Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2205164

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 21 grudnia 2016 r.
VI SA/Wa 1844/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na pismo Komisji Nadzoru Finansowego z dnia (...) czerwca 2016 r. nr (...) w przedmiocie opłaty za brak obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej z tytułu wykonywania czynności agencyjnych na rzecz więcej niż jednego zakładu ubezpieczeń w zakresie tego samego działu ubezpieczeń ("multiagent") postanawia: odrzucić skargę;.

Uzasadnienie faktyczne

A. K. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Komisji Nadzoru Finansowego z dnia (...) czerwca 2016 r. informujące o obowiązku opłaty za brak obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej z tytułu wykonywania czynności agencyjnych na rzecz więcej niż jednego zakładu ubezpieczeń w zakresie tego samego działu ubezpieczeń "multiagent".

W odpowiedzi na skargę Komisja Nadzoru Finansowego wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu.

Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia.

W pierwszej kolejności Sąd zbada czy przedmiot niniejszej skargi należy do jego właściwości.

Komisja Nadzoru Finansowego (dalej KNF) kierując do skarżącej wezwanie do przedstawienia dokumentów potwierdzających zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej agenta ubezpieczeniowego wykonującego czynności agencyjne na rzecz więcej niż jednego zakładu ubezpieczeń w zakresie tego samego działu ubezpieczeń, zgodnie z załącznikiem do ustawy o działalności ubezpieczeniowej (aktualnie ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej), zapewniającej ochronę ubezpieczeniową w latach 2012 - 2013, w dacie określonej w § 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 czerwca 2005 r. w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej z tytułu wykonywania czynności agencyjnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 76), a w razie braku wymienionych dokumentów, uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 11 ust. 4 ustawy o pośrednictwie ubezpieczeniowym oraz okazania dokumentów potwierdzających późniejsze zawarcie umowy ubezpieczenia oparła się na art. 11 ust. 6 w związku z art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o pośrednictwie ubezpieczeniowym (Dz. U. z 2014 r. poz. 1450 z późn. zm. - dalej ustawa), a następnie pismem z dnia (...) czerwca 2016 r. organ nadzoru wezwał skarżącą do uiszczenia opłaty o której mowa w art. 11 ust. 4 ustawy.

Sąd stwierdza, że w myśl art. 11 ust. 6 ustawy dokonane przez organ nadzoru wezwanie nie stanowi decyzji w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., a jest czynnością organu nadzoru realizującą skonkretyzowany w art. 11 ust. 4 ustawy obowiązek, pozostający z mocy prawa, wniesienia opłaty przez agenta ubezpieczeniowego wykonującego czynności agencyjne na rzecz więcej niż jednego zakładu ubezpieczeń w zakresie tego samego działu ubezpieczeń, zgodnie z załącznikiem do ustawy o działalności ubezpieczeniowej (aktualnie ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracji).

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że skarżąca nie mogła skutecznie skarżyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ww. wezwania Komisji Nadzoru Finansowego z dnia (...) czerwca 2016 r.

A zatem skarga podlega odrzuceniu, jako nienależąca do właściwości sądu administracyjnego.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.