Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3010946

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 7 lutego 2018 r.
VI SA/Wa 1763/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Aneta Lemiesz.

Sędziowie WSA: Danuta Szydłowska (spr.), Andrzej Wieczorek.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2018 r. sprawy ze skargi R. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) maja 2017 r. nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) maja 2017 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 11 ust. 3, art. 18 ust. 4a i ust. 5, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1907 z późn. zm.) oraz lp. 1.1 i lp. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania R.Z. utrzymał w mocy decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) marca 2017 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł.

Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie organ odwoławczy wyjaśnił, iż podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie polegające na:

- wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji,

- wykonywaniu przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b.

Wskazał, że w dniu (...) września 2016 r. w (...), Port Lotniczy (...), około godziny 10:15 przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu marki (...) o numerze rejestracyjnym (...), którym kierował R. Z. (PESEL: (...)). W chwili zatrzymania do kontroli kierowca przewoził pasażera G. B. z ul. (...) w (...) na lotnisko (...). Pasażer zamówił usługę przewozu drogą telefoniczną dzwoniąc do "(...)" pod numer telefonu (...), który uzyskał poprzez internet. Na wskazane w zamówieniu miejsce podjechał ww. pojazd i kierowca rozpoczął realizację zamówionej usługi przewozu. Po jej zakończeniu została uiszczona opłata w wysokości 17 zł.

W pojeździe nie stwierdzono zainstalowanej kasy fiskalnej, pojazd nie był również oznakowany zgodnie z wymaganiami dla pojazdów taxi. Kierowca okazał do kontroli dowód osobisty, dowód rejestracyjny, prawo jazdy i ubezpieczenie OC. Natomiast nie posiadał w pojeździe i nie okazał do kontroli drogowej licencji na wykonywanie transportu drogowego osób ani zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Kontrola została udokumentowana protokołem nr (...) z dnia (...) września 2016 r. wraz z załącznikiem do protokołu z dnia (...) września 2016 r.

GITD przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie i stanowiących materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia.

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu uznając je za bezzasadne. Stwierdził także, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Radosław Zając wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania w sprawie.

Podniósł zarzut naruszenia:

1. art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. O transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 z późn. zm.) poprzez jego niezastosowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy,

2. art. 11 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia wszystkich przesłanek, którymi  kierował się organ przy podejmowaniu decyzji oraz nie odniesienie się do wszystkich twierdzeń skarżącego,

3. art. 6 i art. 8 k.p.a. poprzez działanie organu polegające na wykorzystywaniu jako świadka osoby, która nie została wskazana w jakimkolwiek dokumencie urzędowym jako świadek zdarzenia,

4. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji,

5. art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez:

a. niewyjaśnienie stanu faktycznego w sprawie oraz dowolną a nie swobodną ocenę dowodów polegającą na uznaniu, iż protokół kontroli bez podpisu kontrolowanego oraz wskazanej przyczyny braku podpisu, niezawierający dokładnego opisu przebiegu kontroli oraz osób uczestniczących w kontroli-znajdujący się w aktach sprawy, stanowi wiarygodny dowód potwierdzający stan faktyczny zaistniały podczas kontroli i umożliwiający powołanie na świadka rzekomego uczestnika kontroli,

b. niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego z rażącym naruszeniem przepisów prawa;

6. art. 74 u.t.d. w zw. z art. 68 § 1 k.p.a. poprzez brak odnotowania w protokole kontroli przyczyn odmówienia przez skarżącego złożenia podpisu pod załącznikiem do protokołu kontroli oraz brak konkretnego opisu kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłosiły obecne osoby.

W uzasadnieniu skargi skarżący skarżący rozwinął i uzasadnił wskazane zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego na których zostały oparte, ani też nie zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

Zgodnie z do art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym, przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy.

W myśl art. 4 pkt 11 przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego.

Jak stanowi art. 5 ust. 1 podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE.

Stosownie do art. 5b ust. 1 podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób:

1) samochodem osobowym,

2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą,

3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

Zgodnie z art. 18 ust. 4a przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.

Stosownie do treści art. 18 ust. 5 przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:

1) umieszczania i używania w pojeździe taksometru;

2) umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi;

3) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

W myśl art. 87 ust. 1 podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, m.in. kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie, o których mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10000 złotych (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (ust. 6).

Jak stanowi lp. 1.1 załącznika nr 3 do omawianej ustawy wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8000 zł.

W myśl lp. 2.10 ww. załącznika wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w ait. 18 ust. 4b sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8000 zł.

Jak wynika z akt sprawy w zatrzymanym do kontroli drogowej pojeździe znajdował się pasażer, który korzystał z usługi przewozu wykonywanej przez skarżącego na trasie ul. (...) w (...) na lotnisko (...). Pasażer, przesłuchany w charakterze świadka pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, zeznał, że usługę przewozu zamówił przez telefon dzwoniąc pod numer telefonu (...) znaleziony poprzez wyszukiwarkę internetową po wpisaniu "(...)". Za zrealizowany kurs uiścił opłatę w wysokości 17 złotych nie otrzymując paragonu.

Ponadto, jak wynika z notatki urzędowej sporządzonej dnia (...) września 2016 r., skarżący oświadczył, że dostał informację z firmy, że ma udać się pod wskazany adres, zabrać pasażera i przewieść go pod wskazany adres.

Przeprowadzone prawidłowo przez organ postępowanie dowodowe wykazało, że w dniu kontrolu skarżący nie posiadał wymaganych uprawnień. Skarżący nie okazał zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Także z informacji Urzędu Miasta (...) oraz Starostwa Powiatowego w (...) wynika, że w dniu kontroli skarżący nie posiadał uprawnień do wykonywania transportu drogowego osób.

Jak trafnie wyjaśnił skarżącemu organ, obowiązek posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego dotyczy podmiotów faktycznie wykonujących działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 ustawy o transporcie drogowym, nawet w przypadku, gdy taka działalność nie została przez podmiot zgłoszona jako przedmiot prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. W orzecznictwie wskazuje się, że wykonywanie transportu drogowego musi być traktowane jako działanie faktyczne polegające na przewozie osób lub rzeczy odpowiadające definiowaniu transportu drogowego, z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej (wyr. NSA z dnia 20 stycznia 2009 r. II GSK 670/08, CBOSA). Tym samym zarzut naruszenia art. 3 ust. 2 pkt 3 u.t.d. w zw. z art. 2 i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej ne jest zasadny.

W konsekwencji organ prawidłowo uznał, że skarżący wykonywał zarobkowo przewóz osób, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym.

Nadto wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli przewóz nie spełnił wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Jak wynika z protokołu kontroli kontrolowany pojazd jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. W myśl art. 18 ust. 4a omawianej ustawy przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem pojazd skarżącego tego warunku nie spełniał. Ponadto wykonywany przewóz nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 ustawy, który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Poza sporem pozostaje, że warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy, ani opłata nie została ustalona w formie ryczałtowej przez rozpoczęciem przewozu.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego należy także wskazać, że jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu kontroli drogowej nr (...) z dnia (...) września 2016 r. został on podpisany przez kontrolującego. Brak podpisu osoby kontrolowanej został zaznaczony przez osobę sporządzającą protokół odpowiednią adnotacją. Zgodnie z art. 74 § 2 brak podpisania protokołu ze strony osoby kontrolowanej nie stanowi przesłanki nieważności tego protokołu, jak i nie podważa ustaleń w nim zawartych.

Sąd nie znalazł podstaw aby zakwestionować czynności organów administracji podejmowane w toku sprawy, a zmierzające do jej wyjaśnienia. W szczególności zostały wyczerpująco zbadane istotne w sprawie okoliczności, przeprowadzono w tym celu dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.).

Reasumując, skoro wkonywanym przewozem skarżący dopuścił się naruszenia art. 5b ust. 1 i 2 i art. 18 ust. 4b i 5 omawianej ustawy to organ administracji prawidłowo zastosował dyspozycję przepisu art. 92a ust. 1, 2 i 6 u.t.d. w zw. z lp.1.1 i Ip. 2.10. załącznika nr 3 do tej ustawy, nakładając karę pieniężną w wysokości 10.000 zł.

Zdaniem Sądu organy oparły się na materiale prawidłowo i wyczerpująco zebranym w toku kontroli, dokonując jego odpowiedniej oceny, a swoje stanowisko uzasadniły zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. To, że ocenę organu skarżący interpretuje odmiennie, nie może prowadzić do wniosku o jej wadliwości. Zatem odmienna interpretacja przez skarżącego w świetle materiału dowodowego zebranego w sprawie, sprowadza się jedynie do polemiki z organem administracji publicznej co do jej rozumienia.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia, 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

--2

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.