Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2073474

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 22 kwietnia 2016 r.
VI SA/Wa 2605/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.).

Sędziowie WSA: Ewa Frąckiewicz, Marzena Milewska-Karczewska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia (...) sierpnia 2015 r. nr (...) w przedmiocie konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oddala skargę w całości

Uzasadnienie faktyczne

Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia (zwany dalej organem/Prezesem NFZ) decyzją z (...) sierpnia 2015 r. nr (...) po rozpatrzeniu odwołania z 5 listopada 2012 r. wniesionego przez podmiot leczniczy F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwanego dalej skarżącą) od decyzji Dyrektora (...) Oddziału Wojewódzkiego Funduszu Zdrowia (zwanego dalej organem I instancji/Dyrektorem OW NFZ) z (...) października 2012 r. nr (...), oddalającej odwołanie wniesione przez skarżącą od rozstrzygnięcia postępowania nr (...), prowadzonego w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju ratownictwo medyczne, w zakresach: świadczenia udzielane przez podstawowe zespoły ratownictwa medycznego, świadczenia udzielane czasowo przez podstawowe zespoły ratownictwa medycznego oraz świadczenia udzielane przez specjalistyczne zespoły ratownictwa medycznego, na terenie rejonu operacyjnego nr (...), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

OW NFZ ogłosił postępowanie, prowadzone w trybie konkursu ofert, w sprawie zawarcia umowy o udzielanie, w okresie od dnia 1 lipca 2012 r. do dnia 30 czerwca 2015 r., świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju ratownictwo medyczne, w zakresach: świadczenia udzielane przez podstawowe zespoły ratownictwa medycznego, świadczenia udzielane czasowo przez podstawowe zespoły ratownictwa medycznego oraz świadczenia udzielane przez specjalistyczne zespoły ratownictwa medycznego, na terenie rejonu operacyjnego nr (...). Świadczeniodawcy, którzy chcieli wziąć udział w postępowaniu, powinni składać swoje oferty w terminie do dnia 23 kwietnia 2012 r.

Do postępowania nr (...) zostały złożone 2 oferty:

- oferta nr (...) skarżącej, której przedsiębiorstwem jest (...).;

- oferta nr (...) podmiotu leczniczego S. w O. (dalej (...)).

Powyższe oferty zostały złożone zgodnie z wyznaczonym terminem składania ofert.

Komisja konkursowa, działając zgodnie z art. 149 ust. 3 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 581; dalej ustawa o świadczeniach) w części jawnej postępowania, dokonała weryfikacji ofert pod względem spełnienia przez oferentów warunków formalnych i wezwała obu oferentów biorących udział w postepowaniu do usunięcia braków formalnych oferty w terminie do 2 maja 2012 r. do godziny 16.00.

Braki formalne ofert zostały uzupełnione w terminie.

Ostatecznie oferta złożona przez skarżącą została odrzucona przez komisję konkursową z powodu nieprawdziwych informacji zawartych w ofercie oraz niespełnienia wymaganych warunków określonych w przepisach prawa i warunków określonych przez Prezesa NFZ na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy o świadczeniach.

Pismem z 5 czerwca 2012 r. skarżąca działając na podstawie art. 153 ustawy o świadczeniach złożyła protest na czynność komisji konkursowej z (...) czerwca 2012 r. polegającą na nieuwzględnieniu protestu z (...) maja 2012 r. W dniu (...) czerwca 2012 r. komisja przekazała skarżącej, powiadomienie o rozstrzygnięciu protestu, w którym wskazała, iż protest został oddalony.

W dniu (...) czerwca 2012 r. komisja konkursowa dokonała ostatecznej oceny oferty S. w O. Wynik oceny został uwzględniony w "Rankingu końcowym" z dnia (...) czerwca 2012 r. Oferta skarżącej nie została oceniona w ramach wspomnianego rankingu z uwagi na jej wcześniejsze odrzucenie przez komisję konkursową. W dniu (...) czerwca 2012 r. nastąpiło rozstrzygnięcie postępowania nr (...). W wyniku postępowania dokonano wyboru oferty nr (...). Pismem z 12 czerwca 2012 r. skarżąca złożyła odwołanie od rozstrzygnięcia postępowania nr (...). Decyzją z (...) czerwca 2012 r. Dyrektor (...) OW NFZ oddalił w całości odwołanie skarżącej. Pismem z 24 lipca 2012 r. skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Decyzją z (...) października 2012 r. Prezes NFZ uchylił decyzję Dyrektora (...) OW NFZ z (...) czerwca 2012 r. oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Ponownie rozpoznając sprawę decyzją z (...) października 2012 r. nr (...) oddalił odwołanie skarżącej od rozstrzygnięcia postępowania nr (...). Pismem z 5 listopada 2012 r. skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji do Prezesa NFZ Jednocześnie pismem z 7 listopada 2012 r. skarżąca zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Prezesa NFZ z (...) października 2012 r. Powyższe skutkowało zawieszeniem postępowania prowadzonego w związku z odwołaniem skarżącej od decyzji Prezesa NFZ z (...) października 2012 r.

Wyrokiem z 9 kwietnia 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 2559/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Prezesa NFZ z (...) października 2012 r. nr (...). Od powyższego wyroku Prezes NFZ wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który to wyrokiem z dnia 24 października 2014 r. sygn. akt II GSK 1422/13, uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oddalając jednocześnie skargę na decyzję Prezesa NFZ z (...) października 2012 r. nr (...).

W związku z prawomocnym zakończeniem postępowania w sprawie ze skargi na decyzję Prezesa NFZ z (...) października 2012 r. nr (...), postanowieniem z (...) maja 2015 r. Prezes NFZ podjął zawieszone postępowanie prowadzone w związku z odwołaniem skarżącej od decyzji Dyrektora (...) OW NFZ z (...) października 2012 r.

W odwołaniu skarżąca podniosła zarzut:

- nieuzasadnionego odrzucenia jej oferty w toku przedmiotowego postępowania;

- niedokonanie wyboru złożonej przez nią oferty jako najkorzystniejszej w wyniku rozstrzygnięcia postępowania;

- nieodrzucenie oferty S. w O. pomimo tego, że z dokumentów przedstawionych przez skarżącą wynikało, iż oferta S. w O. zawierała nieprawdziwe informacje, a także nie spełniała wymaganych warunków określonych w przepisach prawa oraz warunków określonych przez Prezesa NFZ na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy o świadczeniach.

Powyższe nieprawidłowości skutkowały jej zdaniem naruszeniem przepisów art. 134 ust. 1 i ust. 2, art. 147, art. 148, art. 149 ust. 1 pkt 2 oraz pkt 7 ustawy o świadczeniach. Podtrzymała w całość argumentacje przedstawioną w dwóch protestach złożonych w toku przedmiotowego postępowania.

Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z (...) sierpnia 2015 r. nr (...) Prezes NFZ utrzymał w mocy decyzję z Dyrektora (...) OW NFZ z (...) października 2012 r., oddalającą odwołanie skarżącej od rozstrzygnięcia postępowania nr (...), prowadzonego w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju ratownictwo medyczne, w zakresach: świadczenia udzielane przez podstawowe zespoły ratownictwa medycznego, świadczenia udzielane czasowo przez podstawowe zespoły ratownictwa medycznego oraz świadczenia udzielane przez specjalistyczne zespoły ratownictwa medycznego, na terenie rejonu operacyjnego nr (...) w wyniku którego dokonano wyboru oferty nr (...) złożonej przez S. w O.

W uzasadnieniu decyzji organ szczegółowo opisał dotychczasowy przebieg postępowania i stwierdził, że komisja konkursowa dokonała ostatecznej oceny oferty S. w O. a wyniki tej oceny zostały uwzględnione w "Rankingu końcowym". Oferta F. Sp. z o.o. nie została oceniona w ramach wspomnianego rankingu ponieważ została wcześniej odrzucona przez komisję konkursową. Zgodnie z treścią "Rankingu końcowego" z (...) czerwca 2012 r. oferta S. w O. uzyskała łącznie 74 punkty, w tym:

- za kryterium ciągłość 15 punktów (podstawowe zespoły ratownictwa medycznego - 5 punktów, czasowe podstawowe zespoły ratownictwa medycznego - 5 punktów, specjalistyczne zespoły ratownictwa medycznego - 5 punktów);

- za kryterium jakość 44 punkty (podstawowe zespoły ratownictwa medycznego - 6 punktów, czasowe podstawowe zespoły ratownictwa medycznego - 6 punktów, specjalistyczne zespoły ratownictwa medycznego - 32 punkty);

- za kryterium ceny 15 punktów (podstawowe zespoły ratownictwa medycznego - 5 punktów, czasowe podstawowe zespoły ratownictwa medycznego - 5 punktów, specjalistyczne zespoły ratownictwa medycznego - 5 punktów).

Wskazał, że ocena ofert następowała w oparciu o zarządzenie Nr 54/2011/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 30 września 2011 r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Podniósł, że zapewnił skarżącej czynny udział w każdym stadium postępowania poprzez umożliwienie jej zapoznania się z dokumentacją przedmiotowej sprawy oraz wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Podniósł, że komisja konkursowa dokonała szczegółowego badania obu złożonych ofert pod kątem wykazanego w niej personelu. W związku z powyższym obaj oferenci byli wzywani przez komisję konkursową, na podstawie przepisów § 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu ogłoszenia o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej przez Narodowy Fundusz Zdrowia, zaproszenia do udziału w rokowaniach, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej oraz jej zadań, do przedstawienia wyjaśnień we wskazanym powyżej zakresie. Wskazał, że zgodnie z ostatecznymi ustaleniami komisji konkursowej oferta złożona przez S. w O. spełniała wszystkie warunki wymagane, wynikające z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, a także wydanych na ich podstawie przepisów zarządzeń Prezesa NFZ. Analiza dokumentacji postępowania nr (...) przeprowadzona przez Prezesa NFZ w związku z odwołaniem wniesionym przez skarżącą potwierdziła słuszność ustaleń komisji konkursowej we wskazanym zakresie. Jego zdaniem zarzut dotyczący nieodrzucenia przez komisję konkursową oferty złożonej do przedmiotowego postępowania przez S. w O. należy uznać za bezzasadny, ponieważ nie istnieją dowody mogące świadczyć, iż wskazana powyżej oferta zawierała nieprawdziwe informacje lub nie spełniała wymaganych warunków.

Co do zarzutu dotyczącego niedokonania w toku przedmiotowego postępowania wyboru oferty złożonej przez skarżącą stwierdził, że zarzut wykracza poza ramy środka odwoławczego przysługującego świadczeniodawcy, ponieważ zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 152 ust. 2 pkt 2 ustawy o świadczeniach środki odwoławcze nie przysługują na niedokonanie wyboru świadczeniodawcy. Jednocześnie podniósł, że oferta skarżącej nie mogła zostać wybrana w toku przedmiotowego postępowania, ponieważ została odrzucona przez komisję konkursową na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 2 i pkt 7 ustawy o świadczeniach, a więc z powodu zawierania nieprawdziwej informacji oraz z powodu nie spełniania wymaganych warunków określonych w przepisach prawa oraz warunków określonych przez Prezesa NFZ na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy o świadczeniach. Podniósł, że zgodnie z art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach odrzuca się ofertę zawierającą nieprawdziwe informacje. Zdaniem organu z analizy dokumentacji dotyczącej przedmiotowego postępowania wynika, że skarżąca złożyła oświadczenia, iż na dzień złożenia oferty ambulans o numerze rejestracyjnym (...) spełnia cechy techniczne i jakościowe, a jego minimalne wyposażenie dostosowane jest do wykonywania medycznych czynności ratunkowych u dzieci i dorosłych, zgodnie z polskimi normami przenoszącymi europejskie normy zharmonizowane i jest w dyspozycji oferenta oraz będzie wykorzystywany do zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej realizowanych na terenie rejonu operacyjnego nr (...). Zdaniem organu, ambulans o numerze rejestracyjnym (...) nie powinien zostać zgłoszony w ofercie nr (...). Zamiana ambulansu o numerze rejestracyjnym (...), wykazanego przez skarżącą do realizacji świadczeń opieki zdrowotnej przez zespół ratownictwa medycznego w roku 2012 w ramach umowy nr (...) zawartej z (...) OW NFZ, wymagała zaakceptowania wniosku o taką zmianę przez (...) OW NFZ i sporządzenia stosownego aneksu do umowy. Podniósł, że z analizy dokumentacji danej sprawy w niniejszym przypadku wynika, że zmiana ambulansu wymagała zgłoszenia najpóźniej w dniu 11 stycznia 2012 r., nie zaś dopiero na skutek zapytania świadczeniodawcy przez (...) OW NFZ na wniosek (...) OW NFZ z 21 maja 2012 r. Wskazał, że zgodnie z art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach odrzuca się ofertę zawierającą nieprawdziwe informacje. Błędne podanie informacji należy określić jako niedbalstwo, a zgodnie z zasadą "neglegentia culpa est" niedbalstwo jest elementem zawinionym przez oferenta, dlatego też błąd nie może usprawiedliwiać oferenta i umożliwiać mu dokonywania zmian w ofercie. Również elementem zawinionym przez oferenta jest błąd powstały w wyniku nieznajomości przepisów prawa.

Organ stwierdził, że prawidłowe są ustalenia komisji konkursowej w zakresie nie dysponowania przez skarżącą właściwym systemem łączności, którego posiadanie stanowiło warunek wymagany w postępowaniu, a które zostały dokonane w oparciu o treść faktury VAT nr (...) z dnia (...) maja 2012 r. przedstawionej przez skarżącą, w toku postępowania. We wskazanej fakturze VAT data sprzedaży odwołującemu towaru/usługi polegającej na wykonaniu systemu łączności w rejonie O. została określona na dzień 7 maja 2012 r. Komisja konkursowa działając w oparciu o wskazany dokument stwierdziła, iż skarżąca nabyła system łączności w rejonie, którego dotyczyło przedmiotowe postępowanie, po terminie składania ofert, co stanowiło jeden z powodów odrzucenia oferty odwołującego w dniu 28 maja 2012 r.

Wskazał, iż z dokumentów dołączonych do postępowania - faktury VAT nr (...) z (...) maja 2012 r., wystawionej przez firmę A. za "(...)", z datą sprzedaży 7 maja 2012 r., jednoznacznie wynika, że skarżąca nie posiadała wymaganego systemu łączności w dniu składania ofert, tj. w dniu 23 kwietnia 2012 r. Jego zdaniem Komisja konkursowa dysponując jedynie powyższym dokumentem przyjęła, iż jest to dokument potwierdzający stan faktyczny. Wskazał, iż zgodnie z § 7 ust. 2 zarządzenia w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju ratownictwo medyczne świadczeniodawca ubiegający się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zobowiązany jest na dzień złożenia oferty oraz przez cały okres obowiązywania umowy, spełniać wymagania dla zespołów ratownictwa medycznego określone w załączniku nr 3 do zarządzenia oraz wymagania określone w przepisach odrębnych, w tym również wymagania dotyczące systemu łączności. Uznał, że kompletowanie przez oferenta dokumentów i zaświadczeń potwierdzających spełnienie wymaganych warunków na dzień złożenia oferty dopiero w trakcie trwającego postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, zwłaszcza po odrzuceniu danej oferty, jest niedopuszczalne.

Wskazał, że zgodnie z art. 7, art. 8 oraz art. 77 k.p.a. podjął wszelkie kroki do zbadania całości dokumentacji przedmiotowego postępowania i jego oceny, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca zarzuca naruszenie:

1.

art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 15, art. 77 § 1 i § 4 oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a poprzez niewłaściwe zastosowanie wskazanych przepisów i brak wyjaśnienia w sposób dokładny i kompleksowy stanu faktycznego z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu strony postępowania w zakresie dysponowania przez skarżącą na dzień złożenia oferty ambulansem o numerze rejestracyjnym (...), nieprawidłowej daty zakupienia systemu łączności znajdującego się w dyspozycji skarżącej oraz prawdziwości informacji zawartych w ofercie złożonej przez S. w O., a tym samym nieprawidłowe uzasadnienie decyzji poprzez brak dostatecznego, dokonanego w sposób przekonujący, wyjaśnienia w zakresie kwestii oświadczenia oferenta dotyczącego posiadania w dyspozycji i wykorzystywania ambulansu o numerze rejestracyjnym (...) do zabezpieczenia świadczeń w rejonie operacyjnym nr (...), które to oświadczenie zostało uznane z nieprawdziwe, daty dysponowania systemem łączności oraz prawdziwości informacji zawartych w ofercie złożonej przez S. w O.;

2.

art. 134 ust. 1 i ust. 2 ustawy o świadczeniach poprzez bezzasadne nieuwzględnienie wyjaśnień skarżącej w zakresie posiadania w dyspozycji ambulansu o numerze rejestracyjnym (...) do zabezpieczenia świadczeń w rejonie operacyjnym (...), które to oświadczenie zostało uznane z nieprawdziwe oraz daty dysponowania przez skarżącą systemem łączności, a także poprzez uznanie za prawdziwe informacji zawartych w ofercie złożonej przez S. w O.;

3.

art. 146 ust. 1 oraz art. 148 pkt 1 i 2 ustawy o świadczeniach;

4.

art. 149 ust. 1 pkt 2 i 7 ustawy o świadczeniach poprzez bezzasadne odrzucenie oferty skarżącej podczas gdy oferta ta zawierała prawdziwe informacje, albowiem ambulans o numerze rejestracyjnym (...) pozostawał w dyspozycji skarżącej i nie był w tym czasie de facto wykorzystywany na potrzeby innego postępowania oraz oferta spełniała wszystkie wymagania określone przepisami prawa, bowiem system łączności znajdujący się w dyspozycji skarżącej został zakupiony przed dniem złożenia oferty i pozostawał w dyspozycji skarżącej od dnia 19 kwietnia 2012 r.

Uznała, że nie można zgodzić się z decyzją wydaną przez Prezesa NFZ w zakresie zawarcia przez skarżącą w złożonej ofercie nieprawdziwych informacji, które skutkowałyby odrzuceniem oferty. Wskazała, że F. spółka z o.o., w rejonie operacyjnym nr (...), wymienił wskazany ambulans o numerze rejestracyjnym (...) na inny, który od 1 stycznia 2012 r. zabezpiecza w tym rejonie operacyjnym świadczenia; ambulans o numerze rejestracyjnym (...) od stycznia 2012 r. nie jest wykorzystywany do wykonywania świadczeń w rejonie operacyjnym nr (...); ambulans o numerze rejestracyjnym (...) od stycznia 2012 r., a przede wszystkim na dzień składania ofert, znajduje się w dyspozycji oferenta celem zabezpieczenia świadczeń w rejonie operacyjnym nr (...).

Uznała, że jedyny błąd jaki popełniła w tym zakresie to nie dopełnianie obowiązku informacyjnego wynikającego z § 10 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 maja 2008 r. w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej przez zaniechanie usunięcia wskazanego ambulansu w serwisie internetowym.

Podkreśliła, że zarówna komisja konkursowa, dyrektor oddziału jak i Prezes NFZ nie przeprowadzili analizy dokumentów złożonych przez oferenta, tj. kart wyjazdowych, a tym samym nie poddano analizie stanu faktycznego wiązanego z przedstawieniem w ofercie ambulansu o numerze rejestracyjnym (...).

Jej zdaniem błędnie przyjął Prezes NFZ, jakoby skarżąca na dzień złożenia oferty nie posiadała systemu łączności dla rejonu operacyjnego (...). Skarżąca wskazała, że otrzymała korektę faktury wskazującą nabycie przez nią systemu łączności już po złożeniu oferty, która dopiero wtedy była podpisana przez obydwie strony umowy.

Jej zdaniem, w konsekwencji powyższych naruszeń, interes skarżącej, o którym mowa w art. 152 ustawy o świadczeniach doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez organy Narodowego Funduszu Zdrowia zasad przeprowadzenia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Oferta skarżącej nie została zakwalifikowana do merytorycznej oceny w części postępowania konkursowego, a to miało wpływ na ocenę możliwości zawarcia przez skarżącą umowy.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja Prezesa NFZ z (...) sierpnia 2015 r. nr (...) utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z (...) października 2012 r. oddalająca odwołanie od rozstrzygnięcia postępowania nr (...), prowadzonego w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w świetle przepisów ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy.

W działaniu organów administracji publicznej, wydających wskazane powyżej decyzje, Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Ponadto, Sąd uznał, że w uzasadnieniu obu spornych rozstrzygnięć wyjaśnione zostały w sposób dostatecznie jasny motywy ich podjęcia, zaś przytoczona w tym zakresie argumentacja jest wyczerpująca i w pełni odnosząca się do stanowiska strony skarżącej.

W wyroku z dnia 11 lipca 2012 r., sygn. akt II GSK 121/12 Naczelny Sąd Administracyjny w sposób obszerny i wyczerpujący zaprezentował stanowisko w kwestii relacji pomiędzy postępowaniem administracyjnym prowadzonym przez organy Funduszu i przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. W wyroku tym, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził m in.: "Postępowanie zainicjowane odwołaniem jest więc w istocie postępowaniem administracyjnym (dwuinstancyjnym), kończącym się wydaniem w każdej instancji decyzji administracyjnej, pełniącym funkcję postępowania kontrolnego w stosunku do postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (postępowania konkursowego lub postępowania w trybie rokowań). Odwołanie jako środek zaskarżenia służy, co do zasady, weryfikacji zaskarżonego rozstrzygnięcia, umożliwiającej jego wzruszenie. Można nawet powiedzieć, że cechą charakterystyczną instytucji odwołania jest dążenie do wyeliminowania tą drogą z obrotu prawnego określonego rozstrzygnięcia. Z art. 154 ust. 1 ustawy o świadczeniach wynika, że przedmiotem kontroli w postępowaniu administracyjnym, wszczętym odwołaniem jest rozstrzygnięcie wydane w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy (z uwzględnieniem wyłączeń określonych w art. 152 ust. 2 ww. ustawy), polegające na dokonaniu wyboru świadczeniodawców, z którymi zostaną zawarte umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, i siłą rzeczy wskazujące świadczeniodawców, którzy nie zostali zakwalifikowani do zawarcia takich umów. Na tej podstawie należy stwierdzić, że odwołanie dotyczy całego rozstrzygnięcia o wyborze świadczeniodawcy (świadczeniodawców) i co do zasady nie ma podstaw do ograniczenia tego środka zaskarżenia wyłącznie do "sprawy" wnoszącego odwołanie, rozumianej jako rozpatrzenie okoliczności dotyczących oceny jego tylko oferty z punktu widzenia zgodności z regułami przeprowadzania postępowania o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń. Przemawia za tym przede wszystkim charakter tego postępowania. Zarówno bowiem postępowanie w formie konkursu, jak i postępowanie w trybie rokowań, jest postępowaniem opartym na zasadzie konkurencji (o ograniczoną ilość dóbr może się ubiegać nieograniczona liczba świadczeniodawców). Ustalenie wyniku tego konkurowania w postaci rankingu - klasyfikacji wartościującej poszczególne oferty mieści w sobie implicite porównywanie ofert świadczeniodawców biorących udział w postępowaniu. Ustawa nakłada na Fundusz obowiązek równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy i prowadzenia postępowania w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji (art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach). Równe traktowanie w zakresie ocen ofert jest kwestią pewnych relacji pomiędzy tymi ocenami. Nie jest więc możliwe skontrolowanie respektowania zasady równego traktowania przy ustalaniu rankingu świadczeniodawców wyłącznie na podstawie weryfikacji oceny oferty odwołującego się dokonanej pod względem zgodności z wymaganiami stawianymi świadczeniodawcom. Narusza bowiem tę zasadę również prawidłowa ocena oferty odwołującego się w sytuacji, gdy ocena któregokolwiek z jego konkurentów wyżej uplasowanego w rankingu została bezpodstawnie zawyżona. Teza, że odwołanie wszczynające kontrolne postępowanie administracyjne zmierza do weryfikacji i wzruszenia całego wyniku postępowania znajduje potwierdzenie w przepisie art. 154 ust. 2 zd. drugie ustawy o świadczeniach, który stanowi, że wniesienie odwołania wstrzymuje zawarcie umowy o udzielanie świadczeń do czasu jego rozpatrzenia. Należy dodać, że to wstrzymanie obowiązuje, ze względu na niewykonalność decyzji administracyjnej organu pierwszej instancji, do czasu ostatecznego rozpatrzenia odwołania, czyli w razie wniesienia odwołania, o którym mowa w art. 154 ust. 4 ustawy o świadczeniach, do czasu wydania w tej sprawie decyzji przez organ drugiej instancji - Prezesa NFZ.

Przepisy omawianej ustawy nie zawierają, poza uregulowaniem określonych kwestii dotyczących tego postępowania, odesłania do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, ani też zastosowania przepisów k.p.a. w takich sprawach wprost nie wyłączają. Narodowy Fundusz Zdrowia jest państwową jednostką organizacyjną posiadającą osobowość prawną (art. 96 ust. 1 ustawy o świadczeniach), wykonującą określone zadania publiczne w zakresie ochrony zdrowia, wyposażoną m.in. w kompetencje do wydawania decyzji administracyjnych, o których mowa w art. 154 ust. 3 i ust. 6 ustawy o świadczeniach. Znajduje tu więc zastosowanie art. 1 pkt 2 k.p.a., z którego wynika, że przepisy Kodeksu mają zastosowanie do postępowania przed organami Funduszu (dyrektorem Oddziału Wojewódzkiego Funduszu i Prezesem Funduszu), zmierzającego do rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej w drodze decyzji administracyjnej. Nie ulega zatem kwestii, że k.p.a. ma zastosowanie w omawianych sprawach, z wyłączeniem tych jego przepisów, które dotyczą kwestii odmiennie uregulowanych w ustawie o świadczeniach opieki zdrowotnej (...).

(...) Przepis art. 152 ust. 1 ustawy o świadczeniach stanowi jedynie o tym komu i pośrednio, przez odesłanie do 153 i 154 ustawy o świadczeniach o tym, na jakich zasadach, przysługują środki odwoławcze i skarga. Według art. 152 ust. 1 ustawy o świadczeniach środki odwoławcze przysługują świadczeniodawcom, których interes prawny doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Mamy tu więc do czynienia z określeniem legitymacji do wniesienia odwołania, w sposób odbiegający od treści art. 28 k.p.a. Z tej odmienności nie można jednak wyprowadzać zbyt daleko idących konsekwencji. W szczególności nie można wnosić na tej podstawie, że postępowanie administracyjne wszczęte odwołaniem ma zupełnie inny charakter, niż ogólne postępowanie administracyjne uregulowane w k.p.a. Uszczerbek w interesie prawnym odwołującego się, (o czym mowa w art. 152 ust. 1 ustawy o świadczeniach) nie może być traktowany jako materialna przesłanka - warunek dopuszczający wniesienie odwołania. Z treści tego przepisu nie można zatem wyprowadzać wniosku, że organ może odmówić rozpatrzenia odwołania, jeżeli w odwołaniu nie wykazano, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza interesu prawnego odwołującego się. Chodzi tu więc o wyrażenie w odwołaniu subiektywnego przekonania odwołującego się, że jego interes prawny został naruszony wskutek naruszenia przez organ zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy. Nie ulega kwestii, że interes prawny odwołującego będzie badany w postępowaniu administracyjnym wszczętym odwołaniem i wynik tego badania będzie miał wpływ na treść merytorycznego rozstrzygnięcia kończącego postępowanie. W istocie więc określenie w ustawie legitymacji do wniesienia odwołania nie różni się, zdaniem NSA, pod względem merytorycznym od określenia w k.p.a. legitymacji do wszczęcia postępowania administracyjnego (art. 28 k.p.a.).

(...) Według art. 152 ust. 1 ustawy o świadczeniach środki odwoławcze przewidziane w ustawie przysługują na zasadach określonych w art. 153 i 154 tej ustawy. W treści art. 154 dotyczącego odwołania nie ma, zdaniem NSA, jakichkolwiek przesłanek uzasadniających stwierdzenie, że mamy w tym przypadku do czynienia z odstępstwami od ogólnych zasad k.p.a. określających granice rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracyjny, zwłaszcza pozwalających przyjąć, że organ administracyjny zajmuje się sprawą jedynie w granicach określonych w odwołaniu - wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego i co za tym idzie - nie dotyczą go obowiązki (zasady postępowania administracyjnego) sformułowane np. w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

O istnieniu takich odstępstw nie świadczy z pewnością sformułowanie użyte w art. 154 ust. 3 ustawy o świadczeniach, mówiące że: "po rozpatrzeniu odwołania" (nie zaś sprawy) dyrektor OW NFZ wydaje decyzję administracyjną. Jest to konwencja językowa spotykana również w przepisach k.p.a. (art. 127 § 2). Nie ulega wątpliwości, że Kodeks nakłada na organ administracyjny obowiązek rozpatrzenia sprawy w pełnym jej zakresie, według reguł określonych w tej ustawie, nie zaś w zakresie wyznaczonym odwołaniem".

Nadto należy podkreślić, że w orzecznictwie NSA oraz w doktrynie wskazuje się, że decyzja administracyjna jako przejaw woli organu administracji publicznej stanowi całość, w której poszczególne jej części, a w szczególności podstawa prawna, przesłanki faktyczne, samo rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie rozstrzygnięcia są nierozerwalnie związane, wzajemnie się uzupełniają warunkują i powinny być oceniane łącznie. Wszelkie nieprawidłowości w sferze określonego elementu mogą rzutować tylko na ten element - część decyzji, mogą także oznaczać wadliwość całej decyzji, w zależności od okoliczności danej sprawy (v.: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 53; B. Dauter, B.Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2009, s. 24; J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2010, s. 24; oraz wyrok NSA z 28 czerwca 1982 r., I SA 47/82 - LexPolonica nr 297477, wyrok NSA z 30 czerwca 1983 r., I SA 178/83 - ONSA 1983, nr 1 poz. 51 z glosą J. Zimmermanna - NP 1985, nr 5, s. 153, wyrok NSA z 20 maja 1998 r., I SA 1896/97 - Lex nr 44519).

Wynika z tego, że sprawa administracyjna jest dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta. Po raz pierwszy przez organ I instancji, a następnie w II instancji, przy czym niedopuszczalne jest ograniczenie się przez organ wyższej instancji jedynie do oceny rozstrzygnięcia organu I instancji. Nakłada to obowiązek dwukrotnego prowadzenia postępowania wyjaśniającego i dwukrotnego rozstrzygnięcia sprawy, z uwzględnieniem przez organy obydwu instancji przepisów, regulujących zasady prowadzenia postępowania dowodowego oraz oceny dowodów zgromadzonych w sprawie. Wskazane przepisy gwarantują stronom postępowania wyjaśnienie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, czyli dla jej załatwienia zgodnie z art. 104 k.p.a.

Według art. 152 ust. 1 ustawy o świadczeniach świadczeniodawcom, których interes prawny doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przysługują środki odwoławcze i skarga na zasadach określonych w art. 153 i 154 ustawy o świadczeniach. Przepis art. 154 ust. 1 zdanie pierwsze ww. ustawy stanowi, że świadczeniodawca biorący udział w postępowaniu może wnieść do Dyrektora OW NFZ, w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia o rozstrzygnięciu postępowania, odwołanie dotyczące rozstrzygnięcia postępowania. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor OW NFZ wydaje decyzję administracyjną uwzględniającą lub oddalającą odwołanie (zd. pierwsze ust. 3 art. 154).

Od decyzji Dyrektora OW NFZ przysługuje odwołanie do Prezesa NFZ. Odwołanie wnosi się za pośrednictwem Dyrektora właściwego OW NFZ (ust. 4).

Świadczeniodawca wnosi odwołanie, o którym mowa w ust. 4, w terminie 7 dni od dnia otrzymania decyzji Dyrektora OW NFZ (ust. 5). Prezes NFZ rozpatruje odwołanie, o którym mowa w ust. 4, w terminie 30 dni od dnia jego otrzymania i wydaje decyzję administracyjną w sprawie. Decyzja Prezesa NFZ podlega natychmiastowemu wykonaniu (ust. 6).

Po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Dyrektora OW NFZ, Prezes NFZ może albo: oddalić odwołanie, i tym samym utrzymać w mocy zaskarżona decyzję organu I instancji, albo uwzględnić odwołanie, i tym samym uchylić decyzję Dyrektora OW NFZ.

Mamy tu zatem do czynienia z odstępstwem od zasad orzekania w postępowaniu drugoinstancyjnym, określonych w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w cytowanym wyżej wyroku z dnia 11 lipca 2012 r., w którym wskazał, że z treści art. 154 ust. 7 ustawy o świadczeniach wynika natomiast, że uwzględnienie odwołania przez organ administracyjny drugiej instancji przybiera wyłącznie postać rozstrzygnięcia kasacyjnego i łączy się z obowiązkiem ponownego przeprowadzenia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń.

Powołany tryb prowadzenia rokowań sugeruje, że postępowania, które było prowadzone z naruszeniem interesu prawnego świadczeniodawcy, traktuje się jako unieważnione, a do rokowań prowadzonych w trybie art. 144 pkt 1 zaprasza się wszystkich świadczeniodawców, których oferty w poprzednim postępowaniu nie zostały odrzucone. Zatem należałoby w takim przypadku uznać, że całe prowadzone postępowanie upada i wszyscy oferenci, którzy brali w nim udział, powinni przystąpić do nowego postępowania. Realizacja dyspozycji tego przepisu jest w takim zakresie, w obecnym stanie prawnym (po nowelizacji z dnia 24 sierpnia 2007 r.), niewykonalna i prowadzi do absurdalnych wręcz wniosków. Obecnie rozpatrywanie przez Prezesa NFZ odwołania nie wstrzymuje zawarcia umowy (zawarcie umowy jest wstrzymane tylko do czasu rozpatrzenia odwołania przez Dyrektora OW NFZ), a zatem po rozpatrzeniu odwołania, umowy z pozostałymi oferentami, którzy brali udział w tym postępowaniu, będą już z reguły zawarte, wobec czego prowadzenie postępowania z udziałem tych oferentów byłoby bezprzedmiotowe. Z drugiej strony, jeżeli uznać, że takie postępowanie należy potraktować jako postępowanie unieważnione w całości, umowy zawarte z tymi oferentami byłyby z mocy postanowień art. 155 ust. 2 nieważne, co przeczy racjonalnemu działaniu ustawodawcy przy konstruowaniu tych przepisów.

W uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 maja 2011 r., sygn. akt II GSK 520/10, dokonano wykładni szeregu przepisów - celem udzielenia odpowiedzi na pytanie czy jeden ambulans może być jednocześnie przedmiotem dwóch ofert składanych przez dwa różne zakłady opieki społecznej, należące do jednego właściciela, a co za tym idzie, czy prawdziwe jest oświadczenie, że ambulans zgłoszony w ofercie jednego ZOZ-u, przyjętej już do realizacji w jednym konkursie, pozostaje jednocześnie w dyspozycji innego ZOZ-u, będącego oferentem w ocenianym postępowaniu konkursowym.

W szczególności Naczelny Sąd Administracyjny poddał analizie przepisy: ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej (art. 132 ust. 1 i art. 5 pkt 41, art. 146, art. 158 i art. 161 a), ustawy o zakładach opieki zdrowotnej (art. 1 i 2 ust. 2), ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym (art. 3 pkt 1, art. 32 ust. 1, art. 36 ust. 2) jak i regulacje zarządzeń Prezesa NFZ, wydanych z upoważnienia zawartego w art. 146 ustawy o świadczeniach (z 3 października 2008 r. w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej nr 84/2008/DSM, z 15 października 2008 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju ratownictwo medyczne, nr 86/2008/DSOZ, z 16 października 2008 r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej)

Naczelny Sąd Administracyjny wywiódł, że oferentem i świadczeniodawcą ubiegającym się o zawarcie umowy był podmiot wyodrębniony organizacyjnie z zespołem osób i środków majątkowych, nie zaś jego właściciel F. Sp. z o.o. w W. Sąd kasacyjny stwierdził też, że postępowania w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami nie można podzielić na dwa odrębne etapy. Konkurs ofert oraz zawarcie umowy stanowią jedno postępowanie. Wynik postępowania ofertowego rzutuje wprost na ostateczny rezultat, jakim jest zawarcie umowy, co oznacza, że nie jest możliwe zawarcie ze świadczeniodawcą, który wygrał konkurs, umowy na innych warunkach, niż podane przez niego w ofercie. Tym samym informacje przedstawione w ofercie muszą być aktualne i prawdziwe w dacie składania oferty i w dacie składania tej oferty musi być pewne, że zobowiązania przedstawione w ofercie będą możliwe do wykonania i będą wykonane. W konsekwencji, według stanowiska zaprezentowanego przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku, zasadnie kwestionowano prawidłowości zgłoszenia w ofercie do świadczenia usług ratownictwa medycznego ambulansu, który jednocześnie został wcześniej zgłoszony w innym konkursie.

W niniejszej sprawie błąd jaki popełniła skarżąca w tym zakresie to jest nie dopełnianie obowiązku informacyjnego wynikającego z § 10 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 maja 2008 r. w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej przez zaniechanie usunięcia wskazanego ambulansu w serwisie internetowym skutkuje tym, że dzień składania ofert podano informacje którą Komisja Konkursowa była zobowiązana oceniać. Naczelny Sąd Administracyjny orzekając w sprawie - wywiódł z powyższego, że nie zachodzi konieczność badania, czy w przyszłości, na etapie zawierania umowy, oferent będzie miał w dyspozycji ambulans zgłoszony w ofercie.

W tym stanie rzeczy wykładnia dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 maja 2011 r., sygn. akt II GSK 520/10 - jest zasadna w tej sprawie.

Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o świadczeniach podstawą udzielania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych przez Fundusz jest umowa o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawarta pomiędzy świadczeniodawcą a dyrektorem oddziału wojewódzkiego NFZ. Według ust. 2 umowa o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej może być zawarta wyłącznie ze świadczeniodawcą, który został wybrany do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej na zasadach określonych w niniejszym dziale.

Treść regulacji nie zawiera zatem definicji świadczeniodawcy, wskazuje jedynie na umowę - jako podstawę udzielania świadczeń i określa, że stroną tej umowy jest świadczeniodawca wybrany na zasadach określonych przepisami działu IV.

Z brzmienia powołanych przepisów nie można wywieść, że postępowanie składa się z 2 odrębnych etapów. Przepis art. 134 ust. 1 powołanej ustawy ustanawia z kolei obowiązek równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzić postępowanie w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Zdaniem sądu nie wyprowadzono z niego "kryterium oceny oferty wnioskowania co do zdarzeń przyszłych". Dwuetapowości postępowania, oceny kto jest oferentem - świadczeniodawcą oraz możliwości deklarowania przez różnych oferentów tego samego sprzętu nie można też wywieść z treści art. 142 oraz 148 ustawy o świadczeniach. Art. 142 stanowi bowiem o tym, kiedy komisja może wybrać ofertę, a kiedy może nie dokonywać wyboru żadnej oferty. Przepis art. 148 zaś dotyczy kryteriów porównywania ofert. Z kolei art. 149 ust. 1 pkt 2 wskazuje, że oferta zawierająca nieprawdziwe informacje podlega odrzuceniu i tak się stało w omawianym wypadku.

Na tym etapie postępowania poza sporem pozostaje, że w sprawie nie zachodziła konieczność badania, czy na etapie zawierania ewentualnej umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, oferent będzie miał w dyspozycji ambulans zgłoszony w ofercie bądź inny, spełniający określone wymogi.

W tym stanie rzeczy nie znajduje uznania twierdzenie skarżącego, że jedyny błąd jaki popełniła to nie dopełnianie obowiązku informacyjnego wynikającego z § 10 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 maja 2008 r. w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej - Załącznika do rozporządzania Ministra Zdrowia z dnia 6 maja 2008 r. (poz. 484) Ogólne Warunki Umów o Udzielanie Świadczeń Opieki Zdrowotnej przez zaniechanie usunięcia wskazanego ambulansu w serwisie internetowym. Komisja Konkursowa była zobowiązana oceniać stan rzeczy na dzień składania oferty.

Z powyższych powodów Sąd nie może podzielić stanowiska skarżącej co do posiadania systemu łączności. Z dokumentów dołączonych do postępowania - Faktury VAT nr (...) z (...) maja 2012 r., wystawionej przez firmę A. za "(...)", z datą sprzedaży 7 maja 2012 r., jednoznacznie wynika, że skarżąca nie posiadała wymaganego systemu łączności w dniu składania ofert, tj. w dniu 23 kwietnia 2012 r.

Zgodnie z § 7 ust. 2 zarządzenia w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju ratownictwo medyczne świadczeniodawca ubiegający się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zobowiązany jest na dzień złożenia oferty oraz przez cały okres obowiązywania umowy, spełniać wymagania dla zespołów ratownictwa medycznego określone w załączniku nr 3 do zarządzenia oraz wymagania określone w przepisach odrębnych, w tym również wymagania dotyczące systemu łączności.

W dniu 18 czerwca 2012 r., w siedzibie (...) OW NFZ w W., udostępniono dokumentację przedmiotowego postępowania skarżącej. Tak więc zarzut skarżącej nieudostępnienia akt dotyczących drugiego z oferentów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w rozpatrywanej sprawie skarżąca skorzystała z możliwości wglądu w akta sprawy.

Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.).

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.