Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2030435

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 8 grudnia 2015 r.
VI SA/Wa 234/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Czarnecki.

Sędziowie WSA: Sławomir Kozik (spr.), Pamela Kuraś-Dębecka.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) grudnia 2014 r. nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej

1.

uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) sierpnia 2014 r.;

2.

zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz M. B. kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Główny Inspektor Transportu Drogowego (nazywany dalej: "GITD") decyzją z (...) grudnia 2014 r. Nr (...) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1 i ust. 2, art. 64c, art. 140aa ust. 1 i ust. 3 pkt 1 i pkt 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 z późn. zm. - nazywanej dalej: "P.r.d."), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260 z późn. zm., nazywanej dalej "u.d.p."), § 2 ust. 1 pkt 3, § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2013 r. poz. 951), po rozpatrzeniu odwołania M. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą M. B. (nazywanego dalej: "Stroną", "Skarżącym"), utrzymał w całości w mocy decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z (...) sierpnia 2014 r. nr (...) nakładającą karę pieniężną w wysokości 15000 złotych.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

(...) maja 2014 r. na drodze powiatowej - ul. N. w B., zatrzymano do kontroli 5-osiowy pojazd członowy, składający się z 2-osiowego ciągnika siodłowego marki M. o nr rej. (...) oraz 3-osiowej naczepy ciężarowej marki G. o nr rej. (...), którym kierował P. K., wykonując transport drogowy z ładunkiem podzielnym w postaci elementów metalowych po B. z ul. S. na ul. P., w imieniu i na rzecz Skarżącego. Załadowcą ładunku było P. Sp. z o.o. z siedzibą w B.

Dokonano pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, jego wymiarów zewnętrznych oraz ważenia na zatwierdzonym przez uprawnionego geodetę stanowisku do pomiaru mas i nacisków osi, położonym w B., przy drodze powiatowej, wyposażonym we wnękę o głębokości dostosowanej do wysokości użytych do pomiarów wag przenośnych do pomiarów statycznych typu SAW 10C o nr fabrycznych: (...) i (...).

W trakcie kontroli przesłuchano w charakterze świadka kierowcę, który zeznał, że pojazd nie został zmierzony, ani zważony pod względem rzeczywistych nacisków na osie przed wyjazdem na drogę publiczną z uwagi na brak takiej możliwości. Zeznał, że był obecny przy załadunku i kontrolował sposób rozmieszczenia ładunku. Wyjaśnił, że po drodze nie rozładowywał ani nie doładowywał pojazdu. Przesłuchiwany wyjaśnił, że nie analizował dokumentu przewozowego, podpisał go bezwiednie. Zapytał się pracowników ile waży ładunek - ok. 11 t. Wiedział również, że ładunek ma długość ok. 17 m. Ponadto zeznał, że wybrał tę drogę, bowiem z ekonomicznego punktu widzenia była ona najkrótsza i najlepsza.

W wyniku przeprowadzonej kontroli parametrów wagowych oraz wymiarów przedmiotowego pojazdu stwierdzono (po odjęciu możliwych błędów pomiarowych):

1)

rzeczywisty nacisk pojedynczej osi napędowej ciągnika siodłowego 9,15 t, zatem przekroczenie wartości dopuszczalnej przewidzianej dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 8 t, o wartość 1,15 t - przekroczenie o 14,37%,

2)

rzeczywistą długość pojazdu członowego wraz z ładunkiem 20,25 m zatem przekraczającą dopuszczalną długość pojazdu o 3,75 m - przekroczenie o 22,72%,

3)

rzeczywistą szerokość pojazdu członowego wraz z ładunkiem 2,99 m zatem przekraczającą dopuszczalną szerokość pojazdu o 0,44 m - przekroczenie o 17,25%,

4)

normatywność w zakresie rzeczywistej wysokości pojazdu członowego.

Kierowca w toku kontroli okazał zezwolenie na przejazd po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym kat. III.

Ustalenia kontroli utrwalono w protokole kontroli z (...) maja 2014 r. nr (...).

(...) Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z (...) sierpnia 2014 r., na podstawie art. 64 oraz art. 140aa ust. 1-3 P.r.d. i art. 104 § 1 k.p.a. nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 15.000 złotych za przejazd po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym o wymiarach zewnętrznych, masie całkowitej i naciskach osi odpowiadających zezwoleniu kat. VIII, z naruszeniem zakazu przewozu ładunku innego niż ładunek niepodzielny.

Pismem z (...) września 2014 r. Strona wniosła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu Strona wskazała na fakt posiadania zezwolenia kategorii III z uwagi na szerokość ładunku - 3,2 m oraz długość - 23 m dla zespołu pojazdów. Strona wyjaśniła, że przewożone elementy metalowe były ładunkiem podzielnym co wykluczało starania o zezwolenie kategorii VII. Zdaniem Strony organ pierwszej instancji nie zebrał wszystkich dowodów w sprawie, opierając się jedynie na dowodzie w postaci załadowanego towaru. Kierowca przyznał, że to z jego winy doszło do naruszenia, albowiem nie zastosował się do wytyczonej trasy przejazdu z przewożonym ładunkiem, ustalonej przed jego podjęciem. Strona podkreśliła, że nie była świadoma dokonanej przez kierowcę zmiany trasy przejazdu. Na tej podstawie, powołując się na art. 92b ust. 1 i art. 93c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, Strona wniosła o niewszczynanie wobec niej postępowania administracyjnego, wskazując na kierowcę jako osobę winną naruszenia. Strona podniosła również, że organ kontrolujący, stwierdzając naruszenie przepisów m.in. o dopuszczalnym nacisku osi 9,15 tony, nie odniósł się do informacji kierowcy, że na odcinku drogi krajowej, po której realizowany był przewóz, nie było stosownego oznakowania mówiącego o ograniczeniu dopuszczalnego nacisku osi do 8 ton. Informacji tej treści nie odnotowano w sporządzonym na miejscu protokole kontroli, odsyłając kierowcę do rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki z dnia 6 września 2012 r.

GITD, po rozpatrzeniu materiału dowodowego sprawy, jak również po rozważeniu zarzutów odwołania uznał, że w sprawie organ pierwszej instancji prawidłowo, zgodnie z art. 7 i art. 77 k.p.a., zgromadził materiał dowodowy. W sprawie prawidłowo ustalono stronę postępowania, wskazując na Skarżącego jako podmiot wykonujący przejazd, na który zgodnie z art. 140aa ust. 3 pkt 1 P.r.d. nałożono karę. Organ wyjaśnił, że o tym, że pojęcia "podmiot wykonujący przejazd" nie można utożsamiać z kierowcą pojazdu świadczą przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

Organ dodał, że Skarżący nie dostarczył takich dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jego odpowiedzialności za brak zezwolenia, w oparciu o regulację art. 140aa ust. 4 P.r.d. Nadto w trakcie kontroli Skarżący przewoził ładunek podzielny - elementy stalowe, które nie stanowią materiału sypkiego ani drewna w rozumieniu P.r.d., co wykluczało zastosowanie w sprawie art. 140aa ust. 4 pkt 2 P.r.d.

GITD podkreślił, że stosownie do treści art. 140ab ust. 2 P.r.d. w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2 (zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II), za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Zatem z treści art. 140ab ust. 2 P.r.d. wynika, że przy kwalifikowaniu naruszeń związanych z ustaleniem braku właściwej kategorii zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony jest ładunek podzielny, okoliczność w postaci prawnej niemożności uzyskania zezwolenia kategorii III -VII nie ma żadnego znaczenia. Ustawodawca bowiem przyjął, że w takiej sytuacji nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia.

Organ powtórzył ustalenia kontroli. Wskazał, że kierowca podczas kontroli okazał zezwolenie kategorii III nr (...) na przejazd pojazdu nienormatywnego na okres 6 miesięcy w terminie od (...) kwietnia 2014 r. do (...) września 2014 r., który spełniał wymagania w zakresie wymiarów, masy oraz nacisków osi w określonych w pozycji nr 3 tabeli z załącznika nr 1 do P.r.d. Okazane zezwolenie było jednak niewystarczające, gdyż przedmiotem przewozu był ładunek podzielny - elementy stalowe, co wynika z dokumentacji fotograficznej zawartej w aktach sprawy. Poza tym podczas kontroli ujawniono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu.

GITD uznał, że w ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należało nałożyć w wysokości wynikającej z art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c P.r.d., jak za brak zezwolenia kategorii VII, które stosownie do lp. 7 załącznika nr 1 do P.r.d. jest wydawane na przejazd pojazdu:

a)

o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI,

o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t.

Ustalając kategorię wymaganego zezwolenia organ kieruje się określonymi kryteriami: rodzajem drogi, na której stwierdzono nie normatywność pojazdu, rodzajem parametrów normatywnych pojazdów, rodzajem parametrów nienormatywnych pojazdów.

GITD wskazał, że stosownie do art. 41 ust. 3 u.d.p. drogi wojewódzkie inne niż drogi określone na podstawie ust. 2 pkt 1 (a więc określone w rozporządzeniu wykonawczym), drogi powiatowe oraz drogi gminne stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t.

Ul. N. w B. została zaliczona do kategorii dróg po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 8 t.

W skardze z (...) stycznia 2015 r. do Wojewódzkiego sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję GITD z (...) grudnia 2014 r. Skarżący wniósł o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi Skarżący podał, że stwierdzone naruszenie było skutkiem nieprawidłowego zamocowania ładunku przez kierowcę przewoźnika tj. nieprawidłowego zamocowania podpory tj. kantówki. Po zamontowaniu podpory ładunku z prawej strony ładunek został uniesiony na wysokość 15 cm od poziomu pojazdu, w wyniku czego zewnętrzny obrys pojazdu nie przekraczał szerokości 3 metrów. W trakcie przewozu drogowego stwierdzona szerokość pojazdu 3,02 metra wynikała z nieprawidłowego zamocowania podpory ładunku, która się obsunęła, a nie zaniedbania obowiązków kierowcy przewoźnika w zakresie posiadania zezwoleń związanych z przejazdem ponadgabarytowym.

W uzupełnieniu skargi z (...) stycznia 2015 r., Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1.

art. 89b ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, a pośrednio także art. 6 k.p.a., wobec powierzenia wykonywania czynności kontrolnych osobom trzecim, wbrew brzmieniu ww. przepisu, wskutek czego zostały poczynione w sprawie błędne ustalenia stanu faktycznego co do nacisku osi, co doprowadziło do nałożenia zaskarżoną decyzją kary na Skarżącego,

2.

art. 6, art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a., poprzez niedokonanie wszechstronnego badania materiału dowodowego, zebranego w sprawie i ustalenie, iż nacisk osi wynosił 9,15 t., pomimo iż kierowca pomylił się odczytując wyniki pomiarów, na co wskazuje jednoznacznie rozbieżność w wartościach nacisków osi, a czego nie sprawdził organ I i II instancji, co miało oczywisty, istotny wpływ na wynik postępowania,

3.

art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c w zw. z art. 140ab ust. 2 oraz z art. 64 ust. 2 P.r.d., dotyczącego wysokości kary nakładanej na przewoźnika w przypadku przejazdu pojazdu, nieposiadającego pozwolenia kategorii VII, poprzez jego zastosowanie, pomimo iż wniosek organów obu instancji jakoby przejazd pojazdu Skarżącego w dniu (...) maja 2014 r. wymagał zezwolenia kat. VII oparty był na błędnych ustaleniach stanu faktycznego sprawy co do nacisku osi,

4.

art. 355 § 2 k.c. w zw. z art. 140aa ust. 4 P.r.d., poprzez błędną wykładnię pojęcia "należytej staranności" na tle stanu faktycznego sprawy i przyjęcie, iż Skarżący nie dochował należytej staranności podczas dokonywanego przejazdu podczas, gdy jak wynika z protokołu przesłuchania kierowcy, u załadowcy nie było możliwości zważenia towaru, zaś pracownicy załadowcy zapewniali o prawidłowej wadze przewożonego ładunku w stosunku do zamierzonego przewozu, a w dodatku wobec inwestowania przez Skarżącego w szkolenia swojej kadry,

5.

art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c w zw. z art. 140ab ust. 2 oraz z art. 64 ust. 2 P.r.d., poprzez jego zastosowanie i wymierzenie Skarżącemu kary jak za brak zezwolenia kat. VII podczas gdy Skarżący - przewożąc ładunek podzielny - nie ma możliwości uzyskania zezwolenia kat. VII (art. 64d ust. 2 ustawy), więc posiadał kategorię III która wchodzi w zakres przewożonego ładunku, zaś ewentualne naruszenie przepisu art. 64 ust. 2 P.r.d., w przedmiotowej sprawie sprowadza się wyłącznie do okoliczności, iż Skarżący nie posiadał zezwolenia kategorii I, gdzie stawki kar określone są na mocy przepisu art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. a, na kwotę 1.500 zł, co miało istotny wpływ na wynik sprawy,

6.

art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy błędnej decyzji organu I instancji, obarczonej uchybieniami proceduralnymi i merytorycznymi, wskazanymi w punkcie 1-5 niniejszych zarzutów, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm, dalej: "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z innych względów niż podniesione w skardze.

Przedmiotowa sprawa dotyczy odpowiedzialności podmiotu wykonującego przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony był ładunek podzielny - elementy stalowe. Zgodnie z art. 2 pkt 35b P.r.d., ładunkiem podzielnym jest ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody, mógł być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. Pojazdem nienormatywnym jest natomiast, w świetle definicji art. 2 pkt 35a P.r.d., pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Dopuszczalny nacisk pojedynczej osi do 8 t., na drodze powiatowej - ul. N. w B., wynika z treści art. 41 ust. 3 u.d.p., zgodnie z którym drogi wojewódzkie inne niż drogi określone na podstawie ust. 2 pkt 1, drogi powiatowe oraz drogi gminne stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t.

W wyniku pomiarów pojazdu dokonanych w trakcie kontroli, stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej o 1,15 t, przy nacisku tej osi 9,15 t, na drodze o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t, czyli przekroczenie o 14,37% dopuszczalnej normy. Stwierdzono również przekroczenie dopuszczalnej długości pojazdu członowego wraz z ładunkiem o 3,75 m, przy rzeczywistej długości 20,25 m i dopuszczalnej - 16,5 m (§ 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2013 r. poz. 951), co oznacza 22,72% przekroczenie. Stwierdzono ponadto przekroczenie dopuszczalnej szerokości pojazdu członowego wraz z ładunkiem o 0,44 m, przy rzeczywistej szerokości 2,99 m i dopuszczalnej 2,55 m (§ 2 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia), co oznacza 17,25% przekroczenie.

Przy tego rodzaju przekroczeniu należałoby przyjąć, i tak też przyjęły organy Inspekcji Transportu Drogowego, że naruszony został art. 64 ust. 2 P.r.d., zgodnie z którym zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Obie kategorie zezwoleń nie miały zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ zezwolenie kategorii I, wprawdzie dotyczy dróg m.in. powiatowych, jednak w świetle załącznika nr 1 do ustawy P.r.d., lp. 1 lit. a, odnosi się do pojazdów nienormatywnych, lecz m.in. o wymiarach nie większych od dopuszczalnych. Natomiast zezwolenie kategorii II, jak stanowi art. 64b ust. 1 tej ustawy, jest wydawane na przejazd nienormatywnego pojazdu wolnobieżnego, ciągnika rolniczego albo zespołu pojazdów składającego się z pojazdu wolnobieżnego lub ciągnika rolniczego i przyczepy specjalnej.

W konsekwencji naruszenia zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunku podzielnego, określonego w art. 64 ust. 2 P.r.d., w świetle art. 140ab ust. 2 P.r.d., za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Ustawodawca nie przewidział odrębnej kary za naruszenie zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków podzielnych, lecz uregulował konstrukcję prawną polegającą na zastosowaniu kary jak za przejazd bez zezwolenia, bez sprecyzowania konkretnej kategorii zezwolenia. Z art. 64 ust. 3, art. 64a-64g oraz z załącznika nr 1 do P.r.d. wynika, iż ustawodawca przewidział siedem kategorii zezwoleń, natomiast w art. 140ab ust. 1 pkt 1-3 P.r.d., uregulował wysokość kary pieniężnej za brak każdego z zezwoleń.

Organ I instancji nałożył na Skarżącego, na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c P.r.d., karę pieniężną, jak za brak zezwolenia kategorii VII - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 20%, z czym zgodził się organ II instancji. Dodać należy, że zgodnie z lp. 7 załącznika nr 1 do P.r.d., zezwolenie kategorii VII dotyczy pojazdów nienormatywnych o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t., natomiast parametry wagowe oraz wymiary pojazdu, a także droga, na której doszło do naruszenia dopuszczalnych norm wagowych, nie pozwalają na zastosowanie kryteriów zezwolenia innej kategorii. Przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi wykluczyło w niniejszej sprawie karę jak za brak zezwolenia kategorii III i V, natomiast droga powiatowa, na której doszło do naruszenia norm nacisku osi, wykluczyła karę jak za brak zezwolenia kategorii IV i VI.

Wątpliwości Sądu budzą jednak ustalenia faktyczne, na których organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcia, a dotyczące stwierdzonego przekroczenia dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej spornego zespołu pojazdów. Ustaleń tych, jak wynika z protokołu kontroli, dokonano za pomocą dwóch wag typu SAW 10C/II. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z instrukcją obsługi wag typu SAW 10C, którymi dokonano ważenia spornego zespołu pojazdów, jedyny wiarygodny pomiar osi pojazdów czyli wykonanie pomiaru nacisku dwóch kół jednej osi jednocześnie, odbywa się nie poprzez użycie dwóch odrębnych wag ale przy zastosowaniu pomostu czyli połączonych ze sobą wag do pomiaru obciążenia osi, czyli układu wspólnie połączonych wag składowych. Zapis instrukcji obsługi wag typu SAW 10C/II w pkt 1.2 stanowi, że istnieje możliwość połączenia dwóch wag SAW przy pomocy przewodu w celu utworzenia wagi do pomiaru obciążenia osi.

Z analizy materiałów dowodowych znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy wynika, że ważenia nacisku poszczególnych osi na drogę dokonano za pomocą dwóch odrębnych niepołączonych ze sobą wag. Z dokumentu znajdującego się w aktach administracyjnych, zatytułowanego: "Arkusz Pomiarowy" wynika, że nacisk poszczególnych osi został otrzymany poprzez zsumowanie wyników ważenia poszczególnych kół danej osi, co świadczy rzeczywiście o tym, że para wag użyta do ważenia nie została połączona pomostem. Istotną wątpliwością jest wobec tego kwestia, czy ustalenia faktyczne stanowiące podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, a więc wyniki pomiarów nacisku pojedynczej osi napędowej, zostały uzyskane poprzez właściwe, w tym przypadku, zgodne z instrukcją obsługi użycie zastosowanej w sprawie pary wag.

Niejasności w ustaleniu stanu faktycznego powodują, że zaskarżona decyzja GITD została wydana z naruszeniem zasad ogólnych postępowania administracyjnego wynikających przede wszystkim z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80, k.p.a., których realizacja wymaga, by organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, co wiąże się z wyczerpującym zebraniem i rozpatrzeniem całego materiału dowodowego oraz oceną czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całokształtu materiału dowodowego.

W tej sytuacji należy stwierdzić, że organ, wydając zaskarżoną decyzję, w sposób niewystarczający wyjaśnił stan faktyczny sprawy, a w szczególności nie wykazał w sposób niebudzący wątpliwości prawidłowości przeprowadzonego ważenia i wiarygodności uzyskanych wyników. Mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy ponieważ, jak już to wyżej wskazano, stwierdzone przekroczenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej wykluczyło w niniejszej sprawie zastosowanie przez organ Inspekcji Transportu Drogowego, kary pieniężnej, jak za brak zezwolenia kategorii III i V. Karę pieniężną natomiast w tym przypadku, zgodnie z art. 140ab ust. 1 pkt 2 P.r.d., ustala się w wysokości 5.000 zł.

Organ ponownie rozpatrując sprawę wyjaśni, w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, kwestię ważenia nacisku osi za pomocą połączonych wag oraz wiarygodności ustaleń dokonanych odrębnymi wagami nie połączonych pomostem w jedno urządzenie, ewentualnie ustali wysokość kary pieniężnej uwzględniając wyłącznie przekroczenia dotyczące wymiarów zespołu pojazdów.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, należy zauważyć, że za działania zatrudnionego przez siebie kierowcy, naruszające normy, do których przestrzegania zobowiązany jest przedsiębiorca, odpowiedzialność ponosi przedsiębiorca. Dlatego też wadliwe umieszczenie na pojeździe ładunku przez kierowcę, skutkuje odpowiedzialnością Skarżącego. Nie można też zgodzić się ze stanowiskiem, iż Skarżący nie ponosi odpowiedzialności za przedmiotowe naruszenia, ponieważ załadowca nie miał możliwości zważenia pojazdu. Ta właśnie okoliczność, o której kierowca wiedział przed wyjazdem na drogę publiczną, co wynika z jego wyjaśnień zapisanych w protokole przesłuchania świadka z (...) maja 2014 r., potwierdza niedołożenie należytej staranności wymaganej od podmiotu profesjonalnie zajmującego się przewozem towarów. W istocie rzeczy bowiem, kierowca w niniejszej sprawie wyjechał na drogę publiczną pojazdem członowym przewożącym ładunek podzielny w postaci elementów metalowych, nie znając masy całkowitej pojazdu jak i nacisków poszczególnych osi na drogę.

Odnosząc się do wątpliwości Skarżącego w kwestii naruszenia norm dotyczących długości spornego pojazdu członowego, należy zauważyć, że ustalenia organu dotyczyły nie długości ładunku wystającego poza pojazd lecz właśnie długości pojazdu członowego, która zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, powinna wynosić 16,5 m, a w rzeczywistości wynosiła 20,25 m.

Trudno też się zgodzić z wyjaśnieniami Skarżącego dotyczącymi błędu w odczycie przez kierowcę pomiarów ważenia osi, skoro z odczytu tego wynikało przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi, a kierowca nie domagał się nawet powtórnego ważenia.

Z tych względów, Sąd uznał za niezasadne zarzuty podniesione przez Skarżącego w skardze z (...) stycznia 2015 r., jak i w piśmie z (...) stycznia 2015 r.

W tym stanie rzeczy, stwierdzając naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku, postanawiając o kosztach postępowania w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 1 i art. 209 tej ustawy.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.