymując w mocy decyzję organu I instancji z dnia (...) listopada 2003 r., organ odwoławczy wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, dokonując przy tym wszechstronnej oceny materiału dowodowego, jak również prawidłowo przeprowadził pełną analizę znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.