Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2073477

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 12 maja 2016 r.
VI SA/Wa 2693/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.).

Sędziowie WSA: Izabela Głowacka-Klimas, Andrzej Wieczorek.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi O. D. na uchwałę Rady (...) z dnia (...) maja 2013 r. nr (...) w przedmiocie szczegółowych zasad przyznawania i pozbywania oraz ustalania wysokości stypendiów sportowych (...) dla zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe oddala skargę w całości

Uzasadnienie faktyczne

O. D. (dalej też jako "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę (...) z dnia (...) maja 2013 r. nr (...) w przedmiocie szczegółowych zasad przyznawania i pozbywania oraz ustalania wysokości stypendiów sportowych (...) dla zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe. Prezydent (...) odmówił bowiem Skarżącemu udzielenia stypendium sportowego, o które się ubiegał w związku z uprawianiem tańca sportowego. Podstawą odmowy były przy tym postanowienia wprowadzone zaskarżoną uchwałą.

Z treści skargi, doprecyzowanej następnie na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2016 r. wynika, że skarżący zaskarża:

- § 4 ust. 2 pkt 4 uchwały w zakresie obowiązku przynależności klubowej do Polskiego Związku Sportowego, gdyż taniec sportowy nie ma reprezentacji w PZS,

- § 1 ust. 1 pkt 1 uchwały z uwagi na korygowanie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie,

- § 1 ust. 1 pkt 4 uchwały z uwagi na zawężenie kręgu osób ustalonych kryteriami ustawowymi,

- § 1 ust. 2 wprowadzający kategorie wiekowe jako dyskryminujący skarżącego, a faworyzujący juniorów i młodzieżowców.

- § 2 ust. 1 pkt 2: a, b, c uchwały w zakresie dyskryminacji osób niepełnosprawnych i korygowanie upoważnienia ustawowego.

- § 1 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz § 7 ust. 2 dotyczący powołania komisji, do której Prezydent (...) może zwrócić się o opinię przed wydaniem decyzji,

- § 9 ust. 1 w całości z wyjątkiem pkt 8, z uwagi na to zapisy te nie płyną z upoważnienia ustawowego art. 31 ustawy o sporcie.

Zdaniem skarżącego jednostka samorządu terytorialnego w uchwale regulującej kwestie stypendiów sportowych może opierać się tylko na dwóch kryteriach wskazanych w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie tj. "znaczenie danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego" oraz "osiągnięty wynik sportowy". Jakiekolwiek inne kryteria skarżący uważa za pozbawione podstawy prawnej.

Rada (...) w odpowiedzi na skargę wnosiła o jej oddalenie w całości.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej też jako p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego, jak również inne niż określone w pkt 5 akty organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.)

Z kolei w myśl art. 147 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Natomiast w myśl art. 151 ustawy p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala.

Istotą niniejszej sprawy zainicjowanej skargą O. D. było rozstrzygnięcie, czy podniesione przez skarżącego zarzuty stanowią istotne naruszenia prawa, a w konsekwencji, czy obligują Sąd do stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu w całości bądź w części, albo do stwierdzenia, że został wydany z istotnym naruszeniem prawa.

Zaznaczyć przy tym należy, że podstawę prawną do złożenia skargi stanowi art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r. (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 1515 z późn. zm., dalej też jako "u.s.g", ".ustawa o samorządzie gminnym"), w myśl którego, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Oznacza to, że w pierwszej kolejności obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne, do których w niniejszej sprawie zaliczyć należy: 1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, 2) wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, 3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (dwa ostatnie punkty stanowią wymogi formalne dopuszczalności skargi).

Nie budzi wątpliwości, że uchwała w przedmiocie szczegółowych zasad przyznawania i pozbywania oraz ustalania wysokości stypendiów sportowych jest uchwałą z zakresu administracji publicznej. Również pozostałe wymogi formalne do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym zostały spełnione, albowiem skarga została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, które zostało przesłane do organu. W przedmiotowej sprawie został również zachowany 60- dniowy termin do wniesienia skargi.

Przed przystąpieniem do oceny merytorycznej skargi, Sąd jest obowiązany do sprawdzenia, czy zaskarżona uchwała narusza interes prawny Skarżącego, co dawałoby mu legitymację do wniesienia skargi.

W tym miejscu wskazać należy, że legitymacja do wniesienia skargi na uchwałę regulującą zasady przyznawania i pozbywania oraz ustalania wysokości stypendiów sportowych do sądu administracyjnego przysługuje nie temu kto ma w tym interes prawny, ale temu czyj interes prawny został naruszony skarżonym rozstrzygnięciem. Naruszenie interesu prawnego składającego taką skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, muszą więc naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego. Wskazać należy, iż w wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 (OTK-A 2003 Nr 8, poz. 4) Trybunał Konstytucyjny zauważył, że skarga na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Podstawą zaskarżenia jest bowiem równocześnie naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą w inny sposób prawnie związany.

W związku z powyższym, każdy skarżący, składając skargę w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną przezeń uchwałą, to znaczy, iż zachodzi związek polegający na tym, że uchwała narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02, OSNP 2004/7/114).

Jak wynika z akt sprawy, zarówno wezwanie, jak i skarga złożone zostały przez Skarżącego, który ubiegał się o uzyskanie stypendium sportowego od Prezydenta (...) w związku z uprawnianiem tańca sportowego, i takiego wsparcia nie otrzymał, z uwagi na regulacje wprowadzone zaskarżoną uchwałą. Należy zatem przyjąć, że Skarżący był legitymowany do zaskarżenia uchwały Rady (...) z dnia (...) maja 2013 r. nr (...), ale w części, która nie dotyczy zasad przyznawania stypendium sportowego dla zawodników uprawiających sport osób niepełnosprawnych (tekst jedn.: głównie § 2 uchwały oraz pozostałych jej przepisów w zakresie odnoszącym się do materii w nim uregulowanej) oraz w części regulującej zasady pozbawiania zawodników stypendium sportowego (§ 9).

Z podniesionych okoliczności wynika, że w przypadku Skarżącego nie mogło dojść do naruszenia jego interesu prawnego poprzez zastosowanie normy § 2 i § 9 skarżonej uchwały, gdyż nie jest on jej adresatem. Podkreślić należy, że dające legitymację do zaskarżenia uchwały naruszenie interesu prawnego musi być bezpośrednie, konkretne i realne. To Skarżący ma jednocześnie wykazać, że skarżona uchwała narusza jego sferę uprawnień gwarantowanych przepisami prawa, a stan tego naruszenia jest aktualny i nie odnosi się do ewentualnych, przyszłych sytuacji. Innymi słowy - to na wnoszącym skargę ciąży obowiązek wykazania, że wskutek podjęcia skarżonej uchwały w sposób bezpośredni i realny został pozbawiony lub ograniczony w realizacji wynikających dla niego z przepisów prawa uprawnień, w jaki sposób to naruszenie nastąpiło i że skutki owego naruszenia w dalszym ciągu wywierają negatywny wpływ na jego prawnie chronioną sferę (por. wyroki WSA w Łodzi z 14 listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Łd 976/13, LEX nr 1398791, NSA z 4 września 2001 r., II SA 1410/01, LEX nr 53376 i NSA z 1 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1209/13, LEX nr 1391696). W niniejszej sprawie - jak wspomniano wcześniej - skarżący, w odniesieniu do § 2 uchwały (i pozostałych przepisów regulujących zagadnienia wsparcia zawodników uprawiających sport osób niepełnosprawnych) nie wykazał, że podjęcie tego postanowienia naruszyło jego interes prawny.

Podobnie nie można mówić o naruszeniu bezpośredniego i realnego interesu prawnego skarżącego postanowieniami § 9 uchwały, gdyż reguły odbierania stypendium sportowego nie mogły znaleźć zastosowania wobec Skarżącego, który nigdy nie był beneficjentem systemu wsparcia statuowanego w cyt. uchwale. Wobec tego Sąd uznał, że nie miał on legitymacji do zaskarżenia uchwały w powyższym zakresie.

Natomiast, jak już wyżej wspomniano, Skarżący wykazał istnienie po jego stronie legitymacji do zaskarżenia pozostałych wskazanych w skardze i doprecyzowanych na rozprawie postanowień uchwały Rady (...) z dnia (...) maja 2013 r. nr (...) w przedmiocie szczegółowych zasad przyznawania i pozbywania oraz ustalania wysokości stypendiów sportowych (...) dla zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe.

Oczywistym jest przy tym, że naruszenie interesu prawnego lub prawa dające stronie prawo do zaskarżenia uchwały z zakresu administracji publicznej nie oznacza automatycznego uwzględnienia skargi. Aby tak się stało, musi zostać wykazane, że naruszenie interesu prawnego skarżącego wiązane jest z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (np. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 796/12).

W niniejszej sprawie, z brzmienia skargi oraz złożonych na rozprawie wyjaśnień wynika, że skarga ogniskuje się na dwóch obszarach regulacji.

Jednym z nich są postanowienia, których przedmiotem jest kwestia dookreślenia warunków, które musi spełniać osoba ubiegająca się o stypendium sportowe uregulowane w § 1 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 4 i ust. 2 uchwały. W myśl cyt. postanowień stypendium sportowe (...) może być przyznane zawodnikowi, który łącznie spełnia następujące warunki:

- uprawia dyscyplinę i konkurencję sportu ujętą w ogólnopolskim systemie współzawodnictwa sportowego dzieci i młodzieży, prowadzonym przez Ministerstwo Sportu i Turystyki;

- mieszka na terenie (...);

- w roku przyznania stypendium ukończy najwyżej 23 lata;

- uczestniczył we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez właściwy związek sportowy w zawodach rangi mistrzowskiej, osiągając wyniki określone w pkt 5 (gdzie wskazano katalog miejsc premiowanych w stosunku do seniorów i juniorów);

- w kategoriach wiekowych junior i młodzieżowiec, zawodnik musi uzyskać określone wyniki w dyscyplinach i konkurencjach na imprezach sportowych objętych regulaminem "Systemu Sportu Młodzieżowego" obowiązującego w danym roku w tej dyscyplinie sportu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1.

Druga sfera zaskarżenia dotyczy zagadnień związanych z trybem udzielania samego stypendium, tj. wymagań odnoszących się do samego wniosku, który winien zawierać zaświadczenie wydane przez właściwy polski związek sportowy potwierdzające uzyskanie wyniku sportowego, o którym mowa w § 1 ust. 1 pkt 5 oraz przynależność klubową zawodnika lub jej brak (§ 4 ust. 2 pkt 4 uchwały) oraz możliwości zasięgnięcia przez Prezydenta (...) opinii Komisji ds. Stypendiów Sportowych, przed podjęciem decyzji o przyznaniu stypendium (§ 7 ust. 2 uchwały).

W istocie zarzuty Skarżącego sprowadzają się do bezprawnego, jego zdaniem, wprowadzenia przez Radę (...) wymienionymi powyżej postanowieniami, pozaustawowych kryteriów uzyskania stypendium sportowego. Zdaniem Skarżącego, w myśl art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie, rada gminy w uchwale regulującej kwestie stypendiów sportowych może uwzględniać tylko dwie wskazane tam przesłanki, tj. "znaczenie danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego" oraz "osiągnięty wynik sportowy".

W ocenie Sądu, stanowisko Skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, a skarżone postanowienia uchwały Rady (...) z dnia (...) maja 2013 r. nr (...) nie naruszają upoważnień zawartych w ustawie o sporcie.

Zauważyć należy, że w świetle art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego wydają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Jednocześnie stosownie do art. 7 Konstytucji RP organy władzy działają na podstawie i w granicach prawa. Oznacza to, że każde działanie organu władzy, w tym także rady gminy powinno mieć oparcie w obowiązującym prawie, określającym kompetencje, zadania i tryb postępowania, a materia regulowana wydanym aktem normatywnym musi wynikać z upoważnienia ustawowego i nie może przekraczać zakresu tego upoważnienia. Także zgodnie z dyspozycją art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 1515 z późn. zm.), na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy.

W niniejszej sprawie podstawę prawną wydania zaskarżonej uchwały stanowi art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie. Zgodnie z cytowanym przepisem organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego określa, w drodze uchwały, szczegółowe zasady, tryb przyznawania i pozbawiania oraz rodzaje i wysokość stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień, o których mowa w ust. 1 i 2, biorąc pod uwagę znaczenie danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy. Z kolei ust. 1 ww. przepisu stanowi, że jednostki samorządu terytorialnego mogą ustanawiać i finansować okresowe stypendia sportowe oraz nagrody i wyróżnienia dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe.

Mając na uwadze powyższe podkreślenia wymaga, że wydanie przez radę gminy uchwały w sprawie ustanawiania i finansowania okresowych stypendiów sportowych dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe, jest fakultatywne. Jeżeli natomiast jednostka samorządu terytorialnego zdecyduje się na jej wydanie, to wówczas organ stanowiący gminy jest zobowiązany uwzględnić wszystkie elementy zawarte w przepisie upoważniającym, tj. w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie. Oznacza to, że uregulowania wydawanego na jego podstawie aktu prawnego powinny być sformułowane w taki sposób, aby kompleksowo wypełniały zakres przekazanych przez ustawodawcę uprawnień. Niespełnienie natomiast którejkolwiek z przesłanek w nich zawartych skutkuje nieważnością uchwały w zakresie materii regulowanej tym przepisem.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżone przez O. D. postanwoienia uchwały nie naruszają delegacji ustawowej przepisu art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie.

Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 stycznia 2013 r. sygn. akt II GSK 1903/1, przepis art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie należy interpretować bowiem nie tylko przy uwzględnieniu wykładni językowej ale także wykładni celowościowej i to w kontekście całego aktu prawnego jakim jest ustawa z dnia 5 czerwca 2010 r. o sporcie. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że celem tej ustawy było stworzenie nowego aktu normatywnego wspierającego kulturę fizyczną w całości, opartego na odmiennych założeniach konstytucyjno-aksjologicznych, ograniczających reglamentację prawną sportu do niezbędnego minimum (por. uzasadnienie projektu ustawy druk sejmowy nr 2313). Dlatego ustawa o sporcie wprowadziła jedynie niezbędne regulacje prawne dla prawidłowego rozwoju sportu. Przykładem jest regulacja prawna zawarta w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie. Ustawodawca w przepisie tym nie sprecyzował szczegółowo kryteriów jakie powinny być zachowane przez jednostkę samorządu terytorialnego przy wypełnianiu delegacji ustawowej tego przepisu. Obowiązkiem jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli chce skorzystać z uprawnienia do ustanawiania i finansowania okresowych stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe, jest zgodnie z art. 31 ust. 3 tej ustawy określenie w drodze uchwały, szczegółowych zasad, trybu przyznawania i pozbawiania oraz rodzajów i wysokości stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień, o których mowa w ust. 1 i 2 biorąc pod uwagę znaczenie danego sportu dla jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy. Z powyższego przepisu wynika, że ustawodawca nie przewidział dodatkowych, poza wyraźnie wyartykułowanymi, kryteriów jakie winny być spełnione przez jednostki samorządu terytorialnego, aby finansować nagrody czy wyróżnienia za wyniki sportowe. Przy tak ogólnym określeniu wymogów ustawowych realizacji delegacji zawartej w ww. przepisie, przedmiotowy obowiązek jednostki samorządu terytorialnego może przybrać dowolną formę, jeżeli oczywiście uwzględnia osiągnięte wyniki sportowe i znaczenie danego sportu dla danej jednostki samorządu terytorialnego.

Tym samym, zdaniem Sądu, uwzględnienie znaczenia danego sportu dla jednostki samorządu terytorialnego, mogło przybrać formę przyjętą w przedmiotowej uchwale poprzez ograniczenie kręgu potencjalnych beneficjentów stypendiów do osób spełniających kryteria ujęte w § 1. Jest to suwerenna decyzja organu samorządu terytorialnego, mieszcząca się w ramach ustawowego upoważnienia. To organ samorządu decyduje w stosunku do których dyscyplin sportowych i w jakich kategoriach uprawianych, wprowadzi system wsparcia stypendialnego i w jakim zakresie. Wykładnia użytego w ww. przepisie pojęcia "znaczenia danego sportu", jako przesłanki przyznania możliwości ubiegania się przez zawodnika o stypendium, obejmuje bowiem nie tylko wskazanie samej dyscypliny, ale także innych kryteriów, przykładowo kategorii wiekowej. Pojęcie "sportu młodzieżowego" mieści się ewidentnie w desygnacie pojęcia "dany sport".

W odmiennym przypadku ustawa wprost odwoływałaby się w swej treści wprost do kategorii dyscyplin sportu, jako kryterium ustanawiania wsparcia dla zawodników. W konsekwencji, uszczegółowienie w § 1 skarżonej uchwały przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, wymogów upoważniających zawodników do występowania o przyznanie im stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień, stanowi realizację ustawowego obowiązku uwzględnienia znaczenia danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego.

Jak wskazano w "Komentarzu do ustawy o sporcie" autorstwa W. Cajsel z 2011 r., komentowany przepis daje prawo jednostce samorządu terytorialnego do ustanowienia i sfinansowania np. okresowego stypendium sportowego dla zawodnika, który osiągnie jakikolwiek wynik sportowy. Ustawodawca bowiem nie ograniczył tego uprawnienia w żaden sposób (np. poprzez wskazanie, że przedmiotowe stypendia można ustanowić i finansować za osiągnięcie konkretnego miejsca, np. 1-6 podczas mistrzostw Europy lub mistrzostw świata lub igrzysk olimpijskich itp.). Ustawodawca zatem, ufając rozsądkowi organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego - pozostawił tę kwestię swobodnemu uznaniu tych organów.

Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, w której ustawa o sporcie definiuje sport bardzo szeroko - w ten sposób, że wykracza on poza klasyczne jego ujęcie definicyjne, przez co obejmuje nawet rekreację. W art. 2 ust. 1 u.s. nie wskazuje się bowiem ani na element współzawodnictwa, ani na jego instytucjonalizację, przyjmując ogólnie, że sport jest każdym przejawem fizycznej aktywności, która przyczynia się do poprawy kondycji, rozwoju stosunków społecznych lub osiągnięcia wyników sportowych (p. Komentarz do art. 2 ustawy o sporcie, Badura Marcin, Basiński Hubert, Kałużny Grzegorz, Wojcieszak Marcin, LEX, 2011).

Tym samym koniecznym staje się doprecyzowanie użytych w art. 31 ust. 3 u.s. pojęć "znaczenia danego sportu" i "wyników sportowych" przez organ jednostki samorządu terytorialnego, w drodze określenia dokładnych przesłanek ubiegania się o stypendium sportowe, w tym chociażby poprzez odwołanie się do zewnętrznych mierników aktywności zawodników, jak chociażby uzyskania określonych wyników w dyscyplinach i konkurencjach na imprezach sportowych objętych regulaminem "Systemu Sportu Młodzieżowego".

Tym samym bezzasadnym jest zarzut skargi odnośnie statuowanej w § 4 ust. 2 pkt 4 uchwały, konieczności załączenia do wniosku zaświadczenia wydanego przez właściwy polski związek sportowy potwierdzającego uzyskanie wyniku sportowego, o którym mowa w § 1 ust. 1 pkt 5 oraz przynależność klubową zawodnika lub jej brak. Stanowi on bowiem możliwość weryfikowania przez organ udzielający stypendium spełnienia oznaczonych w uchwale wymagań.

Bezzasadnym jest także podniesiony w skardze zarzut o wprowadzeniu w § 7 ust. 2 uchwały pozaustawowej możliwości zasięgnięcia przez Prezydenta (...) opinii Komisji ds. Stypendiów Sportowych, przed podjęciem decyzji o przyznaniu stypendium. Skoro zgodnie z art. 31 ust. 3 u.s. organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego określa, w drodze uchwały, szczegółowe zasady, tryb przyznawania i pozbawiania oraz rodzaje i wysokość stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień, o których mowa w ust. 1 i 2, to ustanowienie możliwości opcjonalnego zwrócenia się do ww. komisji przez Prezydenta (...) mieści się w zakresie ustawowej delegacji do określenia owego trybu i zasad postępowania w przedmiocie udzielania stypendiów i nagród. Co więcej, organy stanowiące samorządu terytorialnego nie zostały bowiem w żaden sposób ograniczone co do wprowadzenia opisanego w ustawie trybu i zasad, lecz kwestie te zostały pozostawione ich decyzji. Oczywiście nie mogą one naruszać konstytucyjnej zasady równości wobec prawa i prawa do równego traktowania przez władze publiczne określonej w art. 32 Konstytucji RP. Zdaniem Sądu, reguły wprowadzone w skarżonej uchwale spełniają powyższe kryteria.

Uznając zatem skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mając za podstawę art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.