Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2165888

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 12 lutego 2015 r.
VI SA/Wa 3001/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.).

Sędziowie WSA: Magdalena Maliszewska, Dariusz Zalewski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2015 r. sprawy ze skargi D. A. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia (...) lipca 2014 r. nr (...) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiot zaskarżenia stanowi decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia (...) lipca 2014 r., utrzymująca w mocy decyzję z dnia (...) kwietnia 2014 r. Kierownika Rejonu GDDKiA w (...), działającego z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, o nałożeniu na Pana D. A. (dalej "Strona", "Skarżący") kary pieniężnej w wysokości 2.919,80 zł za zajęcie pasa drogowego drogi krajowej Nr (...) relacji (...) - (...) - (...) - (...), w k.m. (...) strona prawa drogi krajowej, na odcinku obwodnicy (...) przy granicy m. (...), obręb (...), bez zezwolenia zarządcy drogi, poprzez umieszczenie w tym pasie drogowym reklamy dwustronnej o wymiarach 1,65 m x 3,16 m, w okresie od (...) sierpnia 2013 r. do dnia (...) sierpnia 2013 r.

W podstawie prawnej decyzji z dnia (...) kwietnia 2014 r. przytoczono art. 40 ust. 12 pkt 1 i ust. 13 w związku z art. 40 ust. 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260 z późn. zmianami - dalej "u.d.p."). W decyzji wskazano również, że wysokość stawek opłat wynika z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 lipca 2011 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (Dz. U. Nr 148, poz. 886 z późn. zm.).

W uzasadnianiu zaś zaskarżonej decyzji wskazano, że podczas objazdu drogi krajowej nr (...) w dniu (...) sierpnia 2013 r., na obwodnicy (...), przy granicy (...), w k.m. (...) strona prawa drogi krajowej, stwierdzono ustawienie reklamy dwustronnej o wymiarach 1,65 m x 3,16 m reklamującej usługi z zakresu kamieniarstwa świadczone przez firmę (...) z (...). Na okoliczność stwierdzenia zajęcia pasa drogowego wykonano odpowiednią dokumentację fotograficzną. O powyższym powiadomiono Kierownik Rejonu GDDKiA w (...) notatką służbową. Ustalono także, że zarządca drogi krajowej nie wydawał zezwolenia na przedmiotowe zajęcie pasa drogowego.

W związku z tym, po ustaleniu przez organ właściwych danych strony postępowania, pismem z dnia (...) sierpnia 2013 r., strona została zawiadomiona o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zajęcia pasa drogowego drogi krajowej nr (...) w k.m. (...) strona prawa na odcinku obwodnicy (...) przy granicy m. (...), bez zezwolenia zarządcy drogi, poprzez umieszczenie w tym pasie drogowym reklamy. Ponadto poinformowano stronę, że w dniu (...) września 2013 r. zostanie przeprowadzona rozprawa administracyjna wraz z dowodem z oględzin miejsca zajęcia pasa drogowego. W dniu zaplanowanych czynności urzędowych strona stawiła się w miejscu uprzedniego zajęcia pasa drogowego. Stwierdzono, że pas drogowy został przywrócony do stanu poprzedniego. Strona potwierdziła prawidłowość obmiaru reklamy dokonanego przez obwód drogowy GDDKiA w (...) i podała, że usunięcie reklamy z pasa drogowego nastąpiło w dniu (...) sierpnia 2013 r. Następnie strona została poinformowana o zakończeniu postępowania wyjaśniającego w powyższej sprawie pismem z dnia (...) marca 2013 r. oraz o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i złożenia ewentualnych pisemnych wyjaśnień w terminie 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień w ww. zakresie.

W decyzji organ przedstawił także sposób wyliczenia orzeczonej kary, wskazując rodzaj i wielkość powierzchni zajętego pasa drogowego, ilość dni zajęcia oraz stawkę kary uwzględniając przy tym mnożnik (10-krotności opłaty), określony w art. 40 ust. 12 u.d.p.

Odnosząc się do podnoszonej przez Skarżącego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy okoliczności przestawiania spornej reklamy (umieszczonej na platformie kołowej) w różne miejsca nieruchomości położonej przy drodze krajowej nr (...), w celu zwiększenia zainteresowania reklamowanymi usługami, organ wskazał, że okoliczność ta nie zmienia faktu, iż sporna reklama zajmowała pas drogowy drogi krajowej, z tym że w różnych częściach działki drogowej nr (...). W związku z powyższym nie ma znaczenia rzeczywisty czas postoju reklamy w niezmienionym miejscu, lecz ogólny okres, liczony w dniach, umieszczenia reklamy w pasie drogowym. Dla określenia czasu najęcia pasa drogowego poprzez umieszczenie reklamy nieistotne jest bowiem zajmowanie pasa drogowego w okresie krótszym niż 24 godziny. Obowiązujące przepisy ustawy o drogach publicznych oraz wydanego na podstawie tej ustawy rozporządzenia w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, jednoznacznie określają, iż zajęcie pasa drogowego liczone jest w dniach. Z tego też względu, biorąc pod uwagę oświadczenie strony zawarte w protokole z rozprawy administracyjnej odbytej w dniu (...) września 2013 r., iż reklama została usunięta z pasa drogowego w dniu (...) sierpnia 2013 r., potwierdzone informacją zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie strony, określającą, że reklama umieszczona na przyczepie stała na działce nr (...) przez 7 dni, brak jest podstaw do przyjęcia jakiegokolwiek innego czasookresu zajęcia pasa drogowego, niż ten, który został ujęty dla obliczenia kary pieniężnej wymierzonej w drodze decyzji z dnia (...) kwietnia 2014 r., tj. od dnia (...) sierpnia 2013 r. do dnia (...) sierpnia 2013 r.

Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie podniósł zarzut naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię, tj. art. 4 pkt 1u d p., i uznanie za pas drogowy grunt, który w dniu umieszczenia reklamy nie był fizycznie odgrodzony, ani wyznaczony liniami granicznymi (dopiero w sierpniu 2013 r., w pobliżu reklamy został umieszczony słupek graniczny), oraz naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a., poprzez załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., polegające na przyjęciu, że zgromadzony materiał dowodowy uzasadnia wymierzenie kary za zajęcie pasa drogowego, w sytuacji gdy z zebranych dowodów nie wynika:

jakie są granice i szerokość pasów drogowych drogi krajowej nr (...), na odcinku obwodnicy (...), iż w dniu postawienia reklamy zarządca drogi właściwie oznaczył szerokość pasa drogowego przedmiotowej drogi krajowej nr (...), odgradzając pas drogowy, podczas gdy słupek graniczny został umieszczony na działce, będącej własnością Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad dopiero po wszczęciu postępowania administracyjnego przeciwko skarżącemu, umyślność skarżącego, gdyż skarżący umieścił reklamę na działce nr (...) dysponowanej przez znajomego T. M., za jego zgodą, a reklama przypadkowo mogła znalazła się w pobliżu pasa drogowego, przez jaki okres znajdowała się reklama w pasie drogowym, podczas gdy jedynie przez dwa dni znalazła się w pasie drogowym.

W skardze postawiono także zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i przyjęcie, że pas drogowy został odpowiednio wydzielony i wyznaczony.

Skarżący wniósł o uwzględnienie przedmiotowej skargi w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a.".) poprzez:

uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, umorzenie postępowania w sprawie, alternatywnie:

przyjęcie, iż przedmiotowa reklama dwustronna znajdowała się w pasie drogowym w okresie od (...) sierpnia do (...) sierpnia 2013 r., i przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków, tj. A. S., zam (...), oraz E. B., zam (...), na okoliczność, iż przedmiotowa reklama znajdowała się w pasie drogowym przez dwa dni, a w pozostałym okresie znajdowała się na terenie dysponowanym przez T. M., zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Skarżący zauważył, że zgodnie z art. 4 pkt 1 u.d.p. pasem drogowym jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią, nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą mchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Wobec braku oznaczenia granicy pasa drogowego Skarżący nie wiedział, iż przedmiotowa reklama znalazła się przez okres 2 dni w pasie drogowym. Tego samego dnia, kiedy zarządca drogi wstawiła słupek graniczny Skarżący niezwłocznie przesunął przyczepę, na której umieszczona była reklama. W zaskarżonej decyzji organ nie podał jaka jest dokładna szerokość pasa drogowego w miejscu postawienia reklamy. Istnieje zatem uzasadnione podejrzenie, iż organ nie ustalił jakie są granice i szerokość pasa drogowego drogi krajowej nr (...) na odcinku obwodnicy (...), w którym została postawiona reklama. Wątpliwe wydaje się twierdzenie, iż Skarżący rzeczywiście zajął pas drogowy, skoro wcześniej organ nie podał jaka jest szerokość pasa drogowego i nie wyznaczył pasa drogowego. Zarządca drogi nie dopełnił należnej staranności w celu fizycznego wyznaczenia odległości pasa drogowego na miejscu zdarzenia. Nie odgrodził pasa drogowego od pozostałych obszarów i dokładnie nie oznaczył jaka jest jego szerokość w miejscu umieszczenia reklamy. Słupek graniczny dzielący sąsiednie działki, został umieszczony dopiero po wszczęciu postępowania administracyjnego. Wcześniej zarządca drogi nie zadbał o właściwe wydzielenie pasa drogowego. W związku z tym należy przyjąć, iż Skarżący działał w błędzie, tkwiąc w przekonaniu, iż działka, na którym umieścił reklamę pozostawała w dyspozycji jego znajomego - T. M. Reklama została ustawiona za jego pozwoleniem. T. M. dysponował działką nr (...), w obrębie (...), a sąsiednia działka nr (...) stanowił pas drogowy drogi krajowej nr (...). Przedmiotowa reklama była bezpośrednio umieszczona na przyczepie i została na 2 dni przesunięta na obszar nienależący do T. M. Skarżący nie wiedział o tym, dlatego nie powinien ponosić z tego tytułu winy. Tak więc rzeczywisty czas postoju na pasie drogowym reklamy wynosił tylko 2 dni, to jest od (...) do (...) sierpnia 2013 r.

Poza tym wskazał, że kara za umieszczenie reklamy w pasie drogowym drogi krajowej bez zezwolenia zarządcy drogi została nieprawidłowo podwojona ze względu na ilość stron. Tymczasem wykładnia art. 40 ust. 6 u.d.p. nie pozwala na stosowanie podwójnej opłaty i kary pieniężnej za wykorzystanie obu stron jednego obiektu reklamy. Przepis odnosi stawkę opłaty do 1 m2 pasa drogowego, a nie powierzchni reklamy. Im większe zajęcie pasa drogowego przez reklamę, tym wyższa opłata. Ustawodawca jako wyznacznik tej ingerencji wskazał rzut poziomy, który należy odnieść zarówno do powierzchni reklamy, jak i do obiektu budowlanego.

Skarżący uzasadniając zarzut naruszenia art. 77 i 80 k.p.a wskazał, że w zaskarżonej decyzji organ nie podał jednak jaka jest rzeczywista i dokładna szerokość pasa drogowego w miejscu postawienia reklamy. Organ przyjął, iż zgromadzony materiał dowodowy uzasadnia wymierzenie kary za zajęcie pasa drogowego, w sytuacji gdy z zebranych dowodów nie wynika jakie są granice i szerokość pasów drogowych drogi krajowej nr (...), na odcinku obwodnicy (...). W dniu postawienia reklamy zarządca drogi nie oznaczył szerokości pasa drogowego drogi krajowej nr (...). Dopiero po wszczęciu postępowania administracyjnego przeciwko skarżącemu słupek graniczny został umieszczony na działce, będącej pod zarządem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Nie została również udowodniona umyślność skarżącego, gdyż skarżący umieścił reklamę na działce nr (...) dysponowanej przez znajomego T. M., za jego zgodą. Nie zostały również uwzględnione twierdzenia skarżącego, iż reklama w pasie drogowym znalazła się jedynie przez dwa dni.

W odpowiedzi na skargę organ ustosunkował się do wszystkich zarzutów podtrzymując dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Sąd na rozprawie w dniu 12 lutego 2015 r. oddalił wnioski dowodowe zawarte w skardze.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem wbrew jej zarzutom zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego prawa w sposób uzasadniający jej wyeliminowanie z obrotu.

Materialnoprawną podstawę orzekania w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej: "u.d.p.").

Sąd wskazuje, że z definicji pasa drogowego zawartej w art. 4 pkt 1 u.d.p. ("wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą") wynika, że jest on rozumiany z punktu widzenia funkcji, celu i roli, jaką pełni - to jest zapewnienia prowadzenia, zabezpieczenia i obsługi ruchu drogowego, a nadto zarządzania drogą będącą jego częścią. Ta przestrzeń - tj. powierzchnia ziemi oraz przestrzeń nad i pod tą powierzchnią, bo pas drogowy rozumiany jest przestrzennie, jako wydzielona granicami bryła geometryczna (wyrok NSA z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1803/12, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) - poddana została specjalnemu publicznoprawnemu reżimowi prawnemu. Ten specjalny reżim prawny przejawia się między innymi w tym, że w pasie drogowym nie można, poza ustawowo dopuszczonymi wyjątkami, lokalizować obiektów budowlanych i urządzeń niezwiązanych z gospodarką drogową lub obsługą ruchu. Zgodnie bowiem z art. 40 ust. 1 u.d.p. zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie to dotyczy między innymi umieszczania w pasie drogowym reklam (art. 40 ust. 2 pkt 3 in fine u.d.p.). Za zajęcie pasa drogowego, bez zezwolenia zarządcy drogi, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6 (art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p.). Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w nim reklamy ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego (art. 40 ust. 6 u.d.p.). Minister Infrastruktury, jako minister właściwy do spraw transportu, w drodze rozporządzenia z dnia 18 lipca 2011 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (Dz. U. Nr 148, poz. 886 z późn. zm.), ustalił wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogły przekroczyć 10 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, - 200 zł, z tym że w odniesieniu do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogły przekroczyć 0,20 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, - 20 zł (art. 40 ust. 7 u.d.p.).

Ww. przepisy (art. 40 ust. 12 u.d.p.) ustanawiają odpowiedzialność administracyjną z tytułu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Proces wymierzania kar pieniężnych należy zatem postrzegać w kontekście stosowania instrumentów władztwa administracyjnego. Kara ta nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, co sprawia, że ocena stosunku sprawcy do czynu nie mieści się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 stycznia 2007 r., sygn. akt P 19/06)". Taki pogląd prawny aprobuje także Naczelny Sąd Administracyjny, który np. w wyroku z dnia 25 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 110/13, wskazał, że "związanie właściwego organu dyspozycją przepisu art. 40 ust. 12 u.d.p. (...) uzależnione jest od stwierdzenia określonego przepisem stanu faktycznego, w konkretnym przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. Dokonując tego ustalenia organ nie bada przyczyny, dla której nastąpił stan nieakceptowalny przez obowiązujące przepisy, poza jego zainteresowaniem pozostaje również stopień winy strony przy zajęciu pasa drogowego, nie ma też możliwości miarkowania kary pieniężnej". Linię orzeczniczą wskazującą na to, że decyzje w sprawach samowolnego zajęcia pasa drogowego mają charakter decyzji związanych reprezentują również wyroki WSA w Warszawie (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 września 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 831/07, LEX nr 440029, wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 marca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1819/05, LEX nr 222269).

W świetle tak pojmowanej istoty kary administracyjnej przyjąć należy, że okoliczności faktyczne, które mają uzasadniać wymierzenie stosownej kary administracyjnej, muszą zostać ustalone w sposób nie budzący wątpliwości (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 października 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 786/11). Na organie orzekającym spoczywa więc obowiązek dokonania, w zgodzie z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., ustaleń faktycznych w zakresie po pierwsze istnienia reklamy (art. 4 pkt 23 u.d.p.), po drugie umieszczenia tej reklamy w pasie drogowym drogi publicznej, i po trzecie braku zezwolenia właściwego zarządcy drogi na zajęcie w taki sposób pasa drogowego.

Okoliczności, że na gruncie kontrolowanej sprawy mamy do czynienia z reklamą w rozumieniu art. 4 pkt 23 u.d.p., a także że strona skarżąca nie legitymuje się zezwoleniem właściwego zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego, nie są kwestionowane. Konieczne zatem pozostaje skontrolowanie, czy organ prawidłowo ustalił, że umieszczenie spornej reklamy nastąpiło w pasie drogowym drogi publicznej.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podnosi się, że dowód na okoliczność zamieszczenia reklamy w pasie drogowym nie będzie pełny, jeżeli w materiałach dowodowych sprawy nie zostanie przedstawiony urzędowy dokument geodezyjny określający, z jednej strony, linie graniczne pasa drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.d.p., z drugiej zaś - kolizję umieszczonej w pasie drogowym reklamy z tymi liniami, pozwalającą stwierdzić przypadek zajęcia tego pasa drogowego (wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 lutego 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1665/07, CBOSA). W celu więc wykazania granic pasa drogowego niezbędnym jest przedłożenie planu gruntu z wyraźnie zaznaczonymi liniami granicznymi tego gruntu (wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. akt II GSK 171/08, CBOSA).

Sąd orzekający - podzielając ww. kierunek interpretacji w art. 4 pkt 1 u.d.p. - zauważa, że w materiale dowodowym znajduje się taki dokument, z którego wynika przebieg pasa drogowego, w którym umieszczono reklamę Skarżącego. Zarzuty, że pas taki, w okresie za który nałożono karę na Skarżącego, nie był fizycznie wyodrębniony na nieruchomości są nieuzasadnione. Dla orzeczenia kary wystarczające jest powołanie się przez organ na znajdujący się w aktach sprawy miarodajny dokument, z którego wynika przebieg granic takiego pasa, organ nie ma zaś obowiązku fizycznego wydzielania go na nieruchomości. Prawidłowo również organ ustalił wysokość kary uwzględniając w tym zakresie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 lipca 2011 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (Dz. U. Nr 148, poz. 886 z późn. zm.).

W okolicznościach faktycznych sprawy Skarżący, ustawiając reklamę przy drodze krajowej nr (...), przekroczył granice nieruchomości T. M., tj. działki o nr ewidencyjnym (...) i tym samym zajął bezprawnie pas drogowy. Bez uzasadnionego powodu Skarżący przyjął bowiem, że cała nieruchomość przydrożna należy do ww. osoby, która wyraziła zgodę na ustawienie reklamy usług kamieniarskich. Gdyby więc Skarżący ustawiając reklamę, poruszał się wyłącznie w granicach działki gruntu, co do której miał zgodę uprawnionego na jej zajęcie, organ nie miałby podstaw do nakładania kary na podstawie art. 40 ust. 12 u.d.p.

Z uwagi na zarzuty skargi wskazać również należy, że w przypadku zajęcia pasa drogowego celem umieszczenia w nim reklamy, o wysokości należnej z tego tytułu opłaty decyduje jej powierzchnia, a nie liczba metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy jej nośnika. Za powierzchnię reklamy należy zaś uznać całą powierzchnię, którą faktycznie zajmuje informacja wizualna (werbalna, graficzna), umieszczona na jakiejkolwiek konstrukcji usytuowanej w pasie drogowym, a jednocześnie w polu widzenia użytkowników drogi. Jeżeli więc reklama ustawiona w pasie drogowym jest dwustronna, a z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, to obie jej strony są nośnikiem informacji wizualnej umieszczonej w polu widzenia użytkowników drogi. Oznacza, że obie jej strony stanowią reklamę w rozumieniu art. 4 pkt 23 w zw. z art. 40 ust. 6 u.d.p. Istota reklamy umieszczonej w pasie drogowym sprowadza się bowiem do zamiaru przekazania konkretnej informacji w określonym celu jak największej ilości użytkowników drogi. Jeżeli reklama jest dwustronna to zwiększa się ilość tych użytkowników, do których umieszczona na niej informacja może dotrzeć. Z tego też względu Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę zgadza się ze stanowiskiem zajętym w tym zakresie m.in. w wyrokach: NSA z dnia 17 października 2008 r. sygn. akt II GSK 397/08 (LEX nr 529372), WSA we Wrocławiu z dnia 3 października 2007 r. sygn. akt III SA/Wr 31/07 (LEX nr 385419) i WSA w Łodzi z dnia 19 listopada 2010 r. sygn. akt III SA/Łd 406/10 (LEX nr 758183).

Reasumując, jeżeli treści reklamowe, nawet tożsame, umieszczone zostały po obu stronach takiej konstrukcji, o wysokości opłaty, o której mowa w przepisie art. 40 ust. 6 u.d.p., decyduje łączna powierzchnia, którą informacja ta w sumie zajmuje.

Sąd podzielił także stanowisko organu co do oceny twierdzeń Skarżącego o tym, że reklama w pasie drogowym pozostawała tylko przez dwa dni, w pozostałym zaś okresie pozostawała na nieruchomości znajomego Skarżącego. Słusznie bowiem organ w tym zakresie dał wiarę jednoznacznemu oświadczeniu samego Skarżącego (przez niego także podpisanemu), a wynikającego z protokołu rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu (...) września 2013 r. przy obwodnicy drogi nr (...), tj. że "usunięcie reklamy z pasa drogowego nastąpiło (...) sierpnia 2013 r. (siódmego)." Wtedy Skarżący w ogóle nie podnosił okoliczności związanych z przesuwaniem mobilnej reklamy, czy braku pewności co do przebiegu pasa drogowego. Tak więc uzasadnione wątpliwości budzą odmienne twierdzenia Skarżącego w tym zakresie podnoszone już we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Co więcej, na ww. okoliczności Skarżący w postępowaniu administracyjnym nie zgłaszał dowodów, wnioski w tym zakresie sformułowane zostały dopiero w skardze do Sądu. Sąd zaś zgłoszonych dowodów ze świadków w ogóle nie mógłby przeprowadzić z uwagi na treść art. 106 § 3 p.p.s.a. Stan faktyczny sprawy przyjęty przez Sąd jest więc taki sam, jak ustalony przez organ na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

W ocenie Sądu, organ wydał zaskarżoną decyzję w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego, które pozwoliło na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, jak i prawidłową jego ocenę, a w konsekwencji prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego. Wyniki postępowania przeprowadzonego przez organ znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Mając na uwadze powyższe rozważania i wnioski, Sąd nie dopatrzył się, aby zaskarżona decyzja naruszała prawo w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.