Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 821239

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 23 grudnia 2010 r.
VI SA/Wa 1947/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.).

Sędziowie WSA: Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz, Danuta Szydłowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia (...) lipca 2010 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Dyrektor (...) Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w (...) decyzją nr (...) z dnia (...) maja 2010 r. uznał J. S. (zwaną dalej ubezpieczoną) za objętą obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu współpracy przy prowadzeniu działalności gospodarczej I. S. (zwanego dalej płatnikiem) w okresie od 1 stycznia 1999 r. do dnia 4 sierpnia 1999 r. oraz od dnia 1 listopada 2000 r. do dnia 20 stycznia 2005 r., uznając J. S. za nieobjętą tym ubezpieczeniem w okresach od 5 sierpnia 1999 r. do 31 października 2000 r. oraz od 21 stycznia 2005 r. do 31 maja 2005 r.

Decyzję wydano w następujących ustaleniach;

Zakład Ubezpieczeń Społecznych Odział w (...) pismem z 20 lutego 2008 r. wystąpił do Dyrektora OW NFZ w P. o wydanie decyzji o objęciu J. S. ubezpieczeniem zdrowotnym z tytułu współpracy z I.S.

Organ administracji ustalił, że od 1 listopada 2000 r. płatnik zgłosił ubezpieczoną do ubezpieczeń społecznych z tytułu współpracy. W grudniu 2001 r. ubezpieczona została wyrejestrowana z ubezpieczenia społecznego od dnia 1 listopada 2000 r. wskazując na nabycie prawa do emerytury. 20 maja 2002 r. płatnik ponownie zgłosił wyrejestrowanie ubezpieczonej od 1 listopada 2000 r. tym razem wskazując jako powód - zakończenie współpracy. Ubezpieczonej przyznano rentę nie stwierdzając jednocześnie zgłoszenia jej od listopada 2000 r. do ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu współpracy. W okresie współpracy: 30 kwietnia 2001 r. - 3 sierpnia 2001 r.; 17 października 2001 r. -12 grudnia 2001 r.; 1 sierpnia 2003 r. - 27 stycznia 2004 r. ubezpieczona pobrała zasiłki chorobowe jako osoba współpracująca z tytułu niezdolności do pracy. W dniu 24 grudnia 2002 r. ponownie zgłoszono ubezpieczoną do ubezpieczeń społecznych jako osobę współpracującą z płatnikiem. W dniu 15 kwietnia 2004 r. (po wydaniu wyroku w sprawie przyznania ubezpieczonej renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy za okres od 1 listopada 2002 r. do 31 października 2004 r.) płatnik wyrejestrował ubezpieczoną od dnia 24 grudnia 2002 r. jako współpracującą zgłaszając ją do ubezpieczeń społecznych jako pracownika.

W opinii ZUS ogół okoliczności towarzyszących zmianie ubezpieczenia świadczy, że umowa o pracę z 24 grudnia 2002 r. była fikcyjna. Dawała ona ubezpieczonej możliwość uzyskania statusu pracownika przez co również tytuł do ubezpieczeń oraz uprawnienie do zasiłków chorobowych pobranych od 1 sierpnia 2003 r. do 27 stycznia 2004 r. Ubezpieczona była zainteresowana w nabyciu statusu pracownika i związanego z tym prawa do świadczeń w związku z pobranym zasiłkiem chorobowym z tytułu współpracy, który to zasiłek po uzyskaniu prawa do renty stał się świadczeniem nienależnym.

Powołując się na zeznania płatnika i ubezpieczonej organ stwierdził, że ani płatnik ani ubezpieczona, zatrudniona na umowę o pracę 24 grudnia 2002 r., nie potrafili wyjaśnić dlaczego ubezpieczona została zgłoszona do ubezpieczenia jako osoba współpracująca.

Decyzją z (...) stycznia 2008 r. wykreślono działalność gospodarczą prowadzoną przez płatnika od 1 sierpnia 1992 r. do 31 grudnia 2007 r. z powodu, jak to uzasadniono - likwidacji tej działalności.

Z zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z 23 czerwca 2008 r. wynika, że ubezpieczona prowadzi działalność gospodarczą od 25 czerwca 2008 r. do chwili obecnej.

W okresach 1 stycznia 1999 r. - 4 sierpnia 1999 r. oraz 1 listopada 2000 r. - grudzień 2001 r. ubezpieczona była zgłoszona przez płatnika do ubezpieczenia zdrowotnego jako osoba współpracująca, będąc małżonkiem płatnika.

Za okresy 30 kwietnia 2001 r. - 3 sierpnia 2001 r., 17 października 2001 r. - 12 grudnia 2001 r., 1 sierpnia 2003 r. - 27 stycznia 2004 r. ubezpieczona pobrała zasiłki chorobowe jako osoba współpracująca.

Za okres 1 listopada 2002 r. - 31 października 2004 r. ubezpieczonej przyznano wyrokiem Sądu Okręgowego w (...) z dnia (...) grudnia 2001 r. rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych Odział w (...) decyzją z dnia (...) stycznia 2005 r. stwierdził, że ubezpieczona z tytułu pracy u płatnika nie podlega jako pracownik, od 24 grudnia 2002 r. do nadal, ubezpieczeniom społecznym. Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił odwołania ubezpieczonej i płatnika od tej decyzji.

W związku z tymi ustaleniami organ administracji wskazując na przepis art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym (Dz. U. Nr 28, poz. 153 ze zm.) - dalej jako p.u.z. - stwierdził, że J. S. była objęta ubezpieczeniem społecznym w okresie 1 stycznia 1999 r. - 4 sierpnia 1999 r. jako osoba współpracująca i w związku z tym jest objęta ubezpieczeniem zdrowotnym. Ubezpieczona była osobą współpracującą w okresie 1 listopada 2000 r. - 20 stycznia 2005 r. spełniając przesłanki z art. 8 pkt 11 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, poz. 887 ze zm.) - dalej jako ustawa systemowa. Dowodem tego, że w wymienionym okresie ubezpieczona była osobą współpracująca z płatnikiem, są m.in. zasiłki chorobowe pobrane za ten okres przez J. S.

Od decyzji J. S. złożyła odwołanie wnosząc o uchylenie decyzji uznając ją za niesprawiedliwą i krzywdzącą oraz opartą na domniemaniach.

Skarżąca zaprzeczyła by w okresach wskazanych w decyzji współpracowała przy prowadzeniu działalności gospodarczej z mężem I. S., gdyż w wymienionych latach w ogóle nie pracowała przebywając na zasiłku rehabilitacyjnym a następnie na rencie chorobowej. To, że spełniała przesłanki osoby współpracującej, w ocenie skarżącej, nie oznacza, iż taką osobą faktycznie była. Prace biurowe wykonywała wyłącznie księgowa, która mylnie zgłosiła skarżącą do ubezpieczenia naprawiając tę pomyłkę złożoną później korektą.

Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia decyzją z dnia (...) lipca 2010 r., na podstawie art. 102 ust. 5 pkt 24 w zw. z art. 109 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. i świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (j. t. Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.) - dalej jako ustawa o świadczeniach, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Powołując się na przepisy art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c), art. 69 ust. 1 ustawy o świadczeniach, art. 9 ust. 1 pkt 1 lit. c), art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia (Dz. U. Nr 45, poz. 391 ze zm.) - dalej jako ustawa o ubezpieczeniu w NFZ - obowiązującej do 30 września 2004 r., art. 8 pkt 1 lit. c), art. 11 ust. 1 p.u.z. - obowiązującej do 31 marca 2003 r. - Prezes NFZ stwierdzał, że obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniem społecznym które prowadziły działalność gospodarczą lub z takimi osobami współpracowały. Obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego powstaje i wygasa w terminach określonych w powołanych przepisach. Zgodnie z art. 13 pkt 4 ustawy systemowej czas objęcia obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym jest tożsamy z czasem wykonywania działalności gospodarczej, a jak wynika z decyzji z dnia (...) stycznia 2008 r. I. S. wykreślił swoją działalność gospodarczą, prowadzoną od 1 sierpnia 1992 r., z dniem 31 grudnia 2007 r.

Zdaniem organu administracji stwierdzenia w postępowaniu administracyjnym i przed Sądem Okręgowym skarżącej i płatnika (jej męża) o tym, że skarżąca nie była współpracownikiem lecz pracownikiem, organ administracji, powołując się na art. 8 ust. 2 ustawy systemowej stwierdził, iż skarżąca spełniając jako pracownik kryteria osoby współpracującej, wskazane w art. 8 ust. 11 tej ustawy, jest traktowana jako osoba współpracująca. J. S. w okresie współpracy pozostawała z mężem we wspólnym gospodarstwie domowym o czym świadczą m.in. dokumenty składane do urzędu skarbowego w latach 2002 - 2003, zaświadczenia I. S. o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z roku 1996 i 1998, w których skarżąca figuruje jako pełnomocnik przedsiębiorcy.

Wskazując na przepisy art. 66 ust. 1 i art. 82 ust. 1 ustawy o świadczeniach, art. 24 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniu w NFZ, art. 9 ust. 1 i art. 22 ust. 1 p.u.z., organ administracji stwierdził, że pobieranie przez skarżącą świadczeń rentowych nie wyłączało jej z podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu współpracy.

Na decyzję J. S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania (art. art. 6, 7, 12 § 1, 75 § 1, 76 § 1, 77 § 1. 80, 81 i art. 107 § 1 k.p.a.) przez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności a w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego dopuszczenie się błędów w ustaleniach faktycznych i niewłaściwą jego interpretację oraz wydanie decyzji bez podstawy prawnej. Zarzucono także naruszenie przepisów art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy o świadczeniach, art. 9 ust. 1 pkt 1 lit. c) i art. 24 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniu w NFZ, art. 8 pkt 1 lit. c) p.u.z., art. 13 pkt 4 i art. 8 ust. 11 ustawy systemowej, przez przyjęcie, że w okresach wskazanych w decyzji skarżąca byłą osobą współpracującą z I. S.

Zdaniem skarżącej wszystkie przepisy materialne obowiązywały w różnych okresach objętych decyzją, a organ odwoławczy oparł się jedynie na ustawie o świadczeniach, co dyskwalifikuje tę decyzję jako wydaną bez podstawy prawnej.

W ocenie skarżącej brak jest jakichkolwiek ustaleń pozwalających na przyjęcie, że była osobą współpracującą w jakimkolwiek okresie z I. S., gdyż okoliczność ta nie wynika także z wyroków sądu powołanych w decyzji. Organ administracji wywodzi z decyzji będącej przedmiotem rozpoznania sądu cywilnego zupełnie błędne skutki prawne.

Zebrany materiał dowodowy w sprawie nie dawał podstaw do przyjęcia, że skarżąca w jakichkolwiek okresach współpracowała z I. S. Nie podpisywała, a ni nie wystawiała żadnych dokumentów w działalności prowadzonej przez I. S. Nadto nie zauważono, że od 1 listopada 2002 r. do 31 października 2004 r. skarżąca miała przyznaną rentę z tytułu niezdolności do pracy, z czego wynika, że nie mogła pomagać w działalności I. S. Jednocześnie skarżąca podkreślała, że z uwagi na wielość zmian prawa w okresie objętym zaskarżoną decyzją, skarżąca jest zdezorientowana powołanymi podstawami prawnymi z uwagi na to, że organ administracji posługiwał się ich skróconymi nazwami.

W odpowiedzi na skargę Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wnosił o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna.

Z uwagi na to, że Sąd podobnie jak organ administracji posługuje się również skrótami nazw poszczególnych aktów prawnych mających zastosowanie w sprawie, a skarżąca postawiła zarzut o braku orientacji w przepisach w ten sposób przytaczanych, należy przypomnieć poszczególne nazwy skrótowe użyte w uzasadnieniu;

-

ustawa z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym (Dz. U. Nr 28, poz. 153 ze zm.) - dalej jako p.u.z. (obowiązywała do 31 marca 2003 r.);

-

ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, poz. 887 ze zm.) - dalej jako ustawa systemowa (ujednolicona Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585);

-

ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (j. t. Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.) - dalej jako ustawa o świadczeniach (weszła w życie 1 października 2004 r. z pewnymi wyjątkami nie mającymi zastosowania do sytuacji skarżącej);

-

ustawa z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia (Dz. U. Nr 45, poz. 391 ze zm.) - dalej jako ustawa o ubezpieczeniu w NFZ (obowiązywała do 30 września 2004 r.).

Przy zastosowaniu właściwych przepisów należy mieć na uwadze okresy objęcia skarżącej obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym: od 1 stycznia 1999 r. do dnia 4 sierpnia 1999 r. oraz od dnia 1 listopada 2000 r. do dnia 20 stycznia 2005 r. Za pierwszy i częściowo drugi okres objęcia ubezpieczeniem będą miały zastosowanie przepisy p.u.z. i przepisy ustawy systemowej natomiast za okres następny p.u.z., ustawa systemowa, ustawa o świadczeniach i ustawa o ubezpieczeniu w NFZ.

W sprawie istotnym jest rozumienie dwóch pojęć: "podleganie" ubezpieczeniu zdrowotnemu i "objęcie" tym ubezpieczeniem. Jak wyraził to Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 22 lutego 2006 r. w sprawie I UK 227/05 "podleganie" ubezpieczeniu zdrowotnemu związane z obowiązkiem opłacania składki wynika z "objęcia" ubezpieczeniem społecznym. W art. 8 ust. 1 ustawy z 1997 r. p.u.z. wśród "objętych" ubezpieczeniem wymieniono osoby prowadzące działalność gospodarczą i osoby z nimi współpracujące. W kontekście ustawy o ubezpieczeniu zdrowotnym i ustawy systemowej z dnia 13 października 1998 r. kategoria osób objętych ubezpieczeniem społecznym jest szersza niż podlegających temu ubezpieczeniu. Podleganie wynika z objęcia ubezpieczeniem ale jest kategorią węższą niż objęcie. Objęcie ubezpieczeniem to przynależność do określonej kategorii podmiotów w razie spełnienia ustawowych przesłanek. Podleganie natomiast oznacza przyznanie (na ogół z mocy ustawy, czasem tylko na wniosek) prawa powiązanego z nałożeniem obowiązku. W tym rozumieniu skarżąca w okresie wskazanym w decyzji podlegała obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego jako osoba objęta ubezpieczeniem społecznym, która współpracowała z osobą prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą. Można dodać, iż na gruncie obecnie obowiązujących przepisów według art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach, obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego powiązany został nie z objęciem ubezpieczeniami społecznymi a ze spełnieniem warunków do objęcia nimi, o czym stanowi m.in. lit. c) tego przepisu - osoby, które prowadzą działalność pozarolniczą lub osoby z nimi współpracujące, z wyłączeniem osób, które zawiesiły wykonywanie działalności gospodarczej na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej.

Jak wynika z ustaleń organu administracji mąż skarżącej I. S. zgłosił swoją żonę (J. S.) do ubezpieczenia społecznego jako współpracującą w okresach od 1 stycznia 1999 r. do 4 sierpnia 1999 r. (wyrejestrowana 5 sierpnia 1999 r. z adnotacją "zakończenie współpracy" po okresie pobierania świadczeń rehabilitacyjnych) oraz od 1 listopada 2000 r. do grudnia 2001 r., pobierając z tego tytułu za okresy kwiecień-sierpień i październik-grudzień 2001 r. zasiłki chorobowe co potwierdza ustalenia organu administracji w zakresie stwierdzającym, iż w wymienionym okresie skarżącą łączyła z jej mężem współpraca w prowadzonej działalności gospodarczej przez I. S. Za te okresy skarżąca nie wykazała by jej związek z mężem jako przedsiębiorcą opierał się nie na podstawie współpracy lecz w oparciu o umowy o pracę. W związku z tym miał zastosowanie przepis art. 8 ust. 11 ustawy systemowej, zgodnie z którym za osobę współpracującą z osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność oraz zleceniobiorcami, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 i 5, uważa się małżonka, dzieci własne, dzieci drugiego małżonka i dzieci przysposobione, rodziców, macochę i ojczyma oraz osoby przysposabiające, jeżeli pozostają z nimi we wspólnym gospodarstwie domowym i współpracują przy prowadzeniu tej działalności lub wykonywaniu umowy agencyjnej lub umowy zlecenia; nie dotyczy to osób, z którymi została zawarta umowa o pracę w celu przygotowania zawodowego.

Ustalenia te organ administracji przeprowadził na podstawie posiadanej dokumentacji ubezpieczeniowej (historii ubezpieczonego - J. S.). W tych okresach zgłoszeniowych skarżąca była małżonką I. S. nie wykazując właściwymi dowodami by ustawowa wspólność małżeńska majątkowa w okresie objętym decyzją wygasła lub została rozwiązana.

Zgodnie z art. 8 pkt 1 lit. c) p.u.z. (analogicznie art. 9 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy o ubezpieczeniu w NFZ) obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby objęte ubezpieczeniem społecznym lub ubezpieczeniem społecznym rolników, z zastrzeżeniem art. 2 (zastrzeżenie to nie ma zastosowania do skarżącej), które są osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność lub osobami z nimi współpracującymi. Przepis ten wskazuje, że skarżąca ustalona jako osoba współpracująca z mężem (osobą prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą) podlegała obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego.

W myśl art. 11 p.u.z. (analogicznie przepis art. 69 ust. 1 ustawy o świadczeniach i przepis art. 12 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniu w NFZ) obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego osób, o których mowa w art. 8 pkt 1, powstaje i wygasa w terminach określonych w przepisach o ubezpieczeniu społecznym lub ubezpieczeniu społecznym rolników.

Obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnemu podlegają osoby współpracujące od dnia rozpoczęcia współpracy przy prowadzeniu pozarolniczej działalności lub wykonywaniu umowy agencyjnej albo umowy zlecenia do dnia zakończenia tej współpracy (art. 13 pkt 5 ustawy systemowej). Okres współpracy skarżącej z mężem jako przedsiębiorcą został ustalony decyzjami organu na podstawie dokumentów sporządzonych przez I. S. jako płatnika, a zatem za te okresy skarżąca podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu. W okresie wskazanym w zaskarżonej decyzji administracyjnej I. S. prowadził działalność gospodarczą, gdyż zaprzestał jej prowadzenia dopiero z dniem 31 grudnia 2007 r. co zostało stwierdzone decyzją administracyjną z dnia (...) stycznia 2008 r.

Powoływanie się przez J. S. na zawarcie z I. S. w dniu (...) grudnia 2002 r. umowy o pracę nie miało istotnego znaczenia dla objęcia skarżącej obowiązkowym ubezpieczenie zdrowotnym z dwóch powodów.

Po pierwsze decyzją ZUS Oddział w O. z dnia (...) stycznia 2005 r. stwierdzono, że skarżąca nie podlega jako pracownik ubezpieczeniu wynikającemu z tego statusu, co Sądu Pracy i Ubezpieczeń społecznych potwierdziły oddalając odwołanie od tej decyzji. Po drugie, stosownie do art. 8 ust. 1 i ust. 2 ustawy systemowej za pracownika uważa się osobę pozostającą w stosunku pracy, z zastrzeżeniem ust. 2 jeżeli pracownik spełnia kryteria określone dla osób współpracujących, o których mowa w ust. 11 - dla celów ubezpieczeń społecznych jest traktowany jako osoba współpracująca, a jak już nadmieniono wyżej skarżąca takie kryteria spełniała w świetle ustaleń organu administracji. W tych warunkach fakt zawarcia umowy o pracę z I. S. w istocie nie mógł zmienić statusu prawnego skarżącej jako osoby współpracującej.

Należy także mieć na uwadze przepisy określające obowiązek odprowadzania składek z każdego źródła przychodu, co wymaga podkreślenia w kontekście stwierdzenia skarżącej o pobieraniu renty z tytułu niezdolności do pracy. Zgodnie z art. 22 ust. 1 p.u.z. jeżeli spełnione są przesłanki do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia, o którym mowa w art. 8, z więcej niż jednego tytułu, składka na ubezpieczenie zdrowotne opłacana jest z każdego z tych tytułów odrębnie, z zastrzeżeniem ust. 3-7 (zastrzeżenia te nie mają zastosowania do sytuacji skarżącej). Podobnie stanowił art. 24 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniu w NFZ stwierdzając, że jeżeli spełnione są przesłanki do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego, o którym mowa w art. 9 ust. 1, z więcej niż jednego tytułu, składka na ubezpieczenie zdrowotne opłacana jest z każdego z tych tytułów odrębnie, by także wskazać na art. 82 ust. 1 ustawy o świadczeniach stwierdzający, że w przypadku gdy ubezpieczony uzyskuje przychody z więcej niż jednego tytułu do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego, o którym mowa w art. 66 ust. 1, składka na ubezpieczenie zdrowotne opłacana jest z każdego z tych tytułów odrębnie.

Skarżąca wskazywała, że w okresie od 1 listopada 2002 r. do 31 października 2004 r. miała przyznaną rentę z tytułu niezdolności do pracy, co w jej ocenie powinno być uwzględnione przez organ administracji, tak jak pozostałe okresy jej niezdolności do pracy za które pobrała odpowiednie zasiłki, przez odliczenie tych okresów, gdyż jak podkreślała w tych okresach nie mogła świadczyć pracy.

Należy zatem stwierdzić, iż skarżąca pobrała odpowiednie zasiłki chorobowe za okresy, w których miała status osoby współpracującej, a więc jej status w okresie pobierania zasiłków nie uległ zmianie. Podobnie w okresie "rentowym" skarżąca została wyrejestrowana przez płatnika jako osoba współpracująca dopiero 24 grudnia 2002 r. i I. S. z tą datą zawarł z nią umowę o pracę, uznaną następnie jako nie zmieniającą jej statusu jako osoby współpracującej zgodnie z art. 8 ust. 2 w związku z ust. 11 ustawy systemowej. Zatem i w tym okresie status skarżącej jako osoby współpracującej nie uległ zmianie. W świetle powołanych wyżej przepisów oznacza to, że jeśli np. dana osoba posiadająca status osoby współpracującej jest objęta ubezpieczeniem społecznym i jednocześnie pobiera rentę z tytułu niezdolności do pracy, to podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu zarówno jako osoba współpracująca, jak i jako rencista.

Okoliczności te były przedmiotem rozważań organu administracji i Sąd w składzie orzekającym uznał zarzuty podnoszone w tym zakresie przez skarżącą za niezasadne.

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie stwierdzając naruszenia przez organ administracji przepisów postępowania (w tym wskazanych w skardze) oraz przepisów prawa materialnego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.